Είδαμε και το Dark Knight

Να πω ότι με μπέρδεψε; Το Dark Knight αποδείχτηκε κατώτερο των προσδοκιών μου για έναν τόσο αξιόλογο και ταλαντούχο σκηνοθέτη σαν τον Christopher Nolan. Το γύρισμα και το νευρώδες μοντάζ δείχνουν ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στο ντεκουπάζ αλλά έχει πολλές «κενές» σεκάνς κάτι που προφανώς οφείλεται στην ελλειπτική γραφή του σεναρίου. Έτσι, το σενάριο είναι το κύριο μειονέκτημα της ταινίας. Ασαφές, με «επιτηδευμένα ακούσιο» προσανατολισμό, με τις πολλές αποσιωπήσεις και χάσματα στην πλοκή δεν είναι κάθε μέρα του Memento και του ακροβατικού Prestige. Με κούρασε. Από την άλλη, ο Christian Bale επιβεβαίωσε την απέχθεια μου για τα υπερεκτιμημένα μούτρα του αλλά ο σταρ της ταινίας Hea(l)th Ledger είναι τόσο αγνώριστος φατσικά και ερμηνευτικά που στο τέλος καταντά γραφικός μανιερίστας.

Συγγνώμη, αλλά με απογοήτευσε το Dark Knight.

ΥΓ Σε γενικές γραμμές, συμπλέω και με τον V for Vasilis.

Update: Κάτι που θα ήθελα να πω ακόμη. Σεμνό και ταπεινό το κοινό του multiplex όπου πήγα, ήταν και λίγα άτομα ευτυχώς, αλλά το παρατράγουδο, παρατράγουδο. Κάπου από το πρώτο μισάωρο κάτι μύριζε, αλλά τι μύριζε δεν καταλάβαινα. Ώσπου σε κάποια φάση μισοσηκώνομαι για να κοιτάξω πίσω μου, στο πλαϊνό κάθισμα κάποια εξυπνοπούλα είχε απλώσει τα βρωμοπόδαρά της και τα ακουμπούσε πάνω από την πλάτη του. Αντί να την μπινελικώσω αποφάσισα να μεταφερθώ δύο σειρές πιο κάτω, ήθελα να πάω στο σινεμά με καλή διάθεση κι έτσι έμεινα ανεκτικός…

Hacivat ve Karagoz

[YT]-qRyBCHGPlE[/YT]

Βλέποντας αυτό το θεαματικό τρέηλερ είναι να ΜΗΝ απορεί κανείς για τρία πράματα:

  • Ο Καραγκιόζης είναι πράγματι τούρκικος.
  • Όταν θέλουν οι Τούρκοι μπορούν να κάνουν μεγάλα πράματα. Εμείς;
  • Η ταινία (του 2006) πιθανότατα είναι πιο άρτια κι ενδιαφέρουσα από τις αντίστοιχες γαλλικές σαχλαμάρες. Και από τον El Greco.

via internetakias

Γιατί δεν θα δω το Dark Knight

1. Γιατί έχει γίνει τρέντυ 2. Γιατί δεν έχω εμπιστοσύνη στη βαθμολογία του IMDB 3. Μου τη σπάει που κατάντησαν τον Χηθ Λέτζερ δεύτερο Κερτ Κομπέην 4. Και να του δώσουν μεταθανάτιο Όσκαρ θα τρίζουν τα κόκκαλά του 5. Προβάλλεται μόνο στα multiplex 6. Όπου το κοινό τους είναι το αγενέστερο που υπάρχει 7. Οι υπερβολικές αποθεωτικές κριτικές κάνουν εξίσου κακό με τις κακές κριτικές 8. Γιάννη δεν είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε 9. Όπερ, από που κι ως που κορυφαία σε όλες τις βαθμολογίες; 10. Τόσες και τόσες άλλες ταινίες τι είναι δηλαδή; 11. Γιατί η παραφιλολογία γύρω από το θάνατο του Λέτζερ έχει αγγίξει τις διαστάσεις του hoax 12. Με αφήνουν παγερά αδιάφορο τα κατάψυχρα μούτρα του Κρίστιαν Μπέηλ 13. Γιατί σε καμία αφίσα δεν μνημονεύεται το τέρας της υποκριτικής Μάικλ Κέην 14. Γιατί και η καταναλωτική υστερία έχει τα όρια της.

Η ομάδα Έψιλον στο LOST!!

Παρακολουθώντας τον τρίτο κύκλο του LOST έπεσα σε μία απίστευτη σκηνή. Στο 16ο επεισόδιο, η καλή ή κακή (έλεος) Τζούλιετ, η επιστήμονας των Άλλων, πάει στο δάσος για να βρει μια κρυμμένη βαλίτσα με εμβόλια που θα σώσουν τη ζωή της Κλερ. Στο σημείο αυτό, υπάρχει ένα δέντρο που σημαδεύει την κρυψώνα με ένα σύμβολο. Ιδού δύο screenshot:

lost-e-02b.jpg

lost-e-01b.jpg

Ναι, σωστά είδατε, είναι το σύμβολο της ομάδας Έψιλον. Οι Αργοναύτες. Οι Πυθαγόρειοι. Το ιερό Έψιλον που αναφέρει ο Βασίλης Αλεξάκης στη Μητρική Γλώσσα. Η ιδεοληψία του Φουράκη και του Λιακόπουλου. Και δεν ξέρω άλλο τι. Λέτε η Dharma να αποδειχτεί στο τέλος ότι είναι μία ελληνικότατη σκιώδης εταιρεία, εξάλλου ένας ελαφρύς αναγραμματισμός μάς παραπέμπει στη δραχμή – dharma/drahma. Προσέξτε το έμβλημα της Dharma:

lost-dharma.jpg

Παριστάνει έναν κύκνο εγγεγραμμένο στο λογότυπο. Μία αναφορά στο μύθο του Δία και της Λήδας, όπου ο ολύμπιος θεός μεταμορφώθηκε σε κύκνο για να διακορεύσει τη Λήδα (από κτηνοβασία άλλο τίποτα) και από αυτή τη συνεύρεση γεννήθηκαν οι Διόσκουροι, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης. Κάτι πολύ ενδιαφέρον εδώ: έχει γίνει συζήτηση (κάπου στα σχόλια) για το LOST ότι εμφανίζεται ένας ηθοποιός ανάμεσα στους Άλλους, στο φινάλε του δεύτερου κύκλου, να μοιάζει φτυστός στον Τζακ Σέπαρντ. Λέτε στον 4ο κύκλο να δείξουν κανένα δίδυμο αδελφό; Αρχίζω να πιστεύω πως οι σεναριογράφοι διαβάζουν πολύ την ελληνική μυθολογία.

Μήπως εμείς οι Έλληνες τηλεθεατές θα λύσουμε πρώτοι το μυστήριο που περιβάλλει το νησί;

Μου φαίνεται ότι στο τέλος θα καταλήξω Lost-psycho. Για να ακούσω ιδέες…

___________________________

Σχετικοί δεσμοί

Dark US TV – Παρουσίαση επεισοδίων του 3ου κύκλου LOST

LostPedia

___________________________

UPDATE 24 Απριλίου 2009

Παρακαλώ, επειδή πολλοί από σας τους αναγνώστες έρχεστε από αναζητήσεις στο Google κι έχετε αναπαράγει αρκετές φορές το ποστ μου, διαβάστε μερικά λογάκια.

The Mist: η θεολογία του τρόμου και της υποταγής

themist.jpg

Τα τέρατα είναι η πρόφαση, ο τρόμος είναι μέσα μας διότι για να υπάρξει αυτός χρειάζεται ο φορέας του. Που είμαστε εμείς, κλεισμένοι στο καβούκι του καταναλωτισμού, το σκηνικό στο σούπερ μάρκετ της Ομίχλης. Αν ο χώρος αυτός εξυπακούεται καθαρά από πρακτικούς δραματουργικούς λόγους, εν τούτοις τόσο ο Stephen King όσο και ο Frank Darabont εκμεταλλεύονται πολύ καλά την καταναλωτική (αν)ασφάλεια ως φόντο της ιστορίας. Όλα διαδραματίζονται ανάμεσα στα ράφια με συσκευασμένα προϊόντα – σε μια ειρωνεία της πλοκής, η οχύρωση του σούπερ μάρκετ ενάντια στο «κακό» γίνεται με σακιά από σκυλοτροφές!

Αρκετοί θεατές (προφανώς κάτι καυλωμένοι με τα σαχλά Hostel και Saw) ενοχλήθηκαν που η Ομίχλη δεν ήταν τόσο σπλάτερ επειδή τα «τέρατα» αποδόθηκαν κάπως σχηματικά αλλά ο Darabont ορθώς τους έδωσε το ρόλο των κομπάρσων. Δεν κάνω spoiler, το θέμα της ταινίας δεν είναι ότι εκεί έξω υπάρχουν «τέρατα» αλλά ότι μέσα μας βρίσκονται τα αληθινά «τέρατα». Αυτό είναι το προφανές, αλλά ο τρόπος που συμβαίνει στην ταινία έχει μεγάλη σημασία και δεν γίνεται αντιληπτός από την αρχή. Η Ομίχλη είναι ύπουλη ταινία στην πλοκή, ξεκινάει μάλλον ανιαρά, «μία από τα ίδια χολυγουντιανά» ας πούμε, αλλά η κλιμάκωση που χτίζει σταδιακά και μετρημένα έχει ένα έντονο θεατρικό χαρακτήρα, το σενάριο υπακούει καθαρά σε θεατρικούς όρους αφού γυρνάει γύρω από τρεις βασικούς πόλους: την ανατροπή των συμβάσεων για το τι θεωρείται «απειλή» σε μία αναγκαστική μάζωξη ανθρώπων, την εξέλιξη των χαρακτήρων διαμέσου της θρησκοληψίας και το σημαντικότερο, η σύγκρουση δεν προέρχεται από την «εξωτερική» απειλή, αλλά από τις διαβαθμίσεις στη ρύθμιση των διαφορετικών προτεραιοτήτων για την επίλυση της κρίσης. Γι αυτό το λόγο η υποτυπώδης, εν τέλει, δράση είναι προσχηματική, όπως διαπιστώνει και ο Ηλίας Δημόπουλος στη δική του κριτική: Ο Darabont, ως γνήσιος σεναρίστας που είναι, κρατά την Απειλή «απέξω», μετρώντας προσεκτικά τις εμφανίσεις της (και την φόρτιση Βίας που την ακολουθεί).

Το φινάλε προβλημάτισε πολύ, ένα screaming σε κάποια φάση είναι να σου παγώνει το αίμα, αλλά αυτό σίγουρα ήταν μέσα στις προθέσεις του σκηνοθέτη. Η Ομίχλη δεν είναι ακόμα μία χολυγουντιανή δημιουργία με το λούστρο του θεολογικού τρόμου, όπως το Se7en, αλλά μία καταβύθιση στις εσωτερικές μας φοβίες και ως τέτοια θέλει να ταρακουνήσει το κοινό της. Δεν νομίζω ότι η Ομίχλη είναι απλώς άλλη μια ταινία τρόμου, έτσι νέτα σκέτα, αλλά ανήκει στη χορεία των ψυχολογικών θρίλερ στην πιο ευρεία έννοια, περιλαμβάνοντας και τον μάστορα Χίτσκοκ. Θα δείτε τις τεχνικές του mind control, ο στρατός δεν είναι απαραιτήτως ο φταίχτης-μπαλαντέρ, το θέμα της ταινίας δεν είναι η πολιτική, ο ήρωας δεν κινείται από το τετριμμένο σεναριακό κίνητρο του στυλ έχω-ένα-χόμπυ-και-το-παίζω- ΜακΓκάιβερ-στην-κρίσιμη-σκηνή, οι ψευδοκομπίνες και τα αφόρητα κλισέ δεν υπάρχουν, ευτυχώς, σε αυτή την ταινία. Η Ομίχλη δεν διασκεδάζει, σε καρφώνει στο κάθισμά σου. Μεγάλη μαστοριά. Αν πει κάποιος ότι η Ομίχλη ακολουθεί κλισέ, σφάλλει χονδροειδέστατα, η ταινία μεταχειρίζεται τη γλώσσα και τους κώδικες των ταινιών τρόμου με εποικοδομητικό τρόπο. Το κλισέ είναι κάτι τελείως διαφορετικό, η σχηματική μετάφραση της λέξης «κλισέ» είναι η τυποποίηση. Η Ομίχλη δεν αντιγράφει και δεν τυποποιεί, επαυξάνει το είδος χρησιμοποιώντας το αλφάβητο του κινηματογραφικού τρόμου προσφέροντας ένα καινούριο συντακτικό. Η διαφορά είναι στοιχειώδης και γι αυτό την τονίζω.

Η Marcia Gay Harden είναι αποκάλυψη στο ρόλο της φονταμελίστριας θεούσας αλλά η Piper Laurie της Carrie, πάλι σε ιστορία του Stephen King, παραμένει η βασίλισσα σε αυτό το είδος του ρόλου. Καλοί οι υπόλοιποι ηθοποιοί, η αφρόκρεμα των δευτεραγωνιστών του Χόλυγουντ, αλλά ίσως όχι πολύ ικανοποιητικοί κάποιες στιγμές.

Αν διαφαίνεται ότι υπερτιμώ την ταινία, το κάνω μέσα στα στενά πλαίσια της φιλμογραφίας Stephen King. Η Ομίχλη καταλαμβάνει εύκολα μία από τις πρώτες θέσεις στις καλύτερες μεταφορές βιβλίων του μάστορα του (αμερικανικού) τρόμου, μετά τη Λάμψη και το Misery. Σχετικές συζητήσεις έγιναν στο αποκλειστικά σινεφιλικό ιστολόγιο Days of Wines and Roses, στην κριτική της ταινίας και στην ψηφοφορία για τις καλύτερες ταινίες του Stephen King.

Η Ομίχλη είναι, επιτέλους, τρόμος με άποψη που μας θυμίζει τις καλύτερες στιγμές της κινηματογραφίας στις δεκαετίες του ’50 και ’60. Από τον Ζακ Τουρνιέ στον Χίτσκοκ, αλλά με καλοκρυμμένα δάνεια από τις πρόσφατες κλασικές ταινίες τρόμου και φαντασίας. Οι δωδεκαθεϊστές, οι αγνωστικιστές και οι αθεϊστές θα την λατρέψουν (αυτό κι αν είναι spoiler :-P) Πάντως, όσοι την είδατε και μάλλον απογοητευτήκατε επειδή περιμένατε κάτι σε Alien vs Predator: όταν βγει σε dvd και την ξαναδείτε πιο υποψιασμένα, θα με θυμηθείτε.

____________________________________

Και μία ευχάριστη είδηση: η επόμενη ταινία του Frank Darabont (για το μακρινό… 2009) θα είναι η μεταφορά του Fahrenheit 451 από το ομώνυμο δυστοπικό βιβλίο του Ray Bradbury! Ευτυχώς που δεν την ανέλαβε ο Μελ Γκίμπσον όπως ήταν η αρχική σκέψη…

Δεν μας τα λέει καλά ο Τεό

Δεν μας τα λέει καλά ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Δηλώνει στην «Ε» με αφορμή τον Ινγκμαρ Μπέργκμαν:

«Οταν φεύγει από τη ζωή ένας τόσο μεγάλος σκηνοθέτης, όλοι εμείς οι άνθρωποι του σινεμά ζούμε τον θάνατό του σαν προσωπική μας απώλεια. Τον ανακάλυψα έκθαμβος στα χρόνια της δικτατορίας στο Παρίσι, και μόνο για ένα μικρό διάστημα η υπερπολιτικοποίηση με απομάκρυνε από το έργο του. Με την ταινία «Κραυγές και ψίθυροι» ξαναγύρισα κοντά του και δεν ξανάφυγα ποτέ. Κάποιες από τις ταινίες του είναι από τις πιο αγαπημένες μου: «Περσόνα», «Αγριες φράουλες» και, φυσικά, «Κραυγές και ψίθυροι»».

Βέβαια, συνήθες είναι να ανακαλύπτεις έναν μεγάλο δημιουργό σαν τον Μπέργκμαν σχεδόν δέκα χρόνια και έπειτα από την Έβδομη Σφραγίδα (1957), δεν θα σταθούμε σε αυτό το σημείο. Ούτε θα αναφερθούμε «στα χρόνια της δικτατορίας στο Παρίσι» όταν γύρισε στην Ελλάδα την Εκπομπή (1968, με τον Nico Mastorakis…), την Αναπαράσταση (1970) και τις Μέρες του ’36 (1972). Αλλά, αυτή η απέχθεια για την «υπερπολιτικοποίηση» του Μπέργκμαν πώς δικαιολογείται όταν η μόνη σχεδόν πολιτική ταινία που γύρισε ο μεγάλος σουηδός δραματουργός είναι το Αυγό του Φιδιού (το 1977!) και ειδικά όταν ο Αγγελόπουλος είναι η αποθέωση του υπερπολιτικοποιημένου δημιουργού;

________________________________

Πέθανε ο Μικελάντζελο Αντονιόνι λίγες ώρες μετά τον Μπέργκμαν, πέθανε και ο Μισέλ Σερώ.

Είναι η ζωή σου ένα αμερικανικό σήριαλ

Σενάριο που σέβεται τη νοημοσύνη του τηλεθεατή: Prison Break

Μέγα Βραβείο Καλύτερης Υπόσχεσης Που Ξεφούσκωσε Στη Συνέχεια: LOST

Αρχαιολατρική σαπουνόπερα υψηλότατων προδιαγραφών: Rome

Μέγα Βραβείο Βύρωνα Πολύδωρα: The Shield

Ειδικό Βραβείο Μακροβιότερης Κούρασης, Πλήξης και Αγαμίας: Sex & the City

Ειδικό Βραβείο Κούρασης, Πλήξης και Ενδοσκοπικής Ασυναρτησίας: Nip/Tuck

Καλόοοο το Αστυνομικό αλλά Κάααακιστοι οι Κλώνοι: C.S.I. (η πλήρης απομυθοποίηση της «αυθεντικής» σειράς)

Πολύ Καλό Το Διεφθαρμένο Αστυνομικό, αλλά Κλώνους Δεν Έχουμε Ευτυχώς: The Shield (Βύρωνα Πολύδωρα, η αγαπημένη σου σειρά)

Καλύτερος Έλληνας Αστυνομικός μετά τον Τέλη -Κότζακ- Σαβάλα: Μάικλ Τσίκλις στο Shield

Αμερικανοκλανίλα Ολκής και Παπάρας: 24

Βραβείο ξεπερασμένου πλέον σήριαλ: X-Files

Ειδικό Βραβείο βλακωδώς ακατανόητου διαχρονικού σήριαλ χωρίς φινάλε: Twin Peaks (γλυτώσαμε ευτυχώς από τους υπόλοιπους 67 κύκλους που θα γυρίζονταν μέχρι το 2055)

Πλήρης Αποτυχία Σε Όλα: 4400

Η Καλύτερη Μαφία μετά το Νονό: The Sopranos

Βραβείο για το Δεν Απονέμεται Βραβείο Στο: Νοικοκυρές σε Απόγνωση (και μαζί εμείς οι τηλεθεατές σε απόγνωση)

Βραβείο βλαχομπουρδοχαζοχαρούμενης σεφερλίδικης αμερικανικής «κωμωδίας»: Τα Φιλαράκια

Καλύτερη Αγγλική Κωμωδία Φρέσκιας Εσοδείας: The Office

Καλύτεροι Ηθοποιοί: εξ τρειμισείας, The Shield, Sopranos και Office

Καλύτερος Τρομακτικός κι Απεχθέστατος Ήρωας Που Δεν Πεθαίνει Ποτέ: ο παιδεραστής «T-Bag» στο Prison Break

Καλύτερη Σκηνοθεσία και υπέροχα τατουάζ: Prison Break

Με τις Ντομάτες: 24 (again)

Χειρότερος Ελληνικός Υποτιτλισμός: 24 (πχ το canister ως μυδράγιο[!!] και ο Secretary of Defence ως Γραμματέας Υπουργείου Αμύνης!)

Βραβείο Κάκιστης Αντιγραφής του Rome: The Tudors (τι ανυπόφορη βλακεία…)

Μέγα Βραβείο Εκνευριστικού Διαζύγιου: The Tudors (αμάν βρε Ερρίκε Όγδοε, τι σου έμελλε να πάθεις σε σήριαλ)

Χειρότερος και Σπασίκλας Ηθοποιός: ο Σαμ Νηλ ως Καρδινάλιος Γούλσεϊ στο Tudors

Βραβείο Ανύπαρκτου Τέρατος: LOST

Ειδικό Βραβείο για τα πιο γρουσούζικα νούμερα του Λόττο: LOST

Μέγιστο και Ειδικό Βραβείο Κοινοτοπίας για να γεμίζουν εκατοντάδες σελίδες σεναρίου: όλοι και όλη την ώρα λένε «Hey!» στο LOST

Το Δέρνει Η Αφόρητη Μπουρδολογία Που Θέλει Να Κάνει Άλλους Εβδομήντα Έξι Κύκλους: ο τρίτος κύκλος του LOST

Μέγα Βραβείο Σειράς Που Όταν Στο Πρώτο Επεισόδιο Θέτει Τα Αινίγματα, στο 1456ό Επεισόδιο Ξαναγυρίζει Στο Πρώτο Και Δεν Λύνει Τίποτα: LOST

Χειρότερα Φινάλε Κύκλου: Η πρώτη, η δεύτερη, η τρίτη, η τέταρτη, η πέμπτη, η έκτη, η έβδομη, η όγδοη, η ενάτη, η δεκάτη, η ενδέκατη, η δωδέκατη και ούτω καθεξής σεζόν του LOST

Καλύτερο Φινάλε Κύκλου: Η πρώτη σεζόν του Prison Break

Το Πιο Αδιάφορο Φινάλε Κύκλου: 4400 (ε και; Δεν έχουμε δει δηλαδή τις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, την Επαφή και τον ΕΤ;)

Ο Απέθαντος Ήρωας που ευχόμαστε να ψοφήσει μια και καλή επιτέλους: ο Τζακ Μπάουερ στο 24

…και η καλύτερη σειρά μέχρι στιγμής: Prison Break. Ω ναι!

Καλός ο Μποράτ, αλλά δεν ήταν μια χοντρή βλακεία;

 

Είδα εχτές στο dvd το Μποράτ και δεν μπορώ να δεχτώ εύκολα πως ένα τόσο επιτηδευμένα χοντροκομμένο κατασκεύασμα έγινε ένα ακόμα σημείο αναφοράς στην κωμωδία αλλά και στην “κριτική” κατά της αμερικανικής κοινωνίας. Το βρήκα τόσο άκομψο το “χιούμορ” της που κάθησα να σκεφτώ γιατί γέλασα και φρίκαρα ταυτόχρονα. Φρίκη, γιατί η σκηνή που ο Μποράτ και ο θεόχοντρος Αγκαζάτ παλεύουν ολόγυμνοι σε μία από τις πιο αντιαισθητικές και αποκρουστικές σκηνές της ιστορίας του σινεμά, λίγο έλειψε να με κάνει να πατήσω το off. Γέλασα όμως γιατί το “χιούμορ” ήταν τόσο έντονα καυστικό, που τελικά πιο πολύ γελούσα με τις δικές μου προκαταλήψεις παρά με τον αντιπαθέστατο χαρακτήρα του Μποράτ.

Προφανώς, αυτός ήταν ο στόχος της ταινίας. Να σε φέρει αντιμέτωπο με τις δικές σου νευρώσεις και προκαταλήψεις, οι αντιδράσεις εναντίον της ταινίας ήταν δικαιολογημένες στο βαθμό που οι επικριτές της ξεγυμνώθηκαν εντελώς. Φαντάζομαι πως αν δεν ήταν ο Μποράτ Καζακστανός αλλά ένας Ελληναράς με φουστανέλα και τσαρούχια από ένα χωριό της Πίνδου, θα είχαμε ξεσηκωθεί τόσο όσο δεν ξεσηκωθήκαμε κατά του Γάμου αλά Ελληνικά. Η ταινία της Νία Βαρντάλος αποδείχτηκε τόσο ανώδυνη, όσο μια τρίχα από το απεχθές μουστάκι του Μποράτ.

Με προβλημάτισε όμως και η απήχηση του Μποράτ. Ο καθένας σίγουρα γέλασε από τη δική του σκοπιά, η ταινία είχε καλαμπούρι για κάθε εθνική, κοινωνική και πολιτική απόχρωση κι απορρίπτει τον εστετισμό. Όσο γέλασα με τη σκηνή στην εβραϊκή πανσιόν, είμαι σίγουρος πως γέλασε και ο γερμανός νεοναζί. Όσο γέλασαν οι Αμερικανοί με τα χάλια τους, εξίσου γέλασαν και οι φανατικά αντιαμερικανοί. Κι αυτό το σημείο με βάζει σε υποψίες για την εμπορικότητα της ταινίας που επιδίωκαν οι παραγωγοί. Πάντως, δεν νομίζω ότι το μυστικό της επιτυχίας του Μποράτ βρίσκεται στον αυτοσαρκασμό, τουναντίον αποενοχοποίησε την παραβίαση της πολιτικής ορθότητας. Ειρωνία, η μόνη σκηνή όπου ο Μποράτ υποτάχτηκε στην πολιτική ορθότητα είναι ταυτόχρονα και η πιο αποκρουστική: το μακρύ πλοκάμι της λογοκρισίας(;) κάλυψε με μαύρες ταινίες τα γεννητικά όργανα του πρωταγωνιστή στη σκηνή που παλεύει με τον χοντρό Αγκαζάτ ενώ παραδόξως δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να αφήσει να επιδεικνύονται με χυδαίο τρόπο τα γεννητικά όργανα ενός δωδεκάχρονου. Ας μην κάνω spoiler, όσοι είδαν την ταινία κατάλαβαν, ελπίζω, τι εννοώ.

Μπορώ να πω όμως το εξής, βρήκα το Μποράτ σχετικά ενδιαφέρουσα ταινία, αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω για τη χρησιμότητά της. Άξιζε τον κόπο να εξευτελιστούν και να εξευτελιστούμε; Μπορεί ο γελωτοποιός του βασιλιά να έχει την ασυλία λόγω ιδιότητας, αλλά σήμερα δεν έχουμε μεσαίωνα. Ή μήπως επιστρέψαμε προς τα κει και χρειαζόμαστε τον κάθε Μποράτ να υπενθυμίζει τη θέση μας;

____________________

Σας υπενθυμίζω τους Εξοστρ-αΚΚισμούς όπου σήμερα έβαλα καινούριο ποστ σχετικά με τους στρατηγούς της Τουρκίας.