Λίγα λόγια για το Debtocracy και το νεοφιλελευθεράτο

Πολύ μεγάλη συζήτηση άνοιξε το πολυαναμενόμενο Debtocracy μετά την καθυστερημένη προβολή του και φαίνεται πως θα αφήσει για πολύ καιρό το αποτύπωμά του. Δεν θα επαναλάβω επιχειρήματα και λεπτομέρειες που έχουν γράψει άλλοι μπλόγκερ, θα δώσω και ορισμένες παραπομπές, αλλά θέλω να επισημάνω ορισμένα σημεία.

1. Η πολιτική τοποθέτηση της Χρεοκρατίας

Θεωρώ τις κατηγορίες εναντίον των συντελεστών περί προπαγάνδας και πολιτικής στράτευσης κακοηθέστατες. Ειδικά όταν προέρχονται από τους κατεξοχήν πολιτικά στρατευμένους και μάστορες της προπαγάνδας. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η αντίδραση του νεο(και-μπλε)φιλελευθεράτου που σε πολλές περιπτώσεις εστιάζει την κριτική της στην πολιτική κατεύθυνση του ντοκιμαντέρ. Μα αν οι ίδιοι οι νεοφιλελεύθεροι δεν είναι στρατευμένοι τότε τι είναι; Ας κάνουν κι αυτοί λοιπόν ένα έρανο κι ας φτιάξουν το δικό τους ντοκιμαντέρ. Ποιός τους εμποδίζει;

Από την άλλη, το γεγονός πως η Χρεοκρατία έχει όντως πολιτική άποψη αυτό δεν μειώνει καθόλου την αξία της γιατί η πολιτική θέση είναι αυτή που κινεί τη συζήτηση για την οικονομία προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Για να μην πούμε για την εφαρμογή της. Δεν κατανοώ πως αυτό θεωρείται μειονέκτημα στο βαθμό που η οικονομία ουδέποτε ήταν απολίτικη ως στάση και ως πράξη. Η άλλη κατηγορία περί της απουσίας της αντίθετης άποψης είναι κι αυτή έωλη. Όπως παρατηρεί πολύ λογικά ο ChrisGram, “η κριτική στο Debtocracy με το επιχείρημα ότι δεν δείχνει και την «άλλη» άποψη είναι αστεία: Εδώ και ένα χρόνο ΟΛΑ τα τηλεοπτικά μέσα προμοτάρουν μνημόνιο και δεν είδα σε καμία εκπομπή των ΦΑΚΕΛΩΝ ή της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ή στο δελτίο του MEGA και του ΣΚΑΙ να φιγουράρει η αντίθετη άποψη. Παντού παρουσιάζεται ως μονόδρομος το μνημόνιο με τους δημοσιογράφους να είναι βασιλικώτεροι του βασιλέως στην υπεράσπιση των κυβερνητικών επιλογών. Ένας δημοσιογράφος βρέθηκε να κάνει μια εκπομπή με αριστερούς (εν τη ευρεία έννοια) συμμετέχοντες και θα τον εγκαλέσουμε γιατί δεν ρώτησε και τον κ. Μανδραβέλη ή τον κ. Μάνο? Μην τρελλαθούμε τώρα!”.
Γι αυτό, όπως ξαναλέω, ας κάνουν το δικό τους διαδικτυακό ντοκιμαντέρ, από τηλεοπτική προπαγάνδα χορτάσαμε. Κάθε απόπειρα να χτυπηθούν οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις παραπέμπει σε αντιδημοκρατικές εποχές. 

2. Τι καινούριο έφερε η Χρεοκρατία

Η αλήθεια είναι πως λίγα πράγματα πρόσθεσε σε σχέση με άλλες ανάλογες προσπάθειες του εξωτερικού. Αλλά κι αυτά τα λίγα τροφοδότησαν με μπόλικο υλικό τη συζήτηση όπως η ιδέα για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου αλλά κυρίως μια έννοια που περισσότεροι αγνοούσαμε, την “άρνηση του χρέους”. Η Χρεοκρατία είναι προφανέστατα το πρώτο ντοκιμαντέρ του είδους που υλοποιήθηκε με ιδιωτικά (εθελοντικά κατά βάση) κεφάλαια και αυτό υπερβαίνει τους στόχους της. Είναι ένα υπόδειγμα για το πως (κι αν) θα κινηθούν ανάλογες απόπειρες στο μέλλον. Είναι μια κίνηση που φανερώνει την επιθυμία των πολιτών για διαφορετική και εναλλακτική ενημέρωση από τη στοχευμένη προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ. Και το κυριότερο: υπήρξαν άνθρωποι πρόθυμοι να πληρώσουν για ένα εγχείρημα που δεν γνώριζε κανείς από πριν το περιεχόμενό του, δεν είδα κανέναν, προς το παρόν, να έχει δηλώσει πως έχει μετανιώσει που έδωσε τα χρήματά του. Αρκεί που το διαδίκτυο έδειξε πόση μεγάλη δύναμη μπορεί να έχει, γι αυτό είναι προφανές ποιους και για ποιο λόγο ενόχλησε τόσο σφόδρα…

3. Οι αντιθέσεις της Χρεοκρατίας

Δεν θέλω να κάνω λεπτομερή σχολιασμό γιατί υπάρχουν αρκετά σημεία που υπερβαίνουν τις γνώσεις μου αλλά να δείξω ορισμένα που με ενόχλησαν. Ενώ την πρώτη φορά δεν το είχα προσέξει ιδιαίτερα, με τη δεύτερη θέαση κάτι δεν μου πήγαινε καλά στο θέμα του Ισημερινού. Ότι ήταν άγνωστο θέμα για το ευρύτερο κοινό, ακόμα και στο ελληνικό διαδίκτυο. Πώς μας είχε ξεφύγει τέτοιο κελεπούρι; Δεν συμμερίζομαι τη συνωμοσία της σιωπής που παρουσίαζε το ντοκιμαντέρ για την “άρνηση του χρέους” αλλά με λίγο προσεκτικό ψάξιμο θα διαπιστώσει κανείς πως ο Κορέα δεν είναι ακριβώς όπως τον παρουσίασε ο Χατζηστεφάνου. Τα βρήκε και τα μάζεψε ο μπλόγκερ gatouleas, διαβάστε τον εδώ. Αλλά στην ιστοσελίδα της Χρεοκρατίας αναρτήθηκε ήδη ο αντίλογος με τη μορφή FAQ για όλους όσους -και δεν ήταν λίγοι και από τα αριστερά- που έκαναν κριτική σε αυτό το σημείο. Επιφυλάσσομαι πάντως γιατί δεν έχω πειστεί από τη χρησιμότητα του παραδείγματος του Ισημερινού και τις εκατέρωθεν αντεγκλήσεις.

Το δεύτερο σημείο που με δυσαρέστησε αρκετά ήταν η παρουσία του γαλλοαιγύπτιου οικονομολόγου Σαμίρ Αμίν. Δεν πρόσφερε τίποτα το ουσιαστικό πέρα από το αναμάσημα του να φύγουμε από το ευρώ και να φέρουμε πίσω τη δραχμή. Άλλο βέβαια αν το πω εγώ αυτό κι άλλο αν το πει ένας διακεκριμένος οικονομολόγος. Τόσο διακεκριμένος που δεν βλέπω να παρατήρησε κανείς πως τον Σαμίρ Αμίν τον συνέδεε φιλία και επαγγελματική σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου και ήταν από τους πρώτους που τον συνέδραμαν αμέσως μετά την εκλογική νίκη του 1981. Νομίζω ότι η αναφορά στη οικονομική πορεία της Ελλάδας στη μετέπειτα δεκαετία καθίσταται περιττή για να την επεκτείνω εδώ. Πολύ πετυχημένη η συνεισφορά του Σαμίρ Αμίν στην ελληνική οικονομία αν μη τι άλλο… (διαβάστε εδώ)

4. Χρέος ή/και Έλλειμμα;

Ένα άλλο σημείο που δέχτηκε κριτική, και σωστά το επισήμανε ακόμα και το νεο(και-μπλε)φιλελευθεράτο, ήταν η πλήρης απουσία αναφοράς στο έλλειμμα. Μου φάνηκε πολύ περίεργη, μια εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι λόγω ανεπάρκειας χρόνου και προετοιμασίας της παραγωγής δεν είχε χώρο να αναφερθεί σε αυτό. Όμως, το έλλειμμα είναι ισότιμο θέμα με το χρέος και δεν είναι τυχαίο που και ο μαρξιστής οικονομολόγος Richard Wolff, που τον γνωρίσαμε από το γνωστό βίντεο του Jungle Report, το θεωρεί εξαιρετικά σημαντικό. Βέβαια, το αστείο είναι πως το νεο(και-μπλε)φιλελευθεράτο, με την σκληρή κριτική που έκανε και σε αυτό το θέμα, ουσιαστικά δικαιώνει τώρα τον μαρξιστή Wolff! Έχουν πολύ πλάκα αυτοί…

5. Μπορεί ο καθένας να μιλάει για την Οικονομία;

Σαφέστατα όχι, με την έννοια να μην κάνουμε κατάχρηση στην επίκληση της αυθεντίας. Μπορούμε να συζητάμε και να επιχειρηματολογούμε αλλά παρατηρώ στο διαδικτυακό διάλογο πως ακόμα και (αυτόκλητοι) ειδικοί πέφτουν σε κενά και αντιφάσεις. Επίσης, ένας χαρακτηρισμός που διάβασα για τον Λαπαβίτσα από “ειδικό”, πως είναι “τριτοκλασάτος οικονομολόγος”, δείχνει το επίπεδο της συζήτησης. Ωραία, είναι τριτοκλασάτος και σκασίλα μας. Έχει κανείς να του αντιτείνει επιχειρήματα; Πολύ λίγοι ή σχεδόν κανένας απ’ ό,τι είδα μέχρι τώρα. Πράγμα που δείχνει πως παρ’ όλες τις ατέλειες η Χρεοκρατία πέτυχε απόλυτα τους στόχους της, να συνταράξει την καθεστηκυία των (υποτιθέμενων) αυθεντιών χωρίς το ίδιο το ντοκιμαντέρ να είναι επιστημονικό. Ο χαρακτηρισμός “το ελληνικό Zeitgeist” που του απονεμήθηκε περισσότερο το τιμά παρά το μειώνει.

Αυτά τα θέματα αναλύει ένα ενδιαφέρον άρθρο του Αριστείδη Χατζή, κάνει πολύ σκληρή κριτική τόσο στα φαινόμενα των “ειδικών”, μερικές φορές γίνεται όντως άδικος (πχ τσουβαλιάζει τον πολύ Μάικλ Μουρ με την …Ναόμι Κλάιν) αλλά η ουσία είναι να μην πέφτουμε εύκολα στην παγίδα της αυθεντίας. Γιατί εκατέρωθεν παράγονται απόλυτες θέσεις κι όχι απόψεις που συνεισφέρουν στην κατανόηση των προβλημάτων. Θα μπορούσα να σας πω κι εγώ τις δικές μου απόψεις αλλά καθίστε πρώτα να πάρω το πτυχίο του οικονομολόγου γιατί βλέπω σε διάφορες γωνιές να ακονίζονται τα μαχαίρια.
__________
Μερικά άλλα ποστ ατάκτως ερριμμένα:
LOLGreece και κριτική στο Buzz
όσο για το μπλεφιλελευθεράτο, το ξέρετε εσείς.

Die Tägliche

Οι μάσκες έχουν πέσει. Πριν δυο χρόνια είχα εντοπίσει εδώ τις ομοιότητες τόσο στο λόγο όσο και τις φυσιογνωμίες μεταξύ του Αλέξη Παπαχελά και του Γεώργιου Γεωργαλά. Μετά το σημερινό ασύδοτο λιβανιστήρι που έριξε στον Καρατζαφέρη ο διευθυντής της Καθημερινής, είναι πλέον προφανής η στροφή μιας «φιλελεύθερης» εφημερίδας προς την άκρα δεξιά κι ας φιλοξενεί ορισμένες φωτεινές πένες σαν του Παντελή Μπουκάλα και του Νίκου Αλιβιζάτου.

Επίσης θα ήταν επιθυμητή μια αυτοκριτική από τους φανατικούς υποστηρικτές της εν λόγω εφημερίδας στο διαδίκτυο αλλά δεν θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε τίποτε περισσότερο από τη σιωπή που συναινεί στην κρυφή αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας του Παπαχελά. Τους αφιερώνουμε την παρακάτω φοτοσοπιά όσο και την ευχή να μπει η αγαπημένη τους εφημερίδα σε αυτόν τον κατάλογο.

Κλικ στην εικόνα.

Die-Tagliche

Η πάσχουσα κυρίαρχη αφήγηση

Τις προάλλες είχα μια συζήτηση με μια φίλη σχετικά με την απέχθεια μου για έναν εθνικιστή ιστορικό συγγραφέα και κατά πόσο θα άξιζε να τον λαμβάνω ισόποσα με ένα τεκμηριωμένο λόγο απαλλαγμένο από την πόλωση της “επίσημης” ιστορίας. Η κουβέντα γρήγορα κατέληξε στον τρόπο που λειτουργεί ο μηχανισμός της κυρίαρχης αφήγησης, με την ιστορική αλήθεια και την διερεύνησή της από τον αναγνώστη και τον ερευνητή να βρίσκει τις προφανείς δυσκολίες και εμπόδια ακόμα και στην αντίπαλη πλευρά της αφήγησης. Όμως καταλαβαίνουμε γρήγορα, γιατί αυτό είναι το θέμα του παρόντος κειμένου, το μοντέλο της κυρίαρχης αφήγησης είναι κατά πολύ πιο διευρυμένο σε όλες τις πολιτικές και κοινωνικές εκφάνσεις έτσι ώστε το μοτίβο αυτού του ελέγχου βρίσκει πολλές εφαρμογές στη δημόσια σφαίρα χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πάντοτε τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Η ατζέντα ενός εκπροσώπου της κυρίαρχης αφήγησης καθορίζεται από την πολιτική πόλωση και την συλλογική ευθύνη ως υπόλογη σε ένα αυταρχικό θεσμικό πλαίσιο. Όταν πχ ο επίμονος συνθηματολογικός αντιαριστερισμός μπορεί να παράγει ενδιαφέροντα διάλογο από τις έντονες αντικρούσεις, συνεισφέροντας στην παραγωγή θέσεων και απόψεων, τα θεσμικά πλαίσια δεν δέχονται αυτό το διάλογο· εξ ορισμού ο θεσμός καθιερώνεται από την τυποποίηση του κανόνα και την απαρέγκλιτη εφαρμογή του. Γι αυτό εκεί δεν μπορεί να γίνει συζήτηση, υπάρχει μόνο η άτεγκτη απόρριψη τόσο του διαφορετικού όσο και της εναλλακτικής ερμηνείας. Επάνω σε αυτή τη βάση εδράζεται η κυρίαρχη αφήγηση επινοώντας συχνά πλαστές αιτιάσεις για να δικαιολογήσει τις υπερβάσεις της.

Συγκεκριμένα, ο αφιονισμένος αντιαριστερισμός της κυρίαρχης αφήγησης, επικαλείται ένα φαντασιακό θεσμικό πλαίσιο που αποτελείται από συντονισμένες λαθροχειρίες: η συχνή επίκληση προς τη νομιμότητα παραποιεί τις βασικές συστάσεις και τις εντολές της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής πραγματογνωμοσύνης, που ορίζει σχετικά ευσύνοπτα τα πλαίσια της κινητικότητας των ιδεών και των πράξεων μέσα σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, σχετικοποιεί νέους κανόνες που αποτελούνται από διασταλτικές ερμηνείες των υπαρχόντων πλαισίων. Ο σύγχρονος αντιαριστερισμός δεν φυραίνει από την φθαρμένη επανάληψη των ξεπερασμένων μετεμφυλιακών συνδρόμων αλλά επανακαθορίζει τα νέα σημεία αναφοράς ανανεώνοντας την πολεμική του. Κι αυτό το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ο αταβισμός της κυρίαρχης αφήγησης. Εμφανίζει κρυμμένες ιδιότητες, που είτε βρίσκονται εν υπνώσει μέσα από αργές διεργασίες είτε επινοούνται την ίδια στιγμή, για να αιτιολογήσει ένα κατασκευασμένο αποτέλεσμα που επιδιώκεται εκ των προτέρων.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της κυρίαρχης αφήγησης είναι ο εκφυλισμός. Όταν εφημερίδες και τηλεοπτικά ΜΜΕ αφιερώνουν στο μεγαλύτερό τους μέρος ολόκληρα κατεβατά για τα επεισόδια σε μια γενική απεργία κι όχι με τον όγκο και τα αιτήματα των διαδηλώσεων, γίνεται προφανές πως το φαντασιακό θεσμικό πλαίσιο (=η εγκαθίδρυση ενός νεοπαγή κανόνα) και ο αταβισμός της κυρίαρχης αφήγησης (=η κατασκευή νέων εντυπώσεων από ξεπερασμένους κανόνες) παράγει μια επανάληψη θέσεων σε εκθετική ανάπτυξη για να υποθάλψει τον εκφυλισμό της αντίθετης πλευράς. Αυτή η επιβουλή οφείλει να εδράζεται στην καλλιέργεια του ερεθισμού κι όχι στην επιδίωξη για σύγκρουση, αυτό είναι ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της σύγχρονης κυρίαρχης αφήγησης. Ο παραλογισμός μιας ιδέας, όσο εξωφρενικά παράλογη κι αν φαίνεται, βρίσκει πάντοτε τη νομιμοποίηση της κυρίαρχης αφήγησης όταν αυτή τη συμφέρει. Για παράδειγμα, τα κονσερβοκούτια των εαμοβούλγαρων είναι μια τόσο παράλογη θέση, που αν τη καλοσκεφτεί κανείς οδηγείται σε ένα καίριο λογικό και πρακτικό ερώτημα: τότε πως οι συμμορίτες άνοιγαν τα κονσερβοκούτια αφού δεν είχαν μαχαίρια;

Γι αυτό το λόγο, οι μεγαλύτεροι εχθροί της κυρίαρχης αφήγησης είναι η δημόσια αμφισβήτηση και η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης. Η ανάλυση αυτού του φαινομένου οδηγεί σε ένα μερικό συμπέρασμα: η κυρίαρχη αφήγηση είναι ένα σκορποχώρι θέσεων και απόψεων που συνδέονται με χαλαρούς συνεκτικούς ιστούς μεταξύ τους, αποτελούνται από στοιχειώδεις στυλιστικές επεμβάσεις σε ένα σύστημα από πεπερασμένους κανόνες εμπλοκής. Έτσι το στυλ της κυρίαρχης αφήγησης δεν είναι ακριβώς το ίδιο το ύφος αλλά οι δομικές συμβάσεις μιας σαθρής υπερκατασκευής που στηρίζεται στην επιθετική ταυτολογία. Η Αριστερά είναι ο εχθρός μας, άρα ο εχθρός είναι η Αριστερά. Σε μια διαδήλωση έκαψαν με μολότωφ τα θύματα της Marfin, άρα τις μολότωφ τις πετάνε οι διαδηλωτές. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι φυτώριο εγκληματικών πράξεων, άρα το άσυλο αφορά μόνο τους εγκληματίες. Οι πολίτες που δεν ακυρώνουν τα εισιτήρια τους είναι εγκληματίες(=άνομοι και τζαμπατζήδες), άρα εν δυνάμει εγκληματίες είναι όλοι οι πολίτες(=άνομοι και τζαμπατζήδες). Αυτή η προκατασκευασμένη αντίληψη αποφεύγει με επιμέλεια να θέσει τις αιτίες των ενεργειών, την αναζήτηση των υπευθύνων και τις ερμηνείες των αποτελεσμάτων. Η κυρίαρχη αφήγηση κατασκευάζει ψηλούς τοίχους, με θορυβώδη χρώματα, για να αποσπάσει την προσοχή από το κύριο ερώτημα που δεν τη συμφέρει να απαντηθεί: το γιατί και ποιός. Ήδη η κατασκευή ενόχων είναι προειλημμένη απόφαση, αλλιώς αφού οι δράστες είναι γνωστοί, κατά την κυρίαρχη αφήγηση, αυτοί θα έπρεπε να είχαν ήδη συλληφθεί και καταδικαστεί σύμφωνα με την φαντασιακή θεσμική νόρμα της. Που όσο πιο σύντομη κι ευσύνοπτη είναι, τόσο πιο ηχηρά αποτελεσματική θα είναι.

Οπότε το δομικό στοιχείο της κυρίαρχης αφήγησης πρέπει να είναι πάντα ο αφορισμός ως κατασκευή συντομευμένων όσο και ρηχών εννοιών. Ένας πετυχημένος αφορισμός πρέπει να υπακούει σε ένα κανόνα συμμετρίας που αποτελείται από τη θέση και την αντίθεση – και για την κυρίαρχη αφήγηση να παράγει αρνητικό πρόσημο ανάλογα με το σκοπό και το στόχο. Την ημέρα της γενικής απεργίας της 23ης Φεβρουαρίου, η κυρίαρχη αφήγηση έγραψε μέσα στα λιγοστά πλαίσια του twitter και το αναπαρήγαγε απηνώς στο Facebook:

Τελικά, ούτε την Πλατεία Ταχρίρ δεν είναι ικανοί να μιμηθούν. Απ’ όσο θυμάμαι
εκεί οι διαδηλωτές δεν έκαιγαν τους ανθρώπους ζωντανούς.

Πρόκειται για ένα φορτισμένο με απόλυτα αρνητικούς συμβολισμούς αφορισμό, υπαγορευμένο σε κάτι λιγότερο από 140 χαρακτήρες, τόσο αποτυχημένα υπερβολικό που αλληλοαναιρείται στα συστατικά στοιχεία του και αυτοαναιρείται στο αποτέλεσμά του. Από ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο επιλέγει το ύστερο αποτέλεσμα και παραλείπει την αιτία γιατί έτσι τη συμφέρει, γνωρίζει η κυρίαρχη αφήγηση πως το ψέμα πλέον δεν πείθει και καταφεύγει στην πρακτική της μισής αλήθειας που, ως γνωστόν, είναι αποτελεσματικότερη από το χειρότερο ψέμα. (Για την ιστορία, η πραγματική χρονική αλληλουχία του συγκεκριμένου γεγονότος αντικατοπτρίζεται τόσο εδώ όσο κι εδώ).

Παρόλο που η διαφωνία είναι σημάδι ποικιλομορφίας και κριτικής σκέψης ενώ συχνά ο αφορισμός περικλείει έντονες τάσεις προς τον ανορθολογισμό όταν καλείται να περιγράψει πολύπλοκα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα, εν τούτοις ο σκοπός της κυρίαρχης αφήγησης είναι να μεταλαμπαδεύει και να αναπαράγει την απλοϊκή ιδεολογία της σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που την υπηρετεί πρόθυμα ως ταγός της. Για παράδειγμα, η κυρίαρχη αφήγηση υπαγόρευσε αυτή τη φορά τα ρηχά στερεότυπά της μέσω ενός πρόθυμου ακόλουθου να παίξει τον ίδιο ρόλο:

«H διαφορά μεταξύ ενός λαού που στενάζει στη δικτατορία και ενός λαού που δεν σεβάστηκε τη δημοκρατία του είναι ότι, ο πρώτος θέλει να κάνει την πλατεία του από Tαχρίρ, Συντάγματος, ενώ ο δεύτερος από Συντάγματος, Tαχρίρ».

Η κυνικότητα αυτή της κρυπτοφασίζουσας φράσης αναδεικνύει μια πολύ σημαντική πρακτική που ανήκει στο βασικό οπλοστάσιο της κυρίαρχης αφήγησης. Τον κατακερματισμό της κοινωνίας και την αυστηρή ιδεολογική περιχαράκωση έτσι ώστε η διαπίδυση των απόψεων να μετατρέπεται σε διαρκείς όσο και αυτοτελείς μονολόγους. Η μαζική ικανοποίηση που έλαβε αυτή η φράση ορίζει μια άλλη παράμετρο της κυρίαρχης αφήγησης: την κορύβαντη ομιλία της και την ισοπεδωτική αγελοποίηση της σκέψης της. Ορίζει και αποφαίνεται, άρα δεν υπάρχουν και δεν επιτρέπονται παράπλευρες απαντήσεις. Είναι προφανές πως η κυρίαρχη αφήγηση είναι στενή φίλη με τον λαϊκισμό αν και πολλές φορές υποκριτικά τον αποτάσσεται δημόσια. Ο λαϊκισμός της είναι μελετημένα στοχευμένος διότι στηρίζεται στην απαξία του αφορισμού για το κοινωνικό δίκαιο που συγκρούεται με την άρχουσα ελίτ. Η κυρίαρχη αφήγηση θέλει μια κοινωνία διασπασμένη σε πολλά διαφορετικά κομμάτια που να μην βρίσκουν μεταξύ τους κοινά πεδία συνεννόησης και δράσης, όντας αποδυναμωμένη από τεχνητά κατασκευασμένες έριδες μεταξύ κοινωνικών και επαγγελματικών τάξεων.

Εδώ έχουμε ένα κλειδί, η πολυδιάσπαση της κοινωνίας μέσω της επαναλαμβανόμενης προπαγάνδας στηρίζεται ουσιαστικά σε ιδεολογικά πλαίσια παρά σε αρνητικά οικονομικοπολιτικά φαινόμενα· γιατί τα τελευταία χρειάζονται απαραίτητα μια εξ άνωθεν πλασματική τεκμηρίωση. Για παράδειγμα, τα μερικά δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που απορρόφησαν πολλές αμφιλεγόμενες ΜΚΟ την περασμένη δεκαετία έχουν στην πραγματικότητα ασήμαντη συμμετοχή στο εν πολλοίς προμελετημένο δημόσιο χρέος των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων. Άρα, η διαρκής επαγρύπνηση της κυρίαρχης αφήγησης στο να κατασκευάζει ενόχους – πού όντως μπορεί να είναι ένοχοι σε πραγματολογικό επίπεδο – αποσκοπεί στη μεγέθυνση μικρών μεγεθών για να σμικρύνει ή και να εξισώσει τα μεγάλα σκάνδαλα που ανήκουν στη σφαίρα της επιρροής της. Η διαβόητη έκφραση “μαζί τα φάγαμε” είναι η πλέον ενδεικτική για την τακτική της πλάνης και της εξομοίωσης ευθυνών σε ανόμοια μεγέθη και καταστάσεις.

Σπεύδω τώρα να διευκρινίσω, σε ενδεχόμενη εύλογη ένσταση, πως η κυρίαρχη αφήγηση δεν είναι αποκλειστικά επιχρωματισμένη πολιτικά στην Δεξιά όπως διαφαίνεται παραπάνω. Υπάρχει και στην Αριστερά, υφίσταται σε όλα τα ρεύματα των κυρίαρχων πολιτικών τάσεων. Απλά, η κυρίαρχη αφήγηση του ενός κατισχύει στην κυρίαρχη αφήγηση του άλλου και αρκετές φορές αλληλοδιαπλέκονται μέσω συγκυριακών γεγονότων, κι ακόμα συχνότερα υπαγορεύονται από τον μεταξύ τους συμψηφισμό. Για να επιστρέψω στην αρχική συζήτηση που περιέγραψα, φαίνεται καθαρά πως η εμφυλιακή ιστοριογραφία της μεταπολίτευσης παίζει μια ατέρμονη διελκυστίνδα που τα όρατά της επιστημονικά αποτελέσματα περιορίζονται μεν σε ένα στενό κύκλο αλλά η γενική οπτική της “κοινής γνώμης” υπάγεται ακόμα στην υπαγόρευση και την αναπαραγωγή των μετεμφυλιακών συνδρόμων. Η κυρίαρχη αφήγηση ξέρει να συντηρεί – ακόμα για πόσο; – τον εθνικό διχασμό.

Ας δούμε συνοπτικά ένα άλλο παράδειγμα της κυρίαρχης αφήγησης: οι ξένοι μας κλέβουν τις δουλειές. Ποιές δουλειές; Να απλώνεις τις μαϊμού Λουί Βιτόν τσάντες στα Προπύλαια και στις καφετέριες στους παράδρομους της Ερμού; Μαϊμούδες Βιτόν πουλάνε και οι μεγάλοι έμποροι και το γνωρίζουμε όλοι. Διότι την κυρίαρχη αφήγηση τη συμφέρει να μαζεύουν τις ελιές στα χωράφια οι ανασφάλιστοι αλλοδαποί, για να μην πληρώνει την ασφάλιση των “νόμιμων” πολιτών. Το πρόσκαιρο αναπτυξιακό δυναμικό της Ολυμπιάδας του 2004 οφείλεται κατά το μεγαλύτερο μέρος σε αλλοδαπά χέρια, κυρίως Αλβανούς, και στον κακώς νοούμενο όσο και επιχειρηματικά καθοδηγούμενο εθελοντισμό. Αυτονόητα όλα αυτά, μα η κυρίαρχη αφήγηση ξέρει πολύ καλά πως να πλασάρει το μίσος ως επίφαση της εσωτερικής ασφάλειας.

Η πραγματικότητα της κυρίαρχης αφήγησης χτίζεται επάνω σε μια οριζόντια ερμηνεία που αρνείται κατηγορηματικά τις διαθλάσεις των επιμέρους αναγνώσεων και των πολλαπλών ερμηνειών και γι αυτό η ανάγνωσή της μένει πάντα στον αφρό της. Με αυτό τον τρόπο, η διογκούμενη ξενοφοβία των τελευταίων χρόνων, για να μείνουμε λίγο ακόμα σε αυτό σε αυτό το θέμα, βρίσκει έρεισμα στην οικονομική ανέχεια χωρίς να προκύπτει από πουθενά μια ξεκάθαρη αντίληψη για τις βαθύτερες αιτίες και σκοπιμότητες. Η κυρίαρχη αφήγηση ασκεί την τέχνη του αφορισμού αποσιωπώντας και διαστρεβλώνοντας τις επιμέρους ενδείξεις και στοιχεία που ανατρέπουν την επίσημη ρητορική και την κρυφή ατζέντα των συμφερόντων. Ο Άγιος Παντελεήμονας και η υπόγεια τακτική του gentrification μέσω των εργολαβικών συμφερόντων επικαθορίζονται από την αναπαραγωγή των ρατσιστικών στερεότυπων που στην καλύτερη περίπτωση δικαιολογούνται από την νεοφιλελεύθερη αρθρογραφία και στην χειρότερη από τις ομάδες των νεοναζί, όλοι αυτοί ουσιαστικά σε αγαστή συνεργασία για τον ίδιο σκοπό.

Κατά βάθος, η κυρίαρχη αφήγηση είναι εριστικά εθνικιστική. Η σκόπιμη υποβάθμιση πολλών σημαντικών εξωτερικών γεγονότων έχει προφανή εφαλτήρια αλλά τελικά με αυτό τον τρόπο κάποτε – και σύντομα – θα πρέπει να εξαντληθεί λόγω της συνεχούς αύξησης στη χρήση του διαδικτύου. Η κυρίαρχη αφήγηση θέλει ένα έθνος να είναι τόσο ασφυκτικά κλεισμένο στον εαυτό του ώστε να μην εισάγει αλλά ούτε και να εξάγει ιδέες και προβληματισμούς. Είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό που έγινε στη Μεγάλη Βρετανία πριν λίγες μέρες: ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον πήγε να προωθήσει ένα νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση των δασών. Δεν το μάθατε αυτό; Μάθετε τι έγινε στη συνέχεια γιατί ολόκληρη η εγχώρια κυρίαρχη αφήγηση απέφυγε επιμελώς να το δημοσιοποιήσει περαιτέρω. Δεκαοκτώ εκατομμύρια Βρετανοί πολίτες έβαλαν τις υπογραφές τους για να δηλώσουν την αντίθεσή τους στο γενικό ξεπούλημα που προαλειφόταν. Με αποτέλεσμα, ο Κάμερον να οπισθοχωρήσει ατάκτως σκίζοντας το φάκελο του επίμαχου νομοσχεδίου…

Να γιατί η κυρίαρχη αφήγηση μάς θέλει διασπαρμένους από τεχνητά κατασκευασμένες κοινωνικές έριδες. Μας φοβάται, δεν θα φοβόμαστε λοιπόν αυτήν.

____________________

ΥΓ. Έξυπνο το κόλπο Πάσχο και την πάτησα. Έχεις ένα προφίλ και παράλληλα διατηρείς page αλλά βάζουν λινκ τα τσιτάτα σου από την page που έχει το απείρως λιγότερο σχολιασμό. Μοναδική η ικανότητα της κυρίαρχης αφήγησης να μασκαρεύεται και να εξαπατά…

The Moody Blues

Απανωτές σφαλιάρες τρώει η πολύπαθη Ελλάδα από κάποιον διεθνή οίκο που αξιολογεί, δηλαδή κυβερνάει, τις οικονομικές επιδόσεις διαφόρων χωρών και ιδρυμάτων. Βέβαια, αν δεν μπορείς να διαχειριστείς τα του οίκου σου πρέπει με κάποιο τρόπο να τιμωρηθείς. Η κλοπή δεν είναι μέσα στα εγκλήματα καθώς ο κλέφτης δεν κλέβει το ίδιο το σπίτι του. Έτσι, όταν εσένα κλέβουν εσένα θα τιμωρούν στη συνέχεια γιατί άφησες να σε κλέψουν. Κι αυτή η τιμωρία λέγεται συλλογική ευθύνη, η αγαπημένη πιπίλα των κρυπτοφασιστών και ταγών της άρχουσας ελίτ. Θα πληρώσεις για τιμωρία τα υπόλοιπα που δεν μπορούν να κλέψουν γιατί εσύ φταις που τα έχεις και δεν τα έχεις.

Ας αφιερώσουμε στην Ελλάδα ένα τραγούδι για τα περασμένα μεγαλεία σε λευκό σατέν.

[YT]9muzyOd4Lh8[/YT]

Ανεπιθύμητοι νεκροί – update

Σήμερα, όλα τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, ραδιοτηλέοραση και διαδίκτυο, αναφέρονται με σαφήνεια στον αριθμό των νεκρών άστεγων που πέθαναν χτες από το κρύο στο άλσος του Θησείου. Τρεις.

Όλοι εκτός από τον ΔΟΛ, έχει «εγκυρότερη» πληροφόρηση. Στις ιστοσελίδες του αφαιρεί όχι δύο νούμερα αλλά δύο ζωές από τον απολογισμό: πέθανε ένας.

Το δράμα εδώ δεν είναι, λοιπόν, αριθμητικό αλλά επικοινωνιακό.  Πρέπει οι εντυπώσεις να μετριαστούν κι επάνω στη φούρια να ευχαριστήσει τον κυβερνητικό εργοδότη του, ο ΔΟΛ κόβει ζωές από τα θύματα της ανέχειας και προσθέτει τους επιθυμητούς νεκρούς στην κινδυνολογία για τους απεργούς πείνας. Οι νεκροί πρέπει να είναι πάντα ο άλλοι. Οι δικοί μας, οι χτεσινοί νεκροί, είναι οι ανεπιθύμητοι.

Μπράβο Σταύρο, μπράβο Γιώργο.

ΥΓ. Την είπα την αποψάρα μου όπως ζητάει η εικόνα παραπάνω.

 

Update : Στο site της Ελευθεροτυπίας γράφει μόλις τώρα:

Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι και οι τρεις άνθρωποι ήταν νεκροί. Εκπρόσωπος του δήμου που μίλησε στο enet.gr απέδωσε το λάθος στην πρώτη εκτίμηση των εργαζόμενων που αντίκρυσαν το μακάβριο θέαμα

Το εκπληκτικό είναι πως έπρεπε να περάσουν τόσες ώρες μέχρι να διευκρινιστεί ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων. Όπως ξέραμε τις προάλλες άμεσα και γρήγορα πόσοι ήταν οι νεκροί και τραυματίες αστυνομικοί. Αλλά ούτε κι στα πορτάλ του ΔΟΛ αναφέρονται οι τραυματίες. Και πάλι πρόκειται σαφέστατα για απόκρυψη είδησης.

Μην πεθαίνετε πριν την ώρα του τον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Εχτές νωρίς το μεσημέρι του Σαββάτου διάβασα επί τροχάδην στις ενημερωτικές ιστοσελίδες και στα βοθρομπλογκ ανάμεσα στα άλλα πως πέθανε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Αντί να αφήσω ένα γρήγορο RIP στον τοίχο μου στο Facebook, έκλεισα τον υπολογιστή γιατί τελικά με ενοχλεί να κάνω μαζεμένη συλλογή από RIP. Καίτη Λαμπροπούλου, Μάργκαρετ Πράις, Τζον Μπάρρυ για να αναφέρουμε μερικές από τις πρόσφατες επισκέψεις του χάρου.

Μετά από λίγες ώρες ανοίγω το Facebook και διαβάζω μια μεγαλοπρεπή διάψευση της είδησης του θανάτου του από τον Νίκο Άγκο. Στο διάλογο που ακολούθησε και με άλλους φίλους συνειδητοποιήσαμε πως τα πορτάλ που ανέδειξαν πρώτα το θάνατο του Καμπανέλλη απέσυραν την ψευδή είδηση χωρίς να επανορθώσουν και να απολογηθούν για τη μακάβρια γκάφα.

Πρόκειται για το newsroom των ΔΟΛιανών και τον Αλαφούζο (Καθημερινή, ΣΚΑΙ) χωρίς όμως να είναι ακόμα σαφές αν ο υπαίτιος προέρχεται από το Αθηναϊκό Πρακτορείο· είναι γνωστή η πολυθεσία των κοπυπαστωμάτων που μαστίζει τον κλάδο των δημοσιογράφων, στο σημείο που η ταυτόχρονη αλληλοεπικάλυψη σε πραγματικό χρόνο δείχνει το μέγεθος της προχειρότητας και της αναξιοπιστίας τους στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Ένας γνωστός και εξαιρετικά συμπαθής δημοσιογράφος εξήγησε στο Facebook τι περίπου συνέβη φωτογραφίζοντας τους προαναφερόμενους. Για λόγους αρχής και τακτικής δεν κοινοποιώ το όνομά του χωρίς την έγκρισή του, ο κύκλος των «φίλων» εμπίπτει στο πεδίο της εμπιστευτικότητας.

«Ένας αρχισυντάκτης βάρδιας στις ιντερνετικές εκδόσεις -ίσως 1.60 ύψος ίσως και όχι- άρχισε κάπου να γκαρίζει: ”Αυτός ο Καμπανέλλης πεθαίνει. Γράψε την είδηση ότι πέθανε για να την έχουμε έτοιμη πριν από τους άλλους”. Το ίδιο συνέβη, σε 2, 3, πολλές εφημερίδες. Αγνοώ ποιος πάτησε πρώτος το send και πώς μπερδεύτηκε. Αλλά με το που το έκανε, σε κάποιο άλλο μαγαζί, ένας άλλος αρχισυντάκτης βάρδιας άρχισε να σκούζει: ”Γιατί ρε γομάρι αυτοί έχουν τον θάνατο του Καμπανέλλη κι εμείς δεν τον έχουμε;”. Και μετά από λίγο, τον είχαν όλοι…»

Επίσης τέθηκε θέμα μήπως εννοούσαν τον αδερφό του Καμπανέλλη, τον ηθοποιό Γιώργο Καμπανέλλη που πέθανε επίσης πρόσφατα. Μόνο που ο Γιώργος Καμπανέλλης αποχώρησε από τον επίγειο κόσμο πέρυσι τέτοια εποχή…

Απ’ όσο μπόρεσα να ελέγξω σήμερα στο «ενημερωτικό» διαδίκτυο, μόνο το Insider.gr – και προς μεγάλη του τιμή – αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί. Μεταξύ άλλων τονίζει:

«Ζητούμε ένα μεγάλο συγνώμη. Θα έπρεπε να είχαμε επιβεβαιώσει την είδηση. Έχουμε ευθύνη γιατί αναδημοσιεύσαμε μια λανθασμένη πληροφορία. Μια πληροφορία που διαβάσαμε σε τουλάχιστον δύο διαφορετικές πηγές.»

Μόνο τα ΔΟΛιανά και τα Αλαφουζέικα σφυρίζουν αδιάφορα. Τα παρακάτω screenshot της ντροπής είναι εύγλωττα:

Διαβάστε κι ένα διασκεδαστικό ποστ του Στέλιου Φραγκόπουλου για τους πρόωρους θανάτους διάσημων υπέργηρων ανδρών.

ΥΓ. Ο ίδιος ο δημοσιογράφος που μας εξήγησε το μηχανισμό παραγωγής ετοιματζίδικων νεκρολογιών, καταθέτει τη δική του εμπειρία: «Εγώ είχα για καιρό στον υπολογιστή μου στΧ ΧΧΧ [σ.σ. το όνομα της εφημερίδας απαλείφτηκε από μένα] τη νεκρολογία του Μητσοτάκη. Μέχρι που πέθανε (ο υπολογιστής μου)»

Αηδία και εμετός part 2

Για να μην ξεχνιόμαστε.

Από το Βήμα:

Παρενέργειες και πλήθος σχολίων, ακόμα και στους κόλπους της παράταξης του νέου δημάρχου Αθηναίων κ. Γ. Καμίνη, προκάλεσε η… σφήνα του κ. Ν. Μιχαλολιάκου της Χρυσής Αυγής, κατά τις μυστικές ψηφοφορίες στις οποίες το νέο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων εξέλεξε τα μέλη της Οικονομικής Επιτροπής και της Επιτροπής για την Ποιότητα της Ζωής. […]

Από την πρώτη κιόλας ψηφοφορία βγήκαν όλα τα τακτικά μέλη τόσο της μέλη της Οικονομικής Επιτροπής όσο και της Επιτροπής για την Ποιότητα της Ζωής. Για τους αναπληρωματικούς, όμως, εκλέχθηκαν κατευθείαν τα μέλη της Οικονομικής Επιτροπής αλλά …κόλλησαν οι ψηφοφορίες στην επιτροπή για την ποιότητα ζωής. Ο κ. Δημ.Κωνσταντάρας («Αθήνα, πόλη της ζωής μας ») χρειάστηκε δυο ψηφοφορίες για να εκλεγεί ενώ ο κ. Μιχαλολιάκος τρεις.

Η έκπληξη πάντως κρυβόταν στον αριθμό των ψήφων που έλαβε ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής. Στην πρώτη ψηφοφορία δεν έλαβε το 50%+1 που χρειαζόταν, στη δεύτερη έλαβε 22 ψήφους, προφανώς τη δική του, τις 11 ψήφους της μειοψηφίας (παράταξη Κακλαμάνη) -που είχε προτείνει τη συμμετοχή του στην εκλογή αναπληρωματικών μελών-, αλλά και άλλες 10. Οι επιπλέον δέκα ψήφοι προέρχονταν από την παράταξη του κ. Καμίνη, όπως σχολιαζόταν εκ των υστέρων, στη λογική «να ολοκληρωθεί η διαδικασία, υπήρξε μπούχτισμα από τις απανωτές ψηφοφορίες». Χρειάστηκε πάντως και τρίτη ψηφοφορία για να βγει ο κ. Μιχαλολιάκος, ο οποίος έλαβε 18 ψήφους (με 6 εξ αυτών από την πλειοψηφία ), δηλαδή 4 λιγότερες από τη δεύτερη. Ωστόσο, σε αυτή την τελική ψηφοφορία, «πάτησαν» κάποιοι, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που σε ανακοίνωσή της κατηγόρησε την παράταξη του κ. Γ. Καμίνη ότι «προσκάλεσε» τη Χρυσή Αυγή «στην παρέα της συναίνεσης». Κι αυτό γιατί στην τελική ψηφοφορία θα μπορούσε να εκλεγεί ο κ. Μιχαλολιάκος με μόνη τη δική του ψήφο… Ωστόσο, για τους …παροικούντες τον Δήμο Αθηναίων, η ανάλυση της ψήφου εμπεριείχε μια πιο …πεζή εξήγηση: «άντε να τελειώνουμε, «ξημερώσαμε» ψηφίζοντας χρονιάρες μέρες» …

Οι εξαιρετικές όσο και επίκαιρες γραφιστικές δημιουργίες ανήκουν στον Antista/Chef.

Η ιντιφάντα του Μιχαλολιάκου

Έγραφα τις προάλλες για τον τρόπο που η προπαγάνδα της αποχής τρέφει την άνοδο του νεοφασισμού. Μεταξύ άλλων γράφω: Λουστείτε την επανεμφάνιση των νεοναζί σε δημόσια αξιώματα, η αδιαφορία σας και η αποχή τους έφερε επάνω στον αφρό με το πρόσχημα της “ανοχής στον διαφορετικό λόγο”. Αλλά αυτό να το πείτε στους ξυλοκοπημένους, τους μαχαιρωμένους και τους τρομοκρατημένους.

Και προειδοποιούσα ότι σαφώς θα βλέπαμε πολλά στο μέλλον. Και είδαμε σήμερα ένα πρώτο δείγμα όπου αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι πολλοί έπεσαν από τα σύννεφα!

Δεν κατάλαβα γιατί τώρα πέσατε από τα σύννεφα. Θα επαυξηθεί η νεοφασιστική λαίλαπα έτσι και κάνετε πως δεν σας αφορά. Και μετά θα καμώνεστε υποκριτικά ότι πέφτετε από τα σύννεφα και θα αναλωθείτε σε αναλύσεις επί αναλύσεων αδιαφορώντας και αποκρύπτοντας το βασικό: το νεοφασισμό τον πολεμάς στην πράξη με προληπτικά μέτρα κι όχι κατόπιν εορτής στα μεγάλα λόγια. Και σήμερα αρχίσανε τα μεγάλα λόγια και όπως προβλέπω πως μόνο λόγια θα μείνουν.

Διότι το ζήτημα είναι επίσης στο ότι ο αρχηγός της συμμορίας μαχαιροβγαλτών έβαλε μέσα στο δημοτικό συμβούλιο τους μελανοχίτωνές του, πράμα το οποίο δεν ήταν μεν τόσο κομψό από ηθική πλευρά αλλά αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος κανονισμός που απαγορεύει την είσοδο εξωδημοτικών ατόμων στις συνεδριάσεις των δημαρχιακών συμβουλίων. Όμως ξέρουμε πως σε κάθε συμβούλιο συμμετέχουν ως θεατές οι πολίτες – συνηθέστερα οι κλακαδόροι, οι μικροκομματικοί και οι συνδικαλιστές – οπότε δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό στην παρουσία των φαλαγγιτών του Μιχαλολιάκου.

Έτσι έστρωσες αγαπητέ πολίτη της αποχής. Έτσι έστρωσαν οι νόμοι και οι κανονισμοί. Έτσι έστρωσαν τα ΜΜΕ. Τώρα φάτε τους στη μάπα σας και μην διαμαρτύρεστε υποκριτικά. Διότι το θέμα δεν είναι να μιλάτε αλλά τι θα πράξετε από δω και μπρος.

Ποιός Αλέξης Γρηγορόπουλος, τι είναι αυτός;

Η χτεσινή ημέρα είναι εντελώς ανύπαρκτη. Μέγας είσαι Ριζοσπάστη και θαυμαστά τα φεύγα σου.

Η επέλαση των μημουάπτου

Σήμερα διαβάζοντας τη στήλη του Άρη Δημοκίδη στη LIFO έπεσα επάνω σε αυτό το εντελώς ανούσιο σχόλιο στο twitter κάποιου Κρασσακόπουλου που αρθρογραφεί στην Athens Voice με θέματα για τον κινηματογράφο.

Στην αρχή σκέφτηκα ότι αναφερόταν στη συγκέντρωση που κάνανε σήμερα τα άτομα με αναπηρία στο Σύνταγμα αλλά ελέγχοντας το προφίλ του στο twitter βλέπω πως η καταχώρησή του έγινε στις 29 Νοεμβρίου. Αλλά αυτό δεν τον απαλλάσσει από την επιδεικτική αναλγησία και την υπεροψία που χαρακτηρίζουν το εν λόγω σχόλιο. Αλλά ίσως η αναλγησία του να υποχωρεί όταν πρόκειται για τον δικό του κλάδο (είναι δημοσιογράφος;) που έκανε πορεία προχτές (δεν διαμαρτυρήθηκε στο twitter γι’ αυτούς) αλλά όλοι οι άλλοι δεν ανήκουν στον ασφαλή μικρόκοσμο του γραφείου του απ’ όπου μπορεί να τιτιβίζει επιπόλαια εναντίον των διαδηλωτών. Και φαίνεται πως δεν του αρέσει εκείνο το είδος κινηματογράφου που αποκαλείται ιταλικός νεορεαλισμός αλλιώς θα πρόσεχε καλύτερα από πριν τι κατεβάζει η κούτρα του και θα σεβόταν περισσότερο την αγωνία χιλιάδων ανθρώπων.

Αυτό το σχόλιο μου θύμισε κάτι άλλες ηλίθιες κουβέντες που βγαίνουν κατά καιρούς από αφ’ υψηλού πένες του life style και μπλόγκερ «περιωπής», παραπονιούνται για την απλυσιά και την ιδρωτίλα στα λεωφορεία και το μετρό, πως τους αηδιάζει αυτή η κατάσταση και γιατί δεν πλένονται όλοι αυτοί που βρωμάνε και τέτοιες παρόμοιες μισανθρωπίες.

Έι ψιτ, τώρα που κατεβήκατε χαμηλά στην πλέμπα επειδή το σούπερ γουάου αυτοκίνητό σας δεν είναι για το μποτιλιαρισμένο κέντρο της Αθήνας, μόλις αντιληφθήκατε ότι υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται σε σκληρές δουλειές με χαμηλούς μισθούς. Δεν βγαίνουν από τα σπίτια τους λουσμένοι για να γυρίσουν λουσμένοι, με φρου φρου, αρώματα και σινιέ ρούχα. Δεν δουλεύουν όλοι σε γραφεία σαν το δικό σας για να γράφουν άθλια σχόλια για το πως βρωμάει ο διπλανός του στο μετρό.

Δεν ξέρω βέβαια για ποιο λόγο ο Άρης Δημοκίδης έβαλε στη στήλη του αυτό το σχόλιο, είτε για καλό είτε για κακό, αλλά το ωραίο είναι να διαπιστώνουμε το πόσο μαλάκας μπορεί να γίνει ο άνθρωπος.

ΥΓ. Αρχίζω καινούριο tag με τίτλο Μαρία Αντουανέτα, ήδη έχω καταχωρήσει το παράδειγμα του Γιάννη Σιδέρη.