Αφιερωμένο

Μικρά μαθήματα Ιστορίας.
1936: η χρονιά όπου πέθαναν έξι πρωθυπουργοί.
31 Ιανουαρίου: Γεώργιος Κονδύλης, αρχηγός του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος
18 Μαρτίου: Ελευθέριος Βενιζέλος
13 Απριλίου: Κωνσταντίνος Δεμερτζής
17 Μαΐου: Παναγής Τσαλδάρης, αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος
15 Σεπτεμβρίου: Αλέξανδρος Ζαΐμης
17 Νοεμβρίου: Αλέξανδρος Παπαναστασίου, αρχηγός του Αγροτικού και Εργατικού Κόμματος (Δημοκρατική Ένωσις).

Ο Μάρκος Βαμβακάρης συνθέτει το παρακάτω τραγούδι στο οποίο όμως οι δύο πρώτοι στίχοι λογοκρίθηκαν.

Μάρκος Βαμβακάρης

Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί – 1936

Πέθανε ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος
την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα ‘φερνε το τέλος

Την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα ‘φερνε το τέλος
πέθανε ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος

Όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν

Τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν
όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν

Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω

Να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω
βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω

Και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω

Να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω
και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω

Εις μνήμη Τσαρλς Μακέρας

Ο Τσαρλς Μακέρας πέθανε εχτές σε ηλικία 84 χρονών μετά από μάχη με τον καρκίνο. Ήταν ένας από τους πιο σεμνούς αρχιμουσικούς της γενιάς του, δούλευε μακριά από το λάιφ στάιλ και τις μούτες των διάσημων συναδέλφων του και πρόσφερε όσο λίγοι στην ιστορία της μουσικής. Σε αυτόν οφείλουμε κυρίως τη διάδοση των οπερατικών έργων του Γιάνατσεκ, σαν τη Γενούφα (Jenufa) και την αριστουργηματική Μικρή Πονηρή Αλεπουδίτσα (The Cunning Little Vixen) όπως και την ανάσυρση της αρχικής εκδοχής της περίφημης Γλαγολιτικής Λειτουργίας (Glagolitic Mass). Δεινός ερμηνευτής του Μότσαρτ και του Μπραμς, που ηχογράφησε όλες τις συμφωνίες τους τα τελευταία χρόνια με την Telarc, αλλά και εξερευνητής της μπαρόκ μουσικής. Σε αυτόν οφείλουμε την πρώτη ηχογράφηση στην ιταλική εκδοχή στον Ορφέα του Γκλουκ, αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός στο Μεσσία του Χέντελ σε μια ηχογράφηση στην ΕΜΙ που ακόμα μέχρι σήμερα παραμένει δημοφιλής. Θα μείνει στην ιστορία και για τις παραστάσεις αλλά και τις ηχογραφήσεις στις όπερες του Μότσαρτ. Το βίντεο παρακάτω είναι από μια παράσταση του μοτσάρτειου Don Giovanni, που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και κέρδισε τις ομόφωνες επευφημίες των φιλόμουσων εξαιτίας της υψηλής απόδοσης των μουσικών και των τραγουδιστών. Το σκηνοθετικό εύρημα με το γάντι αλά Φρέντι Κρούγκερ του Commendatore και τη χρήση του εντυπωσιάζει και το urlo του Simon Keenlyside (το ουρλιαχτό που βγάζει πριν πεθάνει επί σκηνής ο Don Giovanni) πολλοί το θεωρούν ως το κορυφαίο της δισκογραφίας μαζί με του Cesare Siepi που πέθανε κι αυτός την περασμένη βδομάδα πλήρης ημερών.

Η περίφημη Commendatore scene του φινάλε, η αγαπημένη των περισσότερων φιλόμουσων, σε μια από τις πιο ανατριχιαστικές ερμηνείες που έγιναν ποτέ γι αυτή την κορυφαία όπερα.

Πολύ κακό για το τίποτα

Στην σημερινή Ελευθεροτυπία γίνεται μια παρουσίαση ενός φωτογραφικού λευκώματος μιας καθηγήτριας «πολιτισμικής ιστορίας» (υπάρχει τέτοιο πράμα;) σχετικά με τα αμερικανικά νεκροταφεία. Αντιγράφω ένα σημείο από τη συνέντευξη με τη συγγραφέα:

Ποιος είναι ο πιο «παράξενος» τάφος που έχετε ανακαλύψει;

«Δεν μπορώ να σκεφτώ τον πιο «παράξενο». Ενας από αυτούς, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο μας και είναι ο τρομακτικότερος όλων, ανήκει στον Αμερικανό συνθέτη Τσαρλς Μπάλμερ (1817-1892)».

Πάω στον Γούγλη να δω τι το ιδιαίτερο έχει ο τάφος ενός μουσικού που η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή του μάλλον ήταν να διευθύνει την ορχήστρα στην κηδεία του Αβραάμ Λίνκολν. Βρήκα τη φωτογραφία στο findagrave.com.

Εγώ προσωπικά περίμενα κάτι σαν αυτό:

Seven

Είναι γεγονός ότι η 7η Συμφωνία του Μπετόβεν ακούγεται καλύτερα όταν η ορχήστρα έχει σχετικά μικρό μέγεθος ελέγχοντας έτσι καλύτερα τις δυναμικές αντιθέσεις και να αναδεικνύεται περισσότερο ανάγλυφα η επιτηδευμένα επίπεδη μελωδική γραμμή. Στα παρακάτω βίντεο βέβαια δεν είναι κακή η εκτέλεση αλλά για να μην σας βάλω τον  Τζον Έλιοτ Γκάρντινερ, που τον έχω μόνο σε ήχο, είπα να σας παρουσιάσω και εικόνα για να συνειδητοποιήσετε καλύτερα πως ο μεγάλος όγκος δεν κάνει απαραίτητα την ποιότητα. Η 7η είναι από κείνα τα λίγα έργα που δοκιμάζουν τα αισθητήρια των μουσικών και των ακροατών χωρίς ποτέ να συμφωνούν σε μια «ιδανική ερμηνευτική άποψη», απόδειξη της ιδιοφυΐας του «στριμμένου» Μπετόβεν που κάνει τόσο λίγα πράματα στο έργο αυτό παράγοντας περισσότερα απ’ όσα θα ανέμενε κανείς βλέποντας τη «λιτή» παρτιτούρα…

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9531530&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=00adef&fullscreen=1
http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9533807&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=00adef&fullscreen=1
http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9536519&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=00adef&fullscreen=1
http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9548072&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=00adef&fullscreen=1

Δεν μας χέζετε με το τροπάριο της Κασσιανής;

Λύσσαξε η μισή μπλογκόσφαιρα με το άμουσο και απελπιστικά μονότονο αριστούργημα της αγαμίας. Τους απαντάμε όπως θα έπρεπε, με την εξαμβλωματική κιθάρα του Πητ Τάουνσεντ:

O Oli Ren μάς εύχεται «καλό κουράγιο»

Τα εξώφυλλα αυτά ΔΕΝ είναι φωτομοντάζ. ΔΕΝ είναι φάρσα.

Τα είδα στο Μοναστηράκι.

(κλικάρετε επάνω στις φωτογραφίες για να δείτε καλύτερα…)