Hacivat ve Karagoz

[YT]-qRyBCHGPlE[/YT]

Βλέποντας αυτό το θεαματικό τρέηλερ είναι να ΜΗΝ απορεί κανείς για τρία πράματα:

  • Ο Καραγκιόζης είναι πράγματι τούρκικος.
  • Όταν θέλουν οι Τούρκοι μπορούν να κάνουν μεγάλα πράματα. Εμείς;
  • Η ταινία (του 2006) πιθανότατα είναι πιο άρτια κι ενδιαφέρουσα από τις αντίστοιχες γαλλικές σαχλαμάρες. Και από τον El Greco.

via internetakias

Ο Τσουκάτος και η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών

Πώς άρχισαν όμως όλα αυτά; Με μια σημαία.

Αυτή είναι η σημαία της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Κάθε ομοιότητα με τα καθ’ ημάς είναι συμπτωματική; Ίσως όχι τόσο, τα κοινά σημεία και οι παράλληλες πορείες μεταξύ των πολυεθνικών και των χωρών όπου δρουν έχουν μια ιστορικά κοινή αφετηρία εξηγεί σε μεγάλο βαθμό όλα αυτά τα συμπτώματα που ζούμε σήμερα αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε πλήρως τις αιτίες και την προέλευση των τακτικών τους.

Είναι να απορεί κανείς με την υπερβολική σημασία που δίνουν στους μιζαδόρους της SIEMENS τα ΜΜΕ και τα ιστολόγια, δεν ανακαλύψαμε με το στόμα ανοιχτό σήμερα κιόλας ότι πολλοί πολιτικοί χρηματίζονται. Σαν να μαθαίνω τώρα μόλις ότι πέθανε ο …Έλβις Πρίσλεϊ. Τα πήρε ο ένας, τα τσέπωσε ο άλλος και ούτω καθεξής, ποιά είναι ακριβώς η πρωτοτυπία της είδησης; Όλη αυτή η προσωποποίηση των αποδεκτών πάσης φύσεως «δώρων» αποπροσανατολίζει από την ουσία του προβλήματος, που δεν είναι ακριβώς «δικό μας» πολιτικό αλλά διεθνές πολιτικό πρόβλημα.

Πώς άρχισαν όμως όλα αυτά; Η πρώτη πολυεθνική στην ιστορία ήταν σαφώς η μακρόβια HEIC, η διαβόητη Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, έζησε από το 1600 μέχρι το 1874 (κατά Wiki 1858), και λύγισε από τη διαφθορά και το βάρος των εθνοαπαλευθερωτικών κινημάτων της Ινδίας, που ήταν εξ αδιαιρέτου εθνική και κρατική οντότητα με το Πακιστάν μέχρι να τους χωρίσουν από υποδαύλιση βίας και θρησκευτικού μίσους οι Άγγλοι 73 χρόνια μετά. Στην πραγματικότητα, οι Πακιστανοί είναι Ινδοί όσο οι Μακεδόνες (οι δικοί μας να ξηγούμαστε) είναι Έλληνες.

Στην εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας το πολυτιμότερο κι ακριβότερο προϊόν ήταν το τσάι και μετά τα μπαχαρικά, σήμερα είναι η τεχνολογία και κυρίως οι υπηρεσίες. Έτσι, αυτές οι πολυεθνικές εταιρείες αποκτούν µονοπωλιακά, ή έστω ολιγοπωλιακά, δικαιώµατα εξαγωγής τεχνολογίας µεταξύ της µητρόπολης και των πελατών µε αντάλλαγμα την προώθηση και των οικονοµικών και πολιτικών στόχων των ευρωπαϊκών χωρών και των ΗΠΑ. Η αλήθεια είναι πως η HEIC ξεκίνησε για να πουλάει το, κατώτερης ποιότητας σε σχέση με το ινδικό, βρετανικό βαμβάκι αλλά όταν διείδε τη ζήτηση των ανατολικών προϊόντων επέβαλλε σκληρά μέτρα για να εδραιωθεί το μονοπώλιο της. Σε αυτήν περίπτωση, δεν ήταν μόνο η στρατιωτική επιβολή και τα ακραία διοικητικά μέτρα, αλλά και η εξαγορά των τοπικών αξιωματούχων για να χαλιναγωγήσει τις αντιδράσεις τους. Τα τεράστια υπερκέρδη της δημιούργησαν ένα ταμείο με πακτωλούς χρημάτων για να διασφαλιστούν εξυπηρετήσεις και εξαγορές στους κυβερνητικούς αξιωματούχους της Ινδίας. Η SIEMENS φαίνεται ότι ενεργεί με παρόμοιο τρόπο, είναι παραγωγός εταιρεία προϊόντων και υπηρεσιών και προκειμένου να κρατήσει το μονοπώλιο της σε ένα περιβάλλον «πλαστού» ολιγοπωλίου, ξοδεύει μεγάλα ποσά για να έχει την αποκλειστικότητα στο πολιτικό και το τεχνικό περιβάλλον. Έτσι, η εμπορική επιτυχία της γερμανικής εταιρείας προκαλεί την έπαρση των διευθυντών της και το σκάνδαλο με τις μίζες είναι μια φυσική απόρροια της κατάχρησης εξουσίας και της ασυγκράτητης υπεροψίας απέναντι στον ανταγωνισμό. Τα ανώτερα στελέχη της εταιρείας κατηγορούνται τώρα για διαφθορά, όπως ακριβώς έγινε τότε με την HEIC. Η HEIC ήταν κράτος εν κράτει που καθοδηγούνταν αλλά και ρύθμιζε την εξωτερική πολιτική της Αγγλίας, ενώ η SIEMENS συμπεριφέρεται ανάλογα με ύποπτες παρεμβάσεις στα εσωτερικά ξένων χωρών εκθέτοντας τη χώρα της αλλά και την Ε.Ε.

Θέλω να πω μέχρι εδώ πως όλη αυτή η (παρα)δημοσιογραφική υστερία εδώ στην Ελλάδα ξεφεύγει από την ουσία. Το θέμα δεν είναι ποιοί πήρανε και πόσα «μαύρα» χρήματα, αλλά ότι έχουμε μια εξόφθαλμη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Κανείς δεν αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα σε βάθος χρόνου αυτής της υπόθεσης, κανείς δεν θυμάται τους μιζαδόρους ινδούς αξιωματούχους αλλά το όνομα της HEIC έμεινε στην ιστορία. Με τη ξώβεργα θα πιάσεις αφελή πουλιά (μιζαδόρους) αλλά ποτέ τα μεγάλα αρπακτικά που έχουν σαφώς ανώτερη νοημοσύνη (πολυεθνικές). Η σπουδή των δημοσιογράφων να εστιάζουν στον Τσουκάτο και στον κάθε Τσουκάτο είναι ξώβεργες χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, οι μακροχρόνιες επιπτώσεις από το σκάνδαλο Κοσκωτά π.χ. περιορίζονται σε μια μάλλον σαρδόνια ανάμνηση των εμπλεκομένων, όπως συμβαίνει και στην πλειάδα των κατοπινών, αλλά και πολλές φορές σημαντικότερων, πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων.

Αυτή η σημαία της HEIC ίσως δεν μοιάζει τυχαία με την ελληνική. Κόκκινο του αίματος, προνοεί την επιθετικότητα της πολιτικής της κι έτσι, κατά διαβολική σύμπτωση αποσυμβολισμού, η δική μας υποδηλώνει την υποταγή μας και την εξάρτηση από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ίσως το προτεκτοράτο μας να είναι τώρα πιο κοντά στο σύνδρομο Ερντογάν, που νίκησε όχι χάρη στην πολιτική του αλλά επειδή ο τουρκικός λαός αηδίασε από την επιδεικτική χλιδή και την συστηματική ατιμωρησία των κυβερνήσεων Τανσού Τσιλέρ και Μπουλέντ Ετσεβίτ στέλνοντάς τους στα σπίτια τους. Τα καμπανάκια των δημοσκοπήσεων βοούν εδώ.

_________________________

Trivia: Κωνσταντίνος Γεράκης ή Κονστάντζο Φαλκόνε. Έλληνας πρωθυπουργός του Σιάμ την περίοδο 1683 – 1688. Κλάψτε από τα γέλια διαβάζοντας το πενιχρό βιογραφικό στην Wiki, πόσο επιφανειακά όσο και ξυστά αναφέρεται στην HEIC και καθόλου στις μεθοδεύσεις της, που σίγουρα ο Γεράκης χρησιμοποίησε για να κυβερνήσει. Αλλά είπαμε, ό,τι είναι ΕΛ είναι καλό.

Ο Τεν Τεν και η Μακεδονία

Η ανωτέρω εικόνα προέρχεται από το άλμπουμ Υπόθεση Κάλκιουλους, όπου ο Τεν Τεν παρολίγο να συλλάβει έναν μπορντουριανό κατάσκοπο που μπήκε κρυφά στο εργαστήριο του Κάθμπερτ Κάλκιουλους (ή Τρύφωνα Τουρνεσόλ). Έτσι, μαθαίνουμε ότι η Μπορντουρία, γείτονας και αντίπαλος της Συλδαβίας, είναι μία βαλκανική χώρα, αφού χρησιμοποιεί και το κυριλλικό αλφάβητο, η οποία φαίνεται ότι τελεί κάτω από κομμουνιστικό καθεστώς. Σε αντίθεση με την φερόμενη ως δυτικοπρεπή και φιλελεύθερη, αν και μοναρχική, Συλδαβία, η Μπορντουρία παρουσιάζεται με μελανά χρώματα με χαρακτηριστικό εκπρόσωπό της τον συνταγματάρχη Σπροντζ, ένα μείγμα αξιωματικού της KGB και SS. Διόλου τυχαίο που η σημαία της Μπορντουρίας ζωγραφίζεται σε μαύρο πλαίσιο με κόκκινο κύκλο στο εσωτερικό του και δύο αντικρυστά στις κορυφές τους τρίγωνα.

Θα ήταν μάταιο να ανιχνεύσει κανείς τις υπερβολικά στυλιζαρισμένες πολιτικές υπόνοιες και τοποθετήσεις του Hergé στα σχετικά κόμικ, αφού έχει κατηγορηθεί από νωρίς και ως φιλοναζιστής, χώρια το αντικομμουνιστικό παραλήρημα στο πρώτο του κόμικ ο Τεν Τεν στα Σοβιέτ, αλλά αυτό που συνάγεται από την αναφορά στην Μακεδονία μέσω ενός πακέτου τσιγάρων είναι ότι το μακεδονικό ζήτημα ήταν και τότε ένα διεθνές ζήτημα, που αν και η εικόνα αυτή προέρχεται από το 1956, είναι επιπόλαιο να το αποδώσουμε μέσα στα στενά χρονικά πλαίσια που μεσολαβούν στην ανακήρυξη της γιουγκοσλαβικής «Μακεδονίας» από τον Τίτο το 1949. Ήδη, στη συνείδηση των ευρωπαίων αναγνωστών του Τεν Τεν, διαφαίνεται η παραδοχή πως η Μακεδονία δεν είναι μόνο «ελληνική», αλλά και «σλάβικη», κι αυτό δεν είναι τιτοΐκό εφεύρημα αλλά βουλγάρικο αφού η Βουλγαρία ονόμαζε μια δυτική περιοχή της από την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα ήδη ως «Μακεδονία του Πιρίν».

Επίσης, είναι μάταιο να αποδώσουμε ευθύνες στον Hergé. Αυτό το κόμικ δεν «διδάσκει» ιστορία, αλλά την στυλιζάρει ανάλογα με τις συνθήκες της εποχής και γι αυτό αποτελεί σύμπτωμα κι όχι αιτία. Θα ήταν ενδιαφέρον να υπήρχε μια προσπάθεια να ανιχνευτούν οι αντιλήψεις των Ευρωπαίων κατά τις περιόδους αυτές που αυτισμός (όσο και κουτός εθνικισμός) της ελληνικής πολιτικής σκηνής δεν λάμβανε υπόψη του τη διείσδυση της σλαβομακεδονικής προπαγάνδας σε πολλούς επιμέρους τομείς πολιτιστικών εκφράσεων. Τα «εθνίκια» αγνοούν (επίτηδες;) το γεγονός πως κατά την περίοδο της ελληνικής χούντας, η φερώνυμη «Μακεδονία» των γιουγκοσλάβων γειτόνων συμμετείχε κανονικά με την ονομασία της στις, επί συναπτά έτη, Εκθέσεις Θεσσαλονίκης (Hellexpo).

Προβληματίζομαι όμως για την «κοντή» οπτική που προσφέρουν πολλές πλευρές για το μακεδονικό επειδή είναι πολύ πιο σύνθετο σε βάθος χρόνου απ’ όσο νομίζουν ή νομίζουμε. Κάποια πράματα δεν μας τα λένε καλά και στο επόμενο σημείωμα θα εξηγήσω γιατί.

Τα λιβανια του Μεταξα

Χαριτωμένη η προσπάθεια της περασμένης κυριακάτικης Καθημερινής να «καθαρίσει» τον Ιωάννη Μεταξά μέσα από ιδεολογικά πλυντήρια συνειδήσεων αλλά φευ, το όλο εγχείρημα κατάντησε γραφικό όσο και αποκρουστικό. Δημοσιεύτηκαν τέσσερα άρθρα που φιλοδοξούν να αποκαθάρουν την αρνητική εικόνα του Μεταξά μέσω του «Όχι». «Η απάντησή του στο τελεσίγραφο των Ιταλών αναίρεσε την αρνητική εικόνα από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936» γράφει ο Γιάννης Γουλιέλμος, «Παραδόξως, ό,τι δεν κατάφερε η προπαγάνδα του σε τέσσερα χρόνια, το κατάφερε το «όχι» του σε μία νύχτα. Ενα «όχι» που αναίρεσε και εξωράισε την αρνητική εικόνα του Μεταξά» τονίζει η Μαρίνα Πετράκη, «Οι Ελληνες της 28ης Οκτωβρίου, συγχώρησαν στον Μεταξά τις ταπεινώσεις της δικτατορίας και τον τοποθέτησαν στο εθνικό πάνθεον των ηρώων» συνεχίζει με στόμφο ο Ιωάννης Κολιόπουλος ενώ η εγγονή του δικτάτορα Ιωάννα Φωκά είναι ευνόητα δοξαστική προς τον πάππο της. Όλα αυτά γραμμένα εν έτει 2007 εκεί όπου δεν θα το πίστευε κανείς, σε μια εφημερίδα που παλεύει να προωθήσει το προοδευτικό της προφίλ με «αριστερές» πένες.

Αλλά αυτοί οι πλυντηριάκηδες αγνοούν μία βασική παράμετρο, πως ένας ηγέτης μιας οποιασδήποτε χώρας, κι ανεξάρτητα από την πολιτική και ιδεολογική ταυτότητά του, είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να υπερασπίζεται τα εδάφη της χώρας του. Ο Ιωάννης Μεταξάς δεν έκανε κάτι λιγότερο από τους άλλους ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών που είδαν τη ναζιστική λαίλαπα, και με την υποστήριξη του ιταλικού fascio, ως απειλή για τα έθνη τους. Ο Μεταξάς, όπως και ο κάθε Μεταξάς, γνώριζε πολύ καλά πως αν συνεργαζόταν με τον Άξονα θα γινόταν υποτελής, κάτι που εξ ορισμού ακυρώνει την πολιτική του φιλοδοξία και κληρονομιά. Εύγλωττο το «Όχι» αλλά είναι εντελώς άσχετο με την εσωτερική του πολιτική. Όχι πως δεν ήταν αμφιλεγόμενος και στα εσωτερικά θέματα όπως καταδεικνύουν οι συνεχείς συζητήσεις για τα οικονομικά μέχρι τον ποινικό κώδικα, αλλά και οι υπερβολές-λιβανίσματα έχουν τα όρια τους.

Όσο και να προσπαθούν τα λιβάνια, ατυχώς της Καθημερινής, η δικτατορία του Μεταξά ήταν δικτατορία. Αυτό δεν νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς στα σοβαρά.

Τα σχετικά άρθρα από την Καθημερινή:

Τα δύο πρόσωπα του Ιωάννη Μεταξά

Πρώτος εργάτης… αγρότης και αθλητής

Ο «μπαρμπα Γιάννης» της 28ης Οκτωβρίου

Από τον Μάρτιο του 1939 είχε αποφασίσει να πει το «όχι»

Ο Μέγας Αλέξανδρος και η παραπαίουσα νεοελληνική πολιτική

Στις πρώτες εκατό μέρες της βασιλείας του, ο εικοσάχρονος Μέγας Αλέξανδρος ακολούθησε μία επιθετική τακτική για να εξασφαλίσει τη μακεδονική κυριαρχία χωρίς να αφήσει περιθώριο να αμφισβητηθεί λόγω της δολοφονίας του Φιλίππου. Το ζητούμενο ήταν μέσα σε εκατό ημέρες να σβηστεί κάθε αντίσταση και εσωτερική αμφιβήστηση προκειμένου να θέσει σε εφαρμογή τους μεγαλόπνοους στόχους του. Ο Δημοσθένης έπεισε την αθηναϊκή Εκκλησία του Δήμου την απόσχιση από τη μακεδονική κυριαρχία, η Θήβα αναπτυσσόταν στρατιωτικά, η Σπάρτη παρακολουθούσε στενά για να αδράξει στην κατάλληλη στιγμή την ευκαιρία και τα γειτονικά με την Μακεδονία βασίλεια επεδίωκαν την ανεξαρτησία τους – και μάλιστα με τους συμβούλους του Αλέξανδρου να του προτείνουν να δεχτεί την ανεξαρτησία των γειτόνων αυτών με αντάλλαγμα μια μορφή ειρήνευσης. Όμως ο Αλέξανδρος δεν δέχτηκε καμία πρόταση απ’ όλες γιατί ο αντικειμενικός όσο και μακρινός στόχος του ήταν η Περσία και θα τον επιτύγχανε μόνο αν εξασφάλιζε την ηρεμία, την υπακοή και τη συνοχή του βασίλειου του στον ελλαδικό χώρο. Με άλλα λόγια, το όραμά του ήταν ανώτερο από τις πρόσκαιρες πολιτικές που τον πίεζαν να ακολουθήσει.

Με το πρόσχημα του εθνικού θέματος και την επίσπευση μεταρρυθμίσεων προκηρύσσονται εκλογές για την ανανέωση της λαϊκής εντολής όταν αυτά τα θέματα έπρεπε να τεθούν σε εφαρμογή κατά τις πρώτες εκατό ημέρες της κυβέρνησης!

Αμέσως κατέβηκε με 3.000 άντρες στη Θεσσαλία και απέκλεισε τον στρατό της στη κοιλάδα των Τεμπών περικυκλώνοντας το πέρασμα μοιράζοντας στα δύο το στρατό του – άθλος ιδιαίτερα δύσκολος λόγω της γεωλογικής διαμόρφωσης της περιοχής. Κι αντί να τους εξουδετερώσει, προτίμησε να δώσει την απόφαση στο συμβούλιο της θεσσαλικής συμμαχίας. Τότε οι Θεσσαλοί υποχώρησαν και δήλωσαν υποταγή εξελέγοντάς τον επικεφαλής της συμμαχίας αυτής και παραχωρώντας του το στρατό. Ο Αλέξανδρος κατευθύνθηκε στη συνέχεια προς τη Θήβα καταλαμβάνοντας το ιερό πέρασμα των Θερμοπυλών. Η Αμφικτυονία της Θήβας, θορυβημένη από την ήττα των Θεσσαλών, τον ανακύρηξε ηγεμόνα τους. Η πορεία συνεχίστηκε μέχρι τη Θήβα όπου και στρατοπέδευσε στέλνοντας ένα ηχηρό πολιτικό μήνυμα στους Αθηναίους, οι οποίοι με τη σειρά τους συμβιβάστηκαν και αποδέχτηκαν τις προτάσεις του μακεδόνα στρατηλάτη εξοστρακίζοντας τον θορυβώδη Δημοσθένη.

Η διασφάλιση και η εγκυρότητα της κυριαρχίας του Αλεξάνδρου ήρθε με την κωμικοτραγική επίσκεψή του στο μαντείο των Δελφών. Οι ιερείς έστειλαν αγγελιοφόρο να του πει πως η Πυθία… δεν ήταν διαθέσιμη και να έρθει άλλη μέρα, πράμα που εξόργισε τον Αλέξανδρο επειδή πιεζόταν από μία φυλή βόρεια του βασιλείου του και ήθελε να τελειώνει γρήγορα. Τότε μπήκε μέσα στα δωμάτια της Πυθίας και την πήρε σηκωτή(!) μέχρι το μαντείο για να του δώσει το χρησμό που θα διασφάλιζε την κυριαρχία του. Τότε μόνο η Πυθία, ζαλισμένη από τις αναθυμιάσεις, του έδωσε το χρησμό «αήττητος ει, ω παι«… Έτσι, εξασφαλισμένος από τη συναίνεση που εξασφάλισε τις εκατό πρώτες ημέρες, κατάφερε με δυσκολία να καταστείλει τις εξεργέσεις κατά μήκος του Δούναβη και ίσα που πρόλαβε να «κλειδώσει» τη στρατηγική του μόλις ο Δαρείος προσπαθούσε να εξαγοράσει τις πόλεις κράτεις με δωροδοκίες και στρατιωτικές συμμαχίες. Όλες οι πόλεις κράτη, φοβούμενες την αντίδραση του Αλέξανδρου, αρνήθηκαν πλην της Σπάρτης. Όμως, ο Δημοσθένης, εξόριστος πλέον με άλλους Αθηναίους και Θηβαίους άρχοντες και με τα λεφτά από τις δωροδοκίες του Δαρείου, διέδωσε ότι ο Αλέξανδρος ήταν νεκρός στο πόλεμο με τις φυλές του Δούναβη κι έπεισε τους Θηβαίους να εξεγερθούν εναντίον της μακεδονικής φρουράς που έμενε έξω από την Θήβα. Ο Αλέξανδρος μαθαίνει τα νέα και γίνεται έξαλλος. Με μία απίστευτη πορεία δεκατριών ημερών μέχρι να φτάσει στη Θήβα με το στρατό του, σε κανονικές συνθήκες θα χρειαζόταν τρεις βδομάδες, ισοπεδώνει την πόλη προς παραδειγματισμό κι εκφοβισμό τόσο προς τις υπόλοιπες πόλεις κράτη όσο και προς τον Δαρείο.

ένα χαρακτηριστικό δείγμα μιας πολιτικής 2.300 ετών που εφαρμόστηκε στη σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή είναι όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1981 προσπάθησε να αντικαταστήσει δραστικά σε καίριους τομείς στη δομή του κράτους τοποθετώντας τους δικούς του μηχανισμούς

Αυτή η ακραία αντίδραση έχει ιστορικά ανάλογα στον 20ο αιώνα: τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και το βομβαρδισμό της Δρέσδης που επιτάχυναν τη λήξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Παρολαυτά, το χαρακτηριστικό στίγμα αυτής της περιόδου είναι ότι όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε ένα χρόνο (336-335 πΧ), διάστημα εξαιρετικά μικρό και με πλούσια αποτελέσματα στην πολιτική του Αλέξανδρου. Το βασικό στοιχείο της πολιτικής αυτής είναι η ταχύτητα και αποτελεσματικότητα με την οποία τον πρώτο χρόνο μιας διακυβέρνησης η πολιτική πρέπει να εδραιώνεται σε γερές βάσεις για να έχει άμεσα αποτελέσματα. Σε αυτή την πολιτική υπάρχει ένα πρότυπο που μπορούμε να το δούμε να εφαρμόζεται σε πολλές κυβερνήσεις στους τελευταίους αιώνες ακόμη κι όταν τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα λόγω μιας πολιτικής απειρίας που δεν διέθετε ο μακεδόνας στρατηλάτης. Μόλις εκλέχτηκε ο Λίνκολν, εφτά Πολιτείες αποσχίστηκαν από την κεντρική κυβέρνηση με το γνωστό επακόλουθο του Αμερικανικού Εμφύλιου. Ο Κένεντυ εξευτελίστηκε στην κρίση με τον Κόλπο των Χοίρων πριν κλείσουν οι 100 μέρες κυβέρνησης, ο νεοεκλεγείς Κώστας Σημίτης αντιμετώπισε πολύ δύσκολα την κρίση των Ιμίων αλλά και αποφάσισε να απαλλάξει γρήγορα την επιρροή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από το κουρδικό ζήτημα και οι πρώτοι μήνες μετά τη Χούντα και την Κυπριακή τραγωδία μετέβαλλαν σωτήρια το ελληνικό πολιτικό σκηνικό με άμεσες παρεμβάσεις. Αλλά ένα χαρακτηριστικό δείγμα μιας πολιτικής 2.300 ετών που εφαρμόστηκε στη σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή είναι όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1981 προσπάθησε να αντικαταστήσει δραστικά σε καίριους τομείς στη δομή του κράτους τοποθετώντας τους δικούς του μηχανισμούς, πράγμα που μέχρι σήμερα φαίνεται ότι η κυβέρνηση της ΝΔ δεν επιθυμούσε να τους καταστείλει και προτίμησε να τους προσεταιριστεί.

Εάν ο Μέγας Αλέξανδρος αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση σε κρίσιμες φάσεις της παγκόσμιας και της νεοελληνικής ιστορίας, τα σημερινά λόγια των αρχηγών των κομμάτων με τα στομφώδη, όσο και κενόδοξα πολλές φορές, οράματα πάσχουν σε ένα σημείο: στην μακροβιότητα των αλλαγών που ευαγγελίζονται. Κάτι που σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις έχει συμβεί κατά τον 20ο αιώνα σε μεγάλο εύρος: στην μεταξική δικτατορία, την Απριλιανή δικτατορία και το 1981 της Αλλαγής. Τα παραδείγματα είναι αρνητικά αλλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ότι για να προχωρήσει κανείς σε βαθιές τομές, χρειάζεται σχέδιο σε βάθος χρόνου, ισχυρή αποφασιστικότητα και δραστικό παρασκήνιο κατά της πρώτες φάσεις της διακυβέρνησης. Η σιδηρά πυγμή της Θάτσερ παραμένει θρυλική όσο και κακόφημη μεν αλλά οι αποτελεσματικότητες των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων της Σκανδιναβίας είχαν το αξιοζήλευτο αποτέλεσμα του κράτους πρόνοιας με τις ριζικές αλλαγές των πρώτων ημερών και την ευλαβική συντήρησή τους στα επόμενα χρόνια. Οι επιτυχίες του Σαρλ ντε Γκωλ, η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, ο σοσιαλισμός του Μιτεράν, η ανόρθωση της πληγωμένης αμερικανικής οικονομίας από τον Ρούζβελτ, ο αποφασιστικός τερματισμός του 2ου ΠΠ από τον Τρούμαν, το πραξικόπημα του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα, οι κυβερνήσεις συνεργασίας των Γερμανών, όλα οφείλονται σε δραστικά μέτρα που εφαρμόστηκαν άμεσα και κατά τον πρώτο χρόνο τους απαρέγκλιτα από τα αρχικά σχέδια τους.

Εδώ όμως, τα πράγματα συμβαίνουν ανάποδα. Με το πρόσχημα του εθνικού θέματος και την επίσπευση μεταρρυθμίσεων προκηρύσσονται εκλογές για την ανανέωση της λαϊκής εντολής όταν αυτά τα θέματα έπρεπε να τεθούν σε εφαρμογή κατά τις πρώτες εκατό ημέρες της κυβέρνησης! Ο εξευτελισμός και η αναποτελεσματικότητα της ελληνικής πολιτικής καθίσταται νομίζω φανερός όταν δεν υπάρχει το σαφές σχέδιο που θα δώσει τον κινητήριο λάκτισμα της ανάπτυξης. Όλα όταν θέλουν να αλλάξουν, πεισματικά παραμένουν ίδια ή χειροτερεύουν.

Έτσι, η ατολμία των τελευταίων κυβερνήσεων έχει καταντήσει ιλαροτραγωδία και η σημερινή ανασφάλεια του ψηφοφόρου που θα κρίνει και την αυτοδυναμία της οποιαδήποτε κυβέρνησης προκύψει στις ερχόμενες εκλογές πρέπει να δείξει στους πολιτικούς ότι δεν μπορούν άλλο να κρύβονται πίσω από την ανασφάλεια των προγραμμάτων τους, μάθαμε πλέον ότι τάζουν λαγούς με πετραχήλια.

Ας μην μιλάνε άλλο για «αλλαγή», «όραμα», «πράξη», δέσμευση», «συμβόλαιο» και άλλες ωραίες και πιασάρικες λέξεις. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους πως το δικό τους συμφέρον πηγάζει από το συμφέρον του λαού τους που δικαίως έχει αυξημένες απαιτήσεις. Ο Μέγας Αλέξανδρος πριν 2.300 χρόνια διδάσκει τη στρατηγική των εκατό πρώτων ημερών, όχι των τελευταίων εκατό. Ας μάθουν επιτέλους πια, τα πτυχία από το Χάρβαρντ τι τα έχουν;

_______________________

Ενδεικτική βιβλιογραφία:

JFC Fuller: Η Ιδιοφυής Στρατηγική του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδόσεις Ποιότητα

Partha Bose: Μέγας Αλέξανδρος, η Τέχνη της Στρατηγικής, εκδόσεις Κριτική

Ιστοσελίδες:

www.alexanderofmacedon.info

Από ποιόν κρίνεται η τύχη του βιβλίου της Ρεπούση;

Είναι αυτός που γράφει:

[Ο Ελευθέριος Βενιζέλος] οραματιζόταν την πιθανότητα επίτευξης στο μέλλον μιας ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας. Γι’ αυτόν τον λόγο έμοιαζε να αποδέχεται ως και την αμφιλεγόμενη θεωρία του Κεμάλ για την κοινή καταγωγή των δύο λαών. Και οι δύο ονειρεύονταν την ανάσταση του Βυζαντίου με την Κωνσταντινούπολη σαν πρωτεύουσα, δημιουργημένου όχι από την κατίσχυση του ενός έθνους επάνω στο άλλο αλλά από τη βαθμιαία ειρηνική τους συγχώνευση.

Από τη διδακτορική διατριβή ποιανού νομίζετε; Περισσότερα εδώ.

Τα σχόλια δικά σας.

Παρεπόμενο: αποφεύγω να πάρω σαφή θέση στο ζήτημα του βιβλίου Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού καθώς δεν το έχω διαβάσει. Αλλά δείτε τι γράφει ο Γιάννης Η. Χάρης (από τον οποίον έμαθα το παραπάνω λινκ) και προσπαθείστε να μην βγάλετε βιαστικά συμπεράσματα για τον υπερβολικό θόρυβο που ξεσηκώθηκε με αφορμή το αμφιλεγόμενο σχολικό βιβλίο.

Σημ. Τα πενηνταβάλε σχόλια ξεκινάνε από ΕΔΩ.

Τα γκέτο της πολιτικής καθαρότητας: ο καταδιωγμός των λέξεων

Γνωστός freepressάκιας παραπονιέται για την ονομασία της στάσης του μετρό «Κεραμεικός«, κατ’ αυτόν θα έπρεπε να λέγεται «Γκάζι» γιατί τάχα δεν καταλαβαίνει ο κόσμος που πάει. Μήπως την πλατεία Μοναστηρακίου να την μετονομάζαμε σε «Μπαϊρακτάρης«; Ίσως δεν είναι τόσο κακή ιδέα. Την Πλάκα ως «ταβέρνα του μπάρμπα-Θωμά«; Άντε και η Ακρόπολη ως Όσιος Ελγίνειος.

Όταν διαφορετικές λέξεις μεταπράτουν τις αυτούσιες έννοιες ανάλογα με τον συμφεροντολογικό εξορθολογισμό που επιδιώκεται για να σηματοδοτηθούν συγκεκριμένες καταστάσεις, κάπου το όριο της ανοχής ξεφεύγει. Και ξεφεύγει διότι αυτό που ήταν εχτές άκομψη διατύπωση και σήμερα πρέπει να υποταχτεί την πολιτική καθαρότητα (κι όχι ακριβώς πολιτική ορθότητα, διαφωνώ με αυτόν τον όρο) για να είναι αύριο σε κοινή αποδεκτή χρήση, εικάζεται μόνο από την τρέχουσα συμβίωση με την επικαιρότητα.

Αν ο γνωστός freepressάκιας ζητάει τη μετονομασία του σταθμού «Κεραμεικός» για να νοηματοδοτηθεί το Soho της Αθήνας, το Γκάζι, δεν καταρρίπτεται ακριβώς η ιστορία της ευρύτερης περιοχής, αυτός είναι ο ελάχιστος έως μηδαμινός κίνδυνος. Αυτό που γίνεται επικίνδυνο είναι η σύνδεση του σήματος «Γκάζι» με τη εννοιολογική γκετοποίηση, αυτός είναι ο πραγματολογικός στόχος τους. Το ίδιο που συμβαίνει και με τα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης.

Δεν είναι οι τόποι που γκετοποιούνται, μα τα νοήματα, οι έννοιες και οι λέξεις. Η υποταγή άνευ όρων σε διαστρεβλωμένες εννοιολογικές σηματοδοτήσεις υποκρύπτουν μια άλλη σημαντικότερη παράμετρο που είναι λίγο ισχνή στην ανίχνευσή της. Ό,τι πολλές φορές, η εμπορική εκμετάλλευση καθοδηγεί την πολιτική καθαρότητα.

Αυτά σκεφτόμουν όταν διάβαζα το μακρύ διάλογο που αναπτύχτηκε στο ποστ Κάποιοι μας δουλεύουν (part 2). Με αφορμή κάποιες ρατσιστικές διατυπώσεις από ανώνυμους σχολιαστές, η συζήτηση οδηγήθηκε γρήγορα (μέγας προβοκάτορας ο καλός Artois!) στην κοινωνική υποκρισία απέναντι στα προβλήματα αποδοχής των ομοφυλόφιλων, επικαλούμενος διαφορετικές αντιμετωπίσεις κι ευαισθησίες σε διάφορες καταστάσεις που όζουν από πολιτική καθαρότητα.

Για να κατανοηθεί καλύτερα αυτό το φαινόμενο της μετάπτωσης των εννοιών με πρόσχημα την πολιτική καθαρότητα, ας θυμηθούμε την παροιμιώδη φράση βγήκε ο Χάρος παγανιά. Η λέξη παγανιά σημαίνει κυνήγι και προέρχεται από το paganus (=χωρικός). Από την ίδια όμως ρίζα βγαίνει και ο παγανισμός! Να τι συμβαίνει εδώ: τους παλιούς καλούς ρομαντικούς και αγαπουλίστικους πρωτοχριστιανικούς αιώνες, διάφοροι απόστολοι Γκαύλοι διερρήγνυαν τα ιμάτια τους για να προσυλιτίσουν τους κακούς Εθνικούς στη νεότευκτη αιματοκυλισμένη θρησκεία τους χρησιμοποιώντας ουκ ολίγες μεθόδους «συνετίσεως» στο όνομα της απέραντης αγάπης του «καλού» Γιαχβούλη. Έτσι, ο paganus-χωρικός που τηρούσε τα ειδωλολατρικά έθιμα απέκτησε αρνητικό πρόσημο στην ιδιότητά του, έγινε παγανιστής και η λέξη παγανιά απέκτησε τη χροιά του κυνηγιού (κύων =σκύλος). Η πρωτοχριστιανική εκκλησία, στο όνομα της δικής της κατασκευασμένης πολιτικής καθαρότητας, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να μετατρέψει το γένος της λέξης paganus σε είδος κατά την αριστοτελική διάκριση (καθόλου τυχαίο που είναι ο αγαπημένος της φιλόσοφος ο «βολικός» Σταγειρίτης) για τα δικά της προφανή συμφέροντα. Όπως ασκεί η Εκκλησία το εμπόριο της, έτσι είναι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο του το Γκάζι εμπορευματοποιείται ως «gay στέκι» από κάποιους στυλίστες του life style.

Σκεφτείτε το ουδέτερο black που προτιμάται σήμερα στην Αμερική σε αντίθεση με τα «ρατσιστικά» nigger και colored. Ποιός μας εγγυάται πως αύριο η λέξη black δεν θα αντιμετωπιστεί ως ρατσιστική, και ως εκ τούτου τα αντανακλαστικά της πολιτικής καθαρότητας λειτουργήσουν όταν θα χρησιμοποιείται καταχρηστικά το black ως μειωτικός χαρακτηρισμός; Τι άλλο μένει να χαρακτηρίσουμε κάποιους μελαμψούς αφρικανικής φυλής/καταγωγής; Οι λέξεις  γίνονται υπό διωγμόν με το ίδιο σθένος της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας, στο όνομα της πολιτικής καθαρότητας.

Ο Όσκαρ Γουάιλντ έλεγε: δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις, αλλά χυδαίοι άνθρωποι. Άραγε, τι θα έλεγε σήμερα ο μέγας Όσκαρ για την πολιτική καθαρότητα;

Έτσι λοιπόν, σήμερα παρατηρείται μια αντίστροφη διαδικασία. Οι υπέρμαχοι των ανθρώπινων δικαιωμάτων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην αποτελεσματικότητά τους, να γίνονται εξίσου αντιπαθείς με τους πρωτομάστορες των φυλετικών, μειονοτικών και σεξουαλικών διαχωρισμών. Αυτό είναι θέμα για το επόμενο σημείωμα, έχουμε αρκετή κουβέντα να κάνουμε ακόμα.

Λιακοπουλιάδα ξεπουπουλιάδα

Ο άνθρωπος που μιλάει για την ελευθερία του λόγου. Ο άνθρωπος που μιλάει για νεοταξίτες, ο πουτινοταξικός. Ο άνθρωπος που μιλάει για πληρωμένες πένες όταν ο ίδιος κάνει περιουσίες σε βάρος των κορόιδων. Ο άνθρωπος που μιλάει για εβραιοσιωνισμό όταν ο ίδιος εμφορεύεται από άκρατο κρυπτοναζισμό. Ο άνθρωπος που αποφοίτησε ως φυσικός από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης αλλά επιδεικνύει κομπογιαννιτισμό. Ο άνθρωπος που θέλει να λέγεται επιστήμονας αλλά είναι εκμεταλλευτής και χαλιναγωγός συνειδήσεων χαμηλών αντιστάσεων και χαμηλής νοητικής στάθμης από (φασιστο)πεπαιδευμένους τηλεθεατές. Ο άνθρωπος που κολακεύει το φασισμό του καναπέ. Ο άνθρωπος που απαρνείται τον νεοελληνικό Διαφωτισμό. Ο άνθρωπος που θα ντρεπόταν, πρώτος απ’ όλους, ο Ιησούς Χριστός να επικαλείται τα διδάγματά Του. Ο άνθρωπος που οι αρχαίοι ένδοξοι πρόγονοί μας θα τον αποκαλούσαν μιξοβάρβαρο. Ο Δημοσθένης Λιακόπουλος.

Τα τελευταία του βίντεο [εδώ κι εδώ] είναι μνημεία ασυναρτησίας και ανυπόφορης κουταμάρας, μια σχοινοτενή φλυαρία εναντίον του αυτονόητου δικαιώματος για την κατοχυρωμένη, από το Ελληνικό Σύνταγμα, ελευθερία του λόγου. Ο άνθρωπος που απειλείται από το Διαδίκτυο όταν «παίζει» σε πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικά κανάλια. Το Διαδίκτυο δεν είναι σαν την Τηλεόραση, όταν ειδικά η τελευταία ΔΕΝ δίνει ποτέ βήμα στον αντίλογο. Φρέσκιες οι ενθυμήσεις μας σε τηλεοπτικά παράθυρα πολύ μεγάλων καναλιών. Το Διαδίκτυο είναι απειλή για τον κομπογιαννίτη της Θεσσαλονίκης, και δικαίως. Διότι μόνο το Διαδίκτυο μπορεί να ξεσκεπάσει την πνευματική φαυλότητα του αυτόκλητου μεσσιανιστή του ΕΛ-ληνισμού. Μας πουλάει πως όποιος διαφωνεί μαζί του είναι νεοταξίτης, μα τότε εμείς έχουμε το δικαίωμα να τον αποκαλούμε πουτινοταξικό. Καταδίδει την Ελλάδα στον Πούτιν, ο παρ’ ολαυτά ΕΛ-ληνας. Τσαντίζεται που διαφωνούμε ανοιχτά μαζί του με τον ίδιο τρόπο που δεν παίζουν ένα πιτσιρίκι στη μακριά γαϊδούρα.

Αλλά δεν είναι αυτός που φταίει μόνο, αλλά το σύστημα από πίσω που τον συντηρεί. Μία μεγαλειώδης σύναξη νεοπουριτανισμού και κρυπτοφασισμού που μόνο μια Θεσσαλονίκη – αχ, η πιο ερωτική πόλη της Ελλάδας, γελάσαμε και πάλι – μπορεί να γεννήσει. Μας μιλάει για ελευθερία του λόγου αυτός που ξαναγράφει μια ελληνική ιστορία με εξωγήινους μεσσίες από το Μι του Λαγού και το Γκα του Γαϊδάρου και μια πανσπερμία του ΕΛ-ληνικού λόγου σε λαούς που δεν είχαν λόγο να επαναστατήσουν στον Μέγα Αλέξανδρο, όταν ο τελευταίος κοσμοκράτορας πριν τον Ιούλιο Καίσαρα σεβάστηκε απόλυτα τα ήθη και τα έθιμά τους. Μεγαλύτερη προσβολή στον ένδοξο ελληνισμό δεν υπάρχει.

Φοβάται ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, ο επί ελλαδικής γης αντιπρόσωπος της κρυπτοϊουδαιοχριστιανοφασιστικής συντήρησης, το Διαδίκτυο και καλά κάνει. Διότι το μέλλον της Επικοινωνίας είναι ακριβώς αυτό: το απόλυτο εργαλείο καταπεσμού από τις μάσκες της Μαζικής Χειραγώγησης. Η απόλυτη απελευθέρωση από τα Δεσμά της Ιουδαιοχριστιανικής Συντήρησης, πασπαλισμένης με εξωγήινους χαζομεσσίες και μπόλικη απαξίωση για το μεγαλείο του Ελληνισμού που κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασε μέχρι που τον σκότωσαν οι μισεροί απόστολοι Παύλοι και οι σύγχρονοι κληρονόμοι και ασσασίνοι Απολογητές του. Ο Δημοσθένης Λιακόπουλος δολοφονεί την Ελληνική Κληρονομία μεταθέτοντας το μεγαλείο της σε μια θεία αποκαλυψιακή εκπόρευση, εντελώς ξένης στο μεγάλο πολιτισμικό παρελθόν της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, αν ψάχνει για πράκτορες του εβραιομασωνισμού, έχουμε το απόλυτο δικαίωμα να πούμε κι εμείς ότι ο Λιακόπουλος είναι πράκτορας του καγκεμπεΠούτιν.

Όμως, η Ελλάδα δεν είναι (πουτινο)Ρωσία διότι δεν το θέλει.

Μέχρι τώρα, γράφτηκαν πάρα πολλά και πολύ ωραία. Αλλά ξεχωρίζω τρία ποστ, τον JimHellas για την άψογη κριτική θεώρησή του, τον Jungle-Report επειδή γράφει χωρίς σάλιο και τον Nicholas Manie γιατί έχει μια πολύ σοβαρή καταγγελία για τον δημοκρατικό Λιακόπουλο να πει. Προσέξτε τους.

Τα παρακάτω εμπίθρια (mp3) που σας παρουσιάζω, είναι ενδεικτικά για την ανοητολογία που διακατέχει τον άνθρωπο με το φαυλοΕΛ-ληνικό προσωπείο. Από την κρυπτονεοναζιστική απαξίωσή του για τα ανθρώπινα δικαιώματα μέχρι τον Κώδικα Ντα Βλάκα. Και βάζω πρώτο πρώτο ένα ξεχωριστό βίντεο του ακριβού μας funEL. Το γιατί, δείτε το και θα καταλάβετε πόσο αηδιαστικό είναι ένα σύστημα που εχθρεύεται το Διαδίκτυο, αλλά δεν «τιμωρεί» τηλεοπτικές νεοναζιστικές μπαλαφάρες (που είσαι ΕΣΡ; Κοιμάσαι καλά; Τι κάνει η Δρούζα; Αποχαυνωμένοι κιοτήδες…). Δείτε αυτό το βίντεο που μας παρουσιάζει με ξερκαδιστικό τρόπο ο ακριβός μας funEL. Η παράνοια του θεσαλλονικέα ιουδαιοχριστιανοπουτινομεσσιανιστή σε όλο το μεγαλείο της.

Και τώρα, θαυμάστε τον αυθεντικό και υπέροχο απόφοιτο του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης και βαθύτατα δημοκράτη άνθρωπο.

Για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που είναι ΑΠΑΤΗ!!! (α ρε Τσιπρόπουλε)

[audio:http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/OHEanthropinadikeomata.wma]

Link: http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/OHEanthropinadikeomata.wma

Για την… αναρχία (παράνοια)

[audio:http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/anarxia.wma]

Link: http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/anarxia.wma

Για τους σούπερ ντούπερ Άτλαντες

[audio:http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/atlantesyounan.wma]

Link: http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/atlantesyounan.wma

Για τον Κώδικα Ντα Βλάκα

[audio:http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/davinci.wma]

Link: http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/davinci.wma

Για τους ΈΛ-ληνες μαθηματικούς

[audio:http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/ellinesmath.wma]

Link: http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/ellinesmath.wma

Κάτι εθνικιστικές αγριοφωνάρες

[audio:http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/istorikon.wma]

Link: http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/istorikon.wma

Μην ξεχάσουμε και τον Κοπέρνικο

[audio:http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/kopernikos.wma]

Link: http://www.fileden.com/files/2007/1/27/698393/kopernikos.wma

____________________________________________________

Σημείωση: αν έχετε πρόβλημα στη ακρόαση των εμπίθριων, απλά κάντε download από τα links, είναι πολύ μικρά τα αρχεία.

ΥΓ …με αφορμή ένα ποστ και την κοινοποίηση μέσω e-mail, σε διάφορους ομοϊδεάτες αποδέκτες, μιας ιδέας του Θέμου Λαζαρίδη. Σε ευχαριστούμε Θέμο.

Θερμοπύλες: 1 – 4

Οι μάχες που έγιναν στις Θερμοπύλες διαχρονικά είναι οι εξής πέντε(5):

1) 480π.α.χ.χ.: Έλληνες κατά Περσών. Ήττα των Ελλήνων και Νίκη των Περσών.

2) 279π.α.χ.χ.: Έλληνες κατά Γαλατών. Θρίαμβος Ελλήνων, συντριβή Γαλατών.

3) 191π.α.χ.χ.: Αντίοχος Γ’ Μέγας κατά Ρωμαίων. Νίκη των Ρωμαίων.

4) 1.821μ.α.χ.χ.: Μάχη της Αλαμάνας, όπως λεγόταν τότε ο Σπερχειός. Πεντακόσιοι(500) Έλληνες υπό τον Αθανάσιο Διάκο πολεμούν κατά οκτώ χιλιάδων Τούρκων υπό των Κιοσέ Μεχμέτ και τον Ομέρ Βρυώνη.

5) 22 Απριλίου 1.941μ.α.χ.χ.: Μάχη των Ελλήνων, Άγγλων, Καναδών, Νεοζηλανδών και Αυστραλών στις Θερμοπύλες κατά των Γερμανών. Νίκη των Γερμανών.

Άντλησα τις πληροφορίες από το φόρουμ του 12830.gr. Τι μας θυμίζει το σκορ; Αλλά το κυριότερο: γιατί κανείς δεν λέει για τις άλλες μάχες ό,τι έγιναν στο ίδιο σχεδόν σημείο; Κι άλλοι φύλασσαν Θερμοπύλες…

Μέτρα την ομοφοβία σου από το πόσο καλά ελληνικά γνωρίζεις

Κυκλοφορεί εσχάτως με απανωτά copy paste σε ελληνικά fora το πλέον γνωστό ομοφοβικό κείμενο με τις περγαμηνές της «σοβαρής μετάφρασης». Αν θα γελάσετε ή θα κλάψετε, μου είναι αδιάφορο. Αποκόπτω το πιο χαρακτηριστικό τμήμα με την ερμηνεία της λέξης… εταίρος σε bold γράμματα.

«αθηναικη νομοθεσια.αθηναι και λοιπες ελληνικες πολεις. “αισχινης κατα τιμαρχου”».
κειμενο: «εαν τις αθηναιος εταιρησει,μη εξεστω αυτα των εννεα αρχοντων γενεσθαι,μηδ΄ιεροσυνην ιερασασθαι,μηδε συνδικησαι τω δημο,μηδε αρχην αρχετα μηδεμιαν,μητε ενδημον μητε υπεροριον,μητε κληρωτην μητε χειροτονητην,μηδ΄επι κυρυκειαν αποσταλλεσθω,μηδε γνωμην λεγετω,μηδε εις τα δημοτελη ιερα εισιτα,μηδε εν ταις κοιναις στεφανοφοριας στεφανουσθω,μηδ΄εντος της αγορας περραντιριων παρενεσθω.εαν δε τις ταυτα ποιη,καταγνωσθεντος αυτου εταιρειν,θανατω ζημιουσθα»._

μεταφραση: «εαν καποιος αθηναιος ειναι ομοφυλοφιλος ενεργητικος ή παθητικος [!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!], τοτε υποκειται στο καθεστως των ακολουθων απαγορευσεων και ποινων, ητοι απαγορευεται:[σ.σ. που είναι αυτό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!]

α: να εκλεγει ως ενας απο τους εννεα αρχοντες._

β: να γινει ιερεας._

γ: να αγορευσει σε δημοσια δικη._

δ: να καταλαβει οιοδηποτε δημοσιο αξιωμα ή να εκπροσωπησει την πολη των αθηνων εντος ή εκτος των οριων της πολεως._

ε: να ασκησει τα καθηκοντα του κηρυκος._

στ: να εκφερει γνωμη για τα κοινα,ητοι να ψηφιζει και να εχει πολιτικα δικαιωματα._

ζ: να εισερχεται στους ναους και εις τα λοιπα δημοσια ιερα της πολεως._

η: να συμμετεχει στεφανωμενος σε θρησκευτικες τελετες στεφανοφοριων._

θ: να περιφερεται σε δημοσιους χωρους εξαγνισμενους με ραντισμα._

εαν δε καποιος παραβει τις ως ανω απαγορευτικες διαταξεις,και εφ΄οσον του εχει καταλογισθειβεβαιωμενη ομοφυλοφιλια[!!!!!!!!!!!!!!!], να τιμωρειται με θανατικη ποινη»._

Λεξικό Liddell-Scott, τόμος Β’ σελίδα 342
εταιρέω= συμμετέχω σε ερωτική συνεύρεση αντί χρημάτων, είμαι πόρνος, πόρνη.

Α ρε τα εθνίκια… ούτε ο Λαζόπουλος δεν βγάζει τόσο γέλιο… Κατά τα άλλα, ομιλούν σε αυτούς τους χώρους για… άμεση δημοκρατία

Π[λ]ηγές: phorum.gr, esoterica.gr, metafysiko.gr (μέχρι στιγμής αυτά βρήκα)

Σημείωση: για το σουρεάλ της όλης μετάφρασης, ας μην σχολιάσω περαιτέρω… αυτοί που τα χάφτουν είναι πραγματικά για λύπηση.