Επιτύμβιον, του Μανόλη Αναγνωστάκη

Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.

Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.

(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)

Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.

Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.

Advertisements

Αναζητώντας το χαμένο ιστορικό κρίκο της κλωστοϋφαντουργίας: η περίπτωση Λαναρά

Ψάχνοντας για κάποια στοιχεία σχετικά με μια έρευνά μου, τα οποία θα έμπαιναν πιθανότατα ως παρένθεση, σκόνταψα στην υπόθεση του δυσάρεστου όσο και αμφιλεγόμενου βιομηχάνου Θωμά Λαναρά που μας άφησε χρόνους. Κοιτάζοντας περισσότερο το θέμα αναρωτήθηκα πόσο βαθιά μέσα στο χρόνο έφταναν οι κλωστοϋφαντουργικές επιχειρήσεις του αλλά βρήκα ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες ενδείξεις χάρη στο γνωστό πια όσο κι εξαιρετικά εντυπωσιακό ημερολόγιο του απεσταλμένου του προέδρου Χάρι Τρούμαν, ο Πολ Πόρτερ, την εποχή της διακυβέρνησης του τραπεζίτη Δημήτριου Μαξίμου κατά το 1947.

Ας κάνουμε μια παρένθεση και κάντε τον κόπο να διαβάστε πρώτα αυτό το ρεπορτάζ του Χρήστου Κορφιάτη για το ΒΗΜΑ στις 30/04/2006. Και συνεχίζουμε.

Η καταγραφή του εξόχως αποκαλυπτικού ημερολόγιου του Πολ Πόρτερ, με ημερομηνία Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 1947, αποκαλύπτει μια συνάντηση με έναν βιομήχανο κλωστοϋφαντουργίας χωρίς -δυστυχώς- να διασώσει το επώνυμό του:

Με διερμηνέα τον Dipson, συζήτησα με έναν βιομήχανο κλωστοϋφαντουργίας και άλλους το ζήτημα της ενίσχυσης παραγωγικών δραστηριοτήτων με ρευστό. Και αυτοί εξέφρασαν το μεγάλο τους φόβο για πολιτική αστάθεια και μια αίσθηση ανασφάλειας. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι ιδιώτες με τους οποίους συνομιλώ είναι παλιές καραβάνες στο να μετατρέπουν τα κέρδη τους σε χρυσό ή συνάλλαγμα, για να τα φυγαδεύουν και να τα διασφαλίζουν στο εξωτερικό. Τους είπα ότι ένας ξένος  έχει την εντύπωση πως οι επιχειρηματίες της Ελλάδας ξεπουλάνε τη χώρα τους. Συνέχισα τη συζήτηση με τον Πεσμαζόγλου* και συμφωνήσαμε ότι πιθανότατα το ζήτημα δεν είναι ηθικό, αλλά αποτελεί ευθύνη της κυβέρνησης να απαγορεύσει τέτοιες πρακτικές. [1]

*Γεώργος Πεσμαζόγλου, ο πρόεδρος και διοικητής της Εθνικής Τραπέζης και της Εθνικής Κτηματικής Τραπέζης.

Τα συμφραζόμενα οδηγούν στο συμπέρασμα πως ο Πολ Πόρτερ είχε συναντηθεί με έναν βιομήχανο από τις κορυφαίες κλωστοϋφαντουργίες της εποχής. Η επιχείρηση του Ελευθέριου Μουζάκη, πασίγνωστος από την “Πεταλούδα”, ουσιαστικά ξεκίνησε φτωχά το 1950 οπότε στρεφόμαστε είτε στον απολύτως ξεχασμένο Ραζή, τον Νίκο Καρέλλα της Αιγαίον,  τον Χριστόφορο Κατσάμπα της Πειραϊκής Πατραϊκής ή στον πατέρα Λαναρά. Αμφότεροι οι τελευταίοι ήταν πολύ δραστήριοι στην μετακατοχική Ελλάδα -μεσούσης του Εμφυλίου…- αλλά η παρατήρηση του Πολ Πόρτερ, κι ας μην διέσωσε το όνομα, αποκτά μεγαλύτερη σημασία αναζητώντας τις προσωπικές πορείες του καθενός από αυτούς.

Όμως ο Χριστόφορος Κατσάμπας είχε εκλεγεί πρόεδρος του ΣΕΒ το 1945 και ήταν τόσο θορυβώδης στο έργο του, επανεκλέχτηκε αργότερα το 1947, που μάλλον θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε με σκεπτικισμό την άγνοια του Πολ Πόρτερ γι αυτόν.

Οπότε η πιθανότητα ισομοιράζεται μεταξύ Καρέλλα, Λαναρά και Κατσάμπα.

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τους ερευνητές.

Ας κάνουμε μια παραπομπή στο βιογραφικό του αποθανόντος Θωμά Λαναρά, όπως μας λέει το Insider.gr:

«Ο Θ. Λαναράς είναι πρώτος ξάδελφος του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη από το γάµο της αδερφής του πατέρα του, Χριστόδουλου, µε τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη και πρώτος ξάδελφος του Σπύρου Καπράλου [σ.σ. Διετέλεσε πρόεδρος του Χρημαστηρίου] , ο πατέρας του οποίου παντρεύτηκε τη δεύτερη αδερφή του Χριστόδουλου, ενώ η τρίτη κατά σειρά αδερφή του πατέρα του έγινε µέλος της ισχυρής οικογένειας Εφραίµογλου.»

Αυτά όπως και άλλες γνωστές παρόμοιες περιπτώσεις να έχουμε υπόψη όταν κάποιοι σκίζονται για «ελεύθερη αγορά», «ιδιωτική πρωτοβουλία» και “ανταγωνισμό στην οικονομία” στην Ελλάδα. Ο μεσαίωνας με τους βασιλικούς γάμους και τις επιμειξίες των φεουδαρχών δεν έχει πεθάνει ποτέ.

[1] Πολ Πόρτερ
Ζητείται: Ένα θαύμα για την Ελλάδα.
Έκδοση για το ΒΗΜΑ, σελ 144.

Σημ. Το ποστ αναβαθμίστηκε διακριτικά με μια προσθήκη. Ευχαριστώ τον φίλο Κάππα Γκρέκο από το Facebook για την υπενθύμιση με τον Ν. Καρέλλα.

Ο Αδωνιός

Το Αδωνιό τον πήρανε υφυπουργό.
Καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία
με το Μάκη και τον Αστέρη.
Δεν μπόρεσε να νομοθετήσει καν το «ψόφα».
Όλο εμουρμούριζε: «Κυρ Παπαδήμο,
αφήστε με τους άπλυτους να εξολοθρεύσω».

Τον άλλο μήνα, στην Μακρόνησο,
αμίλητος τη ξέρα κοιτούσε.
Εκάρφωνε πέρα, μ’ ένα μίσος,
το βλέμμα του νοσταλγικό και χουντικό,
σα να ‘λεγε, σα να παρακαλούσε:
«Αφήστε με τους άπλυτους να ξεπλύνω».

Κι ο Άδωνις στρίγγλισε σαν ευνούχος.
Τον ξεπροβόδισαν κάτι αντράκλες,
μαζί τους ο Μάκης και ο Αστέρης.
Απάνω του σκεπάστηκαν οι βαρείες,
μα του αφήσαν απέξω τις περισπωμένες:
ήταν λίγο οξύτονος ο φουκαράκος.

#10 σύντομες παρατηρήσεις

#1 Κάθε φορά, ουσιαστικά, ο αγώνας ξεκινάει με την αποχώρηση του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα.

#2 Αυτοί οι «μαυροντυμένοι» μπάχαλοι, που εμφανίστηκαν στα μετόπισθεν της Ερμού -αλλά και αλλού- και απωθήθηκαν επιτυχημένα από τις ομάδες περιφρούρησης και τους διαδηλωτές, δεν είναι ούτε μόνο «ακροδεξιοί» ούτε μόνο «αντιεξουσιαστές» ούτε μόνο «παρακρατικοί». Είναι άτομα που ζουν μόνο για τη βία και το πλιάτσικο, καρφί δεν τους καίγεται αν περνάμε κρίση, αν πρέπει να πέσει η κυβέρνηση κλπ.

#3 Προς επίρρωση των παραπάνω, μια χτεσινή δημόσια παρότρυνση από «αναρχικό»:

#4 Αν και πραγματικά τεράστια η διαδήλωση, σε μαζικότητα ξεπέρασε σίγουρα τις διαδηλώσεις του φετινού Ιουνίου, ευτυχώς δεν επαναλήφθηκαν τα λάθη του Δεκέμβρη 2008. Οι πολιτικοί σχηματισμοί κράτησαν τουλάχιστον ένα μίνιμουμ αποστάσεων και ο κόσμος οργανώθηκε καλύτερα στις διαμαρτυρίες του χωρίς να δώσει αφορμή για ανεπιθύμητες παρεκτροπές. Όσο και να προσπάθησε σήμερα ο κυρίαρχος μανδραβελισμός στα ΜΜΕ, διαψεύστηκε. Κι αυτό δεν είναι λίγο.

#5 Από την άλλη, η βία της εμπροσθοφυλακής (πρέπει να) έχει πάντοτε την έννοια της άμυνας απέναντι στην αυταρχική εξουσία.

#6 Φαντάζεται κανείς τι γινόταν στο τουίτερ όπως βλέπει κανείς στα χάσταγκ και στα άλλα σόσιαλ μίντια. Αναμεταδόσεις από «πρώτο χέρι μαρτυρία» αλλά προερχόμενα από ΣΚΑΙ, ζούγκλας κλπ, που είχαν και την τιμητική τους στις ονλάιν επικρίσεις. Παίδες, αν δεν κατέχετε το σπορ της «δημοσιογραφίας των πολιτών» μην το παλεύετε. Βάλτε μια ταινία να βλέπετε εκείνη την ώρα για να χαλαρώσετε κι αφήστε τους άλλους να τρώνε δακρυγόνα και ξύλο για πάρτη σας.

#7 Ως άνω. Το «κάψιμο του φυλάκιου στον Άγνωστο Στρατιώτη» είναι σαν την είδηση «σκύλος δαγκώνει άνθρωπο». Όχι το αντίθετο. Τη δουλειά αυτή αφήστε να την κάνουν οι ξεπουλημένοι στα ΜΜΕ.

#8 Όπως έγραψε ο φίλος snb από τους bloopers: Κάηκε φυλάκιο στον άγνωστο στρατιώτη. Καλά του έκαναν, δικό μας είναι. Εμείς ματώσαμε, εμείς μείναμε ανάπηροι, εμείς το χτίσαμε, εμείς το φυλάξαμε. Κι εμείς θα το κάψουμε, όπως εμείς θα το ξαναχτίσουμε. Εμείς θα δώσουμε και πάλι τη ζωή μας για την ελευθερία της χώρας, δικό μας είναι, ότι θέλουμε το κάνουμε.

#9 Τι έγινε αλήθεια με αυτή τη δύναμη των γιουρομπάτσων που ήρθανε οδικώς από Ηγουμενίτσα στη Λάρισα, είναι 3500 δύναμη αντρών και θα μας άλλαζαν τον αδόξαστο; Λυπάμαι που και πολλοί φίλοι τσίμπησαν απ’ αυτή την προφανέστατη προπαγάνδα με στόχο να ψαρώσουμε. Σήμερα ο κόσμος έδειξε πως δεν τσίμπησε από εκβιασμούς.

#10 Αύριο/σήμερα στις 20 του μηνός, με αγωνιστικότητα αλλά και με δίκαιο αίσθημα αγανάκτησης. Δεν λέμε «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» αλλά «να φύγουν». Να φύγουν! Με τις λέξους τους, τα ελικόπτερα ή από την πίσω πόρτα προς τον Εθνικό Κήπο, όπως θέλουν και να πάνε στο καλό.

Η Τουρκία ανήκει στις κότες της

Να ξέρετε πως αυτός που πέταξε τα αυγά εναντίον του νεοφιλελεύθερου αρθρογράφου της Χαμπαρί Ντουλάπ, Πασάχ Μαντραβόγλου, λέγεται Αχμέτ Μεμέτ Συριζόγλου.

ΥΓ. Special thanks στο Άναρχο Κομμούνι και στην Ντία από το Facebook για την έμπνευση.

Ο ΓΑΠ για τον Steve Jobs

Όπως μας πληροφορεί κατ’ αποκλειστικότητα γνωστός δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Facebook:

Σε λίγο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα κάνει δήλωση, με την οποία θα εκφράσει ταυτοχρόνως την οδύνη του για το θάνατο του Steve Jobs και τις εκτιμήσεις του για την προοπτική ανάπτυξης στη χώρα. Η δήλωση θα είναι λιτή και θα περιλαμβάνει δύο λέξεις: «No Jobs».

Όπως και στην τέχνη, στην πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση

Επιβαρύνσεις μισθωτών; «Εργασιακή εφεδρεία»;
Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου, 4η Αυγούστου, εκδ Θεμέλιο, σελ 117.

Λεφτά υπάρχουν! Προσέξτε κάποιες λέξεις και φράσεις κλειδιά που μας είναι εξαιρετικά οικεία… Από τους Λόγους και Σκέψεις του Μεταξά, 2ος τόμος, λόγος του στην Καλαμάτα στις 24 Απριλίου 1939.

Από τη Σκοτεινή Ήπειρο του Μαρκ Μαζάουερ, σελ 350-351, εκδ Αλεξάνδρεια, οι ανατριχιαστικές ιστορικές αναλογίες είναι αναπόφευκτες, δεν χρειάζεται να ταξιδέψουμε μέχρι τόσο μακριά στην Λατινική Αμερική.

Θα ακολουθήσουν κι άλλα…