Διαβασμένος γράφει, δεν ξεμαθαίνει

being_there

Το κλέος της Ρεπούση είναι να χαράζεται ανεξίτηλα το όνομά της δια βίου.

Γράφει εχθές μεταξύ άλλων ο δεν-είμαι-εθνικιστής Στάθης:

Εγραψε χθες το «Εθνος»: «Ιδιαιτέρως εμπνευσμένη η επιλογή της κυρίας Θάλειας Δραγώνα για τη θέση του γενικού γραμματέα στο υπουργείο Παιδείας. Με την ίδια λογική θα μπορούσε να αναλάβει υφυπουργός και η κυρία Ρεπούση…»!

Το βρίσκω διαβολικά λογικό. Αν μάλιστα μετακληθεί και ο κ. Σόρος για να μας συγγράψει την αληθινή ιστορία της ασυνέχειας στην καλλιέργεια της πατάτας ανάμεσα στα έθνη, θα ‘χουμε αγγίξει το τέλειο στα ελληνικά γράμματα για τα αεί κούτσουρα και τους διά βίου ραγιάδες.

Ξεχνάει όμως ο δεν-είμαι-εθνικιστής αρθρογράφος(;) και γελοιογράφος(;) τι έγραφε ο Καραμανλής, πολιτικός προϊστάμενος της τότε υπουργού Γιαννάκου-Κουτσίκου, που ήταν προϊσταμένη της Μαρίας Ρεπούση, για τη μικρασιατική καταστροφή στη διδακτορική του διατριβή που δημοσίευσε πριν από είκοσι τόσα χρόνια με τίτλο «ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι εξωτερικές μας σχέσεις, 1928-1932».

[Ο Ελευθέριος Βενιζέλος] οραματιζόταν την πιθανότητα επίτευξης στο μέλλον μιας ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας. Γι’ αυτόν τον λόγο έμοιαζε να αποδέχεται ως και την αμφιλεγόμενη θεωρία του Κεμάλ για την κοινή καταγωγή των δύο λαών. Και οι δύο ονειρεύονταν την ανάσταση του Βυζαντίου με την Κωνσταντινούπολη σαν πρωτεύουσα, δημιουργημένου όχι από την κατίσχυση του ενός έθνους επάνω στο άλλο αλλά από τη βαθμιαία ειρηνική τους συγχώνευση.

Και αλλού:

Οι ίδιοι άνθρωποι [σ.σ. ο Βενιζέλος και ο Ινονού] που πίστευαν ότι το χάσμα ήταν αγεφύρωτο, τώρα αντιλαμβάνονταν ότι τίποτε σχεδόν δεν εμπόδιζε την ελληνοτουρκική φιλία.

Όχι ο Γιωργάκης και ο Ισμαήλ Τζεμ!

Το σχετικό άρθρο και μια συζήτηση πριν δυο χρόνια.

Πλούσια τα κλέη της Ρεπούση.

_____________________________

ΥΓ. Τον Κίσσιντζερ ξέχασε ο ερίτιμος αρθρογράφος(;) και γελοιογράφος(;) αλλά που θα πάει, θα τον θυμηθεί κι αυτόν κάποια επόμενη φορά μαζί με το απεχθές κλέος και τον ρυπαρό ουγγροεβραίο.