Όχι άλλη Πρώτη Μάλερ!

Το πρωί σκεφτόμουν αν θα κόψω ένα από τα λίγα εναπομείναντα και ακριβά εισιτήρια για τη συναυλία της Ορχήστρας του Παρισιού και τον Κρίστοφ Έσενμπαχ με σολίστ την περίφημη βαγκνερική κυρίως μεσόφωνο Βαλτράουντ Μάγερ. Η οποία θα τραγουδήσει ένα μάλλον ελάσσον έργο του Έκτορ Μπερλιόζ, το Θάνατο της Κλεοπάτρας. Αυτό που με προβλημάτιζε κυρίως ήταν το δεύτερο έργο της βραδιάς, η Πρώτη Συμφωνία του Μάλερ. Ήθελα να το ακούσω;

Για κάποιο λόγο ελληνικά και ξένα συμφωνικά σύνολα έχουν μια υπερβολική εμμονή με αυτό το έργο εδώ στην Ελλάδα. Δεν περνάει σεζόν που η τάδε μεγάλη ορχήστρα με έναν αρχιμουσικό, συνήθως σε «ηλικία σύνταξης», αναμετράται με το ελληνικό κοινό σε ένα από τα πιο πιασάρικα σε ύφος και όγκο έργα ενώ οι δικές μας ορχήστρες δεν παραλείπουν κάθε χρόνο να έχουν στο ρεπερτόριο τους την πιο εύκολα προσβάσιμη μουσική του Μάλερ. Σπάνια ξεφεύγουν από τον κανόνα.

Το έργο αυτό έχει καταντήσει ακόμα πιο εκνευριστικό και από τζινγκλ. Έχω καμιά δεκαριά εκτελέσεις στη δισκοθήκη μου, όλες απολαυστικές και ρωμαλέες και δεν θεωρώ ότι μου λείπει ιδιαίτερα μια ακόμα συναυλία και για πολλοστή φορά. Παλιότερα είχα ασχοληθεί σε εκτενές ποστ σχετικά με τις διαφορετικές ερμηνευτικές γραμμές του έργου αλλά κι ένα επίμονο συντηρητισμό στην πλειοψηφία των εκτελέσεων, που σίγουρα ο συνθέτης θα οργιζόταν αν ζούσε σήμερα. Αναρωτιέμαι τι περισσότερο θα μου προσέφερε ο ικανός Κρίστοφ Έσενμπαχ, με μια σπουδαία ορχήστρα μεν αλλά αρκετά συντηρητικού χαρακτήρα.

Τα τελευταία χρόνια το ίδιο πάει να συμβεί και με την Πρώτη Συμφωνία του Μπραμς. Δεν πα να είσαι η μετεμψύχωση του Κάραγιαν, βαρέθηκα και την Πρώτη του Μπραμς!

Ατολμία των αρχιμουσικών, προϋπολογισμός και δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία στις ορχήστρες ή υπερβολές των ατζέντηδων; Πιθανόν και όλα αυτά μαζί. Και με αυτές τις σκέψεις προτίμησα να μην κόψω εισιτήριο. Δεν μου πήγαινε να πάω να ακούσω ένα μέτριο έργο κι ένα πολύ φθαρμένο έργο. Κι ας διαθέτει ο αρχιμουσικός, ο  Κρίστοφ Έσενμπαχ,  ως προϋπηρεσία τη μαθητεία του στον Κάραγιαν.

Ανατροπή!

Μια μελλοντική – κάπου δέκα χρόνια μπροστά ίσως – δισκογραφική εκπομπή με τον Πρετεντέρη με απροσδόκητους καλεσμένους.

pretender01

Κι άλλος Πρετεντέρης, όπως θα μπορούσε σήμερα να βγάλει δίσκο ως πουλέν του ΔΟΛ.

pretender02

Δεν σας αποκαλύπτω ακόμα την πηγή των εικόνων, ανακάλυψα ένα φοβερό μπλογκ με εξώφυλλα δίσκων (υπολογίζω ότι είναι χιλιάδες, μπορεί και 10.000…)  και το φυλάω έκπληξη για επόμενο ποστ με τα καλύτερα! Δεν έχει καμία σχέση με τις γνωστές ιστοσελίδες τύπου «the worst album cover» που αναπαράγουν μεταξύ τους τα ίδια γνωστά εξώφυλλα.

Φέρτε πίσω τους δίσκους των 78 στροφών, το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ!

grammophon

Ερώτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Ευαγγελίας Αμμανατίδου-Πασχαλίδου, Δημήτρη Παπαδημούλη και Γρηγόρη Ψαριανού προς τους αρμόδιους υπουργούς Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Πολιτισμού και Τουρισμού και Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας:

Η Ελλάδα από την εποχή της αντιπαροχής Καραμανλή έχει δεσμευτεί βάσει της τεχνολογικής εξέλιξης να μεταβεί από τους δίσκους γραμμοφώνου 78 στροφών στην εποχή του Compact Disc. H απόφαση, ωστόσο, για μετάβαση στο ψηφιακό σήμα γίνεται με τη μεταφορά του κόστους στους πολίτες, καθώς πλέον για την αναπαραγωγή μουσικού σήματος απαιτείται η χρήση συσκευών μετατροπής δεκαεξάμπιτης κωδικοποίησης PCM, σε ρυθμό δειγματοληψίας 44,1 kHz ανά κανάλι, σύμφωνα με τα πρότυπα της Κόκκινης Βίβλου, όπως συντάχτηκε για την Ευρωπαϊκή Ένωση σε συνεργασία από τις εφευρέτριες Philips και SONY για να ικανοποιηθεί το πρότυπο IEC 60908.

Μολονότι οι εταιρείες κατασκευής και παραγωγής Compact Disc είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, πρέπει να ληφθούν υπόψη δύο καίρια ζητήματα:αφενός ότι για τη λειτουργία των συσκευών δίσκου γραμμοφώνου 78 στροφών, οι πολίτες χρεώνονται έμμεσα μέσω των διαφημίσεων στον Ταχυδρόμο, τον Θησαυρό και τα Επίκαιρα της εποχής, οι οποίες αυξάνουν το τελικό κόστος των καταναλωτικών προϊόντων∙ αφετέρου ότι είναι σημαντικό να κατοχυρώνεται η πρόσβαση των πολιτών στην πλουραλιστική ενημέρωση της εποχής Καραμανλή μέχρι την επανάσταση της 21ης Απριλίου.

Επειδή, λοιπόν, η μετάβαση στο ψηφιακό σήμα δεν είναι δίκαιο να γίνεται με μεταφορά του κόστους στους ακροατές, ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης,

ερωτώνται οι κκ Υπουργοί:

– Προτίθενται να πάρουν μέτρα ώστε οι εταιρείες κατασκευής ηχητικών συσκευών και παραγωγής μουσικών δίσκων να παράγουν τόσο σε ψηφιακό όσο και σε αναλογικό σήμα, προκειμένου όλοι εξίσου να έχουν πρόσβαση στην ακρόαση ηχητικού σήματος χωρίς επιπλέον επιβαρύνσεις;

Βέβαια δεν είναι η αυθεντική ερώτηση, αν και θα μπορούσε να είναι, διότι δεν απέχει ιδιαίτερα η αλήθεια σε αυτά που σατιρίζω. Ιδού η αυθεντική ερώτηση στη Βουλή όπως την αλίευσα από το MediaBlog:

“Η Ελλάδα εδώ και τρία χρόνια έχει δεσμευτεί βάσει Οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να σταματήσει την προβολή των αναλογικών προγραμμάτων έως το τέλος του 2012. H απόφαση, ωστόσο, για μετάβαση στο ψηφιακό σήμα γίνεται με τη μεταφορά του κόστους στους πολίτες, καθώς πλέον για τη λήψη σήματος καθίσταται απαραίτητο να προμηθευτούν συγκεκριμένους αποκωδικοποιητές, των οποίων το κόστος ανέρχεται στα 50-60 ευρώ (απαιτείται ένας για κάθε συσκευή τηλεόρασης), ή τηλεοράσεις που υποστηρίζουν την τεχνολογία MPEG4.

Μολονότι οι συγκεκριμένοι τηλεοπτικοί σταθμοί είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, πρέπει να ληφθούν υπόψη δύο καίρια ζητήματα: αφενός ότι για τη λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών, οι πολίτες χρεώνονται έμμεσα μέσω των διαφημίσεων, οι οποίες αυξάνουν το τελικό κόστος των καταναλωτικών προϊόντων∙ αφετέρου ότι είναι σημαντικό να κατοχυρώνεται η πρόσβαση των πολιτών στην πλουραλιστική ενημέρωση.

Επειδή, λοιπόν, η μετάβαση στο ψηφιακό σήμα δεν είναι δίκαιο να γίνεται με μεταφορά του κόστους στους τηλεθεατές, ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης,

ερωτώνται οι κκ Υπουργοί:

– Προτίθενται να πάρουν μέτρα ώστε τα κανάλια της δημόσιας και της ιδιωτικής τηλεόρασης να εκπέμπουν τόσο σε ψηφιακό όσο και σε αναλογικό σήμα, προκειμένου όλοι εξίσου να έχουν πρόσβαση στην κάλυψη χωρίς επιπλέον επιβαρύνσεις;

Περαστικά τους.

Ο αγνός ηλίθιος Πάρσιφαλ

Μου έλεγε ένας φίλος τις προάλλες με αφορμή τις μπλογκοαραιώσεις και την αυτοκρατορία των ηλίθιων, πως μετά από ένα πενταήμερο στο δάσος και τη θάλασσα, οι μπετόβλακες μοιάζουν τοσοδούλικοι, τόσοι δα, μικρούληδες. Δεν φαίνονται. Ο [τάδε], ειδικά, αποκτά μια φωνή σαν ψύλλος που τραγουδά στο μπάνιο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Χάιλυ Ρεκομέντεντ.
Χάιλυ Ρεκομέντεντ λοιπόν. Ακολουθώ την παραίνεσή του και βλέπω πια τα πράγματα από απόσταση. Οι μπετόβλακες στα μπλογκ, στην ενημέρωση, στην πολιτική, στην καθημερινότητα φαντάζουν τοσοδούληδες όσο και δούλοι της βλακείας τους. Τι να σχολιάσω πλέον στα καυτά πολλαπλά ζητήματα των ημερών. Τι έχει απομείνει από τον εξευτελισμό της καθημερινότητας που δεν παρατηρήθηκε και δεν έχει ειπωθεί. Αρχίζω να νιώθω σαν τον Ξέρξη που μαστιγώνει έναν ωκεανό βλακείας. Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο; Εσείς; Όχι, τον διαχειρίζονται Αυτοί. Οι μπετόβλακες. Οι πολιτικοί. Οι δημοσιογράφοι. Οι ψευτομπλόγκερς. Τα τσουτσέκια του σταρ σύστεμ.
Δεν παραιτούμαι όμως, απλά ζαλίστηκα. Κάνω μια στάση γιατί τώρα και οι ζέστες στραγγίζουν τις αντοχές. Ασχολούμαι με πιο δημιουργικά πράματα. Να διαβάζω. Να γράφω. Να ακούω. Να βλέπω. Να βγαίνω. Χάιλυ ρεκομέντεντ, όχι πίπες.
Πέτυχα σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση ένα άλμπουμ πέντε δίσκων με τον Πάρσιφαλ του Ρίχαρντ Βάγκνερ, στη χάιλυ ρεκομέντεντ εκτέλεση του Κάραγιαν για την DG. Έδωσα και τα τελευταία λεφτά που είχα για σήμερα να τον αποκτήσω γιατί είπαμε ότι μαζεύω βινύλια, το χόμπυ μου. Μια λίγο περίεργη θρησκευτική αλληγορία, που προέρχεται περισσότερο από τους μύθους του σκοτεινού Βορρά και την προσωπική φιλοσοφία του Βάγκνερ παρά από την χριστιανική παράδοση. Ο χαζός, ο αφελής, ο βλάκας Πάρσιφαλ, ο «αγνός», βρίσκεται ανάμεσα σε μια διαμάχη των Ιπποτών του Γκράαλ και του μάγου Κλίγκσορ. Δίπλα του η καταραμένη Κούντρυ, λάγνα αλλά και μοχθηρή, τυφλό όργανο του Κλίγκσορ αλλά λαχταράει να απελευθερωθεί από τα δεσμά του. Μαζί θα δώσουν τη λύση μετά από μια ανεπιτυχή ερωτική συνεύρεση. Μαζί θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τη μέγγενη βαρύτατων συμβολισμών, συλλογικών ενοχών και ολοκληρωτικής καταπίεσης. Ο αγνός τρελός και η μάγισσα, απέναντι στο καθεστώς και στη διαφθορά, δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις εκτός από το να συμβαδίσουν με το σκοτεινό πνεύμα της εποχής. Και την μεταβάλλουν τελικά με το θράσος και την ηλιθιότητα μέχρι την τελική σκηνή της αποκάλυψης του Ιερού Δισκοπότηρου. Συμπρωταγωνιστεί βέβαια και η Λόγχη του Πεπρωμένου αλλά θα πάμε πολύ μακριά και θα μπλέξουμε με τις αλληγορίες και την έμμεση κριτική που ασκεί ο Βάγκνερ κατά της θρησκείας. Κάτι που δεν το παραδέχονται πολλοί, ο συνθέτης της Τετραλογίας δεν ήταν και κάνα υπόδειγμα θρήσκου και σεμνού ανθρώπου, έκανε πολλή παρέα με τον άθεο Νίτσε κι έγραφε στα νιάτα του πυρετικά αναρχικά κείμενα. Μετά ήρθε ο Χίτλερ που τον εξώκειλε, με τρομερές συνέπειες, στη ναζιστική ιδεολογία – δυστυχώς ο θορυβώδης αχός τους ταράζει ακόμα και σήμερα την ιστορική μνήμη, παρόλες τις φιλότιμες  και ειλικρινείς προσπάθειες να αποκαθαρθεί το βαγκνερικό πνεύμα από τους αμαθείς κι αδέξιους μνησίκακους.
Υψηλές επιδόσεις υπάρχουν στις εκτελέσεις του Γκέοργκ Σόλτι, του Πιερ Μπουλέζ και η πρόσφατη του Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ αλλά η παρούσα ηχογράφηση του 1980 ξεχωρίζει για τον χαρακτηριστικό «εξαϋλωμένο» ήχο του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και τις ραφιναρισμένες φωνές των τραγουδιστών, προσδίδοντας στο όλο σύνολο την επιθυμητή μεταφυσική ατμόσφαιρα που υπαγορεύει η μουσική φιλοσοφία του Βάγκνερ.
Επειδή όμως η όπερα δεν ακούγεται αλλά βλέπεται, και επειδή δεν έχω όρεξη να κάνω mastering από το δίσκο στον υπολογιστή, παραθέτω πιο κάτω τρία ενδεικτικά βίντεο από το YouTube.
Ο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ διευθύνει την πιο διάσημη σελίδα του Πάρσιφαλ στο φεστιβάλ του Bayreuth, το υπέροχο μυστικιστικό πρελούδιο της πρώτης πράξης.
Τρεις κορυφαίες φωνές βαγκνερικών διαστάσεων, ο Κουρτ Μολλ, ο Ζίγκφριντ Τζερουσάλεμ και η  Βαλτράουντ Μάγιερ, κάτω από την καθοδήγηση του αντιπαθέστατου Τζέημς Ληβάιν στην Μετροπόλιταν, ερμηνεύουν ωραία τη δεύτερη διάσημη μουσική, τη Μαγγανεία της Μεγάλης Παρασκευής.
Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, με την καθοδήγηση του ικανού Βάλερι Γκεργκίεβ, θυμίζει λίγο Τσάρλτον Ήστον στο Ελ Σιντ σε μια δραματοποιημένη συντομευμένη εκδοχή των ενενήντα λεπτών από την ARTHAUS. Παρόλ’ αυτά, θα βάλω στο πρόγραμμα να πάρω την πρόσφατη έκδοση με τον ταλαντούχο αρχιμουσικό Christian Thielemann, συμπρωταγωνιστώντας με την πάντα εξαίρετη Βαλτράουντ Μάγιερ.

Parsifal600

Μου έλεγε ένας φίλος τις προάλλες, με αφορμή τις αραιώσεις στις μπλογκοπαρουσίες μας και την αυτοκρατορία των ηλίθιων, πως μετά από ένα πενταήμερο στο δάσος και τη θάλασσα, οι μπετόβλακες μοιάζουν τοσοδούλικοι, τόσοι δα, μικρούληδες. Δεν φαίνονται. Ο [τάδε γνωστός μας], ειδικά, αποκτά μια φωνή σαν ψύλλος που τραγουδά στο μπάνιο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Χάιλυ Ρεκομέντεντ.

Χάιλυ Ρεκομέντεντ λοιπόν. Ακολουθώ την παραίνεσή του και βλέπω πια τα πράγματα από απόσταση. Οι μπετόβλακες στα μπλογκ, την ενημέρωση, την πολιτική, την καθημερινότητα φαντάζουν τοσοδούληδες όσο και δούλοι της βλακείας τους. Τι να σχολιάσω πλέον στα καυτά πολλαπλά ζητήματα των ημερών. Τι έχει απομείνει από τον εξευτελισμό της καθημερινότητας που δεν παρατηρήθηκε και δεν έχει ειπωθεί. Αρχίζω να νιώθω σαν τον Ξέρξη που μαστιγώνει έναν ωκεανό βλακείας. Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο; Εσείς; Όχι, τον διαχειρίζονται Αυτοί. Οι μπετόβλακες. Οι πολιτικοί. Οι δημοσιογράφοι. Οι ψευτομπλόγκερς. Τα τσουτσέκια του σταρ σύστεμ.

Δεν παραιτούμαι όμως, απλά προς το παρόν ζαλίστηκα. Κάνω μια στάση γιατί τώρα και οι ζέστες στραγγίζουν τις αντοχές. Ασχολούμαι με πιο δημιουργικά πράματα. Να διαβάζω. Να γράφω. Να ακούω. Να βλέπω. Να βγαίνω. Χάιλυ ρεκομέντεντ, όχι πίπες.

Parsifal_2

Πέτυχα νωρίτερα σε πολύ καλή κατάσταση ένα άλμπουμ πέντε δίσκων με τον Πάρσιφαλ του Ρίχαρντ Βάγκνερ, στη χάιλυ ρεκομέντεντ εκτέλεση του Κάραγιαν για την DG. Έδωσα και τα τελευταία λεφτά που είχα για σήμερα να τον αποκτήσω, γιατί είπαμε ότι μαζεύω βινύλια, το χόμπυ μου. Μια λίγο περίεργη θρησκευτική αλληγορία, που προέρχεται περισσότερο από τους μύθους του σκοτεινού Βορρά και την προσωπική φιλοσοφία του Βάγκνερ παρά από την χριστιανική παράδοση. Ο χαζός, ο αφελής, ο βλάκας Πάρσιφαλ, ο «αγνός» αλλά και φονιάς κύκνων, βρίσκεται ανάμεσα σε μια διαμάχη των Ιπποτών του Γκράαλ και του μάγου Κλίγκσορ. Δίπλα του η καταραμένη Κούντρυ, λάγνα αλλά και μοχθηρή, τυφλό όργανο του Κλίγκσορ αλλά λαχταράει να απελευθερωθεί από τα δεσμά του. Μαζί θα δώσουν τη λύση μετά από μια ανεπιτυχή ερωτική συνεύρεση. Χωρίς να το επιθυμούν να βρίσκονται μαζί αλλά αναγκασμένοι από τις συνθήκες, η ανάγκη να ελευθερωθούν θα τους κάνει να αποδράσουν από τη μέγγενη των βαρύτατων συμβολισμών, των συλλογικών ενοχών και της ολοκληρωτικής καταπίεσης. Ο αγνός ηλίθιος και η μάγισσα, απέναντι στο καθεστώς και στη διαφθορά, δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις εκτός από το να συμβαδίσουν με το σκοτεινό πνεύμα της εποχής. Και την μεταβάλλουν τελικά με το θράσος και την ηλιθιότητα μέχρι την τελική σκηνή της αποκάλυψης του Ιερού Δισκοπότηρου. Συμπρωταγωνιστεί βέβαια και η Λόγχη του Πεπρωμένου αλλά θα πάμε πολύ μακριά και θα μπλέξουμε με τις αλληγορίες και την έμμεση κριτική που ασκεί ο Βάγκνερ κατά της θρησκείας. Κάτι που δεν το παραδέχονται πολλοί, ο συνθέτης της Τετραλογίας δεν ήταν και κάνα υπόδειγμα θρήσκου και σεμνού ανθρώπου, έκανε πολλή παρέα με τον άθεο Νίτσε κι έγραφε στα νιάτα του πυρετώδη αναρχικά κείμενα. Μετά ήρθε ο Χίτλερ που τον εξώκειλε, με τρομερές συνέπειες, στη ναζιστική ιδεολογία – δυστυχώς ο θορυβώδης αχός τους ταράζει ακόμα και σήμερα την ιστορική μνήμη παρόλες τις φιλότιμες και ειλικρινείς προσπάθειες να αποκαθαρθεί το βαγκνερικό πνεύμα και από τους σημερινούς αμαθείς κι αδέξιους μνησίκακους, τους συνήθεις αυτοκράτορες της απέραντης ηλιθιότητας.

Υψηλές επιδόσεις υπάρχουν στις εκτελέσεις του Γκέοργκ Σόλτι, του Πιερ Μπουλέζ και η πρόσφατη του Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ αλλά η παρούσα ηχογράφηση του 1980 ξεχωρίζει για τον χαρακτηριστικό «εξαϋλωμένο» ήχο του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και τις ραφιναρισμένες φωνές των τραγουδιστών, προσδίδοντας στο όλο σύνολο την επιθυμητή μεταφυσική ατμόσφαιρα που υπαγορεύει η μουσική φιλοσοφία του Βάγκνερ.

Επειδή όμως η όπερα δεν ακούγεται αλλά βλέπεται, και επειδή δεν έχω όρεξη να κάνω mastering από το δίσκο στον υπολογιστή, παραθέτω πιο κάτω τρία ενδεικτικά βίντεο από το YouTube.

Ο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ διευθύνει την πιο διάσημη σελίδα του Πάρσιφαλ στο φεστιβάλ του Bayreuth, το υπέροχο μυστικιστικό πρελούδιο της πρώτης πράξης.

[YT]7w17MamPY7A[/YT]

Τρεις κορυφαίες φωνές βαγκνερικών διαστάσεων, ο Κουρτ Μολλ, ο Ζίγκφριντ Τζερουσάλεμ και η  Βαλτράουντ Μάγιερ, κάτω από την καθοδήγηση του αντιπαθέστατου Τζέημς Ληβάιν, στην Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, ερμηνεύουν ωραία τη δεύτερη διάσημη μουσική της όπερας, τη Μαγγανεία της Μεγάλης Παρασκευής.

[YT]DwdYZWFrBBM[/YT]

Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, με την καθοδήγηση του ικανού Βάλερι Γκεργκίεβ, θυμίζει λίγο Τσάρλτον Ήστον στο Ελ Σιντ σε μια δραματοποιημένη συντομευμένη εκδοχή των ενενήντα λεπτών από την ARTHAUS. Παρόλ’ αυτά, θα βάλω στο πρόγραμμα να πάρω την πρόσφατη έκδοση με τον ταλαντούχο αρχιμουσικό Christian Thielemann, και που ο  Ντομίνγκο συμπρωταγωνιστεί με την πάντα εξαίρετη Βαλτράουντ Μάγιερ.

[YT]ABd7kpsOFko[/YT]

.

.

πηγές εικόνων: Sara Krulwich/The New York Times, η ιδιωτική συλλογή μου LP


Να επανέλθει ο ευνουχισμός μικρών αγοριών εδώ και τώρα!

Το ιστολόγιο συμπάσχει στην αγωνία των μουσικών της ΕΛΣ για την κατακρήμνιση των παραδόσεων στην όπερα και την αντικατάστασή τους από διεστραμμένους σκηνοθετικούς μοντερνισμούς, πχ gay φιλιά μεταξύ ανδρών.

Έτσι, θα ήταν θεμιτό να ζητήσουμε την επαναφορά του ευνουχισμού σε μικρά αγόρια για τις ανάγκες της στελέχωσης σε ρόλους καστράτο στις μπαρόκ όπερες, παράδειγμα όπως ο διάσημος Farinelli, έτσι ώστε να μην ερμηνεύονται ανεπίτρεπτα ανάλογοι ρόλοι από γυναίκες.

Ζητάμε:

Επαναφορά του θεσμού των καστράτο εδώ και τώρα!
Ευνουχισμός σε αγόρια προεφηβικής ηλικίας!

Αγαπάμε την όπερα, στηρίζουμε την παράδοση!

[YT]QrAKwmYibbE[/YT]

Μια ιδανική gay παράσταση που δεν θα τη δούμε ποτέ στην ΕΛΣ

_______________
Ενημερώσεις:

Η Ορχήστρα της Λυρικής καταγγέλλει φιλί ανδρών (ΧΑΧΑΧΑ!)

Το ανόητο κείμενο των μουσικών του Αγίου Όρους της ΕΛΣ

Μουσικοί χτυπούν gay ακτιβιστές στη Λυρική

και ο …Μάκης!

Πληροφορίες για το βίντεο:

Mahler73

Η Φιλαρμονική ΟρΧέστρα του Περισσού

Μετά την πανηγυρική επανεκλογή της ισόβιας[sic] αρχιμουσικού Αλέκας φον Παπαρήγιαν στην ηγεσία της μηχανοκίνητης Φιλαρμονικής Ορχέστρας του Περισσού, ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός της μουσικής μπορεί να κοιμάται ήσυχος επάνω στις δάφνες των σκοτωμένων από τον Στάλιν και των ανεκδιήγητων (αν)αρθρίδιων υπεράσπισης στο δολοφόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου μέσω του Ριζοσπάστη.

Ακολουθεί δείγμα σοσιαλιστική μουσικής.

[YT]eHDguhSQGuA[/YT]