Μα ποιός έχτισε επιτέλους την Ακρόπολη;

Ο Ακτίνος και ο Καλακράτεις. Ναι καλά, γελάσαμε τώρα. Πριν λίγο πίναμε τους καφέδες μας με το FBI… εεε σόρρυ, με την καλή μου φίλη, τη Δήμητρα/Mauve_All και μου αφηγούνταν τι είδε κι άκουσε στην Άννα Δρούζα την περασμένη Παρασκευή, την ώρα που έτρωγε το μπαγιάτικο απογευματινό τζίλι ντάιετ. Μια κλασικά κρατικοδίαιτη εκπομπή – δηλαδή με τα δικά μας λεφτά και σκάστε ηλίθια κορόιδα τηλεθεατές, να τρώτε το δικό μας λιακοκοτοπουλαρέικο τζίλι ντάιετ – με θεματολογία για ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ (κλασικά) με καλεσμένους ψώνια (κλασικά) και κοινό γιαγούλες με αλτσχάιμερ (κλασικά). Φλέγον ζήτημα εν μέσω καλεσμένων, γυναίκες με κούρεμα Λώρι Άντερσον, παπάδες με κούρεμα Ροβινσώνα Κρούσου και άλλα τυπάκια με κούρεμα (περούκα δλδ) ξεπεσμένης και κακιάς αδελφής, το ποιός έχτισε την Ακρόπολη. Μα την δημιούργησαν φυσικά εξωγήινοι (κλασικά). Μα όχι, οι Έλληνες ήταν ανώτερος λαός, το λέει και το DNA μας (κλασικά), μα όχι οι εξωγήινοι (κλασικά), μα τι είναι αυτά, ακόμη και οι εξωγήινοι τρώγαν βελανίδια (κλασικά) όταν εμείς οι Έλληνες χτίζαμε Παρθενώνες (κλασικά).

Και όταν είχε φτάσει στο επιθυμητό (κλασικά) αδιέξοδο η συζήτηση, η ΆνναΜπορώ και κονομάω και σας ρουφάω ακόμη και τη τελευταία ρανίδα του σπέρματός σας Δρούζα, σηκώθηκε (κλασικά) με ύφος Κάρμεν που κάνει νάζι στο Δον Χοσέ/τηλεθεατή και τινάζοντας με καύλα περισσή τη φούστα της, εκστόμισε την μεγάλη απορία:

– Μα ποιός έχτισε επιτέλους την Ακρόπολη;

Διαφημίσεις.

ΥΓ. Εσείς οι καραελληναράδες, που θα τολμήσετε να κάνετε έστω ένα «τς τς τς» είστε μαλάκες. Ολόκληρη λυγερόκορμη ΆνναΜπορώ και κονομάω και σας ρουφάω ακόμη και τη τελευταία ρανίδα του σπέρματός σας Δρούζα κι εσείς θα την αμφισβητήσετε; Ντροπή σας. Προδότες κι αχάριστα όντα. Δεν είστε άξιοι ως Έλληνες.

Δεν είστε άξιοι ούτε να γράφετε σε ιστολόγια.

Άχρηστοι!

Εδώ και τώρα, η Κρήτη ανεξάρτητο κράτος!

Η φιλοπόλεμη, επεκτατική εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου χρειάζεται εκ των πραγμάτων μια ισχυρή κρατική μηχανή για να πραγματοποιηθεί.

Εμ, φυσικά. Κάθε κράτος στον πλανήτη όπου ζούμε, δημιουργήθηκε από φιλοπόλεμες, επεκτατικές εξωτερικές πολιτικές. Ποιό είναι δηλαδή το νέο αλλά και πού η [δήθεν] απομυθοποίηση του Ελευθέριου Βενιζέλου κύριοι Κόκκορες; Υπάρχει παρθενογένεση κρατών και δεν το ξέραμε;

– Εδώ και τώρα, η Κρήτη ανεξάρτητο κράτος!

Δεν ασχολούμαι προς το παρόν με το γεγονός για το αν ο Βενιζέλος ήταν Φιλελεύθερος ή όχι σύμφωνα με την ορολογία που θέλουν κάποιοι να ασκούν μονόπλευρα, αυτή που εφαρμόζεται με τα σημερινά μέτρα κι όχι με τις έννοιες που έχει διαχρονικά. Διότι π.χ. αν είναι να μεταχειριζόμαστε τη Δημοκρατία σε αποκλειστικά και μόνο σύγχρονες μορφές και ιστορικούς διαχωρισμούς που προέρχονται από την εμπειρική και θεωρητική εξέλιξή της, τότε η Δημοκρατία του Περικλή ήταν όντως τυραννία – διόλου πρωτότυπο καθώς και χιλιοειπωμένο σε αντίθεση με την κοινή (= και άρα παγκόσμια) αντίληψη για το δημοκρατικό πολίτευμα της αρχαίας Αθήνας. Γι αυτό, βρείτε άλλους τρόπους να χαντακώσετε ως φιλοπόλεμο τον Ελευθέριο Βενιζέλο γιατί σήμερα δεν θα είχατε την εύνοια του βενιζελικού φιλελευθερισμού στο να έχετε ένα βήμα, ακόμη και το εικονικό, για τις απόψεις σας.

ΥΓ Στο χάρτη που δημοσιεύει κατ΄ αποκλειστικότητα η Λαπούτα, εικονίζεται η φιλοπόλεμη επεκτατική πολιτική της αλυτρωτικής Κρήτης, όπου σε αυτόν περιλαμβάνονται οι μισές Κυκλάδες καθώς και το επεκτατικό FIR Ηρακλείου. Για τα ψάρια του Αιγαίου δεν εκφέρεται καμία άποψη καθότι γι’ αυτά επιμένει το Αιγαίο να τους ανήκει.

Οι 300 στρατόγκαβλοι(;)

Αφορμή είναι η επερχόμενη ταινία για τους 300 Σπαρτιάτες, που βασίζεται στο κόμικ του Φρανκ -Sin City- Μίλλερ, να ξεσπάσει για άλλη μια φορά, μετά τον Μέγα Αλέξανδρο του Όλιβερ Στόουν, ο συνήθης εμφύλιος σπαραγμός για μερικά από τα πιο πολυσυζητημένα κι αμφιλεγόμενα σημεία της ιστορίας μας. Μεταφέρω από το φόρουμ του metafysiko.gr μια πολύ ενδιαφέρουσα δημοσίευση για το ρόλο των Σπαρτιατών στην αρχαία Ελλάδα και την μετέπειτα υπερβολική οσιοποίησή τους, κάτι που κάνει τους παλιούς διαξιφισμούς για τον «ιμπεριαλιστή» Μέγα Αλέξανδρο απλές ασκήσεις ύφους. Να σημειώσω πως για πολλοστή φορά είναι κρίμα που σε τέτοιες ιστοσελίδες, όπως η πηγή του κειμένου, βρίσκουν τόσο εύκολο βήμα οι συνήθεις ρήτορες ακροδεξιοί/νεοναζί/μαλακοπίτουρες, κάτι που είναι τροχοπέδη για την περαιτέρω ανάπτυξη αυτών των ιστοσελίδων και το συνολικό μαρκάρισμά τους ως (κρυπτο)φασιστικές να γίνεται πλέον συνήθης λόγος για την απαξίωσή τους. Είναι πολύ κρίμα ξαναλέω, και δεν αστειεύομαι (γνωρίζουν κάποιοι από κει που διαβάζουν το ιστολόγιο μου τι εννοώ). Κατά τα άλλα, διαβάστε την παρακάτω παράθεση και μετά αναρωτηθείτε σοβαρά αν η πράξη του Λεωνίδα και των 300, αρκεί να «καθαρίσει» το όνομα της Σπάρτης.

Λίγο μετά τις Θερμοπύλες λοιπόν (και τη Σαλαμίνα και τις Πλαταιές) ξεκινά ο Πελοποννησιακός πόλεμος.
Και τότε οι Σπαρτιάτες συμμαχούν με τους Πέρσες (!) προκειμένου να γονατίσουν τους Αθηναίους.
Κατά την διάρκεια αυτού του πολέμου οι ήρωες των Θερμοπυλών :

Ρημάζουν τις Πλαταιές -Έτος 427 πΧ .
Οι Σπαρτιάτες περνούν τους Πλαταιείς έναν – έναν από λεπίδι. Πριν τους σφάξουν τους ρωτούσαν <<τι έκανες προς όφελος της Σπάρτης σ` αυτόν το πόλεμο;>> (=τον Πελοποννησιακό)
Όλοι οι Πλαταιείς έμειναν σιωπηλοί. Όλοι σφάχτηκαν. Τα γυναικόπαιδα πουλήθηκαν δούλοι.
Πηγές:
Παυσανίας, Βοιωτικά , 1, 4,
Ξενοφών, Ελληνικά, Γ’, 68
και βέβαια και ο Θουκιδίδης που γράφει ότι οι Σπαρτιάτες «απάγοντες απέκτεινον (τους Πλαταιείς) και εξαίρετον εποίησαν ουδένα»

Στους Αιγός Ποταμούς σφάζουν 4.000 άοπλους αιχμαλώτους Αθηναίους- Έτος 405 π.Χ.

Πηγές:
Ξενοφών Ελληνικά Β΄, 1
Πλούταρχος, Βίοι παράλληλοι, Λύσανδρος -Σύλλας
και βέβαια Παυσανίας , Βοιωτικά, 32, 9 :
«Αυτά ήταν όσα δόξασαν τον Λύσανδρο, άλλα τόσα όμως τον ντροπιάζουν ‘ στους Αιγός Ποταμούς ο Λύσανδρος σκότωσε τον Αθηναίο στρατηγό Φιλοκλή και τέσσερις περίπου χιλιάδες Αθηναίους αιχμαλώτους και δεν επέτρεψε να ταφούν


Έτος 416 πΧ
Οι Σπαρτιάτες κυριεύουν τις Υσιές και σφάζουν όλους τους κατοίκους. Ολους, και τα γυναικόπαιδα!
Διόδωρος Σικελιώτης ,ΧΙΙ, 81,1


Έτος 405 πΧ
Κυριεύουν την Μικρασιατική Ιασό που είναι σύμμαχος των Αθηνών. Σφάζουν όλους τους άνδρες και πουλάνε ως δούλους τα γυναικόπαιδα στον Πέρση (!) στρατηγό Τισσαφέρνη


Θουκιδίδης, VIII, 28
«Οι Πελοποννήσιοι , εξάλλου, σάλπαραν χαράματα από την Τειχιούσα….
…Όταν έφτασαν εκεί , πήγε και τους βρήκε ο Τισσαφέρνης με το στρατό του και τους έπεισε να κινηθούν εναντίον της Ιάσου, που την κρατούσε ο εχθρός του , ο Αμόργης. Χτύπησαν ξαφνικά την Ίασο και την κατέλαβαν, μιά και κανείς δεν περίμενε να φτάσουν εκεί άλλα καράβια εκτός από αθηναϊκά….
…Την πόλη την παρέδωσαν στον Τισσαφέρνη, καθώς και όλους τους αιχμαλώτους, δούλους και ελεύθερους, με την συμφωνία να πάρουν γιά τον καθένα τους ένα δαρεικό στατήρα… »


Διόδωρος Σικελιώτης,, ΧΙΙΙ, 104, 7
«Ο Λύσανδρος έπλευσε με τα περισσότερα πλοία στην Ιασό της Καρίας και την κατέλαβε με έφοδο, διότι ήταν σύμμαχος των Αθηναίων, τους οκτακόσιους άνδρες της πόλης τους έσφαξε όλους, πούλησε τα γυναικόπαιδα ως λάφυρα πολέμου και ισοπέδωσε την πόλη.»


Τα ίδια έκαναν και στις Κεδρείες της Μ. Ασίας ,
Ξενοφών, Ελληνικά, Β’, 1, 15


427 πΧ οι Σπαρτιάτες σβήνουν απ` το χάρτη την Τραχίνα
Λεξικό της Ελληνικής αρχαιολογίας, του Αλέξανδρου Ραγκαβή , Β΄ Τόμος , σελίδα 1.382 .

Και το πράγμα δεν τελειώνει εδώ!
Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο , οι Σπαρτιάτες ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν Γαλάτες (=Κέλτες) μισθοφόρους στον πόλεμο τους με τους Θηβαίους. Συνετέλεσαν έτσι στο να γνωρίσουν οι Γαλάτες την Ελλάδα και να τους ανοίξει η όρεξη γιά την εισβολή του 279 π.Χ. και τους επόμενους ελληνογαλατικούς πολέμους. Αρχικά κλήθηκαν 50 Γαλάτες ιππείς (δηλ. 150 γιά όσους γνωρίζουν το τρόπο που πολεμούσαν οι Γαλατες ιππείς, την Τριμαρκισία.). Και στη συνέχεια άλλοι 2,000 (Peter Berresford Ellis, Kέλτες και ΄Ελληνες , σελ .58. ) που πολέμησαν στις σπαρτιατικές γραμμές γενναιότατα και με τρόπο αξιομνημόνευτο (Ξενοφώντος , Ελληνικά ,Ζ, 1, 20-21 )


«Με το που έγιναν αυτά, κατέπλευσε η βοήθεια του Διονυσίου προς Λακεδαιμονίους, που ήταν πάνω από είκοσι τριήρεις, που κουβαλούσαν πενήντα περίπου Κέλτες (=Γαλάτες ) και Ίβηρες.
Ξενοφώντος , Ελληνικά Ζ , 1, 20

___________________________________________

Συμπλήρωμα: η πραγματική δύναμη των Ελλήνων στη μάχη των Θερμοπυλών, κατά τον Ηρόδοτο

Σπαρτιάτες: 300
Μαντινείς:
500
Τεγεάτες:
500
Ορχομένιοι (αρκάδες): 120
Άλλοι Αρκάδες:
1,000
Κορίνθιοι:
400
Φλείοι:
200
Μυκηναίοι: 80
Θεσπιείς:
700
Θηβαίοι: 400
Φωκαείς και Οπούντιοι Λοκροί:
1,000
Συνολικές Δυνάμεις: 5,200 στρατιώτες

Αυτά σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, βιβλίο Ζ, παράγραφος 202

___________________________________________

Κλείνοντας εδώ την παράθεση, να πω την προσωπική μου άποψη. Όλοι οι λαοί έχουν τις μαύρες στιγμές τους και το να υπερτονίζονται «αρετές» προκειμένου να αποκρυβούν τα ελαττώματά τους, είναι η μεγαλύτερη παραχάραξη για την ιστορία μας. Ειδικά όταν αυτές οι συγκεκριμένες «αρετές» προωθούνται από άγριο μεγαλοϊδεατισμό και άκρατη ακροδεξιά/νεοναζιστική ρητορεία, τότε να μην απορούν πολλοί – και ειδικά οι φίλτατοι και περήφανοι Λάκωνες – που τονίζουμε εδώ και τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας τους. Επαναλαμβάνω, όλοι έχουμε τις μαύρες σελίδες μας και δεν είναι ντροπή να τις παραδεχτούμε. Ντροπή είναι να τις κρύβουμε, αλλιώς αν δεν θέλουμε να μάθουμε από τα λάθη μας, πατριώτες δεν είμαστε σε τελική ανάλυση.

Όταν τα σχολικά βιβλία κάνουν τους… Κινέζους

Αντιγράφω εδώ ένα γράμμα από την Ελευθεροτυπία, κάθε σχόλιο είναι περιττό:

«Λάθη στα σχολικά βιβλία»

«Δεν πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν τα νέα σχολικά βιβλία και ήδη βρέθηκαν να έχουν λάθη, τα οποία είναι δύσκολο να διορθωθούν, εάν κρίνουμε από παλαιότερα βιβλία, που συνεχίζουν να τυπώνονται με λανθασμένα στοιχεία. Συγκεκριμένα, στο νέο βιβλίο Ιστορίας της Στ’ τάξης αναφέρεται ότι η πυξίδα και ο αστρολάβος είναι εφευρέσεις των Δυτικών του 15ου αιώνα. Σύμφωνα όμως με την εγκυκλοπαίδεια «Νέα Δομή», η μεν πυξίδα θεωρείται ότι εφευρέθηκε από τους Κινέζους τον 2ο μ.Χ. αιώνα (υπάρχει μάλιστα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πεκίνου) πυξίδα της εποχής εκείνης, ο δε αστρολάβος είναι εφεύρεση των ελληνιστικών χρόνων (ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος έχει γράψει μάλιστα ολόκληρο βιβλίο με θέμα τον αστρολάβο).

Τα δύο αυτά όργανα ναυσιπλοΐας (πυξίδα, αστρολάβος) τα μετέφεραν στη Δύση οι Αραβες μέσω του εμπορίου.

Οι Δυτικοί μπορεί να τα τελειοποίησαν και να τα αξιοποίησαν, πάντως δεν τα εφηύραν, όπως αναφέρεται στο νέο βιβλίο της Ιστορίας».

Μπαζιργιάννης Αντώνης
Δάσκαλος – Κιλκίς

ΥΓ Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πουλάει τόσο πολύ ο Λιάκουρας…

Το πνίγεις το γατί ή όχι;

Διαβάστε την είδηση από το in.gr ως έχει:

Στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το χαρτί ανακαλύφθηκε στην Κίνα έναν και πλέον αιώνα νωρίτερα απ’ ότι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ανακοίνωσαν πρόσφατα Κινέζοι αρχαιολόγοι.

Συγκεκριμένα, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα μικρό κομμάτι χαρτιού από λινό ύφασμα σε αρχαίο σκουπιδότοπο που βρίσκεται στο Πέρασμα Γιουμέν, ανάμεσα στην Κίνα και την Κεντρική Ασία.

Το εύρημα χρονολογείται από το 8 π.Χ., δηλαδή 113 χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι πίστευαν οι ειδικοί μέχρι σήμερα ότι εφευρέθηκε το χαρτί. Σύμφωνα με το Βήμα, από τις λίγες λέξεις που μπορεί να αναγνωσθούν εκτιμάται ότι επρόκειτο για ένα γράμμα.

Με βάση την κινεζική παράδοση, το χαρτί εφευρέθηκε στην Κίνα το 105 μ.Χ. από τον Τσάι Λουν, έναν ευνούχο της αυλής που συνέθλιψε φυτικές ίνες από κάνναβη, μπαμπού και μουριά και εν συνεχεία έκανε την καθίζησή τους πάνω σε έναν ηθμό. Ήταν μια μέθοδος που κρατήθηκε μυστική για περίπου πέντε αιώνες και μόνο κατά τον 6ο αιώνα διαδόθηκε στην Ιαπωνία.

Την τέχνη παρασκευής του χαρτιού τελειοποίησαν οι Αραβες και από αυτούς πέρασε και σε άλλες χώρες και στα τέλη του 8ου αιώνα η Αίγυπτος ήταν ο σπουδαιότερος τόπος βιομηχανίας χαρτιού.

Στο Βυζάντιο μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούνταν το χαρτί ως γραφική ύλη και όλα τα επίσημα έγγραφα γράφονταν σε περγαμηνή.

Η χρήση του χαρτιού στην Ευρώπη άρχισε από τον 12ο αιώνα.

Πόσα λάθη, ασάφειες κι ασυναρτησίες ανακαλύψατε;

ΥΓ Ενδεικτικά, το πρώτο αποτέλεσμα που έβγαλα από τον γούγλη. H Wiki εδώ.

Η Χάρυβδη δεν είναι τέρας! Είναι φυσικό φαινόμενο που εκμεταλλεύεται και η NASA!

Τελικά το χειρότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις για να επιτύχεις σε κάτι χαζά τηλεπαιχνίδια γνώσεων είναι να αποστηθίζεις λεξικά. Μου μετέφεραν τις προάλλες την ερώτηση από ένα τηλεπαιχνίδι για το τι ήταν η Χάρυβδη και ανάμεσα στις επιλογές των τεσσάρων απαντήσεων, δεν υπήρχε η σωστή πέμπτη! Αντ’ αυτής, απαντήθηκε η καθιερωμένη αντίληψη πως η Χάρυβδη είναι τέρας, που όμως απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Ας δούμε πρώτα τι λέει ο Όμηρος, στη μετάφραση του Δ. Ν. Μαρωνίτη, η Κίρκη συμβουλεύει τον Οδυσσέα πως να αποφύγει τη Σκύλλα και την Χάρυβδη και λέει για τη δεύτερη (μ, 100-107):

Ο άλλος τώρα σκόπελος, θα δεις, είναι, Οδυσσέα, πιο χαμηλός,
όμως κοντά στον πρώτο – τόση απόσταση, που θα μπορούσες
να τη φτάσεις και τοξεύοντας.
Σ’ αυτόν φουντώνει μια μεγάλη κι άγρια συκιά, με φύλλα καταπράσινα,
κι εκεί στη ρίζα της η θεοτική η Χάρυβδη αναρροφά το μαύρο κύμα.
Μέσα στην ίδια μέρα τρεις φορές ξερνά θαλάσσιο νερό, και τρεις φορές
το απορροφά με πάταγο. Να μη σου τύχει να ‘σαι εκεί,
όταν εκείνη καταπίνει το νερό – δεν θα μπορούσε να σε σώσει
μήτε ο Κοσμοσείστης.

Ο Στέφανος Παϊπέτης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Η Άγνωστη Τεχνολογία στον Όμηρο, μεταφράζει ως εξής το ίδιο απόσπασμα:

Και τον άλλο σκόπελο πιο χαμηλό θα δεις, Οδυσσέα, τον έναν κοντά στον άλλο – αυτόν μπορείς να τον φτάσεις με βέλος. Μέσα του υπάρχει μεγάλη αγριοσυκιά, με φύλλα κατάχλομα(;) και κάτω απ’ αυτήν, η φοβερή Χάρυβδη καταπίνει το νερό. Γιατί τρεις φορές τη μέρα στέλνει προς τα πάνω το νερό, και τρεις φορές το ρουφάει με μεγάλη ταχύτητα, μακάρι εσύ να μη βρεθείς προς τα κει όταν θα ρουφάει το νερό. Γιατί δεν είναι δυνατό να σε προφυλάξει από την συμφορά ούτε ο Ποσειδώνας που σείει τη γη.

Για την Σκύλλα, έχουμε πολύ πλούσια περιγραφή, σαφέστατα κατονομάζεται σαν τέρας με δώδεκα πόδια κι έξη κεφάλια και «γαβγίζει σαν σκύλα που θηλάζει». Αλλά στην περίπτωση της Χάρυβδης δεν έχουμε καμία περιγραφή. Μόνο λέει πως τρεις φορές ρουφάει το νερό και τρεις φορές το «ξερνάει». Τι σόι τέρας είναι αυτό; Μια εξήγηση για το μπέρδεμα δίνεται λίγο πιο κάτω, όπου συγχέεται η Σκύλλα με την Χάρυβδη, διότι έξη κεφάλια έχει η Σκύλλα, έξη συντρόφους άρπαξε στη συνέχεια, – κι εδώ είναι που συμβουλεύεται η τακτική αποφυγής τους (μτφρ Μαρωνίτη Μ, 108-111 και 123-130):

Γι’ αυτό σου λέω, πιο καλά κοντύτερα στον σκόπελο της Σκύλλας,
κι όσο μπορείς πιο γρήγορα, με το καράβι σου να παραπλεύσεις.
Γιατί συμφέρει περισσότερο να χάσεις έξι, παρά να μείνεις μόνος
στο καράβι, ποθώντας όλους τους συντρόφους.

[…]

Δεν ωφελεί λοιπόν εδώ η όποια αλκή,
η γρήγορη φυγή, αυτό είναι το καλύτερο.
Γιατί αν βραδύνεις πλάι στον βράχο, για να ντυθείς τον οπλισμό σου,
φοβάμαι πως θα σε προλάβει και θα χυμήξει πάλι επάνω σου,
κι όσα κεφάλια έχει [σ.σ. η Σκύλλα], τόσους συντρόφους θα σου αρπάξει.
Για αυτό σου λέω, πέρασε γρήγορα όσο μπορείς [σ.σ. και από την Χάρυβδη], αναφωνώντας «Κράταιη!»
Είναι αυτή μάνα της Σκύλλας (σ.σ. η Χάρυβδη) που τη γέννησε κατάρα των θνητών
ίσως εκείνη την μποδίσει, να μην ξαναχυμήξει.

Στη συνέχεια, ο Οδυσσέας περιγράφει την πάλη του να ξεφύγει από το στενό μεταξύ Σκύλλας και Χαρύβδης (Μ, 206-261). Πουθενά, σε κανένα σημείο της αφήγησης, δεν «βλέπουμε» την Χάρυβδη, μόνο εκείνος μιλάει κι επιμένει τρεις φορές για «καπνό και κύμα» καθώς και την σπηλιά που «ρουφούσε και ξέρναγε το νερό» με πάταγο.

Αντιλαμβανόμαστε τώρα πως η φαινομενική σύγχυση του κειμένου στο Μ, 123-130 είναι αυτή που χαρακτήρισε την Χάρυβδη ως τέρας, όμως οι δύο τελευταίοι στίχοι ήταν αυτοί που διαφωτίζουν το νόημα, η Χάρυβδη είναι μάνα της Σκύλλας με την έννοια πως είναι ο τόπος κατοικίας της. Κι όταν λέει πως «ίσως εκείνη την μποδίσει να μην ξαναχυμήξει», τι εννοεί; Ότι από πράξη ελέους η Χάρυβδη θα συγκρατήσει τη Σκύλλα αφού πρώτα θα προσπαθήσει να κατασπαράξει η πρώτη τους συντρόφους του Οδυσσέα; Οξύμωρο δεν είναι;

Η Χάρυβδη είναι ξεκάθαρα φυσικό φαινόμενο, για την ακρίβεια, κατά τον Παϊπέτη, παλιρροϊκός υδροστρόβιλος. Υπάρχουν δύο ξεκάθαρα στοιχεία που συνηγορούν σε αυτό. Το πρώτο, η περιοδικότητα της αναρρόφησης του νερού και το δεύτερο η τακτική αποφυγής του φαινομένου. Έχει υποστηριχθεί στο παρελθόν, κι όχι εντελώς άδικα, πως σε δύο γεωγραφικά σημεία ταιριάζει αυτή η περιγραφή. Το ένα είναι το στενό της Μεσίνας, ανάμεσα στη Σικελία και την Ιταλία, και το δεύτερο, το στενό της Μάγχης, λόγω του ότι περιγράφεται το φαινόμενο της παλίρροιας και της άμπωτης. Πλην όμως είναι τόσο κραυγαλέα η βιαιότητα της ομηρικής σκηνής που δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε με ασφάλεια κάποια από τις δύο εκδοχές. ‘Ετσι λοιπόν, εξετάζοντας το φαινόμενο ως μια εξαίρεση, μπορούμε να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα και πληροφορίες από την άποψη πως ο Όμηρος δεν έκανε μόνο ποίηση αλλά κατέγραψε με ακρίβεια συνιστώσες που αφορούν μια εμπειρική όσο και ακριβής ναυτική γνώση. Με άλλα λόγια, το πεδίο της Φυσικής και της Μηχανικής των Υγρών εδώ έχει πλήρη εφαρμογή κι επιβεβαίωση, κάτι που αλλάζει ριζικά την αντίληψη πως τα ομηρικά έπη είναι φαντασιοπληξίες, πρόκειται για μια πλήρης και συστηματική καταγραφή πραγματικών συμβάντων, εμπειρικών γνώσεων και θεωρητικών σκέψεων με το ντύμα της μυθ-ιστορίας.

Όταν ο Οδυσσέας μιλάει συνέχεια για καπνό και κύμα που σκάζουν στην σπηλιά της Χάρυβδης, δεν υπάρχει περίπτωση να του καταλογίσουμε ότι ψεύδεται. Είναι εμφανέστατο πως εδώ υπάρχει ρεύμα νερού που σε συνδυασμό με τις βίαιες αναρροφήσεις της σπηλιάς, η θάλασσα κυριολεκτικά κοχλάζει (σ.σ. καπνός= τα σταγονίδια νερού που δημιουργούνται από τη βίαιη πρόσκρουση του κύματος σε βράχο). Πόσα ντοκυμαντέρ έχουμε δει με ακριβώς ολόιδιες σκηνές σαν κι αυτή που περιγράφει ο Όμηρος; Θυμόσαστε την απόδραση του Στηβ Μακ Κουήν – «Πεταλούδα» στο τέλος της ομώνυμης ταινίας; Ο Οδυσσέας μιλάει επί λέξει (Μ, 245-250):

Κι οπότε το ξερνούσε (σ.σ. το νερό η Χάρυβδη) να βράζει ο τόπος και να αφρίζει, λες και ήτανε,
λεβέτι σε δυνατή πυρά, κι η αλισάχνη να πετάγεται ψηλά,
να πέφτει στις κορφές του ενός και του άλλου βράχου.
Κι όταν ξανά το αναρροφούσε το αλμυρό νερό της θάλασσας,
έχασκε ο στρόβιλος κοχλάζοντας, βογγούσε ο βράχος κι έτριζε
φριχτά, έβλεπες ξαφνικά στον πάτο να μαυρίζει η άμμος…[θυμηθείτε το «μάτι» του κυκλώνα για τη συνέχεια]

Ο ελιγμός της αποφυγής έχει μόνο μία ονομασία: ονομάζεται βαρυτική εκσφενδόνιση και την χρησιμοποιεί η NASA προκειμένου τα διαστημικά οχήματά της να εκμεταλλεύονται κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ταχύτητά τους. Η Κίρκη συμβουλεύει τον Οδυσσέα, πράγμα που ο τελευταίος ακολουθεί κατά γράμμα:

πιο καλά κοντύτερα στον σκόπελο της Σκύλλας,
κι όσο μπορείς πιο γρήγορα

και

η γρήγορη φυγή, αυτό είναι το καλύτερο.
Γιατί αν βραδύνεις πλάι στον βράχο, για να ντυθείς τον οπλισμό σου,
φοβάμαι πως θα σε προλάβει και θα χυμήξει πάλι επάνω σου

Γιατί κοντά στο «θηρίο» να πλεύσει; Παλαβό με την πρώτη σκέψη, αλλά υπάρχει ικανοποιητικότατη φυσική εξήγηση. Αφού δείξαμε πως η Χάρυβδη είναι ένας παλιρροϊκός υδροστρόβιλος, βγάζουμε τα εξής συμπεράσματα:

Στη φάση αυτή, ο στρόβιλος αναπτύσσει έντονη κεντρομόλο δύναμη στο κέντρο του (σκεφτείτε το «μάτι» του κυκλώνα που προείπαμε), άρα εδώ η έλξη του στροβίλου δημιουργεί ένα ρεύμα στην περιφέρεια που ο καλύτερος τρόπος για να το εκμεταλλευτεί ο Οδυσσέας είναι να πλεύσει στην άκρη του στροβίλου και παράλληλα με το ρεύμα του για να εκμεταλλευτεί την ωστική δύναμή του. Παράλληλα, δεν πλέει κοντά στο κέντρο του στροβίλου για να μην παρασυσρθεί κι έτσι ακροβατώντας στην περιφέρεια, το καράβι να αποκτήσει φυγόκεντρο ορμή με τη βοήθεια των κουπιών του. Έτσι, με ωστική δύναμη εφικτή πλέον που να αντισταθμίζει και να ξεπερνά την ελκτική δύναμη του στροβίλου, το καράβι του Οδυσσέα καταφέρνει να ξεφύγει.

Η βαρυτική εκσφενδόνιση ακολουθεί την ίδια αρχή. Ένα αστρικό σκάφος θα περάσει δίπλα από τον Δία, έλκοντάς το. Αλλά επειδή ο πλανήτης κινείται σε σχέση με τον Ήλιο, η επίδραση της έλξης σε σχέση με την ταχύτητα του οχήματος, την σχετική ταχύτητα του Δία προς τον Ήλιο και την συνισταμένη εξόδου από την τροχιά του πλανήτη, θα αναγκάσει το όχημα να αυξήσει την ταχύτητά του προκειμένου να ξεπεράσει μόνο από αυτό το πέρασμα τα 13χλμ ανά δευτερόλεπτο! Θυμηθείτε το 2010 του Άρθουρ Κλαρκ, τόσο την ταινία όσο και το βιβλίο, είναι παραστατικότατα στην εφαρμογή αυτής της πρακτικής. (Φλασιά: μήπως ΚΑΙ γι αυτό το χωρίο ο Άρθουρ Κλαρκ ονόμασε Οδύσσεια τη γνωστή σειρά;)

Μένει ένα εύλογο ερώτημα: καλά όλα αυτά που περιγράφονται εδώ, μα αυτό σημαίνει πως θα «λιακο-πουλήσουμε» τώρα; Καμία σχέση, όπως προείπα, όλα αυτά προέρχονται σαφώς από την εμπειρία των ελλήνων ναυτικών στις θάλασσες. Για το σημερινό παράδειγμα του πως γνώριζαν από ακραίες καταστάσεις, μόνο μια εκδοχή μπορώ να σκεφτώ εκτός από την επιφώτηση εξωγήινων του Άλφα του Κενταύρου και του Γκα του Γαϊδάρου. Τα ομηρικά έπη αναφέρονται μεταξύ μυκηναϊκής εποχής και των Σκοτεινών Αιώνων. Αν η θεωρία, από τις πολλές και παραπλήσιες, θέλει την έκρηξη της Θήρας ως κομβικό σημείο μεταξύ προελληνικής και ελληνικής ιστορίας, λογικό είναι να υποθέσουμε πως οι έντονες γεωλογικές ανακατατάξεις στη θάλασσα του Αιγαίου που συνέβαιναν εκείνες τις εποχές, πέρασαν στις επόμενες γενιές με τη μορφή διηγήσεων σαν της ομηρικής που παρουσίασα σήμερα. Δεν χρειάζεται να πάμε μέχρι τη Σικελία και την… Αγγλία για να «αποδείξουμε» την παγκόσμια «επικυριαρχία» των Ελλήνων! Υπάρχουν πολύ οικονομικότερες ερμηνείες… elementary Dr Watson!

Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες…

…οι άλλοι φτιάξανε ήδη τις Πυραμίδες της Αιγύπτου, το Στόουνχετζ, τις εκπληκτικές ζωγραφιές του σπήλαιου στο Λασκό, τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας, το Ναό του Σολωμόντα, τη μεγαλιθική σειρά από μενίρ στην Βρετάνη, τα ντόλμεν, το φοινικικό(;) αλφάβητο, την ινδική σημειογραφία (κι όχι αραβική όπως λανθασμένα λέγεται κατά κόρον) της αριθμητικής, μα και η Βαγδάτη καλλιέργησε από νωρίς τα μαθηματικά και συνειδητοποιεί το "μηδέν". Το Σινικό Τείχος, η σινική μελάνη, το χαρτί, η τυπογραφία, η πυρίτιδα και γενικά πολλά άλλα θαύματα των μιξοβαρβάρων σινομογγόλων γεννιούνται.

Αλλά και οι απομονωμένοι(;) λατινοαμερικανικοί πολιτισμοί άκμασαν εκπληκτικά, πιθανόν λαοί της Σιβηρίας διέπλευσαν τον Βερίγγειο πορθμό, οι Βίκινγκς ανακάλυψαν πολύ πριν τον Κολόμβο την Αμερική, εξελιγμένα προϊστορικά αστρονομικά παρατηρητήρια βρίσκει κανείς σχεδόν παντού. Η ιατρική στην αρχαία Αίγυπτο ήταν πολύ πιο εξελιγμένη απ' όσο νομίζουμε, έχουμε και τα αγάλματα της νήσου του Πάσχα ενώ ο Γκιλγκαμές ήδη πετούσε στα ουράνια και είδε πως η γη ήταν σφαιρική, μα και οι "μπαταρίες" της Βαγδάτης είναι αρκούντως διασκεδαστικές ανακαλύψεις.

Είδατε πόσο καλό κάνουν στο μυαλό τα βελανίδια;

ΥΓ Άντε να δούμε τι γίνεται και με την "Πυραμίδα" της Βοσνίας. Θα την βαφτίσουμε "ελληνική" κι αυτή;  

Μύθοι και Πραγματικότητες για τα 400 έτη και το 1821…

Ποιός είπε αλήθεια τη φράση «καλύτερα να δω μέσα στην Πόλη να βασιλεύει τούρκικο σαρίκι παρά φράγκικο καπέλο»;

Ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς τις παραμονές της Αλώσεως. Όμως, τελικά θανατώθηκε από τον Μωάμεθ τον Β’.

Πόσος ήταν ο πληθυσμός της Πόλης κατά την εποχή της Άλωσης;

Πενήντα χιλιάδες ψυχές.

Τι έκανε ο Μωάμεθ ο Β’ για να αυξήσει τον πληθυσμό;

Μετέφερε Έλληνες από την Προύσα, την Παλαιά και τη Νέα Φώκαια, την Πελοπόννησο, την Ίμβρο, τη Θάσο, την Τένεδο, το Άργος, την Κριμαία και το Καραμάν. Οι μετοικισθέντες απέκτησαν ιδιόκτητη κατοικία και απαλλαγές από φόρους.

Οι Βυζαντινοί πόσο «υπόδουλοι» ήταν;

Οι χριστιανοί αριστοκράτες απέκτησαν τον έλεγχο της ενοικίασης φόρων και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης ορυχείων, οργανώθηκαν σε συντεχνίες και στο ναυτικό εμπόριο κέρδισαν περισσότερα προνόμια απ’ όσα είχαν πριν. Γενικά, σε όλη την περίοδο της τουρκοκρατίας, το οθωμανικό κράτος στηριζόταν στο μεγαλύτερο βαθμό από το ελληνικό εμπόριο (αξιοσημείωτο αυτής της φαινομενικής παραδοξότητας είναι ότι οι Οθωμανοί σέβονταν τους εμπόρους, εξάλλου ο Μωάμεθ ήταν έμπορος. Να γιατί λοιπόν οι έλληνες έμποροι κάνανε τεράστια περιουσία ανενόχλητοι).

Ποιά ήταν η πραγματική αποστολή του Πατριαρχείου κατά την τουρκοκρατία;

Με πολιτική αρμοδιότητα από την Πύλη, να ελέγχει τους ανατολικορθόδοξους υπήκοους και ήταν υπόλογο απέναντι στους Οθωμανούς αν αποτύγχανε. Ο θάνατος του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ από τον Μαχμούτ τον Β’ ήταν αντίποινα για τις σφαγές μουσουλμάνων στην Πελοπόννησο.

Πόσο πιθανόν είναι να υπήρξε το «Κρυφό Σχολειό»;

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί αφού οι χριστιανοί ιερείς είχαν την ελευθερία να ασκούν τα θρησκευτικά καθήκοντά τους είχαν την ιδέα του «κρυφού Σχολειού»; Η ίδια η ύπαρξη της Εκκλησίας κατά την τουρκοκρατία διαψεύδει το σενάριο αυτό. Οι Οθωμανοί στήριζαν την ανεξιθρησκεία, οι βίαιοι εξιλασμισμοί και οι σφαγές συνέβησαν σχεδόν μόνο κατά τα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ποιοί ήταν οι καλύτεροι διπλωματικοί υπάλληλοι και δημόσιοι αξιωματούχοι της Πύλης;

Οι Φαναριώτες κυρίως, αλλά γενικά οι Οθωμανοί προτιμούσαν σε υψηλά πόστα έλληνες. Παράδειγμα, ο κορυφαίος όλων Αλέξανδρος Υψηλάντης.

Ποιοί προώθησαν τη σύλληψη του Ρήγα Φεραίου από την αυστριακή αστυνομία στην Τεργέστη;

Οι Έλληνες επιχειρηματίες όπου δρούσαν στις κτήσεις της μοναρχίας των Αμψβούργων που θεώρησαν ότι οι ιδιοκτησίες τους στα οθωμανικά εδάφη βρισκόταν σε κίνδυνο εξαιτίας των αλυτρωτικών λόγων του Ρήγα.

Αρματολοί και Κλέφτες. Ποιά είναι η αλήθεια;

Οι Αρματολοί ήταν ένοπλο σώμα χριστιανών χωροφυλακής της οθωμανικής Πύλης που τους είχε ανατεθεί η αστυνόμευση περιοχών που ήταν δύσκολο να διοικηθούν από τους Οθωμανούς. Όμως σύντομα οι Αμαρτολοί κατέληξαν περισσότερο επίφοβοι για τους χριστιανούς αγρότες παρά για τους Κλέφτες. Συχνά οι Αρματολοί πολεμούσαν μεταξύ τους για τον έλεγχο μιας αμφισβητούμενης επικράτειας. Οι Κλέφτες ήταν άτακτα ένοπλα σώματα που τρομοκρατούσαν εξίσου τους Έλληνες και του Τούρκους και πολλές φορές ερχόνταν σε συμπαιγνίες με τους Αρματολούς για τον έλεγχο περιοχών. Οι Οθωμανοί κατάργησαν επίσημα το θεσμό των Αρματολών το 1721 αλλά ο Τεπενλελής ανέκτησε αργότερα το δικαίωμα αρματολικιού. Κατά το ξεκίνημα της Επανάστασης υπήρχαν ακόμη δεκαεπτά «ανεξάρτητα» αρματολίκια στη Ρούμελη.

Τελικά υπήρξαν κατά την τουρκοκρατία αυτόνομες μη μουσουλμανικές περιοχές;

Ναι. Όχι μόνο η Μάνη και τα Σφακιά, αλλά και τα Άγραφα, το Ζαγόρι, η Νάουσσα, ο Τύρναβος, η Κάσος, τα Ψαρά, το Άγιον Όρος, οι Κυδωνίες (Αϊβαλί), η Τραπεζούντα, τα Αμπελάκια, το Μαλακάσι, η Ζαγορά του Πήλιου, η Ύδρα, οι Σπέτσες η Χίος και το Δουκάτο του Αιγαίου (Νάξος, Άνδρος, Πάρος, Σαντορίνη, Σίφνος και Σύρος). Η Νάουσσα και ο Τύρναβος ιδρύθηκαν από τούρκους μπέηδες (ο Εβρενός και ο Τουραχάν αντίστοιχα) με αντάλλαγμα την απαλλαγή από μουσουλμάνους εποίκους.

Πως το εντελώς άγονο Σούλι, ελεύθερη περιοχή από τους οθωμανούς, κατόρθωσε να επιβιώσει και να γίνει τόσο πλούσιο;

Είχαν χριστιανούς ομοθρήσκους τους ως σκλάβους και κατόρθωναν να εισπράττουν φόρους από τους παρακείμενους μουσουλμάνους γαιοκτήμονες.

Πόσοι ήταν οι μισθωτοί αγρότες που δούλευαν τόσο για οθωμανούς όσο και για έλληνες γαιοκτήμονες κατά το 1821;

Τα 5/6 των ελλήνων αγροτών που δεν κατείχαν δική τους γη.

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν Αρβανίτης;

Ναι. Και μουσουλμάνος επίσης. Όπως και οι μισοί σχεδόν αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης.

Γιατί φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης;

Η αλήθεια είναι ότι οραματιζόταν τη δημιουργία ενιαίου κράτους μεταξύ Ελλήνων κι Αρβανιτών με σημαία το σταυρό και την ημισέληνο.

Αυτά τα ολίγα απ’ όσα μπόρεσα να προλάβω σήμερα να γράψω συμβουλευόμενος τα βιβλία μου, υπάρχουν βέβαια πολλά άλλα, μα ο χρόνος και η διάθεση με περιορίζει και γι αυτό διάλεξα τα πιο χαρακτηριστικά. Επιφυλάσσομαι για το αν θα γράψω κι άλλα…

Πηγές

Απόστολος Βακαλόπουλος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού

Arnold Toynbee, οι Έλληνες και οι Κληρονομίες τους

Βασίλης Ραφαηλίδης, Κωμικοτραγική Ιστορία του Νεοελληνικού Έθνους

Σπυρίδωνας Τρικούπης, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως

Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα

Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα

Να τον πάρω τον Παπαρρηγόπουλο, Ναι ή Ου;

Μοιράζει το Βήμα από την περασμένη Κυριακή και για κάθε μέρα από ένα τόμο της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Αναδιφώντας στο χρονικό και το ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε αυτό το ογκώδες έργο (1860-1872), εύλογα αναρωτιέται κανείς: “αξίζει τον κόπο να το πάρω;” Και ναι και όχι.

Ας ξεκινήσουμε από τα υπέρ.

Η Ιστορία του Παπαρρηγόπουλου είναι ένα από τα πιό αξιόλογα μνημειώδη έργα που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό την αφύπνιση και την εγκαθίδρυση της εθνικής μας συνείδησης. Στο έργο αυτό θα βρείτε πολλές απαντήσεις για τον τρόπο που το σύγχρονο ελληνικό έθνος πάτησε πάνω σε μια στέρεη εθνική ιδεολογία, μέσω της σχολικής εκπαίδευσης, την θρησκευτική επιρροή και την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής σύμφωνα με τη “διαμορφωμένη” εικόνα μας, όλα αυτά με όσα τα θετικά κι αρνητικά συνεπάγονται. Είναι πολύ σημαντικός ο πλούτος των ιστορικών πληροφοριών που παρέχει, κι αν αναλογιστεί κανείς την εποχή που γράφτηκε, αποτελεί πραγματικός άθλος η συγγραφή του. Σημαντικό στοιχείο του έργου αυτού είναι ο συγκρατημένος οικουμενικός πολιτικός χαρακτήρας του, χωρίς τις χαρακτηριστικές “ακροδεξιές” κορώνες που ταλανίζουν τον εικοστό αιώνα, πράγμα που ικανοποιεί μεσοβέζικα το ευρύ πολιτικό και κοινωνικό φάσμα. Η έκδοση που προσφέρεται ολοκληρώνεται σε 18 τόμους, αν υπολογίσετε το κόστος των 2€ ανά φύλλο αυτή η προσφορά είναι κελεπούρι.

Και τώρα τα κατά.

Η Ιστορία του Παπαρρηγόπουλου είναι γραμμένη σε φορτική αρχαΐζουσα καθαρεύουσα (ευτυχώς όμως όχι ιδιαίτερα δύσκολη αν έχετε κι ένα παλιό καλό λεξικό σαν του Σταματάκου) με ένα έντονο “επίσημο” ύφος, καθηγητίστικο. Στεγνό γράψιμο, χωρίς εκείνα τα “περιττά” στολίδια που εξύψωσαν με το ταλέντο τους ο Παπαδιαμάντης, ο Βιζυηνός και ο Ροΐδης, η ανάγνωση μιας άχρηστης πλέον ακαδημαϊκής γραφής, που απευθύνεται στο σημερινό ευρύ κοινό, καταντά κουραστική όσο κι ανιαρή. Ο Παπαρρηγόπουλος γίνεται πολλές φορές μονομερής και μεροληπτικός όταν υποχρεώνεται να συμβαδίσει με τις πολιτικές και τις θρησκευτικές αντιλήψεις της εποχής του, κι ενώ η παράθεση αυτούσιων γεγονότων είναι χρήσιμη, εν τούτοις τα συμπεράσματά του αρκετές φορές είναι αυθαίρετα. Η έλλειψη ενημέρωσης των σύγχρονων αρχαιολογικών και φιλολογικών ανακαλύψεων είναι περισσότερο από εμφανής κι αυτό αφαιρεί πολλούς πόντους από τη σημερινή χρηστικότητά του. Πολλές από τις ερμηνείες του έχουν αναθεωρηθεί ή και καταρριφθεί από τους κατοπινούς ερευνητές ιστορικούς ενώ τα χάσματα στην ελληνική ιστορία που παρουσιάζει γραμμικά το έργο του Παπαρρηγόπουλου, έχουν προ πολλού συμπληρωθεί από κατοπινές έρευνες κι ανακαλύψεις τόσο πολύ ικανοποιητικά, που είναι λάθος να έχουμε τον Παπαρρηγόπουλο ως τυφλοσούρτη. Ειδικά για τη βυζαντινή ιστορία, υπάρχουν πάρα πολλές διαστρεβλώσεις και παρερμηνείες. Η έκδοση που προσφέρεται από το Βήμα είναι άθλια, κι ας ονομάζεται “συλλεκτική”. Κάκιστης ποιότητας χαρτί, δέκα φορές χειρότερο από κείνο των βιβλίων τσέπης – μόλις το ακουμπήσετε μουσκεύει και γαριάζει εύκολα. Σε ένα χρόνο θα έχει διαλυθεί σίγουρα.

Συμπεράσματα

Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου γράφτηκε κυρίως για να αντικρούσει τον Φαλμεράυερ. Αυτό αποτελεί τη χειρότερη σύσταση για να διαβάσετε αυτό το τεράστιο έργο. Η ιστοριογραφία είναι επιστήμη και ως επιστήμη οφείλει να μένει έξω από μεροληψίες και προκαταλήψεις. Στην εποχή του, ο Παπαρρηγόπουλος είχε εύλογο σκοπό να αντικρούσει τον Φαλμεράυερ, άσχετα αν και οι δυό τους είχαν δίκιο ή άδικο, και ίσως καλώς έπραξε. Σήμερα όμως, το έργο του είναι πια ξεπερασμένο πολιτικά και κοινωνικά και χρησιμεύει μόνο ως επιλεκτική αναδίφηση στις ούτως ή άλλως πλούσιες πληροφορίες του αλλά και στην κατανόηση για τη διαμόρφωση της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Σαν επιστημονικό έργο, δεν αξίζει μια πλέον. Απείρως καλύτερο να διαβάσετε την ομότιτλη έκδοση της Εκδοτικής Αθηνών επειδή είναι ό,τι πιο σύγχρονο μπορείτε να συμβουλευτείτε σε μια ενιαία μορφή, παρόλο που κι αυτή δεν αποφεύγει κάποιες εμφανείς κακοτοπιές.

ΥΓ Και να αφήσει το Βήμα τις νεοεθνικιστικές κορώνες του, που μας το παίζει και φιλοπασόκα φυλλάδα. Η συνέντευξη ποταμός του Κωνσταντίνου σε συνδυασμό με τη παρούσα προσφορά, για άλλους ουρανούς και πραγματικότητες μας προϊδεάζει. Κρίμα.

ΥΓ2 Καμιά προσφορά του έργου του Φαλμεράυερ από εφημερίδα, θα έχουμε; Ή τους Αρβανίτες του Αριστείδη Κόλλια; Χα! Χα! Χα! Χαα! Χααα! Τι είπα τώρα ο θεός, ε; Χα! Χα! Χα!

Η “άγνωστη” πολεμική ιστορία των ανέμων

Έγραφε χτες στο Βήμα ο Γιάννης – Pretender – Πρετεντέρης «Όπου όταν χιονίζει, σαλτάρουν οι τηλεοράσεις και παθαίνουν παράκρουση οι τηλεθεατές (…) Συμβαίνουν σε μια χώρα όπου καθίσταται μείζον εθνικό ζήτημα αν είναι ελεύθερα τα Τέμπη, λες και τα Τέμπη είναι οι Θερμοπύλες του Ελληνισμού. Αν κλείσουν για λίγες ώρες από το χιόνι, θα μπουν οι Βούλγαροι από τη Θεσσαλονίκη!«.

Αν και χονδροειδές το παράδειγμά του στην κατακλείδα φράση, δεν έχει εντελώς άδικο αν το καλοσκεφτεί κανείς το πράγμα από την ιστορική του σκοπιά. Ο Θεμιστοκλής νίκησε τον Ξέρξη στα στενά της Σαλαμίνας προσχεδιάζοντας τη στιγμή που θα ορμούσε με τη βοήθεια του «ετήσιου» άνεμου, το μελτέμι όπως το λέμε σήμερα. Ο Φράνσις Ντρέηκ νίκησε την Ισπανική Αρμάδα του Φίλιππου του Β’ στο Καλαί με την αρωγή των ισχυρών νοτιοδυτικών ανέμων που σαφώς τους εκμεταλλεύτηκε. Ο Μέγας Αλέξανδρος ανέκοψε την πορεία του προς την Ινδία εξαιτίας μιας καταστροφικής καταιγίδας στον Γάγγη. Ο Ναπολέοντας ηττήθηκε ατιμωτικά στο Βατερλό επειδή τα κανόνια του είχαν κολλήσει στη λάσπη ενώ πιο πριν, η ρώσικη βαρυχειμωνιά στην πορεία του προς τη Μόσχα αποδεκάτισε το στρατό του. Τα ίδια και χειρότερα έπαθε ο χιτλερικός στρατός στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον «στρατηγό Χειμώνα». Το αμερικανικό έθνος πιθανότατα δεν θα είχε γεννηθεί αν μια σειρά από ευνοϊκές καιρικές συγκυρίες κατά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας δεν ταπείνωναν τον Τσαρλς Κορνουάλις απέναντι στον Τζωρτζ Ουάσινγκτον. Ο μογγόλος Κουμπλάι Χαν γνώρισε δυο φορές βαριές ήττες κατά τη ναυτική του προέλαση προς την Ιαπωνία: συνολικά, τα τρία τέταρτα από τους 170.000 άντρες και τα 5.500 πλοία κατέληξαν στον πάτο της θάλασσας εξαιτίας των φοβερών ανέμων σίμπου που προστατεύουν την Ιαπωνία. Οι γνωστοί σε μας καμικάζι (Δύναμη του Θεϊκού Ανέμου) οφείλουν την ονομασία τους από αυτό το ιστορικό γεγονός. Ο Αλέξανδρος Νιέφσκυ νίκησε κατά κράτος πνίγοντας τους Γότθους που τους παρέσυρε επάνω στους λεπτούς πάγους μιας λίμνης, οι απώλειες εκατομμυρίων στρατιωτών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οφείλονταν πως ο καιρός δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στα έθνη. Είτε έστελνε βροχές και χιόνια με αποτέλεσμα να σκοτώνονται παγιδευμένοι μέσα στη λάσπη και τον παγετό, είτε τα τοξικά αέρια να μην πνέουν προς τον σκοπό τους και να θανατώνουν τους θύτες τους. Και ο Ιούλιος Καίσαρας έκανε το σφάλμα να μην λάβει υπόψη του την πολύ γνωστή στον καιρό του πραγματεία του Πυθέα, Περί Ωκεανού ή Γης Περίοδος, αλλιώς δεν θα έβλεπε πολλά από τα καράβια του να συντρίβονται άδοξα στο στενό της Μάγχης από το φαινόμενο της παλίρροιας και της άμπωτης. Να μην πιάσουμε τώρα τον Όμηρο…

Δηλαδή, για τα «θύματα» των Τεμπών, να βάλουν μια παρόμοια πλάκα με κείνη των Θερμοπυλών: «Ω ξειν’ αγγελείν νταλικερίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων χρημάσι πιεζόμενοι«. Τι λέτε;