Πόσο Κούγιας μπορεί να είσαι;

Το είδα στου Άνεργους Δημοσιογράφους:

Οι διάλογοι που ακολουθούν έγιναν χθες στη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, κατά τη διάρκεια σχολιασμού εγγράφων από τον Αλέξη Κούγια (συνήγορο Κορκονέα).

Ανάμεσα στα έγγραφα, τα οποία έκρινε ο κ. Κούγιας ότι έπρεπε να σχολιάσει, είναι και η τελευταία σχολική έκθεση του 15χρονου θύματος.
Αλ. Κούγιας: «Κοιτάξτε ορθογραφία, κοιτάξτε πόσα λάθη έχει. Στερείται παντελώς λεξιλογίου».
Ζωή Κωνσταντοπούλου (συνήγορος της οικογένειας του θύματος): «Γι’ αυτό τον σκότωσε ο πελάτης σας;».
Κούγιας: «Φανταστείτε τι θα έκανε στα 8, στα 9, στα 10, στα 11 του χρόνια, αν γράφει έτσι στα 15 του».
Κωνσταντοπούλου: «Επρεπε δηλαδή να τον γαζώσει ο Κορκονέας όταν ήταν 11 χρόνων;».
Κούγιας: «Φαίνεται πόσο απαίδευτο ήταν. Ηθελε να πάει και στη Νομική!».
Νίκος Κωνσταντόπουλος: «Ας το άφηνε να ζήσει, και ας τον άφηνε στην ίδια τάξη».

Χρειάζονται σχόλια;

Μήπως ο ΓΑΠ να τον πάρει στη θέση του Πάγκαλου;

Ο έρπητας του λαϊκισμού

Σήμερα, με την επίσημη ανακοίνωση των επαχθών μέτρων που επέβαλλε το ΔΝΤ στο ελληνικό κράτος, βγήκαν πάλι παγανιά διάφορα παπαγαλάκια για να σχολιάσουν την καινούρια εμφάνιση του Γ. Α. Παπανδρέου. Έχει έρπητα! Ωραία, είναι προφανές ότι ο έρπητας εκδηλώνεται από διάφορους παράγοντες μεταξύ των οποίων και το στρες, εξάλλου σχολιάζεται από χτες και το υπερβολικό(;) ξάσπρισμα των μαλλιών του πρωθυπουργού. Κι εδώ αρχίζουν οι χαιρέκακες υπερβολές τύπου εμείς που έχουμε καρκίνο να τον πάθει ο ΓΑΠ και παρόμοια εμετικά σχόλια. Όπως σχολιάζει το Παραπολιτική, δεν περνάει κανενός από το μυαλό ότι μπορεί να τον… δάγκωσε η σύζυγός του!

Και από την περασμένη βδομάδα έκανε αλγεινή εντύπωση η εμφάνιση του Κώστα Καραμανλή στην παραλία της Ραφήνας, που συνοδεύτηκε από τα πιο χυδαία σχόλια που έχω διαβάσει και ακούσει τον τελευταίο καιρό. Αναρωτιέμαι, αν εγώ πάω για μπάνιο στην πλαζ τώρα αυτή τη στιγμή, θα κατηγορηθώ για αναισθησία;

Η υπερβολή ενσωματώνει και τα δικά της όρια ώστε να διαχωρίζεται σε θεμιτή υπερβολή μέσα στα πλαίσια της κριτικής και την κακόβουλη υπερβολή που υπερβαίνει το σεβασμό για τον άλλον. Αν απαιτούμε από έναν πολιτικό να μην κάνει ποδήλατο, να μην πηγαίνει για μπάνιο, να μην πίνει καφέ ούτε να πέρδεται -με το συμπάθιο- χάνουμε μια βασική αξία της κριτικής: δεν αποκοβόμαστε από το θέμα! Το λέει και το θυμόσοφο ρητό, εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν.

Ο Κ. Καραμανλής έχει κάθε δικαίωμα να πηγαίνει στην παραλία όπως και ο Γ. Α. Παπανδρέου να κάνει ποδήλατο. Γιατί πολύ απλά αυτά δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την άσκηση της πολιτικής τους και την επακόλουθη κριτική. Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να αρρωστήσουμε και να μας δαγκώνουν το χείλος, το να φτάσουμε όμως στο σημείο που αν η κακόβουλη κριτική υπερκεράζει το πραγματικό πρόβλημα τότε ο λαϊκισμός απέχει ένα βήμα από τον φασισμό.

Εχτές ο Απόστολος Κακλαμάνης ένιωσε από πρώτο χέρι την οργή μιας δράκας διαδηλωτών(;). Ήταν εντελώς άδικη αυτή η ενέργεια για έναν πολιτικό που σχεδόν τίποτα δεν έχει καταλογιστεί εναντίον του πέρα από το ότι είναι αρκετά «εθνοπατριωτικός» ή και ανήκει στο κυβερνών κόμμα, περισσότερα διαβάστε στο Ροΐδη Εμμονές δια χειρός Λασκαράτου με τα οποία συμφωνώ. Η επιτομή της άδικης επίθεσης είναι πως ο Α. Κακλαμάνης πλήρωσε πρώτος την οργή των διαδηλωτών(;) ενώ προηγούνται σαφώς τύποι σαν τον Βουλγαράκη και τον Ρουσόπουλο. Αλλά αυτοί δεν κινούνται πεζή πέρα από τα όρια του (φρουρούμενου) Κολωνακίου. Αποκαλυπτικό το φωτορεπορτάζ  εδώ για τον τρόπο που προσεγγίστηκε ο Α. Κακλαμάνης.

Διακοσμώ το ποστ με  την παραπάνω εικόνα που κυκλοφορεί σε πολλές ιστοσελίδες. Το ερώτημα είναι το εξής: πέρα από τα αυτονόητα που καταγγέλλει, μπορεί να επηρεάσει την πολιτική της κυβέρνησης; Δηλαδή, το βλέπει ο ΓΑΠ και του έρχεται η θεία επιφοίτηση «θα πάρω πίσω όλα τα μέτρα!» Και έτσι έρχεται το δεύτερο ερώτημα: αφού δεν θα τα πάρει πίσω τα μέτρα, σύμφωνα με αυτό το χαρτί θα θυμώσουμε και θα απαιτήσουμε τα δίκαια; Κι αφού το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τα καταφέρουμε, τι μένει να κάνουμε; Να γιατί μιλάω για τον κίνδυνο του λαϊκισμού.

Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο λαϊκισμός είναι η ψευδαίσθηση των εικόνων απορρίπτοντας καθετί που δεν μπορεί να το διαχειριστεί άμεσα. Εδώ βρίσκεται η εξήγηση για την διαπόμπευση πολιτικών, που είναι άνθρωποι σαν και μας, για θέματα ουσιαστικά άσχετα με τις πολιτικές πράξεις τους, την άκρατη ανισότητα μεταξύ λόγων και πράξεων των ΜΜΕ και την επιπολαιότητα του ξαναμμένου θυμικού των πολιτών: οι αναμάρτητοι περίσσεψαν σε τούτο το δύσμοιρο τόπο.

_______________________

Μάχιμη Δημοκρατία

Όταν ο όρος «μάχιμη δημοσιογραφία» κυριολεκτεί. Σε άρθρο του στο protagon.gr, με τίτλο Το τίμημα της εκλογής, ο πολύς Τάσος Τέλλογλου καταλήγει μετά από ένα οικονομικό φιλιππικό του καναπέ:

Ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης εχει παρέλθει ,το πιθανότερο όμως είναι οτι και η επόμενη θα εχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ. Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ Παπανδρέου;

Ο λίγος Άρης Δαβαράκης ρωτάει από κάτω:

Η τελευταία φράση του κειμένου σου Τάσο είναι πολύ εντυπωσιακή. Να γίνει δηλαδή συνέδριο και εκλογή άλλου αρχηγού εν μέσω αυτής της απερίγραπτης κατάστασης ή απλώς να παραιτηθεί ο Γιώργος υπέρ κάποιου άλλου – του Χρυσοχοϊδη π.χ; Η προτείνεις μια άλλη, άλλου είδους κυβέρνηση, με εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες και εκλεγμένους πολιτκούς, στηριγμένη από το ΠΑΣΟΚ; Επειδή περνάμε δύσκολες μέρες και ώρες, πες μας πιο καθαρά τι σκέφτεσαι. Εμένα πάντως με ενδιαφέρει πολύ η άποψή σου γιατί ξέρω οτι στηρίζεται σε γερά θεμέλια γι’ αυτό και θέλω να την καταλάβω και να την επεξεργαστώ καλύτερα.

Ο πολύς Τάσος Τέλλογλου απαντά:

Κατ αρχήν γραφω «βασικό κορμό» το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν «εκτός» η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης «εθνικής ανάγκης» ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.

Και ο λίγος Άρης Δαβαράκης συμπληρώνει:

Τάσο ευχαριστώ για την επεξήγηση σου. Αυτό που σκέφτεσαι και προτείνεις είναι ο μόνος σωστός και λογικός δρόμος αυτή τη στιγμή. Η κατάσταση εξ’ άλλου είναι κρισιμότερη και από το 74 ακόμη.

Τα σχόλια δικά σας.

___________________________

Stealth mode

Την προσφυγή στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης ανακοίνωσε, με ένα δραματικό διάγγελμα, ο πρωθυπουργός από το Καστελόριζο. «Μας περιμένει μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό, αλλά έχουμε χαρτογραφήσει το δρόμο» σημείωσε ο Γ. Παπανδρέου, ζητώντας από τους ευρωπαίους εταίρους να στείλουν μήνυμα στους κερδοσκόπους.

[Ελευθεροτυπία]

Έγια μόλα, έγια λέσα

Τι πάθανε πάλι οι μπούληδες κήνσορες του ακροδεξιού (π)ηθικισμού, εδώ και μέρες ακόμη και οι ίδιοι κατηγορούν την κυβέρνηση του Πασόκ ότι αποπροσανατολίζει τους πολίτες με την υπόθεση της τρομοκρατίας από τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα και το ΔΝΤ. Σήμερα όμως εγκαλούν την Ελευθεροτυπία που δεν… ασχολείται με τις χτεσινές εξελίξεις της τρομοκρατίας!

Μα για να είμαι δίκαιος και η Ελευθεροτυπία ούτε λέξη δεν αναφέρει στις εσωτερικές σελίδες για τις εξελίξεις. Τι γίνεται εκεί;

Είναι και η εποχή του περονόσπορου, έχει γεμίσει ο τόπος χνούδια από τα δέντρα.

_________________________

Fringe

«Είναι παράταιρο σ’ ένα φόρουμ αθεΐας να υποστηρίζεται το «Big Bang»!»

Από τις πιο βλακώδεις και προσβλητικές φράσεις που έχω διαβάσει ποτέ μου.  Περισσότερα στον Vagelford.

Η χυδαιότητα είναι πολιτική στάση; (by ANemos)

*«Ολα είναι!» Ακόμη κι όταν καμουφλάρεται ως παρατεταμένη εφηβεία χαρωπού παιδοβούβαλου!

*«Ναι, αλλά οι τηλεθεατές επιβραβεύουν τη χυδαιότητα με τα μηχανάκια της AGB», μπορεί να αντιτείνει κάποιος. Λάθος! Ακόμη κι αν παραβλέψουμε όλες τις άλλες παραμέτρους (αξιοπιστία της AGB, συνολική μείωση της τηλεθέασης κ.λ.π.), δεν μετρήσαμε ποτέ σε βάθος, για να γνωρίζουμε τι ακριβώς επιβραβεύει το κοινό.

*Εχει γράψει ο Πάσχος Μανδραβέλης (στην «Απογευματινή») αναφερόμενος στα τηλεοπτικά πράγματα.

*Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και στα δικτυακά πράγματα. Η χυδαιότητα, ο ψευτοπαλικαρισμός, ο πατερναλισμός, η μαγκιά-κλανιά, η σπίλωση προσώπων, το «εγώ θα λέω ό,τι γουστάρω για όποιον γουστάρω και λογαριασμό δεν δίνω» μέσα από ένα δήθεν άνετο, δήθεν χαλαρό, δήθεν ροκ στιλάκι είναι συστατικά στοιχεία ενός στην ουσία ακροδεξιού προφίλ.

*Το προφίλ ενός cyber-Γκοτζαμάνη που «άμα λάχει» σου τραβάει και μια ροπαλιά από το τρίκυκλο-μπλογκάκι του και σε αφήνει ξερό στην άσφαλτο.

*Η χυδαιότητα που διογκώνεται, γίνεται παραληρηματική όσο ο άλλος δεν απαντά, δεν πρόκειται να απαντήσει, προσπερνά…

*Ο Μπούλης (bully) επιζητεί τον τσαμπουκά· εξοργίζεται όταν του γυρνάς την πλάτη, πράγμα όχι και τόσο σοφό διότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σε μαχαιρώσει πισώπλατα…

*Βεβαίως υπάρχει και η χυδαιότητα-άποψη (που μόνο χυδαιότητα δεν είναι κι ας λένε): «Ποσώς με ενδιαφέρει αν λένε ότι τα ρούχα που σχεδιάζω είναι χυδαία. Εγώ λατρεύω τη χυδαιότητα. Η χυδαιότητα είναι ζωή, το καλό γούστο είναι θάνατος» είχε δηλώσει το 1967 σε συνέντευξη που παραχώρησε στη βρετανική εφημερίδα «The Guardian» η γνωστή ως «εφευρέτρια του μίνι» Μαίρη Κουάντ.

*Αυτή όμως αφορά τους δημιουργικούς ανθρώπους.

*Οχι τα παιδοβούβαλα…

*«Ημουν πάντα έτοιμη να φύγω. Είχα σπουδάσει τη φυγή, όπως είχα σπουδάσει τη χυδαιότητα… Εψαχνα τη χυδαιότητα και την έβρισκα. Φώλιαζε στα λόγια και τα συρτάρια, μαζί με τα σημάδια της προδοσίας. Η μόνη αξιοπρέπεια ήταν να γερνάς μόνος σου, ν’ ανακαλύπτεις τον κόσμο στο νερό, να ξυπνάς και να μη βλέπεις παρά το δικό σου πρόσωπο. Ολα τα πρόσωπα ήταν φορεία, ήταν τοπία που άλλαζαν καιρό …ήταν φορεία. Ετσι, ταξίδευα. Κι όταν δεν ταξίδευα, ταξίδευα. Οταν ρωτούσαν, έλεγα, να, έτσι έγιναν οι άνθρωποι μετά το ροκ ‘ν’ ρολ, έτσι έγιναν …φταίει που άκουσαν απαγορευμένους ήχους, φταίει που έπεσαν στο χάος για να το γεμίσουν» γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου.

*Και βέβαια ο χυδαίος διεκδικεί (αν και άφιλος) φιλίες…

*Στην πραγματικότητα αναζητά την αγέλη. Οταν είναι μόνος αισθάνεται ανασφάλεια. Μόλις την αποκτήσει, σπεύδει να πουλήσει νταβατζιλίκι.

*-Η αρχομανία είναι κι αυτή μια έκφανση της χυδαιότητάς του-

*Ιδέα δεν έχει πώς…

«Μόνο η μάχη φέρνει

ευτυχία στη γη

και για να γεννηθεί η φιλία

χρειάζεται η κάπνα του μπαρουτιού!

Κι οι φίλοι γίνονται μόνο σε τρεις περιπτώσεις:

Οταν είναι αδέρφια στη δυστυχία,

όταν είναι ίσοι μπροστά στους εχθρούς,

όταν είναι ελεύθεροι μπροστά στο θάνατο!»

Φρ. Νίτσε, Ευγένεια και Χυδαιότητα

*Και πώς την αντιμετωπίζεις αυτήν την (εντέλει ακροδεξιού τύπου) χυδαιότητα;

*(Αυτό είναι το τελευταίο ποστ ενός μπλόγκερ από τη Θεσσαλονίκη, του Anemos, που είναι και δημοσιογράφος σε εφημερίδα της συμπρωτεύουσας. Θίγει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που έχει γεννηθεί στη λεγόμενη μπλογκόσφαιρα και θα μεγαλώνει συνεχώς, όσο το ρίγος του καινοφανούς μέσου κάνει πολλούς να μην αναγνωρίζουν πάνω σε ορισμένους μπλόγκερς τη χυδαιότητα του τυπικού, αιώνιου Ελληνάρα. The same old story. Η αθλιότητα δεν είναι διαφορετική είτε τη γράφεις με το χέρι είτε τη χτυπάς στο λαπτοπάκι σου!)

by ANemos, και για την αντιγραφή Στάθης Τσαγκαρουσιάνος.

Δεν μας χέζετε με το τροπάριο της Κασσιανής;

Λύσσαξε η μισή μπλογκόσφαιρα με το άμουσο και απελπιστικά μονότονο αριστούργημα της αγαμίας. Τους απαντάμε όπως θα έπρεπε, με την εξαμβλωματική κιθάρα του Πητ Τάουνσεντ: