O Oli Ren μάς εύχεται «καλό κουράγιο»

Τα εξώφυλλα αυτά ΔΕΝ είναι φωτομοντάζ. ΔΕΝ είναι φάρσα.

Τα είδα στο Μοναστηράκι.

(κλικάρετε επάνω στις φωτογραφίες για να δείτε καλύτερα…)

Ανατροπή!

Μια μελλοντική – κάπου δέκα χρόνια μπροστά ίσως – δισκογραφική εκπομπή με τον Πρετεντέρη με απροσδόκητους καλεσμένους.

pretender01

Κι άλλος Πρετεντέρης, όπως θα μπορούσε σήμερα να βγάλει δίσκο ως πουλέν του ΔΟΛ.

pretender02

Δεν σας αποκαλύπτω ακόμα την πηγή των εικόνων, ανακάλυψα ένα φοβερό μπλογκ με εξώφυλλα δίσκων (υπολογίζω ότι είναι χιλιάδες, μπορεί και 10.000…)  και το φυλάω έκπληξη για επόμενο ποστ με τα καλύτερα! Δεν έχει καμία σχέση με τις γνωστές ιστοσελίδες τύπου «the worst album cover» που αναπαράγουν μεταξύ τους τα ίδια γνωστά εξώφυλλα.

Ο αγνός ηλίθιος Πάρσιφαλ

Μου έλεγε ένας φίλος τις προάλλες με αφορμή τις μπλογκοαραιώσεις και την αυτοκρατορία των ηλίθιων, πως μετά από ένα πενταήμερο στο δάσος και τη θάλασσα, οι μπετόβλακες μοιάζουν τοσοδούλικοι, τόσοι δα, μικρούληδες. Δεν φαίνονται. Ο [τάδε], ειδικά, αποκτά μια φωνή σαν ψύλλος που τραγουδά στο μπάνιο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Χάιλυ Ρεκομέντεντ.
Χάιλυ Ρεκομέντεντ λοιπόν. Ακολουθώ την παραίνεσή του και βλέπω πια τα πράγματα από απόσταση. Οι μπετόβλακες στα μπλογκ, στην ενημέρωση, στην πολιτική, στην καθημερινότητα φαντάζουν τοσοδούληδες όσο και δούλοι της βλακείας τους. Τι να σχολιάσω πλέον στα καυτά πολλαπλά ζητήματα των ημερών. Τι έχει απομείνει από τον εξευτελισμό της καθημερινότητας που δεν παρατηρήθηκε και δεν έχει ειπωθεί. Αρχίζω να νιώθω σαν τον Ξέρξη που μαστιγώνει έναν ωκεανό βλακείας. Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο; Εσείς; Όχι, τον διαχειρίζονται Αυτοί. Οι μπετόβλακες. Οι πολιτικοί. Οι δημοσιογράφοι. Οι ψευτομπλόγκερς. Τα τσουτσέκια του σταρ σύστεμ.
Δεν παραιτούμαι όμως, απλά ζαλίστηκα. Κάνω μια στάση γιατί τώρα και οι ζέστες στραγγίζουν τις αντοχές. Ασχολούμαι με πιο δημιουργικά πράματα. Να διαβάζω. Να γράφω. Να ακούω. Να βλέπω. Να βγαίνω. Χάιλυ ρεκομέντεντ, όχι πίπες.
Πέτυχα σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση ένα άλμπουμ πέντε δίσκων με τον Πάρσιφαλ του Ρίχαρντ Βάγκνερ, στη χάιλυ ρεκομέντεντ εκτέλεση του Κάραγιαν για την DG. Έδωσα και τα τελευταία λεφτά που είχα για σήμερα να τον αποκτήσω γιατί είπαμε ότι μαζεύω βινύλια, το χόμπυ μου. Μια λίγο περίεργη θρησκευτική αλληγορία, που προέρχεται περισσότερο από τους μύθους του σκοτεινού Βορρά και την προσωπική φιλοσοφία του Βάγκνερ παρά από την χριστιανική παράδοση. Ο χαζός, ο αφελής, ο βλάκας Πάρσιφαλ, ο «αγνός», βρίσκεται ανάμεσα σε μια διαμάχη των Ιπποτών του Γκράαλ και του μάγου Κλίγκσορ. Δίπλα του η καταραμένη Κούντρυ, λάγνα αλλά και μοχθηρή, τυφλό όργανο του Κλίγκσορ αλλά λαχταράει να απελευθερωθεί από τα δεσμά του. Μαζί θα δώσουν τη λύση μετά από μια ανεπιτυχή ερωτική συνεύρεση. Μαζί θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τη μέγγενη βαρύτατων συμβολισμών, συλλογικών ενοχών και ολοκληρωτικής καταπίεσης. Ο αγνός τρελός και η μάγισσα, απέναντι στο καθεστώς και στη διαφθορά, δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις εκτός από το να συμβαδίσουν με το σκοτεινό πνεύμα της εποχής. Και την μεταβάλλουν τελικά με το θράσος και την ηλιθιότητα μέχρι την τελική σκηνή της αποκάλυψης του Ιερού Δισκοπότηρου. Συμπρωταγωνιστεί βέβαια και η Λόγχη του Πεπρωμένου αλλά θα πάμε πολύ μακριά και θα μπλέξουμε με τις αλληγορίες και την έμμεση κριτική που ασκεί ο Βάγκνερ κατά της θρησκείας. Κάτι που δεν το παραδέχονται πολλοί, ο συνθέτης της Τετραλογίας δεν ήταν και κάνα υπόδειγμα θρήσκου και σεμνού ανθρώπου, έκανε πολλή παρέα με τον άθεο Νίτσε κι έγραφε στα νιάτα του πυρετικά αναρχικά κείμενα. Μετά ήρθε ο Χίτλερ που τον εξώκειλε, με τρομερές συνέπειες, στη ναζιστική ιδεολογία – δυστυχώς ο θορυβώδης αχός τους ταράζει ακόμα και σήμερα την ιστορική μνήμη, παρόλες τις φιλότιμες  και ειλικρινείς προσπάθειες να αποκαθαρθεί το βαγκνερικό πνεύμα από τους αμαθείς κι αδέξιους μνησίκακους.
Υψηλές επιδόσεις υπάρχουν στις εκτελέσεις του Γκέοργκ Σόλτι, του Πιερ Μπουλέζ και η πρόσφατη του Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ αλλά η παρούσα ηχογράφηση του 1980 ξεχωρίζει για τον χαρακτηριστικό «εξαϋλωμένο» ήχο του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και τις ραφιναρισμένες φωνές των τραγουδιστών, προσδίδοντας στο όλο σύνολο την επιθυμητή μεταφυσική ατμόσφαιρα που υπαγορεύει η μουσική φιλοσοφία του Βάγκνερ.
Επειδή όμως η όπερα δεν ακούγεται αλλά βλέπεται, και επειδή δεν έχω όρεξη να κάνω mastering από το δίσκο στον υπολογιστή, παραθέτω πιο κάτω τρία ενδεικτικά βίντεο από το YouTube.
Ο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ διευθύνει την πιο διάσημη σελίδα του Πάρσιφαλ στο φεστιβάλ του Bayreuth, το υπέροχο μυστικιστικό πρελούδιο της πρώτης πράξης.
Τρεις κορυφαίες φωνές βαγκνερικών διαστάσεων, ο Κουρτ Μολλ, ο Ζίγκφριντ Τζερουσάλεμ και η  Βαλτράουντ Μάγιερ, κάτω από την καθοδήγηση του αντιπαθέστατου Τζέημς Ληβάιν στην Μετροπόλιταν, ερμηνεύουν ωραία τη δεύτερη διάσημη μουσική, τη Μαγγανεία της Μεγάλης Παρασκευής.
Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, με την καθοδήγηση του ικανού Βάλερι Γκεργκίεβ, θυμίζει λίγο Τσάρλτον Ήστον στο Ελ Σιντ σε μια δραματοποιημένη συντομευμένη εκδοχή των ενενήντα λεπτών από την ARTHAUS. Παρόλ’ αυτά, θα βάλω στο πρόγραμμα να πάρω την πρόσφατη έκδοση με τον ταλαντούχο αρχιμουσικό Christian Thielemann, συμπρωταγωνιστώντας με την πάντα εξαίρετη Βαλτράουντ Μάγιερ.

Parsifal600

Μου έλεγε ένας φίλος τις προάλλες, με αφορμή τις αραιώσεις στις μπλογκοπαρουσίες μας και την αυτοκρατορία των ηλίθιων, πως μετά από ένα πενταήμερο στο δάσος και τη θάλασσα, οι μπετόβλακες μοιάζουν τοσοδούλικοι, τόσοι δα, μικρούληδες. Δεν φαίνονται. Ο [τάδε γνωστός μας], ειδικά, αποκτά μια φωνή σαν ψύλλος που τραγουδά στο μπάνιο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Χάιλυ Ρεκομέντεντ.

Χάιλυ Ρεκομέντεντ λοιπόν. Ακολουθώ την παραίνεσή του και βλέπω πια τα πράγματα από απόσταση. Οι μπετόβλακες στα μπλογκ, την ενημέρωση, την πολιτική, την καθημερινότητα φαντάζουν τοσοδούληδες όσο και δούλοι της βλακείας τους. Τι να σχολιάσω πλέον στα καυτά πολλαπλά ζητήματα των ημερών. Τι έχει απομείνει από τον εξευτελισμό της καθημερινότητας που δεν παρατηρήθηκε και δεν έχει ειπωθεί. Αρχίζω να νιώθω σαν τον Ξέρξη που μαστιγώνει έναν ωκεανό βλακείας. Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο; Εσείς; Όχι, τον διαχειρίζονται Αυτοί. Οι μπετόβλακες. Οι πολιτικοί. Οι δημοσιογράφοι. Οι ψευτομπλόγκερς. Τα τσουτσέκια του σταρ σύστεμ.

Δεν παραιτούμαι όμως, απλά προς το παρόν ζαλίστηκα. Κάνω μια στάση γιατί τώρα και οι ζέστες στραγγίζουν τις αντοχές. Ασχολούμαι με πιο δημιουργικά πράματα. Να διαβάζω. Να γράφω. Να ακούω. Να βλέπω. Να βγαίνω. Χάιλυ ρεκομέντεντ, όχι πίπες.

Parsifal_2

Πέτυχα νωρίτερα σε πολύ καλή κατάσταση ένα άλμπουμ πέντε δίσκων με τον Πάρσιφαλ του Ρίχαρντ Βάγκνερ, στη χάιλυ ρεκομέντεντ εκτέλεση του Κάραγιαν για την DG. Έδωσα και τα τελευταία λεφτά που είχα για σήμερα να τον αποκτήσω, γιατί είπαμε ότι μαζεύω βινύλια, το χόμπυ μου. Μια λίγο περίεργη θρησκευτική αλληγορία, που προέρχεται περισσότερο από τους μύθους του σκοτεινού Βορρά και την προσωπική φιλοσοφία του Βάγκνερ παρά από την χριστιανική παράδοση. Ο χαζός, ο αφελής, ο βλάκας Πάρσιφαλ, ο «αγνός» αλλά και φονιάς κύκνων, βρίσκεται ανάμεσα σε μια διαμάχη των Ιπποτών του Γκράαλ και του μάγου Κλίγκσορ. Δίπλα του η καταραμένη Κούντρυ, λάγνα αλλά και μοχθηρή, τυφλό όργανο του Κλίγκσορ αλλά λαχταράει να απελευθερωθεί από τα δεσμά του. Μαζί θα δώσουν τη λύση μετά από μια ανεπιτυχή ερωτική συνεύρεση. Χωρίς να το επιθυμούν να βρίσκονται μαζί αλλά αναγκασμένοι από τις συνθήκες, η ανάγκη να ελευθερωθούν θα τους κάνει να αποδράσουν από τη μέγγενη των βαρύτατων συμβολισμών, των συλλογικών ενοχών και της ολοκληρωτικής καταπίεσης. Ο αγνός ηλίθιος και η μάγισσα, απέναντι στο καθεστώς και στη διαφθορά, δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις εκτός από το να συμβαδίσουν με το σκοτεινό πνεύμα της εποχής. Και την μεταβάλλουν τελικά με το θράσος και την ηλιθιότητα μέχρι την τελική σκηνή της αποκάλυψης του Ιερού Δισκοπότηρου. Συμπρωταγωνιστεί βέβαια και η Λόγχη του Πεπρωμένου αλλά θα πάμε πολύ μακριά και θα μπλέξουμε με τις αλληγορίες και την έμμεση κριτική που ασκεί ο Βάγκνερ κατά της θρησκείας. Κάτι που δεν το παραδέχονται πολλοί, ο συνθέτης της Τετραλογίας δεν ήταν και κάνα υπόδειγμα θρήσκου και σεμνού ανθρώπου, έκανε πολλή παρέα με τον άθεο Νίτσε κι έγραφε στα νιάτα του πυρετώδη αναρχικά κείμενα. Μετά ήρθε ο Χίτλερ που τον εξώκειλε, με τρομερές συνέπειες, στη ναζιστική ιδεολογία – δυστυχώς ο θορυβώδης αχός τους ταράζει ακόμα και σήμερα την ιστορική μνήμη παρόλες τις φιλότιμες και ειλικρινείς προσπάθειες να αποκαθαρθεί το βαγκνερικό πνεύμα και από τους σημερινούς αμαθείς κι αδέξιους μνησίκακους, τους συνήθεις αυτοκράτορες της απέραντης ηλιθιότητας.

Υψηλές επιδόσεις υπάρχουν στις εκτελέσεις του Γκέοργκ Σόλτι, του Πιερ Μπουλέζ και η πρόσφατη του Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ αλλά η παρούσα ηχογράφηση του 1980 ξεχωρίζει για τον χαρακτηριστικό «εξαϋλωμένο» ήχο του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και τις ραφιναρισμένες φωνές των τραγουδιστών, προσδίδοντας στο όλο σύνολο την επιθυμητή μεταφυσική ατμόσφαιρα που υπαγορεύει η μουσική φιλοσοφία του Βάγκνερ.

Επειδή όμως η όπερα δεν ακούγεται αλλά βλέπεται, και επειδή δεν έχω όρεξη να κάνω mastering από το δίσκο στον υπολογιστή, παραθέτω πιο κάτω τρία ενδεικτικά βίντεο από το YouTube.

Ο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ διευθύνει την πιο διάσημη σελίδα του Πάρσιφαλ στο φεστιβάλ του Bayreuth, το υπέροχο μυστικιστικό πρελούδιο της πρώτης πράξης.

[YT]7w17MamPY7A[/YT]

Τρεις κορυφαίες φωνές βαγκνερικών διαστάσεων, ο Κουρτ Μολλ, ο Ζίγκφριντ Τζερουσάλεμ και η  Βαλτράουντ Μάγιερ, κάτω από την καθοδήγηση του αντιπαθέστατου Τζέημς Ληβάιν, στην Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, ερμηνεύουν ωραία τη δεύτερη διάσημη μουσική της όπερας, τη Μαγγανεία της Μεγάλης Παρασκευής.

[YT]DwdYZWFrBBM[/YT]

Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, με την καθοδήγηση του ικανού Βάλερι Γκεργκίεβ, θυμίζει λίγο Τσάρλτον Ήστον στο Ελ Σιντ σε μια δραματοποιημένη συντομευμένη εκδοχή των ενενήντα λεπτών από την ARTHAUS. Παρόλ’ αυτά, θα βάλω στο πρόγραμμα να πάρω την πρόσφατη έκδοση με τον ταλαντούχο αρχιμουσικό Christian Thielemann, και που ο  Ντομίνγκο συμπρωταγωνιστεί με την πάντα εξαίρετη Βαλτράουντ Μάγιερ.

[YT]ABd7kpsOFko[/YT]

.

.

πηγές εικόνων: Sara Krulwich/The New York Times, η ιδιωτική συλλογή μου LP


Η νέα μουσική «προσφορά» του Βήματος

Μια αρκετά ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε το δωρεάν cd γνωριμίας που συνόδευσε το κυριακάτικο Βήμα, η Πέμπτη και η Έβδομη Συμφωνία του Μπετόβεν στις ψηφιακές ηχογραφήσεις του Κάραγιαν. Καλές ερμηνείες, με τη χαρακτηριστική πυγμή και τη συνηθισμένη τάση του αυστριακού μαέστρου για αεροπλανικές ταχύτητες είναι μια ευπρεπέστατη προσφορά που θα ικανοποιήσει σχεδόν όλους τους φιλόμουσους. Πρόκειται για μια νέα σειρά κλασικής μουσικής, που με κόστος μόλις 7.90€ για κάθε Παρασκευή δίνει δύο cd από τον πλούσιο κατάλογο της Deutsche Grammophon. Συνολικά θα δοθούν 50(!) cd για 25 βδομάδες με έργα του βασικού ρεπερτορίου της κλασικής σε ερμηνείες που κυμαίνονται από τις πολύ αξιόλογες έως τις κορυφαίες. Ιδανική σειρά για έναν που θέλει μερικά βασικά έργα, για άλλον να συμπληρώσει τη συλλογή του με κάποια που του λείπουν αλλά και τον φιλόμουσο που θα πάρει σε τιμή ευκαιρίας κάποιες πολύ σημαντικές ηχογραφήσεις.

Δεν είναι όμως χωρίς σύννεφα η σειρά αυτή. Ας ξεκινήσουμε από τα καλά νέα. Η σειρά έχει αρκετές πρόσφατες ηχογραφήσεις που μερικές φορές κοστίζουν ένα εικοσάευρο για να τις αποκτήσει κανείς στην χειρότερη περίπτωση και στην καλύτερη έξι-οκτώ ευρώ στις οικονομικές σειρές της γερμανικής εταιρίας. Έτσι ξεχωρίζω τον Πιέρ Μπουλέζ σε έργα Στραβίνσκυ, την Ιεροτελεστία της Άνοιξης και το Πουλί της Φωτιάς με τη Συμφωνική του Σικάγο, πραγματικά συναρπαστικές εκτελέσεις. Την 3η Συμφωνία με εκκλησιαστικό όργανο του Σεν Σανς με τον Myung-Whun Chung και την ορχήστρα της Όπερας της Βαστίλης, αλλά και την 6η Συμφωνία του Τσαϊκόφσκυ με τον ακριβοθώρητο Μίκαηλ Πλέτνεφ και την Εθνική Ορχήστρα της Ρωσίας, προσωπικά θα προτιμούσα να κάνει η DG την υπέρβαση με την θεσπέσια ερμηνεία του Κάρλο Μαρία Τζουλίνι και την Φιλαρμονική του Λος Άντζελες, ένας τίτλος που δυστυχώς έχει αποσυρθεί από την κυκλοφορία πριν πολλά χρόνια. Ευτυχώς την έχω σε LP και cd. Πάλι με τον Myung-Whun Chung έχει Ρωμαίο και Ιουλιέτα του Προκόφιεβ, έργα του Μπέλα Μπάρτοκ με τον Μπουλέζ, το Κονσέρτο για τσέλο με τον Μίσα Μάισκυ και τις παραλλαγές Αίνιγμα του Έλγκαρ και τον Τζουζέπε Σινόπολι στη διεύθυνση, Κάρμινα Μπουράνα του Καρλ Ορφ με τον Αντρέ Πρεβέν, τον πάντα απολαυστικό Τζουλίνι στο Ρέκβιεμ του Φωρέ, μα και τα κονσέρτα 2 &3 του Ραχμάνινοφ είναι αξιοσημείωτα ερμηνευμένα από τον Ταμάς Βάσαρυ στο πιάνο. Μεγάλη έκπληξη στον κατάλογο η εμφάνιση του Τζον Έλιοτ Γκάρντινερ στην 4η και την 5η Συμφωνία του Μέντελσον, τα Κονσέρτα του Τσαϊκόφσκυ με τον Κρίστιαν Φερράς και τον Λαζάρ Μπέρμαν (απλά φοβερός) με τον Κάραγιαν, και ο Λέοναρντ Μπερνστάιν στη Γαλάζια Ραψωδία του Γκέρσουιν, τους δικούς του Συμφωνικούς Χορούς από το West Side Story και τη Θάλασσα του Ντεμπυσύ. Επίσης, σημειώνω την παρουσία της Δεκάτης Συμφωνίας του Σοστάκοβιτς με τον Κάραγιαν. Αν είναι η ψηφιακή ηχογράφηση, προσωπική μου γνώμη είναι ότι αποτελεί την κορυφαία ερμηνεία του έργου, αλλά μπορεί να είναι και η αρκετά παλιότερη αναλογική που δεν υπολείπεται σημαντικά σε μουσικότητα. Ο ίδιος ο Σοστάκοβιτς εκτιμούσε ιδιαίτερα τις ερμηνείες του Κάραγιαν στην Δεκάτη του.

Τα κακά νέα είναι ότι άλλες ηχογραφήσεις επαναλαμβάνονται από άλλες παλιότερες προσφορές ή υπάρχουν πολύ καλύτερες στον κατάλογο της DG. Κουράστηκα να βλέπω να φθείρονται οι Εικόνες από μια Έκθεση του Μουσσόρσκυ με τον Τζουλίνι, ας έδιναν μια από τις ωραιότατες εκτελέσεις του Κλαούντιο Αμπάντο (Συμφωνική του Σικάγο ή Φιλαρμονική του Βερολίνου) που προσθέτουν πολύ φρέσκιες ματιές σε ένα πολυπαιγμένο έργο. Πάντως Αμπάντο δίνει σε μια ωραία ερμηνεία της Ενάτης Συμφωνίας του Μπετόβεν με την Φιλαρμονική της Βιέννης αλλά και τη Φανταστική του Μπερλιόζ σε μια αρκετά τυπική ερμηνεία και την Πέμπτη του Μάλερ με Σικάγο. Φθορά υπάρχει επίσης με την Μάρθα Άργκεριχ, ξανά πάλι τα κονσέρτα του Λιστ, του Σοπέν αλλά έχει και του Σούμαν. Ξανά πάλι ο βαρύτιμος Καρλ Μπεμ σε συμφωνίες του Μότσαρτ με την Φιλαρμονική της Βιέννης, ξανά βαλς και πόλκες του Στράους με τον Κάραγιαν (έλεος πια), κακές εκτελέσεις στις εισαγωγές του Ροσσίνι με την Orpheus Chamber Orchestra (γιατί όχι ο Αμπάντο;), ο βαρετός Τζέημς Λιβάιν στην 9η Συμφωνία του Ντβόρζακ αλλά και στα κουιντέτα του Σούμπερτ συνοδεύοντας στο πιάνο το κουαρτέτο Hagen, ξανά πάλι τα Βραδεμβούργια Κονσέρτα του Μπαχ με τον Ράινχαρντ Γκέμπελ (γιατί όχι ο Τρέβορ Πίνοκ;), πήξιμο με τον Βίλχελμ Κέμπφ στα δύο τελευταία κονσέρτα του Μπετόβεν, για πολλοστή φορά ο Σέιτζι Οζάουα σε έργα Ραβέλ, ο Ton Koopman είναι αρκετά ιδιότροπος και για λίγους σχετικά σε έργα του Μπαχ για εκκλησιαστικό όργανο, αμφιβάλλω αν θα αρέσουν τα λήντερ του Σούμαν με τον Φίσερ-Ντισκάου και τον Ντέμους στο πιάνο, αλλά ο εξαίρετος βαρύτονος είναι ευπρόσδεκτος στα λήντερ του Σούμπερτ με τον Τζέραλντ Μουρ. Επίσης, βασικά μεν αλλά απροσπέλαστα στα «ακαλλιέργητα» αυτιά τα έργα της δωδεκαφθογγικής σχολής με τον Κάραγιαν, λίγο ατυχής η επιλογή. Σε γενικές γραμμές, όλα τα παραπάνω αφορούν όσους έχουν ξαναπάρει από τις προσφορές των εφημερίδων και των megastores τα ίδια έργα και με τους ίδιους ερμηνευτές. Για τους υπόλοιπους, ας προσπεράσουν την αρνητική κριτική και να τα πάρουν αν ενδιαφέρονται.

Η συσκευασία δείχνει απέξω ωραία καθώς είναι τύπου booklet αλλά από μέσα είναι λίγο πανούκλα. Φτηνό και απαίσιο χαρτί, τεράστια γράμματα από ξεπερασμένη αισθητικά γραμματοσειρά, σχεδόν εητίλα. Αλλά το κυριότερο είναι τα αρκετά πλούσια κείμενα που είτε είναι προχειρογραμμένα είτε κακομεταφρασμένα. «Αποθέωση του χορού» αποκαλούσε ο Ρίχαρντ Βάγκνερ την Εβδόμη του Μπετόβεν, όχι «αποθέωση της χορωδίας»! Θα λέμε ή Musica Antiqua Köln ή Παλαιά Μουσική της Κολωνίας αλλά όχι «Μουσική Αντίκα Κολωνίας»! Δεν έκατσα να ελέγξω σχολαστικά το γλωσσάρι μουσικών όρων αλλά από μια γρήγορη ματιά αλίευσα αυτό το μαργαριτάρι:

Ρυθμός: Απευθύνεται στην τελική φράση ενός κομματιού ή στη μελωδική και αρμονική φόρμουλα που περιλαμβάνει μια μουσική φράση. Αυτός ο όρος καθορίζει έναν αυτοσχεδιασμό που τοποθετείται συχνά πριν από το τέλος ενός ρυθμού και επιτρέπει στον σολίστα να επιδείξει τη δεξιοτεχνία του.

όπως και αυτό:

Συμφωνία: Μαζικό σχήμα της κλασικής μουσικής που προέρχεται από διαφορετικά σχήματα της μουσικής μπαρόκ, η συμφωνία παίρνει την τελική της μορφή την κλασική εποχή [..] η συμφωνία μετά από εκείνον (σ.σ. τον Μπετόβεν) θα περιλαμβάνει ένα προσωπικό ή προγραμματισμένο περιεχόμενο [..]

Άλλα αντ’ άλλων και της Παρασκευής το Systran.

Update: Την πλήρη λίστα των έργων και των εκτελέσεων παρουσιάζει ο neco73.

Σημ. Η εικόνα είναι το πρωτότυπο εξώφυλλο από το βινύλιο της 4ης & 7ης Συμφωνίας του Μπετόβεν με τον Κάραγιαν, από την προσωπική μου συλλογή δίσκων.

1970 π.€.

Για τα διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Μπετόβεν, μια σπάνια έκδοση σε άριστη κατάσταση.

Ακούμε το περίφημο «τουρκικό εμβατήριο» από τα Ερείπια των Αθηνών.

[audio:http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/beethoven%20-%20turkish%20marsh.mp3%5D

Και η τιμή, μεσούσης της χούντας.

Σαν να μοιάζει με αυτοκόλλητο της Λέσχης του Δίσκου…

Τα μεγάλα 12+1 βραβεία κατηγοριών για τα χειρότερα εξώφυλλα LP’s

Κλείνουμε σήμερα το αφιέρωμα στα χειρότερα εξώφυλλα δίσκων, καθώς είχαμε ασχοληθεί και στο προηγούμενο ποστ, με την απονομή μεγάλων βραβείων ανά κατηγορία. Πολύ θα θέλαμε να κάνει την παρουσίαση ένας από τους άρχοντες του κιτς, ο Prince, όπως κάτω:

αλλά δυστυχώς μας μήνυσε ότι δεν είχε βρει κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό να φορέσει και δεν θα ΄ρθει, οπότε θα συνεχίσουμε μόνοι μας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα μεγάλα 12+1 βραβεία κατηγοριών για τα χειρότερα εξώφυλλα LP’s»

Τα 12+1 χειρότερα εξώφυλλα LP’s

Έπεσα πρόσφατα σε διαδικτυακές λίστες των χειρότερων εξώφυλλων δίσκων κυρίως μεταξύ 60’ς – 80’ς. Μένει κανείς έκπληκτος το πόσο αποδεκτή ήταν η αισθητική αυτών των εποχών σε σχέση με τη σημερινή και υποψιάζεται εύγλωττα αν σε μια δεκαετία ό,τι είναι σήμερα αποδεκτό θα του φανεί στο μέλλον αστείο. Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ας παραθέσω τα 12+1 που βρήκα, τα πιο κραυγαλέα με αξιολόγηση αλά Έντεκα, αλλά στο τέλος του post θα βρείτε σχετικούς δεσμούς με πολλά περισσότερα κιτς εξώφυλλα (όμως, έχω υλικό και για ένα ακόμη ποστ από μία μόνο ιστοσελίδα). Καλή διασκέδαση.

12. Μην ρωτάτε τι και ποιοί είναι αυτοί. Μαλλούρες και στρογγυλές φάτσες με τις ανάλογες ενδυμασίες στην πιο κιτς έκφραση των 70’ς.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα 12+1 χειρότερα εξώφυλλα LP’s»