Επιτύμβιον, του Μανόλη Αναγνωστάκη

Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.

Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.

(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)

Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.

Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.

Αναζητώντας το χαμένο ιστορικό κρίκο της κλωστοϋφαντουργίας: η περίπτωση Λαναρά

Ψάχνοντας για κάποια στοιχεία σχετικά με μια έρευνά μου, τα οποία θα έμπαιναν πιθανότατα ως παρένθεση, σκόνταψα στην υπόθεση του δυσάρεστου όσο και αμφιλεγόμενου βιομηχάνου Θωμά Λαναρά που μας άφησε χρόνους. Κοιτάζοντας περισσότερο το θέμα αναρωτήθηκα πόσο βαθιά μέσα στο χρόνο έφταναν οι κλωστοϋφαντουργικές επιχειρήσεις του αλλά βρήκα ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες ενδείξεις χάρη στο γνωστό πια όσο κι εξαιρετικά εντυπωσιακό ημερολόγιο του απεσταλμένου του προέδρου Χάρι Τρούμαν, ο Πολ Πόρτερ, την εποχή της διακυβέρνησης του τραπεζίτη Δημήτριου Μαξίμου κατά το 1947.

Ας κάνουμε μια παρένθεση και κάντε τον κόπο να διαβάστε πρώτα αυτό το ρεπορτάζ του Χρήστου Κορφιάτη για το ΒΗΜΑ στις 30/04/2006. Και συνεχίζουμε.

Η καταγραφή του εξόχως αποκαλυπτικού ημερολόγιου του Πολ Πόρτερ, με ημερομηνία Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 1947, αποκαλύπτει μια συνάντηση με έναν βιομήχανο κλωστοϋφαντουργίας χωρίς -δυστυχώς- να διασώσει το επώνυμό του:

Με διερμηνέα τον Dipson, συζήτησα με έναν βιομήχανο κλωστοϋφαντουργίας και άλλους το ζήτημα της ενίσχυσης παραγωγικών δραστηριοτήτων με ρευστό. Και αυτοί εξέφρασαν το μεγάλο τους φόβο για πολιτική αστάθεια και μια αίσθηση ανασφάλειας. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι ιδιώτες με τους οποίους συνομιλώ είναι παλιές καραβάνες στο να μετατρέπουν τα κέρδη τους σε χρυσό ή συνάλλαγμα, για να τα φυγαδεύουν και να τα διασφαλίζουν στο εξωτερικό. Τους είπα ότι ένας ξένος  έχει την εντύπωση πως οι επιχειρηματίες της Ελλάδας ξεπουλάνε τη χώρα τους. Συνέχισα τη συζήτηση με τον Πεσμαζόγλου* και συμφωνήσαμε ότι πιθανότατα το ζήτημα δεν είναι ηθικό, αλλά αποτελεί ευθύνη της κυβέρνησης να απαγορεύσει τέτοιες πρακτικές. [1]

*Γεώργος Πεσμαζόγλου, ο πρόεδρος και διοικητής της Εθνικής Τραπέζης και της Εθνικής Κτηματικής Τραπέζης.

Τα συμφραζόμενα οδηγούν στο συμπέρασμα πως ο Πολ Πόρτερ είχε συναντηθεί με έναν βιομήχανο από τις κορυφαίες κλωστοϋφαντουργίες της εποχής. Η επιχείρηση του Ελευθέριου Μουζάκη, πασίγνωστος από την “Πεταλούδα”, ουσιαστικά ξεκίνησε φτωχά το 1950 οπότε στρεφόμαστε είτε στον απολύτως ξεχασμένο Ραζή, τον Νίκο Καρέλλα της Αιγαίον,  τον Χριστόφορο Κατσάμπα της Πειραϊκής Πατραϊκής ή στον πατέρα Λαναρά. Αμφότεροι οι τελευταίοι ήταν πολύ δραστήριοι στην μετακατοχική Ελλάδα -μεσούσης του Εμφυλίου…- αλλά η παρατήρηση του Πολ Πόρτερ, κι ας μην διέσωσε το όνομα, αποκτά μεγαλύτερη σημασία αναζητώντας τις προσωπικές πορείες του καθενός από αυτούς.

Όμως ο Χριστόφορος Κατσάμπας είχε εκλεγεί πρόεδρος του ΣΕΒ το 1945 και ήταν τόσο θορυβώδης στο έργο του, επανεκλέχτηκε αργότερα το 1947, που μάλλον θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε με σκεπτικισμό την άγνοια του Πολ Πόρτερ γι αυτόν.

Οπότε η πιθανότητα ισομοιράζεται μεταξύ Καρέλλα, Λαναρά και Κατσάμπα.

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τους ερευνητές.

Ας κάνουμε μια παραπομπή στο βιογραφικό του αποθανόντος Θωμά Λαναρά, όπως μας λέει το Insider.gr:

«Ο Θ. Λαναράς είναι πρώτος ξάδελφος του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη από το γάµο της αδερφής του πατέρα του, Χριστόδουλου, µε τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη και πρώτος ξάδελφος του Σπύρου Καπράλου [σ.σ. Διετέλεσε πρόεδρος του Χρημαστηρίου] , ο πατέρας του οποίου παντρεύτηκε τη δεύτερη αδερφή του Χριστόδουλου, ενώ η τρίτη κατά σειρά αδερφή του πατέρα του έγινε µέλος της ισχυρής οικογένειας Εφραίµογλου.»

Αυτά όπως και άλλες γνωστές παρόμοιες περιπτώσεις να έχουμε υπόψη όταν κάποιοι σκίζονται για «ελεύθερη αγορά», «ιδιωτική πρωτοβουλία» και “ανταγωνισμό στην οικονομία” στην Ελλάδα. Ο μεσαίωνας με τους βασιλικούς γάμους και τις επιμειξίες των φεουδαρχών δεν έχει πεθάνει ποτέ.

[1] Πολ Πόρτερ
Ζητείται: Ένα θαύμα για την Ελλάδα.
Έκδοση για το ΒΗΜΑ, σελ 144.

Σημ. Το ποστ αναβαθμίστηκε διακριτικά με μια προσθήκη. Ευχαριστώ τον φίλο Κάππα Γκρέκο από το Facebook για την υπενθύμιση με τον Ν. Καρέλλα.

Ο Αδωνιός

Το Αδωνιό τον πήρανε υφυπουργό.
Καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία
με το Μάκη και τον Αστέρη.
Δεν μπόρεσε να νομοθετήσει καν το «ψόφα».
Όλο εμουρμούριζε: «Κυρ Παπαδήμο,
αφήστε με τους άπλυτους να εξολοθρεύσω».

Τον άλλο μήνα, στην Μακρόνησο,
αμίλητος τη ξέρα κοιτούσε.
Εκάρφωνε πέρα, μ’ ένα μίσος,
το βλέμμα του νοσταλγικό και χουντικό,
σα να ‘λεγε, σα να παρακαλούσε:
«Αφήστε με τους άπλυτους να ξεπλύνω».

Κι ο Άδωνις στρίγγλισε σαν ευνούχος.
Τον ξεπροβόδισαν κάτι αντράκλες,
μαζί τους ο Μάκης και ο Αστέρης.
Απάνω του σκεπάστηκαν οι βαρείες,
μα του αφήσαν απέξω τις περισπωμένες:
ήταν λίγο οξύτονος ο φουκαράκος.

#10 σύντομες παρατηρήσεις

#1 Κάθε φορά, ουσιαστικά, ο αγώνας ξεκινάει με την αποχώρηση του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα.

#2 Αυτοί οι «μαυροντυμένοι» μπάχαλοι, που εμφανίστηκαν στα μετόπισθεν της Ερμού -αλλά και αλλού- και απωθήθηκαν επιτυχημένα από τις ομάδες περιφρούρησης και τους διαδηλωτές, δεν είναι ούτε μόνο «ακροδεξιοί» ούτε μόνο «αντιεξουσιαστές» ούτε μόνο «παρακρατικοί». Είναι άτομα που ζουν μόνο για τη βία και το πλιάτσικο, καρφί δεν τους καίγεται αν περνάμε κρίση, αν πρέπει να πέσει η κυβέρνηση κλπ.

#3 Προς επίρρωση των παραπάνω, μια χτεσινή δημόσια παρότρυνση από «αναρχικό»:

#4 Αν και πραγματικά τεράστια η διαδήλωση, σε μαζικότητα ξεπέρασε σίγουρα τις διαδηλώσεις του φετινού Ιουνίου, ευτυχώς δεν επαναλήφθηκαν τα λάθη του Δεκέμβρη 2008. Οι πολιτικοί σχηματισμοί κράτησαν τουλάχιστον ένα μίνιμουμ αποστάσεων και ο κόσμος οργανώθηκε καλύτερα στις διαμαρτυρίες του χωρίς να δώσει αφορμή για ανεπιθύμητες παρεκτροπές. Όσο και να προσπάθησε σήμερα ο κυρίαρχος μανδραβελισμός στα ΜΜΕ, διαψεύστηκε. Κι αυτό δεν είναι λίγο.

#5 Από την άλλη, η βία της εμπροσθοφυλακής (πρέπει να) έχει πάντοτε την έννοια της άμυνας απέναντι στην αυταρχική εξουσία.

#6 Φαντάζεται κανείς τι γινόταν στο τουίτερ όπως βλέπει κανείς στα χάσταγκ και στα άλλα σόσιαλ μίντια. Αναμεταδόσεις από «πρώτο χέρι μαρτυρία» αλλά προερχόμενα από ΣΚΑΙ, ζούγκλας κλπ, που είχαν και την τιμητική τους στις ονλάιν επικρίσεις. Παίδες, αν δεν κατέχετε το σπορ της «δημοσιογραφίας των πολιτών» μην το παλεύετε. Βάλτε μια ταινία να βλέπετε εκείνη την ώρα για να χαλαρώσετε κι αφήστε τους άλλους να τρώνε δακρυγόνα και ξύλο για πάρτη σας.

#7 Ως άνω. Το «κάψιμο του φυλάκιου στον Άγνωστο Στρατιώτη» είναι σαν την είδηση «σκύλος δαγκώνει άνθρωπο». Όχι το αντίθετο. Τη δουλειά αυτή αφήστε να την κάνουν οι ξεπουλημένοι στα ΜΜΕ.

#8 Όπως έγραψε ο φίλος snb από τους bloopers: Κάηκε φυλάκιο στον άγνωστο στρατιώτη. Καλά του έκαναν, δικό μας είναι. Εμείς ματώσαμε, εμείς μείναμε ανάπηροι, εμείς το χτίσαμε, εμείς το φυλάξαμε. Κι εμείς θα το κάψουμε, όπως εμείς θα το ξαναχτίσουμε. Εμείς θα δώσουμε και πάλι τη ζωή μας για την ελευθερία της χώρας, δικό μας είναι, ότι θέλουμε το κάνουμε.

#9 Τι έγινε αλήθεια με αυτή τη δύναμη των γιουρομπάτσων που ήρθανε οδικώς από Ηγουμενίτσα στη Λάρισα, είναι 3500 δύναμη αντρών και θα μας άλλαζαν τον αδόξαστο; Λυπάμαι που και πολλοί φίλοι τσίμπησαν απ’ αυτή την προφανέστατη προπαγάνδα με στόχο να ψαρώσουμε. Σήμερα ο κόσμος έδειξε πως δεν τσίμπησε από εκβιασμούς.

#10 Αύριο/σήμερα στις 20 του μηνός, με αγωνιστικότητα αλλά και με δίκαιο αίσθημα αγανάκτησης. Δεν λέμε «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» αλλά «να φύγουν». Να φύγουν! Με τις λέξους τους, τα ελικόπτερα ή από την πίσω πόρτα προς τον Εθνικό Κήπο, όπως θέλουν και να πάνε στο καλό.

Η Τουρκία ανήκει στις κότες της

Να ξέρετε πως αυτός που πέταξε τα αυγά εναντίον του νεοφιλελεύθερου αρθρογράφου της Χαμπαρί Ντουλάπ, Πασάχ Μαντραβόγλου, λέγεται Αχμέτ Μεμέτ Συριζόγλου.

ΥΓ. Special thanks στο Άναρχο Κομμούνι και στην Ντία από το Facebook για την έμπνευση.

Αφιερωμένο

Μικρά μαθήματα Ιστορίας.
1936: η χρονιά όπου πέθαναν έξι πρωθυπουργοί.
31 Ιανουαρίου: Γεώργιος Κονδύλης, αρχηγός του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος
18 Μαρτίου: Ελευθέριος Βενιζέλος
13 Απριλίου: Κωνσταντίνος Δεμερτζής
17 Μαΐου: Παναγής Τσαλδάρης, αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος
15 Σεπτεμβρίου: Αλέξανδρος Ζαΐμης
17 Νοεμβρίου: Αλέξανδρος Παπαναστασίου, αρχηγός του Αγροτικού και Εργατικού Κόμματος (Δημοκρατική Ένωσις).

Ο Μάρκος Βαμβακάρης συνθέτει το παρακάτω τραγούδι στο οποίο όμως οι δύο πρώτοι στίχοι λογοκρίθηκαν.

Μάρκος Βαμβακάρης

Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί – 1936

Πέθανε ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος
την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα ‘φερνε το τέλος

Την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα ‘φερνε το τέλος
πέθανε ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος

Όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν

Τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν
όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν

Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω

Να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω
βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω

Και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω

Να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω
και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω

Η καινούρια υπερπαραγωγή της Die Tägliche

Σήμερα το ελληνικό διαδίκτυο βοά για την επιλογή της κυβέρνησης να διορίσει μέλος της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής τον Πάσχο Μανδραβέλη για τον έλεγχο της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Επειδή ούτως ή άλλως πολλοί είπαν και θα πουν ακόμα περισσότερα, να σχολιάσω μόνο πως μετά την κλασική ρήση του Τζίμη Πανούση «δεν συμμετέχει ο Νταλάρας» σε λίγο θα λέμε για τις επιτροπές «δεν συμμετέχει ο Μανδραβέλης».

Οπότε και του αφιερώνουμε το κατώθι στον αγαπητό Πάσχο για το καλό κουράγιο που πρέπει να επιδείξει στο δύσκολο έργο να κατατροπώσει το φτου κακά ελληνικό διαδίκτυο. Και δεν θα είναι το μοναδικό αφιέρωμα.

(Ενοοείται πως κλικάροντας την εικόνα θα την απολαύσετε καλύτερα με μια κρύα μπύρα βγαλμένη από τα παγωμένα βάθη της Κολάσεως)

Από την αποποινικοποίηση του χασισιού στην ποινικοποίηση των μπλογκ

Στης χούντας το αλισβερίσι, λεύτερο ήταν το χασίσι
Πάνος Τζαβέλλας – Ξυπνήστε

Μπόλικη… ευφορία ανάμικτη με λίγο κριτικό σκεπτικισμό χάρισε στο διαδίκτυο η αναγγελία νομοσχεδίου για την αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών, μια εξέλιξη που παρά τα θετικά σημεία της η αισιοδοξία δεν έχει αποκτήσει τις βάσεις εκείνες που θα μας διασφαλίσουν μια πρώτη εκτενή αποτίμηση. Κι αυτό γιατί αυτό το σχέδιο νόμου δεν έχει κατατεθεί καν προς δημόσια διαβούλευση στο opengorv ώστε να καταλάβουμε τι προβλέπει ακριβώς. Η πληροφόρηση προέρχεται μόνο από τις επίσημες κυβερνητικές ενημερώσεις και τα έντυπα και διαδικτυακά ΜΜΕ δεν το διαθέτουν πλήρες παρά τα ρεπορτάζ τους.

Πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι και σκεπτικιστές απέναντι σε αυτή την… απλοχεριά. Είναι γνωστές εδώ και χρόνια οι απόψεις του σημερινού πρωθυπουργού για την αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών και τώρα, χωρίς καμία έκπληξη, από την πλευρά της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς οι αντιδράσεις είναι οι αναμενόμενες. Όπως και του ΚΚΕ. Το βασικό πρόβλημα είναι η διάρκεια του νόμου, όταν και εάν ψηφιστεί. Διότι πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένο πως μια αλλαγή κυβέρνησης μπορεί να οδηγήσει εύκολα στην κατάργηση αυτού του νόμου οπότε εδώ γίνεται μια τρύπα στο νερό.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Μπορεί να είναι προοδευτικό όσο κι επιτακτικό κοινωνικά το φιλόδοξο σχέδιο αλλά η ανάλογη εμπειρία με το μεταναστευτικό ζήτημα έδειξε πως όσο και να φοράς τη μάσκα του “προοδευτισμού” σε ένα νόμο, αυτός εν τέλει πραγματοποιεί λιγότερες από τις αρχικές προθέσεις. Όπως τότε υπήρξε σφοδρή συζήτηση για τους αλλοδαπούς έτσι και τώρα το νομοσχέδιο μπορεί να αλλάξει στην πορεία και τελικά να καταστεί σχεδόν ανώδυνος νόμος με την ψήφισή του. Όλοι γνωρίζουμε πως αυτό συμβαίνει ανέκαθεν με όλους τους νόμους του κράτους, κάποιοι από αυτοί θα καταντήσουν στο τέλος νεκρό γράμμα μέχρι να αντικατασταθούν. Το παράδειγμα του μεταναστευτικού νόμου υποδεικνύει πως δεν πρέπει να ελπίζουμε σε πολλά στην τελική μορφή του σημερινού νομοσχεδίου αφού προφανώς η αξιωματική αντιπολίτευση υπόσχεται πως θα τον καταργήσει όπως και το μεταναστευτικό.

Συνεπώς η συζήτηση πρέπει να επικεντρωθεί σε πιο πρακτικά ζητήματα, με κυριότερο και σημαντικότερο την απονομή της δικαιοσύνης. Δυστυχώς, και για πολλοστή φορά σε ανάλογες περιπτώσεις, πριν μια βδομάδα ένας απεξαρτημένος από τις ουσίες πρώην χρήστης οδηγείται από τον Άρειο Πάγο(!) στη φυλακή παρά τις αντίθετες όσο και φανερές διαβεβαιώσεις για την αποτοξίνωσή του. Ενώ πολύ συχνά οι έμποροι ναρκωτικών πετυχαίνουν χαριστικές αποφάσεις και τα ναρκωτικά διακινούνται σχεδόν ελεύθερα μέσα στις φυλακές, η αναγκαιότητα αυτού του νομοσχεδίου προς συζήτηση για τη ρύθμιση των ποινών σε χρήστες ναρκωτικών όσο και στην αντιμετώπισή τους ως ασθενείς είναι περισσότερο από προφανής προτεραιότητα ώστε να καταστεί ψηφίσιμος ένας νόμος που δεν θα επιτρέψει εύκολα αντεκδικητικές παρεμβάσεις από επόμενες κυβερνήσεις.

Γι αυτό το λόγο πιστεύω πως η συζήτηση πρέπει να διαχωριστεί σε δύο διακριτά σημεία, αφενός η αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών κι αφετέρου το θέμα της δικαιοσύνης πρέπει να αποτελέσουν εντελώς ξεχωριστά πεδία μελέτης κι όχι να αντιμετωπιστούν ως ενιαίος νόμος προς ψήφιση.

Από την άλλη, πόσοι παρατήρησαν ότι ίσως δεν είναι τόσο τυχαίο που με το νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά πυροδοτήθηκε από την κυβέρνηση ταυτόχρονα και η συζήτηση για τα μπλογκ; Από τη μια το καρότο και από την άλλη το μαστίγιο. Έχω θέσει πολλές φορές τις απόψεις μου για τις επίδοξες παρεμβάσεις του κράτους στο διαδίκτυο αλλά τώρα εδώ υπάρχουν και μερικές σημαντικές διαφορές σε σχέση με το παρελθόν.

Παρά τις κορώνες που διαβάζουμε σε διάφορα ιστολόγια, η παρούσα κυβέρνηση δείχνει να συνειδητοποιεί πως το ζήτημα τίθεται σε άλλη βάση αλλά κι αυτό το κάνει με μισή δουλειά και μισή καρδιά. Κι εδώ δεν υπάρχει δημόσια διαβούλευση και όσα γνωρίζουμε τα μαθαίνουμε ως συνήθως από τα ΜΜΕ, συνηθέστερα οι φίλιες πηγές. Αυτό που επιτέλους αρχίζει να το συζητάει αφορά περισσότερο τα λεγόμενα “ενημερωτικά” ιστολόγια που με εξαιρετικά ακραίες συμπεριφορές οδηγούν και συμπαρασύρουν στην ανυποληψία ολόκληρο το ελληνικό διαδίκτυο. Έχω ξαναπεί παλιότερα, με αφορμή την σχετική εκτενή συζήτηση πέρυσι σε πολλές ιστοσελίδες, πως εμείς ως απλοί ιστολόγοι, συμμετέχοντες σε φόρουμ και κοινωνικά δίκτυα δεν πρέπει να συμμετέχουμε σε ανάλογο διάλογο με τους κρατούντες. Κι εδώ είναι η μισή δουλειά που κάνει η σημερινή πολιτική ηγεσία. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι το διαδίκτυο αλλά οι φορείς της όποιας πληροφορίας. Τους επικοινωνητές, για χρησιμοποιήσουμε ένα κοινωνιολογικό όρο, αναφερόμενος πάντα στους κάθε λογής δημοσιογράφους και “δημοσιογράφους” των ενημερωτικών ιστοσελίδων πάσας μορφής.

Αν λοιπόν το πρόβλημα – ή το πρόσχημα – της κάθε κυβέρνησης είναι ένας Παπαγιάννης*, κάθε συζήτηση για την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο πρέπει να προσκρούει στην απόλυτη άρνησή μας να συζητήσουμε γι αυτήν. Γιατί αν πέσουμε στην παγίδα του “διάλογου” στο τέλος θα αναγκαστούμε να οδηγηθούμε σε παζάρια.

_____________________________________

*Αν και εξαιρετικά αντιπαθής ο Παπαγιάννης θεωρώ κι επιθυμώ πως εφόσον δικαστεί ως “ιδιοκτήτης μπλογκ” η δίωξή του θα οδηγήσει σε αποτυχία – όπως συνέβη πριν λίγα χρόνια με την υπόθεση του press.gr – και θα δικαιωθεί τόσο ηθικά όσο και πρακτικά. Να κριθεί λοιπόν ως άτομο ο ίδιος και η ιδιότητά του ως δημοσιογράφου, όχι ως “ιδιοκτήτης μπλογκ”.

Σχετικά παλιότερα κείμενά μου, άμεσα σχετιζόμενα με το θέμα:

Κύριε υπουργέ, δεν θα συζητήσω με εσάς

Γιατί δεν μας αφορά το κλείσιμο του Τρωκτικού