Αναζητώντας το χαμένο ιστορικό κρίκο της κλωστοϋφαντουργίας: η περίπτωση Λαναρά

Ψάχνοντας για κάποια στοιχεία σχετικά με μια έρευνά μου, τα οποία θα έμπαιναν πιθανότατα ως παρένθεση, σκόνταψα στην υπόθεση του δυσάρεστου όσο και αμφιλεγόμενου βιομηχάνου Θωμά Λαναρά που μας άφησε χρόνους. Κοιτάζοντας περισσότερο το θέμα αναρωτήθηκα πόσο βαθιά μέσα στο χρόνο έφταναν οι κλωστοϋφαντουργικές επιχειρήσεις του αλλά βρήκα ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες ενδείξεις χάρη στο γνωστό πια όσο κι εξαιρετικά εντυπωσιακό ημερολόγιο του απεσταλμένου του προέδρου Χάρι Τρούμαν, ο Πολ Πόρτερ, την εποχή της διακυβέρνησης του τραπεζίτη Δημήτριου Μαξίμου κατά το 1947.

Ας κάνουμε μια παρένθεση και κάντε τον κόπο να διαβάστε πρώτα αυτό το ρεπορτάζ του Χρήστου Κορφιάτη για το ΒΗΜΑ στις 30/04/2006. Και συνεχίζουμε.

Η καταγραφή του εξόχως αποκαλυπτικού ημερολόγιου του Πολ Πόρτερ, με ημερομηνία Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 1947, αποκαλύπτει μια συνάντηση με έναν βιομήχανο κλωστοϋφαντουργίας χωρίς -δυστυχώς- να διασώσει το επώνυμό του:

Με διερμηνέα τον Dipson, συζήτησα με έναν βιομήχανο κλωστοϋφαντουργίας και άλλους το ζήτημα της ενίσχυσης παραγωγικών δραστηριοτήτων με ρευστό. Και αυτοί εξέφρασαν το μεγάλο τους φόβο για πολιτική αστάθεια και μια αίσθηση ανασφάλειας. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι ιδιώτες με τους οποίους συνομιλώ είναι παλιές καραβάνες στο να μετατρέπουν τα κέρδη τους σε χρυσό ή συνάλλαγμα, για να τα φυγαδεύουν και να τα διασφαλίζουν στο εξωτερικό. Τους είπα ότι ένας ξένος  έχει την εντύπωση πως οι επιχειρηματίες της Ελλάδας ξεπουλάνε τη χώρα τους. Συνέχισα τη συζήτηση με τον Πεσμαζόγλου* και συμφωνήσαμε ότι πιθανότατα το ζήτημα δεν είναι ηθικό, αλλά αποτελεί ευθύνη της κυβέρνησης να απαγορεύσει τέτοιες πρακτικές. [1]

*Γεώργος Πεσμαζόγλου, ο πρόεδρος και διοικητής της Εθνικής Τραπέζης και της Εθνικής Κτηματικής Τραπέζης.

Τα συμφραζόμενα οδηγούν στο συμπέρασμα πως ο Πολ Πόρτερ είχε συναντηθεί με έναν βιομήχανο από τις κορυφαίες κλωστοϋφαντουργίες της εποχής. Η επιχείρηση του Ελευθέριου Μουζάκη, πασίγνωστος από την “Πεταλούδα”, ουσιαστικά ξεκίνησε φτωχά το 1950 οπότε στρεφόμαστε είτε στον απολύτως ξεχασμένο Ραζή, τον Νίκο Καρέλλα της Αιγαίον,  τον Χριστόφορο Κατσάμπα της Πειραϊκής Πατραϊκής ή στον πατέρα Λαναρά. Αμφότεροι οι τελευταίοι ήταν πολύ δραστήριοι στην μετακατοχική Ελλάδα -μεσούσης του Εμφυλίου…- αλλά η παρατήρηση του Πολ Πόρτερ, κι ας μην διέσωσε το όνομα, αποκτά μεγαλύτερη σημασία αναζητώντας τις προσωπικές πορείες του καθενός από αυτούς.

Όμως ο Χριστόφορος Κατσάμπας είχε εκλεγεί πρόεδρος του ΣΕΒ το 1945 και ήταν τόσο θορυβώδης στο έργο του, επανεκλέχτηκε αργότερα το 1947, που μάλλον θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε με σκεπτικισμό την άγνοια του Πολ Πόρτερ γι αυτόν.

Οπότε η πιθανότητα ισομοιράζεται μεταξύ Καρέλλα, Λαναρά και Κατσάμπα.

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τους ερευνητές.

Ας κάνουμε μια παραπομπή στο βιογραφικό του αποθανόντος Θωμά Λαναρά, όπως μας λέει το Insider.gr:

«Ο Θ. Λαναράς είναι πρώτος ξάδελφος του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη από το γάµο της αδερφής του πατέρα του, Χριστόδουλου, µε τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη και πρώτος ξάδελφος του Σπύρου Καπράλου [σ.σ. Διετέλεσε πρόεδρος του Χρημαστηρίου] , ο πατέρας του οποίου παντρεύτηκε τη δεύτερη αδερφή του Χριστόδουλου, ενώ η τρίτη κατά σειρά αδερφή του πατέρα του έγινε µέλος της ισχυρής οικογένειας Εφραίµογλου.»

Αυτά όπως και άλλες γνωστές παρόμοιες περιπτώσεις να έχουμε υπόψη όταν κάποιοι σκίζονται για «ελεύθερη αγορά», «ιδιωτική πρωτοβουλία» και “ανταγωνισμό στην οικονομία” στην Ελλάδα. Ο μεσαίωνας με τους βασιλικούς γάμους και τις επιμειξίες των φεουδαρχών δεν έχει πεθάνει ποτέ.

[1] Πολ Πόρτερ
Ζητείται: Ένα θαύμα για την Ελλάδα.
Έκδοση για το ΒΗΜΑ, σελ 144.

Σημ. Το ποστ αναβαθμίστηκε διακριτικά με μια προσθήκη. Ευχαριστώ τον φίλο Κάππα Γκρέκο από το Facebook για την υπενθύμιση με τον Ν. Καρέλλα.

Advertisements

Ο ΓΑΠ για τον Steve Jobs

Όπως μας πληροφορεί κατ’ αποκλειστικότητα γνωστός δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Facebook:

Σε λίγο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα κάνει δήλωση, με την οποία θα εκφράσει ταυτοχρόνως την οδύνη του για το θάνατο του Steve Jobs και τις εκτιμήσεις του για την προοπτική ανάπτυξης στη χώρα. Η δήλωση θα είναι λιτή και θα περιλαμβάνει δύο λέξεις: «No Jobs».

Όπως και στην τέχνη, στην πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση

Επιβαρύνσεις μισθωτών; «Εργασιακή εφεδρεία»;
Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου, 4η Αυγούστου, εκδ Θεμέλιο, σελ 117.

Λεφτά υπάρχουν! Προσέξτε κάποιες λέξεις και φράσεις κλειδιά που μας είναι εξαιρετικά οικεία… Από τους Λόγους και Σκέψεις του Μεταξά, 2ος τόμος, λόγος του στην Καλαμάτα στις 24 Απριλίου 1939.

Από τη Σκοτεινή Ήπειρο του Μαρκ Μαζάουερ, σελ 350-351, εκδ Αλεξάνδρεια, οι ανατριχιαστικές ιστορικές αναλογίες είναι αναπόφευκτες, δεν χρειάζεται να ταξιδέψουμε μέχρι τόσο μακριά στην Λατινική Αμερική.

Θα ακολουθήσουν κι άλλα…

Το παραμύθι-τέρας για τη μετοχή της Τράπεζας της Ανατολής

Με απλά, καθαρά και ξάστερα επιχειρήματα ένα μέλος του phorum.gr ξεσκεπάζει το καινούριο επικοινωνιακό viral του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου.

Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο για το τι είναι το έγγραφο που απεικονίζεται: Είναι μία μετοχή τής Τράπεζας της Ανατολής. Αναφέρεται και η ονομαστική της αξία: 125 Χρυσά Φράγκα. Πόσο είναι αυτό; Μεταξύ 1865 και 1936 το Ελβετικό Φράγκο είχε σταθερή ισοτιμία με τον χρυσό και ήταν ίσο με 0.290322 γραμμάρια χρυσού. Μετά το 1936 υπέστη διάφορες υποτιμήσεις έναντι του χρυσού, μέχρι που την δεκαετία του ’70 και το Ελβετικό Φράγκο εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού. Αρα, είναι λογικό να πούμε ότι τα 125 χρυσά φράγκα του 1904 είναι αξίας ίσης με 125 Ελβετικά φράγκα σήμερα, ή περίπου € 104. Αν θέλουμε ντε και καλά να αποτιμήσουμε την όνομαστική αξία τής μετοχής σε χρυσό (αν και από πουθενά δεν προκύπτει κάτι τέτοιο) τότε θα είναι 125Χ0,290322= 36,29025 gr χρυσού. Αυτό είναι ίσο με 36,29025/31,1034768 = 1,1668 ουγκιές άρα αξίας 1,1668 x 1793 = € 2.092 περίπου.

Ομως αυτή είναι μόνο η ονομαστική αξία. Καμμία εταιρεία δεν υποχρεούται να πληρώσει την ονομαστική αξία μίας μετοχής στον κάτοχό της. Η λογιστική αξία διαμορφώνεται από την καθαρή θέση διά τον αριθμό των μετοχών. Και στην περίπτωσή μας δεν φαίνεται να υπάρχει καμία καθαρή θέση, άρα το χαρτί είναι άχρηστο.

Τέλος, από πουθενά δεν προκύπτει ότι υπάρχει εγγύηση κάποιας Γαλλικής Τράπεζας.

Υ.Γ. Τα χαρτάκια στο κάτω μέρος κοβόνταν σαν απόδειξη ότι κατεβλήθη τυχόν μέρισμα. Οταν τελείωναν, η μετοχή καταστρεφόταν και εξεδίδετο μία καινούργια.

Και το eurocapital.gr δεν έχει κανένα λόγο να πει ψέματα, αφού το κείμενο είναι περσινό, γράφοντας πως οι μετοχές της τράπεζας Ανατολής διαγράφηκαν λόγω της συγχώνευσης της με την ΕΤΕ.

Όμως στο ebay παρατηρήθηκε το φαινόμενο να έχουν βγει αυτές τις μέρες τρεις – προς το παρόν – δημοπρασίες της συγκεκριμένης μετοχής οι οποίες έχουν κλείσει. Η μία είναι αυτή η οποία έληξε στις 11 Ιουλίου φέτος με τελική τιμή… 1 ευρώ! Το πιο μεγάλο παράδοξο βρίσκεται στις άλλες δύο δημοπρασίες. Η πρώτη έληξε στις 20 Σεπτεμβρίου με τελική τιμή 249 δολάρια. Η δεύτερη έληξε στις 21 Σεπτεμβρίου με τελική τιμή στα 4999 δολάρια (3561,30 ευρώ). Το καλύτερο όμως είναι πως και τις δύο δημοπρασίες διενέργησε ο ίδιος οίκος δημοπρασιών! Κι αν μελετήσετε αυτή τη λίστα μετοχών προς πώληση θα διαπιστώσετε πως ελάχιστες από αυτές σπάνε το φράγμα των χιλίων ευρώ και αφορούν αποκλειστικά μετοχές μεξικανικών τραπεζών…

Αυτός που αγόρασε τη μετοχή έναντι 3561,30 ευρώ να τη χαίρεται τη μετοχή αξίας 2092 ευρώ ακόμα κι αν δεν έχει παρά μόνο ιστορική αξία. Ο άλλος που την αγόρασε 292 δολάρια ήταν πιο τυχερός.

Λίγα λόγια για το Debtocracy και το νεοφιλελευθεράτο

Πολύ μεγάλη συζήτηση άνοιξε το πολυαναμενόμενο Debtocracy μετά την καθυστερημένη προβολή του και φαίνεται πως θα αφήσει για πολύ καιρό το αποτύπωμά του. Δεν θα επαναλάβω επιχειρήματα και λεπτομέρειες που έχουν γράψει άλλοι μπλόγκερ, θα δώσω και ορισμένες παραπομπές, αλλά θέλω να επισημάνω ορισμένα σημεία.

1. Η πολιτική τοποθέτηση της Χρεοκρατίας

Θεωρώ τις κατηγορίες εναντίον των συντελεστών περί προπαγάνδας και πολιτικής στράτευσης κακοηθέστατες. Ειδικά όταν προέρχονται από τους κατεξοχήν πολιτικά στρατευμένους και μάστορες της προπαγάνδας. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η αντίδραση του νεο(και-μπλε)φιλελευθεράτου που σε πολλές περιπτώσεις εστιάζει την κριτική της στην πολιτική κατεύθυνση του ντοκιμαντέρ. Μα αν οι ίδιοι οι νεοφιλελεύθεροι δεν είναι στρατευμένοι τότε τι είναι; Ας κάνουν κι αυτοί λοιπόν ένα έρανο κι ας φτιάξουν το δικό τους ντοκιμαντέρ. Ποιός τους εμποδίζει;

Από την άλλη, το γεγονός πως η Χρεοκρατία έχει όντως πολιτική άποψη αυτό δεν μειώνει καθόλου την αξία της γιατί η πολιτική θέση είναι αυτή που κινεί τη συζήτηση για την οικονομία προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Για να μην πούμε για την εφαρμογή της. Δεν κατανοώ πως αυτό θεωρείται μειονέκτημα στο βαθμό που η οικονομία ουδέποτε ήταν απολίτικη ως στάση και ως πράξη. Η άλλη κατηγορία περί της απουσίας της αντίθετης άποψης είναι κι αυτή έωλη. Όπως παρατηρεί πολύ λογικά ο ChrisGram, “η κριτική στο Debtocracy με το επιχείρημα ότι δεν δείχνει και την «άλλη» άποψη είναι αστεία: Εδώ και ένα χρόνο ΟΛΑ τα τηλεοπτικά μέσα προμοτάρουν μνημόνιο και δεν είδα σε καμία εκπομπή των ΦΑΚΕΛΩΝ ή της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ή στο δελτίο του MEGA και του ΣΚΑΙ να φιγουράρει η αντίθετη άποψη. Παντού παρουσιάζεται ως μονόδρομος το μνημόνιο με τους δημοσιογράφους να είναι βασιλικώτεροι του βασιλέως στην υπεράσπιση των κυβερνητικών επιλογών. Ένας δημοσιογράφος βρέθηκε να κάνει μια εκπομπή με αριστερούς (εν τη ευρεία έννοια) συμμετέχοντες και θα τον εγκαλέσουμε γιατί δεν ρώτησε και τον κ. Μανδραβέλη ή τον κ. Μάνο? Μην τρελλαθούμε τώρα!”.
Γι αυτό, όπως ξαναλέω, ας κάνουν το δικό τους διαδικτυακό ντοκιμαντέρ, από τηλεοπτική προπαγάνδα χορτάσαμε. Κάθε απόπειρα να χτυπηθούν οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις παραπέμπει σε αντιδημοκρατικές εποχές. 

2. Τι καινούριο έφερε η Χρεοκρατία

Η αλήθεια είναι πως λίγα πράγματα πρόσθεσε σε σχέση με άλλες ανάλογες προσπάθειες του εξωτερικού. Αλλά κι αυτά τα λίγα τροφοδότησαν με μπόλικο υλικό τη συζήτηση όπως η ιδέα για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου αλλά κυρίως μια έννοια που περισσότεροι αγνοούσαμε, την “άρνηση του χρέους”. Η Χρεοκρατία είναι προφανέστατα το πρώτο ντοκιμαντέρ του είδους που υλοποιήθηκε με ιδιωτικά (εθελοντικά κατά βάση) κεφάλαια και αυτό υπερβαίνει τους στόχους της. Είναι ένα υπόδειγμα για το πως (κι αν) θα κινηθούν ανάλογες απόπειρες στο μέλλον. Είναι μια κίνηση που φανερώνει την επιθυμία των πολιτών για διαφορετική και εναλλακτική ενημέρωση από τη στοχευμένη προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ. Και το κυριότερο: υπήρξαν άνθρωποι πρόθυμοι να πληρώσουν για ένα εγχείρημα που δεν γνώριζε κανείς από πριν το περιεχόμενό του, δεν είδα κανέναν, προς το παρόν, να έχει δηλώσει πως έχει μετανιώσει που έδωσε τα χρήματά του. Αρκεί που το διαδίκτυο έδειξε πόση μεγάλη δύναμη μπορεί να έχει, γι αυτό είναι προφανές ποιους και για ποιο λόγο ενόχλησε τόσο σφόδρα…

3. Οι αντιθέσεις της Χρεοκρατίας

Δεν θέλω να κάνω λεπτομερή σχολιασμό γιατί υπάρχουν αρκετά σημεία που υπερβαίνουν τις γνώσεις μου αλλά να δείξω ορισμένα που με ενόχλησαν. Ενώ την πρώτη φορά δεν το είχα προσέξει ιδιαίτερα, με τη δεύτερη θέαση κάτι δεν μου πήγαινε καλά στο θέμα του Ισημερινού. Ότι ήταν άγνωστο θέμα για το ευρύτερο κοινό, ακόμα και στο ελληνικό διαδίκτυο. Πώς μας είχε ξεφύγει τέτοιο κελεπούρι; Δεν συμμερίζομαι τη συνωμοσία της σιωπής που παρουσίαζε το ντοκιμαντέρ για την “άρνηση του χρέους” αλλά με λίγο προσεκτικό ψάξιμο θα διαπιστώσει κανείς πως ο Κορέα δεν είναι ακριβώς όπως τον παρουσίασε ο Χατζηστεφάνου. Τα βρήκε και τα μάζεψε ο μπλόγκερ gatouleas, διαβάστε τον εδώ. Αλλά στην ιστοσελίδα της Χρεοκρατίας αναρτήθηκε ήδη ο αντίλογος με τη μορφή FAQ για όλους όσους -και δεν ήταν λίγοι και από τα αριστερά- που έκαναν κριτική σε αυτό το σημείο. Επιφυλάσσομαι πάντως γιατί δεν έχω πειστεί από τη χρησιμότητα του παραδείγματος του Ισημερινού και τις εκατέρωθεν αντεγκλήσεις.

Το δεύτερο σημείο που με δυσαρέστησε αρκετά ήταν η παρουσία του γαλλοαιγύπτιου οικονομολόγου Σαμίρ Αμίν. Δεν πρόσφερε τίποτα το ουσιαστικό πέρα από το αναμάσημα του να φύγουμε από το ευρώ και να φέρουμε πίσω τη δραχμή. Άλλο βέβαια αν το πω εγώ αυτό κι άλλο αν το πει ένας διακεκριμένος οικονομολόγος. Τόσο διακεκριμένος που δεν βλέπω να παρατήρησε κανείς πως τον Σαμίρ Αμίν τον συνέδεε φιλία και επαγγελματική σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου και ήταν από τους πρώτους που τον συνέδραμαν αμέσως μετά την εκλογική νίκη του 1981. Νομίζω ότι η αναφορά στη οικονομική πορεία της Ελλάδας στη μετέπειτα δεκαετία καθίσταται περιττή για να την επεκτείνω εδώ. Πολύ πετυχημένη η συνεισφορά του Σαμίρ Αμίν στην ελληνική οικονομία αν μη τι άλλο… (διαβάστε εδώ)

4. Χρέος ή/και Έλλειμμα;

Ένα άλλο σημείο που δέχτηκε κριτική, και σωστά το επισήμανε ακόμα και το νεο(και-μπλε)φιλελευθεράτο, ήταν η πλήρης απουσία αναφοράς στο έλλειμμα. Μου φάνηκε πολύ περίεργη, μια εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι λόγω ανεπάρκειας χρόνου και προετοιμασίας της παραγωγής δεν είχε χώρο να αναφερθεί σε αυτό. Όμως, το έλλειμμα είναι ισότιμο θέμα με το χρέος και δεν είναι τυχαίο που και ο μαρξιστής οικονομολόγος Richard Wolff, που τον γνωρίσαμε από το γνωστό βίντεο του Jungle Report, το θεωρεί εξαιρετικά σημαντικό. Βέβαια, το αστείο είναι πως το νεο(και-μπλε)φιλελευθεράτο, με την σκληρή κριτική που έκανε και σε αυτό το θέμα, ουσιαστικά δικαιώνει τώρα τον μαρξιστή Wolff! Έχουν πολύ πλάκα αυτοί…

5. Μπορεί ο καθένας να μιλάει για την Οικονομία;

Σαφέστατα όχι, με την έννοια να μην κάνουμε κατάχρηση στην επίκληση της αυθεντίας. Μπορούμε να συζητάμε και να επιχειρηματολογούμε αλλά παρατηρώ στο διαδικτυακό διάλογο πως ακόμα και (αυτόκλητοι) ειδικοί πέφτουν σε κενά και αντιφάσεις. Επίσης, ένας χαρακτηρισμός που διάβασα για τον Λαπαβίτσα από “ειδικό”, πως είναι “τριτοκλασάτος οικονομολόγος”, δείχνει το επίπεδο της συζήτησης. Ωραία, είναι τριτοκλασάτος και σκασίλα μας. Έχει κανείς να του αντιτείνει επιχειρήματα; Πολύ λίγοι ή σχεδόν κανένας απ’ ό,τι είδα μέχρι τώρα. Πράγμα που δείχνει πως παρ’ όλες τις ατέλειες η Χρεοκρατία πέτυχε απόλυτα τους στόχους της, να συνταράξει την καθεστηκυία των (υποτιθέμενων) αυθεντιών χωρίς το ίδιο το ντοκιμαντέρ να είναι επιστημονικό. Ο χαρακτηρισμός “το ελληνικό Zeitgeist” που του απονεμήθηκε περισσότερο το τιμά παρά το μειώνει.

Αυτά τα θέματα αναλύει ένα ενδιαφέρον άρθρο του Αριστείδη Χατζή, κάνει πολύ σκληρή κριτική τόσο στα φαινόμενα των “ειδικών”, μερικές φορές γίνεται όντως άδικος (πχ τσουβαλιάζει τον πολύ Μάικλ Μουρ με την …Ναόμι Κλάιν) αλλά η ουσία είναι να μην πέφτουμε εύκολα στην παγίδα της αυθεντίας. Γιατί εκατέρωθεν παράγονται απόλυτες θέσεις κι όχι απόψεις που συνεισφέρουν στην κατανόηση των προβλημάτων. Θα μπορούσα να σας πω κι εγώ τις δικές μου απόψεις αλλά καθίστε πρώτα να πάρω το πτυχίο του οικονομολόγου γιατί βλέπω σε διάφορες γωνιές να ακονίζονται τα μαχαίρια.
__________
Μερικά άλλα ποστ ατάκτως ερριμμένα:
LOLGreece και κριτική στο Buzz
όσο για το μπλεφιλελευθεράτο, το ξέρετε εσείς.

The Moody Blues

Απανωτές σφαλιάρες τρώει η πολύπαθη Ελλάδα από κάποιον διεθνή οίκο που αξιολογεί, δηλαδή κυβερνάει, τις οικονομικές επιδόσεις διαφόρων χωρών και ιδρυμάτων. Βέβαια, αν δεν μπορείς να διαχειριστείς τα του οίκου σου πρέπει με κάποιο τρόπο να τιμωρηθείς. Η κλοπή δεν είναι μέσα στα εγκλήματα καθώς ο κλέφτης δεν κλέβει το ίδιο το σπίτι του. Έτσι, όταν εσένα κλέβουν εσένα θα τιμωρούν στη συνέχεια γιατί άφησες να σε κλέψουν. Κι αυτή η τιμωρία λέγεται συλλογική ευθύνη, η αγαπημένη πιπίλα των κρυπτοφασιστών και ταγών της άρχουσας ελίτ. Θα πληρώσεις για τιμωρία τα υπόλοιπα που δεν μπορούν να κλέψουν γιατί εσύ φταις που τα έχεις και δεν τα έχεις.

Ας αφιερώσουμε στην Ελλάδα ένα τραγούδι για τα περασμένα μεγαλεία σε λευκό σατέν.

[YT]9muzyOd4Lh8[/YT]