Ο Λούις Κάρολ συναντήθηκε με τον ζωγράφο Θεόφιλο; [update: τελικά ΟΧΙ]

Όσο κι αν ακούγεται απίθανο, μια μπλόγκερ ανακάλυψε φωτογραφίες που τράβηξε ο Λούις Κάρολ όταν ταξίδεψε στην Ελλάδα και απεικονίζουν το ζωγράφο Θεόφιλο.

Περισσότερα διαβάστε εδώ:

Με τον Ιαγουάθα στο Βόλο ή ο ζωγράφος Θεόφιλος στη Χώρα των Θαυμάτων

Πρέπει να ερευνηθεί κι αν είναι αλήθεια το ελληνικό κράτος πρέπει να τις αγοράσει αυτές τις ανεκτίμητες φωτογραφίες.

UPDATE: Άκυρο. Δεν είχα σκεφτεί να ελέγξω τις χρονολογίες διότι λέει το ποστ: Στη γωνία της φωτογραφίας διάβασα: “1868, με τον Ιαγουάθα στο Βόλο”. Ο Θεόφιλος γεννήθηκε το 1870…

(special thanks to pidyo & Πετεφρής)

Δανάη Στρατηγοπούλου (1913-2009)

Η Δανάη Στρατηγοπούλου απεβίωσε πλήρης ημερών στην ηλικία των 96 ετών. Η μεταφράστρια του Πάμπλο Νερούδα, η ερμηνεύτρια του θρυλικού Αττίκ και του Χαιρόπουλου, η καθηγήτρια της ελληνικής λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Σαντιάγο της Χιλής, που συνέθεσε πολλά τραγούδια και συνετέλεσε τα μέγιστα στην πολιτιστική – αλλά και πολιτική – επαφή της Ελλάδας με τη Χιλή του Αλλιέντε. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην κόρη της, την Λήδα Χαλκιαδάκη.

ο Μικρός Πρίγκηπας στους Δρόμους Ζωής

Συμφωνώ με τον ιστολόγο Θέατρο που γράφει:

Μια παλιά εγγλέζικη συμβουλή προς ηθοποιούς έλεγε: “Μην παίξεις ποτέ πλάι σε παιδί, σε σκυλί και στον Τσαρλς Λώτον (παλιός ηθοποιός), γιατί θα σου κλέψουν την παράσταση”!

Φανταστείτε λοιπόν τι έχει να γίνει όταν ένα αγαπημένο ανάγνωσμα όπως ο “Μικρός Πρίγκηπας” παίρνει τον δρόμο για το σανίδι και όχι μόνο παίζουν παιδιά αλλά έχουν προετοιμάσει και την παράσταση. Επιτυχία εγγυημένη!

Ακριβώς γιατί αυτό το ενήλικο έργο είναι προορισμένο να παίζεται από παιδιά γιατί μόνο αυτά μπορούν να αποδώσουν πειστικά την αφέλεια του ήρωα μπροστά σε ένα παράλογο κόσμο. Λάβετε την πρόσκληση κι ελάτε:

Η Ιστοσελίδα της φιλανθρωπικής οργάνωσης «Δρόμοι Ζωής«. Ευχαριστούμε Τίνα για την πρόσκληση.

Φλας στον Güllüoğlu

Δεν καταλαβαίνω γιατί το όνομα Κούλογλου επαναλαμβάνεται περισσότερες φορές από το όνομα Παναγόπουλος. Ο Κούλουγλου «εδιώχθη» επειδή δεν συνάδει στην αισθητική του Παναγόπουλου [1, 2, 3] άρα το θέμα δεν είναι ο Κούλογλου αλλά η δικτατορία της αισθητικής που αντιπροσωπεύει ο Παναγόπουλος. Και γιατί ανησυχείτε για τον Κούλογλου στην τελική, τόσα κανάλια υπάρχουν και θα χωθεί σε κάποιο.

 

Τη μια λέτε τον ΟΤΕ, ΠΟΤΕ. Την άλλη ΟΤΕ-τέλεσται. Αποφασίστε με ποιον είστε. Προσωπικά, χάρηκα που πουλήθηκε ένας δραχμοβόρος δημόσιος οργανισμός με ληστρική πολιτική ραλλικών χαρτονομισμάτων. Προτιμούσα όμως να πουληθεί η Ολυμπιακή πρώτα, αυτό το σκανδαλώδες έμεσμα της αρπαχτής και του τρισάθλιου συνδικαλισμού, μια χαρά δεν λειτουργούσε όταν την ίδρυσε ο Ωνάσης; (τι έγινε, κατάντησα φιλελεύθερος; Θεοί…)

 

Παρέχω δυνατότητα φιλοξενίας διαφημίσεων στο παρόν ιστολόγιο. Προτιμώνται εταιρείες σαν τη Lexus και την Rolex για το αναγνωστικό κοινό της Λαπούτας, περιορισμένο μεν αλλά εκλεπτυσμένο με καταναλωτικές ανησυχίες φραγκάτων του Κολωνακίου. Εσείς οι διαφημιστές γνωρίζετε καλύτερα.

 

Πολύ buzzing αυτή η ιστορία με τον Κούλογλου, λέτε όλοι αυτοί οι ιστολόγοι που σήκωσαν τη ρομφαία της επανάστασης να είναι συνάδελφοί του;

 

Και ξεχάσαμε τελείως τον Λίβανο. Όταν τον βομβαρδίζουν οι Ισραηλινοί γίνεται ένας φοβερός πόλεμος αλλεπάλληλων ποστ, αλλά όταν τον κατατρώει το σαράκι του εμφυλίου δεν βγάζει κανένας κιχ. Μην θίξουμε τα ιερά και τα όσια της δήθεν «απελευθερωτικής» αλλά κατά βάθος ταλιμπανικής Χεζμπολάχ. Ο Κούλογλου μας μάρανε…

 

ΟΤΕ. Στο καλό να πας.

 

Πες τα ρε Πιπιλή: «ο κύριος Παναγόπουλος έχει συνδέσει, αν και δημοσιογράφος, την ιστορία του ως πρόεδρος της ΕΡΤ, με την Έλενα Παπαριζου, την «φούστα της», την Άννα Βίσση και το μοντέλο Jean Paul Gautier, τις φραπελιές και τους εξωγήινους της Άννας Δρούζα και φυσικά με την Καλομοίρα (δεν ξέρω ακόμη ποιος της ράβει το φουστάνι), ως προς το μεγάλο «εθνικό του» έργο την Eurovision.» Πες τα! Αν και μου το χάλασες λίγο στο τέλος με τη συναδελφική αλληλεγγύη σου, καλά κάνεις αλλά κι εμείς οι άμοιροι πια…

 

Κάποιος εκεί στο μέγαρο της Αγίας Παρασκευής μπέρδεψε τη Δρούζα με τη βούρτσα, αυτό είναι σίγουρο.

Απαντήστε στον ΟΠΙ – αλυσιδωτό και σοβαρό μπλογκοπαίχνιδο

Ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας ανάρτησε στην ιστοσελίδα του ένα ερωτηματολόγιο για να γίνει διάλογος περί της «πειρατείας» και τις προτεινόμενες λύσεις για την πάταξή της. Το είδα στον e-lawyer που απάντησε με διασκεδαστικό τρόπο και σκέφτηκα ότι είναι πολύ ενδιαφέρον να στηθεί ένα μπλογκοπαίχνιδο με τις δικές μας απόψεις. Παραθέτω πιο κάτω τις απαντήσεις μου τις οποίες θα στείλω αυτούσιες και στον ΟΠΙ.

Επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρό και επειδή θα έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον οι απαντήσεις από γνώστες του θέματος ή/και έχουν σταθερές απόψεις, κάνω πάσα στον Oneiros, το Nylon.gr, το Metablogging (nikan), το Reality-Tape και την Magica. Όποιος άλλος θέλει να συμμετάσχει ας αναλάβει την πρωτοβουλία. Αν θέλετε, εκτός από την ανάρτηση του ποστ, να στείλετε τις απαντήσεις του ερωτηματολόγιου και στον ΟΠΙ.

Ιδού

 

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΤΗ ΛΗΨΗ ΜΕΤΡΩΝ ΑΠΟ ΠΑΡΟΧΟΥΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

 

Η πειρατεία στο διαδίκτυο

Θεωρείτε ότι η πειρατεία στο διαδίκτυο, και κυρίως το παράνομο ‘κατέβασμα’ μουσικής και ταινιών και η ανταλλαγή αρχείων μεταξύ των χρηστών (peer to peer) είναι μία ευρέως διαδεδομένη πρακτική και αν ναι, με τάσεις αύξησης ή μείωσης μέσα στα επόμενα χρόνια;

Είναι διαδεδομένη πρακτική με αυξητικές τάσεις διότι φταίνε οι εταιρείες, κι όχι οι χρήστες, που είτε κοστολογούν ακριβά το προϊόν τους είτε δεν αντιλαμβάνονται την πραγματική δυναμική του διαδικτύου στην κυκλοφορία της πληροφορίας. Το διαδίκτυο είναι ίσο με την πληροφορία κι όχι με την αγορά.

Πιστεύετε ότι υπάρχει τρόπος η πρακτική αυτή να περιοριστεί και ποιος είναι αυτός;

Στην περίπτωση των ταινιών, κυρίως του Χόλυγουντ, να αλλάξει άρδην η αντίληψη για ασφυκτικό έλεγχο της αγοράς. Ο σημαντικότερος λόγος που ανθεί η «πειρατεία» είναι τα υπερβολικά ακριβά εισητήρια, τα υψηλής αξίας dvd και κυρίως, η αργοπορία προς διάθεση των ταινιών στην αγορά και τα βίντεοκλαμπ. Όταν μια ταινία βγαίνει στους κινηματογράφους και θέλει μέχρι έξι μήνες να βγει σε dvd, λογικό είναι ότι η «πειρατεία» θα εκμεταλλευτεί αυτό το κενό. Πρέπει να αλλάξει η λογική των κυκλωμάτων αγοράς και διανομής από τη ρίζα τους, να διατίθενται σχεδόν ταυτόχρονα οι καινούριες ταινίες και στο διαδίκτυο με ένα εύλογο τίμημα (αν στον κινηματογράφο το εισητήριο κάνει 9€, το κατέβασμα μιας ταινίας να κοστίζει σχεδόν όσο και η ενοικίασή της). Τα έσοδα θα είναι σίγουρα υψηλότερα από το να περιμένει κανείς να βγει η ταινία στα βίντεοκλαμπ. Προσωπικά, είμαι πρόθυμος να πληρώνω το κατέβασμα έναντι του ενός τρίτου της αξίας του εισιτηρίου πχ (ή έστω το μισό) παρά να περιμένω μήνες μέχρι να κυκλοφορήσει στην αγορά μια ταινία. Με αυτό τον τρόπο θα μειωθεί δραστικά το φαινόμενο της «πειρατείας» που συν τοις άλλοις δείχνει πως η ασφάλεια τόσο στους κινηματογράφους όσο και στα κυκλώματα διανομής είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Δεν φταίει λοιπόν ο χρήστης που κατεβάζει μια ταινία επειδή αυτή του προσφέρεται αφειδώς.

Για τη μουσική, υπεύθυνη είναι αυστηρά και μόνο η τιμολογιακή πολιτική των εταιρειών καθώς και οι συμβάσεις τους με τους καλλιτέχνες δείχνουν πως η τιμή ενός cd έχει πολύ «αέρα». Ας σταματήσουν να είναι πλεονέκτες – εταιρείες και καλλιτέχνες – και τότε θα (ξανα)κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού. Δεν κερδίζεις χαμένα έσοδα αυξάνοντας τις τιμές, έτσι ενθαρρύνεται η «πειρατεία» με υπαιτιότητα των εταιρειών.

 

Ο ρόλος των φορέων παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών;

Ποιός πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος των φορέων παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών στην εξάπλωση του φαινομένου της διαδικτυακής πειρατείας; Είναι απλοί ταχυδρόμοι που μεταφέρουν έναν κλειστό φάκελο ή έχουν γνώση του τι μεταφέρουν;

Είναι σαν να λέτε ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ είναι (συν)υπεύθυνο επειδή οι δρόμοι χρησιμοποιούνται για πάσης φύσεως εγκληματικά περιστατικά (πχ διακίνηση ναρκωτικών). Η λογική της ερώτησης δεν στέκει.

Ποιές είναι οι περιπτώσεις εκείνες στις οποίες οι φορείς παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών ενδέχεται να έχουν γνώση του περιεχομένου μίας ιστοσελίδας ή μίας παράνομης πρακτικής που λαμβάνει χώρα στο δίκτυο που διαχειρίζονται; Πώς θα απαντούσατε για καθεμία των παρακάτω περιπτώσεων;

– Όταν φιλοξενούν οι ίδιοι περιεχόμενο

– Όταν διαμεσολαβούν για τη διακίνηση περιεχομένου που φιλοξενείται στο εξωτερικό

– Όταν γίνεται χρήση του δικτύου τους για ανταλλαγή αρχείων μεταξύ χρηστών (peer to peer)

– Άλλες περιπτώσεις;

Απαντώ όπως και στην προηγούμενη ερώτηση.

Πώς πρέπει κατά τη γνώμη σας να δράσει ένας πάροχος διαδικτυακών υπηρεσιών όταν αποκτήσει γνώση για παράνομη δράση μέσω της χρήσης του δικτύου του από επιστολή, γνωστοποίηση ή καταγγελία που του γίνεται για παράδειγμα από τον οργανισμό συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων που εκπροσωπεί δημιουργούς ή δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων; (π.χ., να στείλει σύσταση στον χρήση της ιστοσελίδας, να τον προειδοποιήσει για ενδεχόμενη διακοπή της σύνδεσής του, να διακόψει τη σύνδεσή του, να γνωστοποιήσει τα στοιχεία του στους δικαιούχους για περαιτέρω νόμιμες ενέργειες, κ.ο.κ.;) Ποιές από τις ανωτέρω ενέργειες θα ήταν πιο αποτελεσματική και γιατί;

Ως άνω. Δεν έχουν λογική βάση αυτά που ρωτάτε. Οι πάροχοι πουλάνε προΐόν, δεν μπορούν να είναι αστυνόμοι.

Θα δημιουργούσε ενδεχομένως προβλήματα κάποια από τις ανωτέρω ενέργειες; Ποιά και σε ποιούς;

Κρίση αξιοπιστίας, παραβιάσεις απορρήτου, κατάργηση της ελεύθερης διακίνησης της πληροφορίας. Έμποροι είναι, όχι αστυνόμοι. Σαν να μου λέτε πως ο φούρναρης δικαιολογείται να καταγγείλει έναν πελάτη του επειδή βουτάει το ψωμί στη λεκάνη της τουαλέτας.

Πιστεύετε ότι χρειάζεται τροποποίηση το υπάρχον νομοθετικό καθεστώς για κάποιες εκ των ανωτέρω ενεργειών και σε ποία σημεία;

Μια χαρά είναι το υπάρχον νομικό καθεστώς, εκτός από κάτι μεταξικές διατάξεις που χρειάζονται επειγόντως εκσυγχρονισμό. Και πρωτίστως προς το συμφέρον του πολίτη και δευτερευόντως το συμφέρον των εταιρειών.

Εκτός των δικαιούχων δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων, πιστεύετε ότι από την πάταξη της πειρατείας υπάρχουν οφέλη για τους παρόχους υπηρεσιών Ίντερνετ και για το ελληνικό κράτος;

Οφέλη θα υπάρξουν αν δείτε το διαδίκτυο σαν μια αγορά κι όχι σαν παιχνίδι με κλέφτες και αστυνόμους. Με άλλα λόγια, αλλάξτε μυαλά! Εκσυγχρονιστείτε!

Προτεινόμενες λύσεις αντιμετώπισης του φαινομένου

Θεωρείτε ότι η εφαρμογή τεχνικών φιλτραρίσματος θα είναι ένα αποτελεσματικό μέτρο αποτροπής της διαδικτυακής προσβολής δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας;

Κάθε απόπειρα εφαρμογής φίλτρων είναι πλέον συνώνυμη της λογοκρισίας. Ξεχάστε το, δεν είμαστε Κίνα.

Πιστεύετε ότι η υπογραφή μνημονίων συνεργασίας μεταξύ παρόχων υπηρεσιών ίντερνετ και δικαιούχων καθώς και η υιοθέτηση κωδίκων δεοντολογίας από τους πρώτους θα βοηθούσε στην πάταξη της πειρατείας και στην υπερκέραση πρακτικών προβλημάτων;

Άντε πάλι κλέφτες και αστυνόμοι…

Γη καλεί ΟΠΙ, ακούει;

Και τι είναι «υπερκέραση πρακτικών προβλημάτων»;

Πιστεύετε ότι θα ήταν αποτελεσματική η ενσωμάτωση στα συμβόλαια παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών αυστηρότερων ρητρών αναφορικά με την προσβολή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας;

Ήδη επιβάλλετε οικονομικές ρήτρες ως προείσπραξη πνευματικών δικαιωμάτων με την αγορά κάθε μονάδας αποθήκευσης δεδομένων (άγραφα cd/dvd, κάρτες μνήμης, σκληροί δίσκοι κοκ), ποιός ο λόγος να πληρώνουμε απανωτά κάτι που χρεώνεται μία φορά; Οι ρήτρες σε συμβόλαια παρόχων δεν έχουν νόημα από τη στιγμή που (προ)εισπράτετε πολλαπλά τα πνευματικά δικαιώματα.

Ερώτηση: στις συνδρομές των παρόχων ενσωματώνονται πνευματικά δικαιώματα; Αν ναι, τότε δεν έχετε ουσιαστικό πρόβλημα, αν όχι μην ακολουθείτε ληστρική οικονομική πολιτική.

Συμφωνείτε ότι η καταπολέμηση της διαδικτυακής πειρατείας θα ελευθερώσει εύρος χρήσης (bandwidth) των δικτύων προκειμένου να αναπτυχθούν νόμιμες υπηρεσίες στο πλαίσιο της ψηφιακής Ελλάδας;

Βήμα 1: απελευθερώνεται πλήρως το bandwidth

Βήμα 2: ανοίγουν ιντερνετομάγαζα για download ταινιών σε κόστος ενοικίασης βίντεοκλαμπ

Βήμα 3: η «πειρατεία» θα σβήσει αυτομάτως στο μεγαλύτερο μέρος της.

Ο καταναλωτής δεν είναι χαζός, σε ένα λεωφορείο όλοι οι επιβάτες χτυπάνε τα εισητήρια τους χωρίς να υπάρχει ελεγκτής, αν είναι 2-3 οι τζαμπατζήδες, που είναι τόσοι σχεδόν πάντα, δεν πτώχευσε δα ο ΟΑΣΑ.

Έχετε κάτι άλλο να προτείνετε;

Να σταματήσετε τη νοοτροπία τους «αστυνόμου». Γίνετε φίλοι μας κι όχι εχθροί, τότε μόνο θα συζητήσουμε σοβαρά.

Και αφήστε να αναπτυχθεί ελεύθερο το διαδικτυακό ραδιόφωνο, προς δικό σας όφελος και των εταιρειών είναι εκτός από την πολύ σημαντική μουσική ενημέρωση που θα παρέχει. Τα ερτζιανά πεθαίνουν πλέον.

 

Σε ποιόν ανήκει ο Τουταγχαμών;

Αυτές οι ειδήσεις του in.gr, που αναπαράγονται και αυτούσιες στο site των ΝΕΩΝ, είναι σκέτη απόλαυση να τις παρακολουθείς. Είσαι ένας πορωμένος ειδησάκιας και θες την πιο δημοφιλή πηγή ενημέρωσης, με την αύρα του «έγκριτου» ΔΟΛ; Μια στις τόσες, θες να χαζέψεις ένα portal και βρίσκεις μια αφορμή να μάθεις επιτέλους τι τρέχει στον κόσμο; Σου αρέσει να καταπίνεις αμάσητο ό,τι σου σερβίρουν; Ή μήπως καλύτερα να έχεις το in.gr ως άξονα αναφοράς για την προχειρότητα και την αθλιότητα των «συντακτών» που μάλλον δεν είναι άνθρωποι, αλλά κατάντησαν αυτόματοι μεταφραστές; Εκτός αν κατάργησαν τους ανθρώπους εκεί στον Δόλιο και τρέχουν προγράμματα στη θέση τους. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό που διαβάζω σήμερα:

—>Τίτλος!!!
Οι θησαυροί του Φαραώ Τουταγχαμών επιστρέφουν στο Λονδίνο
.σ. που επέστρεψαν καλέ; Στην πατρίδα τους;)

Έπειτα από 35 χρόνια απουσίας οι θησαυροί του Αιγύπτιου Φαραώ Τουταγχαμών επιστρέφουν στο Λονδίνο για μια έκθεση, η οποία ανοίγει τις πύλες της στις 15 Νοεμβρίου και διαρκεί έως τις 30 Αυγούστου.

(σ.σ. Έπειτα από 35 χρόνια απουσίας; Αχ αυτοί οι άθλιοι, οι αισχροί, λεροί, ποταποί Αιγύπτιοι που βούτηξαν την κληρονομιά της Αγγλίας, τους θησαυρούς του Τουταγχαμών, δεν θα περάσει η κλεψιά. Δικά μας είναι, και πάλι δικά μας θα γίνουν!)

Βέβαια, λέει κι άλλα η είδηση που εστιάζει καθαρά στο επιχειρηματικό σκέλος (σ.σ. Τα λεφτά! Τα λεφτά!) αλλά να, γκρρ, γκρρ.

Δικά τους είναι και τα Μάρμαρα, σωστά; Ας κάνουμε μια μικρή παραλλαγή:

—>Τίτλος!!!
Τα Ελγίνεια Μάρμαρα επιστρέφουν στο Λονδίνο
.σ. που επέστρεψαν καλέ; Στην πατρίδα τους;)

Έπειτα από 2500 χρόνια απουσίας τα Μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέφουν στο Λονδίνο, στο φυσικό τους χώρο, για μια έκθεση, η οποία ανοίγει τις πύλες της στις 15 Νοεμβρίου και διαρκεί έως του Άη Μηδέποτε.

(σ.σ. Έπειτα από 2500 χρόνια απουσίας; Αχ αυτοί οι άθλιοι, οι αισχροί, λεροί, ποταποί Έλληνες που βούτηξαν την κληρονομιά της Αγγλίας, τα έργα του Φειδία, δεν θα περάσει η κλεψιά. Δικά μας είναι, και πάλι δικά μας θα γίνουν!)

Άιντε…

Το σαμάρι, ο γάιδαρος και το Μουσείο της Ακρόπολης

Η υπόθεση με τα «διατηρητέα» της Αρεοπαγίτου που παρεμποδίζουν τη θέα προς την Ακρόπολη αποκτά μια εντελώς διαφορετική οπτική αν κοιτάξουμε το καινούριο Μουσείο από τον Παρθενώνα. Είχα πάει προ μηνών στην Ακρόπολη για να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες που ήθελα (μερικές μπορείτε να τις δείτε εδώ σε ποστ που έγραψα σχετικά με την επίσκεψή μου) και το Μουσείο είχε την τιμητική του σε ένα πλάνο. Την παρακάτω φωτογραφία την τράβηξα από τη νότια πλευρά του Παρθενώνα, σχεδόν στη μέση της, και βλέπετε τη θέα με το Θέατρο του Διόνυσου και τη συνοικία του Μακρυγιάννη στο βάθος, με το Μουσείο.

Τώρα με την επικείμενη(;) κατεδάφιση των «διατηρητέων», απόκοψα ένα τμήμα της φωτογραφίας που δείχνει το Μουσείο με τα «ενοχλητικά» κτίρια που κόβουν υποτίθεται τη θέα προς τον Ιερό Βράχο. Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα για τους συλλογισμούς των αρχαιολόγων και της πολιτικής ηγεσίας που ζητούν τις κατεδαφίσεις των κτιρίων στην Αρεοπαγίτου 17 και 19.

[με δεξί κλίκ και Προβολή εικόνας, η φωτογραφία έχει μεγαλύτερο μέγεθος]

Παρατηρήστε πολύ προσεκτικά τι θέα κόβουν τα «ενοχλητικά» κτίρια. Μόνο από την «εξέδρα» όπου θα γίνει το αναψυκτήριο-εστιατόριο. Φαίνεται αρκετά καθαρά πως στο Νο. 19, το κτίριο του συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου, η πρόσοψή του έχει σχεδόν το ίδιο μήκος με το «απόστημα» όπισθεν του, την «εξέδρα» του εστιατορίου. Σχεδόν δέκα μέτρα είναι, που αυτό σημαίνει πως στη πρόσοψη του αναψυκτηρίου χωράνε ίσα ίσα πέντε τραπέζια! Φυσικά, το Νο. 17 δίνει άσχημη εντύπωση στον τουρίστα που θα γευτεί ίσως τσίχλες, ορτύκια, γλυκίσματα με μέλι, δαμάσκηνα, κυκεώνα με κρασί νερωμένο… (μάλλον παρασυρθήκαμε, το πολύ πολύ να τρώνε σάντουιτς με γαλόπουλο ή χάμπουργκερ με κόκα κόλα) αφού γενικά το Νο. 17 χαλάει την widescreen εντύπωση.

Όλη αυτή η ιστορία είναι για πέντε τραπέζια με ιδρωκοπημένους τουρίστες με μπόλικο παρά.

Το Νο. 17 είναι το σαμάρι, η οικία όπου έχει δοθεί η μεγαλύτερη δημοσιότητα αλλά ενοχλεί λιγότερο με την παρουσία του. Κατά ένα λόγο, δικαιολογημένη η δημοσιότητα καθώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερο κομψοτέχνημα αρχιτεκτονικής. Μα ο γάιδαρος της ιστορίας φαίνεται πως είναι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, του οποίου το οίκημά του είναι αρκετά «απρόσωπο», μα λόγω της διεθνούς ακτινοβολίας κι επιρροής του, αποφεύγουν να τον χτυπήσουν στα ίσα. Σου λέει η τάχα μου αρχαιολογική και πολιτική ηγεσία, ας ρίξουμε το Νο. 17 και θα πάρει το μήνυμα το Νο. 19.

Μόνο που το Νο. 19, συγκρινόμενο με τις άθλιες πολυκατοικίες γύρω στου Μακρυγιάννη είναι κι αυτό ένα πολύ καλό δείγμα αρχιτεκτονικής. Μια αναπαλαίωση θέλει μόνο για να γίνει κόσμημα που θα συναγωνίζεται το Νο. 17. Αλλά είπαμε, όλα αυτά γίνονται για πέντε τραπέζια.

Το πρόβλημα δεν είναι τα δύο επίμαχα κτίρια της Αρεοπαγίτου, αλλά το ίδιο το Μουσείο της Ακρόπολης. Εξαρχής ήταν όλα λάθος, από τη χωροταξική επιλογή μέχρι το αρχιτεκτονικό σχέδιο. Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Βολτάρετε από το σημείο εκείνο με τα «ενοχλητικά» κτίρια στο πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου προς το Θησείο, το επόμενο τετράγωνο. Υπάρχουν εκεί οικίες αξιόλογες, που να χρήζουν προστασίας όσο το Νο. 17; Τέλειο σημείο για να χτιστεί εκεί το Μουσείο. Αλλά, δεν. Είναι πολλά τα λεφτά σίγουρα για τις απαλλοτριώσεις, αλλά ένα Μουσείο το έχουμε ανάγκη και είναι καταφανέστατο ότι σε βάθος χρόνου τα οφέλη θα ήταν πολλαπλά. Αλλά, δεν.

Και κοιτάξτε αυτό το νέο Μουσείο, σας καλύπτει αισθητικά; Ούτε στη δεκαετία του ’50 να είμασταν. Ξεπερασμένο σχέδιο, άτσαλο, με εσάνς ψευτομοντερνισμού, σχεδόν μαϊμουδίζει τον Κορμπυζιέ, σαν παρατεντωμένος κύβος του Ρούμπικ και αντιπαθείς αντι-οικολογικές γυάλινες επιφάνειες. Κι αφού, ούτως ή άλλως, είναι τόσο άσχημο, τον πείραζε τον αρχιτέκτονα να μετακινήσει την «εξέδρα» του εστιατορίου σε πρόσθετο όροφο, αφού πάλι το ίδιο άσχημο θα είναι το κτίσμα; Και από την επιζητούμενη θέα για λαχανιασμένους τουρίστες δεν θα κέρδιζε περισσότερο; Ασχολίαστο εδώ τώρα.

Με αφορμή το τελευταίο, υπάρχει ένα προφανές λάθος σχεδιασμού. Στο Τοπκαπί στην Κωνσταντινούπολη, πρέπει να περάσεις απ’ όλες τις αίθουσες και τα κτίρια σχεδόν, για να εξοντωθείς από την κούραση και να κάτσεις στο τέρμα της διαδρομής σε ένα πολύ σεμνό αναψυκτήριο-εστιατόριο με εξαιρετική θέα προς το Βόσπορο, η οικονομική επιτυχία είναι εξασφαλισμένη στην προκειμένη περίπτωση. Το ξεκάρφωτο εξάμβλωμα της «εξέδρας» του Μουσείου της Ακρόπολης πόσο μπορεί να ικανοποιεί λειτουργικά (με σχεδιαστικούς και οικονομικούς όρους) όταν περιδιαβαίνεις προς τα πάνω και μετά λες: ε καλά, τόσες καφετέριες, Έβερεστ και σουβλατζίδικα υπάρχουν γύρω γύρω, που να τρέχουμε στο ακριβό «αναψυκτήριο» στον πρώτο όροφο. Πάμε να φύγουμε γλύκα μου από δω.

Φέρτε πίσω τα λεφτά ρεεε!

Ο Τζίμι Χέντριξ μάσησε τον αμερικανικό εθνικό ύμνο, στο Short Bus τον τραγουδάνε μέσα στον κώλο του άλλου σε μια σκηνή σεξ. Τα έργα του Φράνσις Μπέηκον, του Έγκον Σίλε και του Ρόμπερτ Μάπλθορπ είναι πλέον κλασικά κι άξονες αναφοράς. Υπάρχει ένα κοινό στοιχείο σε όλα αυτά, η υπέρβαση της “κατασκευασμένης” ευπρέπειας που οδηγεί σε μια νέα παραγωγική οπτική και στάση σε αντίθεση με την οπισθοδρόμηση, την πατριδοκαπηλεία και τον πουριτανισμό. Κι έρχεται το βίντεο στης Εύας Στεφανή να ταρακουνήσει δεδομένα που ήδη υπάρχουν κατοχυρωμένα και αποδεκτά μέσα στα πλαίσια της “πληροφορίας”. Πληροφορία, διότι απλώς αναπαράγει ότι κάνανε και άλλοι πολλοί – δεν υπάρχει καν το πρόσχημα της Τέχνης. Ένα αναμάσημα είναι, που ενοχλεί εξίσου τους πατριδοκάπηλους και τους προοδευτικούς. Σας φαίνεται παράλογο το τελευταίο; Εγώ θεωρώ πως όχι. Κι άλλοι τα έχουν κάνει και μάλιστα πολύ καλύτερα, εναλλάσσονται τα υλικά και τα μέσα. Γι αυτό το λόγο, με τα δικά μου κριτήρια, ότι το βίντεο είναι όντως χυδαίο, δεν απέχει ιδιαίτερα από την πορνογραφία εκείνη, που ενώ αποφεύγει να πει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, χρησιμοποιεί προσχήματα περί ελευθερίας της έκφρασης πασπαλισμένο με την τούρλα της διανόησης για να γίνει αποδεκτό: άρα κι ακαδημαϊκό.

Μόνο που ο ακαδημαϊσμός απεχθάνεται τις γκρίζες ζώνες στην τέχνη. Ο τραχύς Μάπλθορπ πίνεται σαν νεράκι τώρα κι από τους ακαδημαϊκούς επειδή δημιούργησε μια τομή που ορίζει με σαφήνεια την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και την ελευθερία της βούλησης, άρα τα εργαλεία, οι συμβολισμοί, οι κριτικές θεωρήσεις αναδιαθρώθηκαν για να γίνουν περισσότερο εύχρηστα και μαζικά. Ο ακαδημαϊσμός γνωρίζει πολύ καλά πως να οικειοποιείται σήμερα αυτό που πολεμούσε χτες όταν ανακαλύπτει πως μία επαναστατική εξέλιξη λειτουργεί ως μεταβατικό στάδιο προς ένα νέο παραγωγικό κατεστημένο. Το βίντεο της Στεφανή κλωθογυρίζει, χρησιμοποιεί ξεπερασμένα εργαλεία για να φανεί προοδευτικό. Κι αυτό το κάνει υποκριτικό.

Να λοιπόν η εξήγηση στο γιατί είχε κρατική υποστήριξη. Η Εύη Στεφανή πήγε να παίξει σε ένα ακαδημαϊκό χωράφι με την κρατική βούλα, πλην όμως απέτυχε να περάσει ένα οποιοδήποτε μήνυμα. Έμεινε σαν καρικατούρα περασμένων μεγαλείων και τιμωρείται τώρα η αλαζονεία της. Μόνο που τιμωρείται με τον λάθος τρόπο. Βρήκαν την αφορμή οι πατριδοκάπηλοι μόνο και μόνο για να υποκριθούν τους κήνσορες για μικροκομματικά οφέλη, ενώ η ορθή στάση θα έπρεπε να λέει: “φέρτε πίσω τα λεφτά ρεεε!