#10 σύντομες παρατηρήσεις

#1 Κάθε φορά, ουσιαστικά, ο αγώνας ξεκινάει με την αποχώρηση του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα.

#2 Αυτοί οι «μαυροντυμένοι» μπάχαλοι, που εμφανίστηκαν στα μετόπισθεν της Ερμού -αλλά και αλλού- και απωθήθηκαν επιτυχημένα από τις ομάδες περιφρούρησης και τους διαδηλωτές, δεν είναι ούτε μόνο «ακροδεξιοί» ούτε μόνο «αντιεξουσιαστές» ούτε μόνο «παρακρατικοί». Είναι άτομα που ζουν μόνο για τη βία και το πλιάτσικο, καρφί δεν τους καίγεται αν περνάμε κρίση, αν πρέπει να πέσει η κυβέρνηση κλπ.

#3 Προς επίρρωση των παραπάνω, μια χτεσινή δημόσια παρότρυνση από «αναρχικό»:

#4 Αν και πραγματικά τεράστια η διαδήλωση, σε μαζικότητα ξεπέρασε σίγουρα τις διαδηλώσεις του φετινού Ιουνίου, ευτυχώς δεν επαναλήφθηκαν τα λάθη του Δεκέμβρη 2008. Οι πολιτικοί σχηματισμοί κράτησαν τουλάχιστον ένα μίνιμουμ αποστάσεων και ο κόσμος οργανώθηκε καλύτερα στις διαμαρτυρίες του χωρίς να δώσει αφορμή για ανεπιθύμητες παρεκτροπές. Όσο και να προσπάθησε σήμερα ο κυρίαρχος μανδραβελισμός στα ΜΜΕ, διαψεύστηκε. Κι αυτό δεν είναι λίγο.

#5 Από την άλλη, η βία της εμπροσθοφυλακής (πρέπει να) έχει πάντοτε την έννοια της άμυνας απέναντι στην αυταρχική εξουσία.

#6 Φαντάζεται κανείς τι γινόταν στο τουίτερ όπως βλέπει κανείς στα χάσταγκ και στα άλλα σόσιαλ μίντια. Αναμεταδόσεις από «πρώτο χέρι μαρτυρία» αλλά προερχόμενα από ΣΚΑΙ, ζούγκλας κλπ, που είχαν και την τιμητική τους στις ονλάιν επικρίσεις. Παίδες, αν δεν κατέχετε το σπορ της «δημοσιογραφίας των πολιτών» μην το παλεύετε. Βάλτε μια ταινία να βλέπετε εκείνη την ώρα για να χαλαρώσετε κι αφήστε τους άλλους να τρώνε δακρυγόνα και ξύλο για πάρτη σας.

#7 Ως άνω. Το «κάψιμο του φυλάκιου στον Άγνωστο Στρατιώτη» είναι σαν την είδηση «σκύλος δαγκώνει άνθρωπο». Όχι το αντίθετο. Τη δουλειά αυτή αφήστε να την κάνουν οι ξεπουλημένοι στα ΜΜΕ.

#8 Όπως έγραψε ο φίλος snb από τους bloopers: Κάηκε φυλάκιο στον άγνωστο στρατιώτη. Καλά του έκαναν, δικό μας είναι. Εμείς ματώσαμε, εμείς μείναμε ανάπηροι, εμείς το χτίσαμε, εμείς το φυλάξαμε. Κι εμείς θα το κάψουμε, όπως εμείς θα το ξαναχτίσουμε. Εμείς θα δώσουμε και πάλι τη ζωή μας για την ελευθερία της χώρας, δικό μας είναι, ότι θέλουμε το κάνουμε.

#9 Τι έγινε αλήθεια με αυτή τη δύναμη των γιουρομπάτσων που ήρθανε οδικώς από Ηγουμενίτσα στη Λάρισα, είναι 3500 δύναμη αντρών και θα μας άλλαζαν τον αδόξαστο; Λυπάμαι που και πολλοί φίλοι τσίμπησαν απ’ αυτή την προφανέστατη προπαγάνδα με στόχο να ψαρώσουμε. Σήμερα ο κόσμος έδειξε πως δεν τσίμπησε από εκβιασμούς.

#10 Αύριο/σήμερα στις 20 του μηνός, με αγωνιστικότητα αλλά και με δίκαιο αίσθημα αγανάκτησης. Δεν λέμε «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» αλλά «να φύγουν». Να φύγουν! Με τις λέξους τους, τα ελικόπτερα ή από την πίσω πόρτα προς τον Εθνικό Κήπο, όπως θέλουν και να πάνε στο καλό.

Η Τουρκία ανήκει στις κότες της

Να ξέρετε πως αυτός που πέταξε τα αυγά εναντίον του νεοφιλελεύθερου αρθρογράφου της Χαμπαρί Ντουλάπ, Πασάχ Μαντραβόγλου, λέγεται Αχμέτ Μεμέτ Συριζόγλου.

ΥΓ. Special thanks στο Άναρχο Κομμούνι και στην Ντία από το Facebook για την έμπνευση.

Ο ΓΑΠ για τον Steve Jobs

Όπως μας πληροφορεί κατ’ αποκλειστικότητα γνωστός δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Facebook:

Σε λίγο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα κάνει δήλωση, με την οποία θα εκφράσει ταυτοχρόνως την οδύνη του για το θάνατο του Steve Jobs και τις εκτιμήσεις του για την προοπτική ανάπτυξης στη χώρα. Η δήλωση θα είναι λιτή και θα περιλαμβάνει δύο λέξεις: «No Jobs».

Όπως και στην τέχνη, στην πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση

Επιβαρύνσεις μισθωτών; «Εργασιακή εφεδρεία»;
Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου, 4η Αυγούστου, εκδ Θεμέλιο, σελ 117.

Λεφτά υπάρχουν! Προσέξτε κάποιες λέξεις και φράσεις κλειδιά που μας είναι εξαιρετικά οικεία… Από τους Λόγους και Σκέψεις του Μεταξά, 2ος τόμος, λόγος του στην Καλαμάτα στις 24 Απριλίου 1939.

Από τη Σκοτεινή Ήπειρο του Μαρκ Μαζάουερ, σελ 350-351, εκδ Αλεξάνδρεια, οι ανατριχιαστικές ιστορικές αναλογίες είναι αναπόφευκτες, δεν χρειάζεται να ταξιδέψουμε μέχρι τόσο μακριά στην Λατινική Αμερική.

Θα ακολουθήσουν κι άλλα…

Παρακαλώ, διαδώστε το στο Facebook

Λοιπόν: αν αντιγράψετε αυτό το μήνυμα στον Τοίχο σας, ο ΓΑΠ θα έχει φύγει με ελικόπτερο από τη χώρα, ο Πάγκαλος θα γίνει σαπούνι «διότι όλος ο όγκος του αξίζει για σαπούνι» (ιστορική ρήση του φον Πλεύρη), ο Μητσοτάκης θα πεθάνει στο γηροκομείο, ο Φώτης Κουβέλης θα γίνει Καγκελάριος της Γερμανίας και η αποκομιδή των οστών του Χριστόφορου Κολόμβου θα καταλήξει στην φυσική του πατρίδα, τη Χίο. Επίσης θα αποκατασταθεί η μνήμη του Καραθεοδωρή επειδή αυτός πρώτος απέδειξε πως τα νετρίνα τρέχουν γρηγορότερα από το φως. Γρηγορείτε!

ΥΓ. Τόση χαζοχαρούμενη παράνοια με το «κιγκλίδωμα» που κυκλοφορεί από σήμερα ευρέως στο FB δεν έχω ξαναδεί.

Το παραμύθι-τέρας για τη μετοχή της Τράπεζας της Ανατολής

Με απλά, καθαρά και ξάστερα επιχειρήματα ένα μέλος του phorum.gr ξεσκεπάζει το καινούριο επικοινωνιακό viral του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου.

Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο για το τι είναι το έγγραφο που απεικονίζεται: Είναι μία μετοχή τής Τράπεζας της Ανατολής. Αναφέρεται και η ονομαστική της αξία: 125 Χρυσά Φράγκα. Πόσο είναι αυτό; Μεταξύ 1865 και 1936 το Ελβετικό Φράγκο είχε σταθερή ισοτιμία με τον χρυσό και ήταν ίσο με 0.290322 γραμμάρια χρυσού. Μετά το 1936 υπέστη διάφορες υποτιμήσεις έναντι του χρυσού, μέχρι που την δεκαετία του ’70 και το Ελβετικό Φράγκο εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού. Αρα, είναι λογικό να πούμε ότι τα 125 χρυσά φράγκα του 1904 είναι αξίας ίσης με 125 Ελβετικά φράγκα σήμερα, ή περίπου € 104. Αν θέλουμε ντε και καλά να αποτιμήσουμε την όνομαστική αξία τής μετοχής σε χρυσό (αν και από πουθενά δεν προκύπτει κάτι τέτοιο) τότε θα είναι 125Χ0,290322= 36,29025 gr χρυσού. Αυτό είναι ίσο με 36,29025/31,1034768 = 1,1668 ουγκιές άρα αξίας 1,1668 x 1793 = € 2.092 περίπου.

Ομως αυτή είναι μόνο η ονομαστική αξία. Καμμία εταιρεία δεν υποχρεούται να πληρώσει την ονομαστική αξία μίας μετοχής στον κάτοχό της. Η λογιστική αξία διαμορφώνεται από την καθαρή θέση διά τον αριθμό των μετοχών. Και στην περίπτωσή μας δεν φαίνεται να υπάρχει καμία καθαρή θέση, άρα το χαρτί είναι άχρηστο.

Τέλος, από πουθενά δεν προκύπτει ότι υπάρχει εγγύηση κάποιας Γαλλικής Τράπεζας.

Υ.Γ. Τα χαρτάκια στο κάτω μέρος κοβόνταν σαν απόδειξη ότι κατεβλήθη τυχόν μέρισμα. Οταν τελείωναν, η μετοχή καταστρεφόταν και εξεδίδετο μία καινούργια.

Και το eurocapital.gr δεν έχει κανένα λόγο να πει ψέματα, αφού το κείμενο είναι περσινό, γράφοντας πως οι μετοχές της τράπεζας Ανατολής διαγράφηκαν λόγω της συγχώνευσης της με την ΕΤΕ.

Όμως στο ebay παρατηρήθηκε το φαινόμενο να έχουν βγει αυτές τις μέρες τρεις – προς το παρόν – δημοπρασίες της συγκεκριμένης μετοχής οι οποίες έχουν κλείσει. Η μία είναι αυτή η οποία έληξε στις 11 Ιουλίου φέτος με τελική τιμή… 1 ευρώ! Το πιο μεγάλο παράδοξο βρίσκεται στις άλλες δύο δημοπρασίες. Η πρώτη έληξε στις 20 Σεπτεμβρίου με τελική τιμή 249 δολάρια. Η δεύτερη έληξε στις 21 Σεπτεμβρίου με τελική τιμή στα 4999 δολάρια (3561,30 ευρώ). Το καλύτερο όμως είναι πως και τις δύο δημοπρασίες διενέργησε ο ίδιος οίκος δημοπρασιών! Κι αν μελετήσετε αυτή τη λίστα μετοχών προς πώληση θα διαπιστώσετε πως ελάχιστες από αυτές σπάνε το φράγμα των χιλίων ευρώ και αφορούν αποκλειστικά μετοχές μεξικανικών τραπεζών…

Αυτός που αγόρασε τη μετοχή έναντι 3561,30 ευρώ να τη χαίρεται τη μετοχή αξίας 2092 ευρώ ακόμα κι αν δεν έχει παρά μόνο ιστορική αξία. Ο άλλος που την αγόρασε 292 δολάρια ήταν πιο τυχερός.

Αφιερωμένο

Μικρά μαθήματα Ιστορίας.
1936: η χρονιά όπου πέθαναν έξι πρωθυπουργοί.
31 Ιανουαρίου: Γεώργιος Κονδύλης, αρχηγός του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος
18 Μαρτίου: Ελευθέριος Βενιζέλος
13 Απριλίου: Κωνσταντίνος Δεμερτζής
17 Μαΐου: Παναγής Τσαλδάρης, αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος
15 Σεπτεμβρίου: Αλέξανδρος Ζαΐμης
17 Νοεμβρίου: Αλέξανδρος Παπαναστασίου, αρχηγός του Αγροτικού και Εργατικού Κόμματος (Δημοκρατική Ένωσις).

Ο Μάρκος Βαμβακάρης συνθέτει το παρακάτω τραγούδι στο οποίο όμως οι δύο πρώτοι στίχοι λογοκρίθηκαν.

Μάρκος Βαμβακάρης

Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί – 1936

Πέθανε ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος
την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα ‘φερνε το τέλος

Την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα ‘φερνε το τέλος
πέθανε ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος

Όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν

Τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν
όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν

Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω

Να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω
βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω

Και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω

Να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω
και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω

Η καινούρια υπερπαραγωγή της Die Tägliche

Σήμερα το ελληνικό διαδίκτυο βοά για την επιλογή της κυβέρνησης να διορίσει μέλος της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής τον Πάσχο Μανδραβέλη για τον έλεγχο της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Επειδή ούτως ή άλλως πολλοί είπαν και θα πουν ακόμα περισσότερα, να σχολιάσω μόνο πως μετά την κλασική ρήση του Τζίμη Πανούση «δεν συμμετέχει ο Νταλάρας» σε λίγο θα λέμε για τις επιτροπές «δεν συμμετέχει ο Μανδραβέλης».

Οπότε και του αφιερώνουμε το κατώθι στον αγαπητό Πάσχο για το καλό κουράγιο που πρέπει να επιδείξει στο δύσκολο έργο να κατατροπώσει το φτου κακά ελληνικό διαδίκτυο. Και δεν θα είναι το μοναδικό αφιέρωμα.

(Ενοοείται πως κλικάροντας την εικόνα θα την απολαύσετε καλύτερα με μια κρύα μπύρα βγαλμένη από τα παγωμένα βάθη της Κολάσεως)

Από την αποποινικοποίηση του χασισιού στην ποινικοποίηση των μπλογκ

Στης χούντας το αλισβερίσι, λεύτερο ήταν το χασίσι
Πάνος Τζαβέλλας – Ξυπνήστε

Μπόλικη… ευφορία ανάμικτη με λίγο κριτικό σκεπτικισμό χάρισε στο διαδίκτυο η αναγγελία νομοσχεδίου για την αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών, μια εξέλιξη που παρά τα θετικά σημεία της η αισιοδοξία δεν έχει αποκτήσει τις βάσεις εκείνες που θα μας διασφαλίσουν μια πρώτη εκτενή αποτίμηση. Κι αυτό γιατί αυτό το σχέδιο νόμου δεν έχει κατατεθεί καν προς δημόσια διαβούλευση στο opengorv ώστε να καταλάβουμε τι προβλέπει ακριβώς. Η πληροφόρηση προέρχεται μόνο από τις επίσημες κυβερνητικές ενημερώσεις και τα έντυπα και διαδικτυακά ΜΜΕ δεν το διαθέτουν πλήρες παρά τα ρεπορτάζ τους.

Πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι και σκεπτικιστές απέναντι σε αυτή την… απλοχεριά. Είναι γνωστές εδώ και χρόνια οι απόψεις του σημερινού πρωθυπουργού για την αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών και τώρα, χωρίς καμία έκπληξη, από την πλευρά της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς οι αντιδράσεις είναι οι αναμενόμενες. Όπως και του ΚΚΕ. Το βασικό πρόβλημα είναι η διάρκεια του νόμου, όταν και εάν ψηφιστεί. Διότι πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένο πως μια αλλαγή κυβέρνησης μπορεί να οδηγήσει εύκολα στην κατάργηση αυτού του νόμου οπότε εδώ γίνεται μια τρύπα στο νερό.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Μπορεί να είναι προοδευτικό όσο κι επιτακτικό κοινωνικά το φιλόδοξο σχέδιο αλλά η ανάλογη εμπειρία με το μεταναστευτικό ζήτημα έδειξε πως όσο και να φοράς τη μάσκα του “προοδευτισμού” σε ένα νόμο, αυτός εν τέλει πραγματοποιεί λιγότερες από τις αρχικές προθέσεις. Όπως τότε υπήρξε σφοδρή συζήτηση για τους αλλοδαπούς έτσι και τώρα το νομοσχέδιο μπορεί να αλλάξει στην πορεία και τελικά να καταστεί σχεδόν ανώδυνος νόμος με την ψήφισή του. Όλοι γνωρίζουμε πως αυτό συμβαίνει ανέκαθεν με όλους τους νόμους του κράτους, κάποιοι από αυτοί θα καταντήσουν στο τέλος νεκρό γράμμα μέχρι να αντικατασταθούν. Το παράδειγμα του μεταναστευτικού νόμου υποδεικνύει πως δεν πρέπει να ελπίζουμε σε πολλά στην τελική μορφή του σημερινού νομοσχεδίου αφού προφανώς η αξιωματική αντιπολίτευση υπόσχεται πως θα τον καταργήσει όπως και το μεταναστευτικό.

Συνεπώς η συζήτηση πρέπει να επικεντρωθεί σε πιο πρακτικά ζητήματα, με κυριότερο και σημαντικότερο την απονομή της δικαιοσύνης. Δυστυχώς, και για πολλοστή φορά σε ανάλογες περιπτώσεις, πριν μια βδομάδα ένας απεξαρτημένος από τις ουσίες πρώην χρήστης οδηγείται από τον Άρειο Πάγο(!) στη φυλακή παρά τις αντίθετες όσο και φανερές διαβεβαιώσεις για την αποτοξίνωσή του. Ενώ πολύ συχνά οι έμποροι ναρκωτικών πετυχαίνουν χαριστικές αποφάσεις και τα ναρκωτικά διακινούνται σχεδόν ελεύθερα μέσα στις φυλακές, η αναγκαιότητα αυτού του νομοσχεδίου προς συζήτηση για τη ρύθμιση των ποινών σε χρήστες ναρκωτικών όσο και στην αντιμετώπισή τους ως ασθενείς είναι περισσότερο από προφανής προτεραιότητα ώστε να καταστεί ψηφίσιμος ένας νόμος που δεν θα επιτρέψει εύκολα αντεκδικητικές παρεμβάσεις από επόμενες κυβερνήσεις.

Γι αυτό το λόγο πιστεύω πως η συζήτηση πρέπει να διαχωριστεί σε δύο διακριτά σημεία, αφενός η αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών κι αφετέρου το θέμα της δικαιοσύνης πρέπει να αποτελέσουν εντελώς ξεχωριστά πεδία μελέτης κι όχι να αντιμετωπιστούν ως ενιαίος νόμος προς ψήφιση.

Από την άλλη, πόσοι παρατήρησαν ότι ίσως δεν είναι τόσο τυχαίο που με το νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά πυροδοτήθηκε από την κυβέρνηση ταυτόχρονα και η συζήτηση για τα μπλογκ; Από τη μια το καρότο και από την άλλη το μαστίγιο. Έχω θέσει πολλές φορές τις απόψεις μου για τις επίδοξες παρεμβάσεις του κράτους στο διαδίκτυο αλλά τώρα εδώ υπάρχουν και μερικές σημαντικές διαφορές σε σχέση με το παρελθόν.

Παρά τις κορώνες που διαβάζουμε σε διάφορα ιστολόγια, η παρούσα κυβέρνηση δείχνει να συνειδητοποιεί πως το ζήτημα τίθεται σε άλλη βάση αλλά κι αυτό το κάνει με μισή δουλειά και μισή καρδιά. Κι εδώ δεν υπάρχει δημόσια διαβούλευση και όσα γνωρίζουμε τα μαθαίνουμε ως συνήθως από τα ΜΜΕ, συνηθέστερα οι φίλιες πηγές. Αυτό που επιτέλους αρχίζει να το συζητάει αφορά περισσότερο τα λεγόμενα “ενημερωτικά” ιστολόγια που με εξαιρετικά ακραίες συμπεριφορές οδηγούν και συμπαρασύρουν στην ανυποληψία ολόκληρο το ελληνικό διαδίκτυο. Έχω ξαναπεί παλιότερα, με αφορμή την σχετική εκτενή συζήτηση πέρυσι σε πολλές ιστοσελίδες, πως εμείς ως απλοί ιστολόγοι, συμμετέχοντες σε φόρουμ και κοινωνικά δίκτυα δεν πρέπει να συμμετέχουμε σε ανάλογο διάλογο με τους κρατούντες. Κι εδώ είναι η μισή δουλειά που κάνει η σημερινή πολιτική ηγεσία. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι το διαδίκτυο αλλά οι φορείς της όποιας πληροφορίας. Τους επικοινωνητές, για χρησιμοποιήσουμε ένα κοινωνιολογικό όρο, αναφερόμενος πάντα στους κάθε λογής δημοσιογράφους και “δημοσιογράφους” των ενημερωτικών ιστοσελίδων πάσας μορφής.

Αν λοιπόν το πρόβλημα – ή το πρόσχημα – της κάθε κυβέρνησης είναι ένας Παπαγιάννης*, κάθε συζήτηση για την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο πρέπει να προσκρούει στην απόλυτη άρνησή μας να συζητήσουμε γι αυτήν. Γιατί αν πέσουμε στην παγίδα του “διάλογου” στο τέλος θα αναγκαστούμε να οδηγηθούμε σε παζάρια.

_____________________________________

*Αν και εξαιρετικά αντιπαθής ο Παπαγιάννης θεωρώ κι επιθυμώ πως εφόσον δικαστεί ως “ιδιοκτήτης μπλογκ” η δίωξή του θα οδηγήσει σε αποτυχία – όπως συνέβη πριν λίγα χρόνια με την υπόθεση του press.gr – και θα δικαιωθεί τόσο ηθικά όσο και πρακτικά. Να κριθεί λοιπόν ως άτομο ο ίδιος και η ιδιότητά του ως δημοσιογράφου, όχι ως “ιδιοκτήτης μπλογκ”.

Σχετικά παλιότερα κείμενά μου, άμεσα σχετιζόμενα με το θέμα:

Κύριε υπουργέ, δεν θα συζητήσω με εσάς

Γιατί δεν μας αφορά το κλείσιμο του Τρωκτικού