Από την αποποινικοποίηση του χασισιού στην ποινικοποίηση των μπλογκ

Στης χούντας το αλισβερίσι, λεύτερο ήταν το χασίσι
Πάνος Τζαβέλλας – Ξυπνήστε

Μπόλικη… ευφορία ανάμικτη με λίγο κριτικό σκεπτικισμό χάρισε στο διαδίκτυο η αναγγελία νομοσχεδίου για την αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών, μια εξέλιξη που παρά τα θετικά σημεία της η αισιοδοξία δεν έχει αποκτήσει τις βάσεις εκείνες που θα μας διασφαλίσουν μια πρώτη εκτενή αποτίμηση. Κι αυτό γιατί αυτό το σχέδιο νόμου δεν έχει κατατεθεί καν προς δημόσια διαβούλευση στο opengorv ώστε να καταλάβουμε τι προβλέπει ακριβώς. Η πληροφόρηση προέρχεται μόνο από τις επίσημες κυβερνητικές ενημερώσεις και τα έντυπα και διαδικτυακά ΜΜΕ δεν το διαθέτουν πλήρες παρά τα ρεπορτάζ τους.

Πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι και σκεπτικιστές απέναντι σε αυτή την… απλοχεριά. Είναι γνωστές εδώ και χρόνια οι απόψεις του σημερινού πρωθυπουργού για την αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών και τώρα, χωρίς καμία έκπληξη, από την πλευρά της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς οι αντιδράσεις είναι οι αναμενόμενες. Όπως και του ΚΚΕ. Το βασικό πρόβλημα είναι η διάρκεια του νόμου, όταν και εάν ψηφιστεί. Διότι πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένο πως μια αλλαγή κυβέρνησης μπορεί να οδηγήσει εύκολα στην κατάργηση αυτού του νόμου οπότε εδώ γίνεται μια τρύπα στο νερό.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Μπορεί να είναι προοδευτικό όσο κι επιτακτικό κοινωνικά το φιλόδοξο σχέδιο αλλά η ανάλογη εμπειρία με το μεταναστευτικό ζήτημα έδειξε πως όσο και να φοράς τη μάσκα του “προοδευτισμού” σε ένα νόμο, αυτός εν τέλει πραγματοποιεί λιγότερες από τις αρχικές προθέσεις. Όπως τότε υπήρξε σφοδρή συζήτηση για τους αλλοδαπούς έτσι και τώρα το νομοσχέδιο μπορεί να αλλάξει στην πορεία και τελικά να καταστεί σχεδόν ανώδυνος νόμος με την ψήφισή του. Όλοι γνωρίζουμε πως αυτό συμβαίνει ανέκαθεν με όλους τους νόμους του κράτους, κάποιοι από αυτοί θα καταντήσουν στο τέλος νεκρό γράμμα μέχρι να αντικατασταθούν. Το παράδειγμα του μεταναστευτικού νόμου υποδεικνύει πως δεν πρέπει να ελπίζουμε σε πολλά στην τελική μορφή του σημερινού νομοσχεδίου αφού προφανώς η αξιωματική αντιπολίτευση υπόσχεται πως θα τον καταργήσει όπως και το μεταναστευτικό.

Συνεπώς η συζήτηση πρέπει να επικεντρωθεί σε πιο πρακτικά ζητήματα, με κυριότερο και σημαντικότερο την απονομή της δικαιοσύνης. Δυστυχώς, και για πολλοστή φορά σε ανάλογες περιπτώσεις, πριν μια βδομάδα ένας απεξαρτημένος από τις ουσίες πρώην χρήστης οδηγείται από τον Άρειο Πάγο(!) στη φυλακή παρά τις αντίθετες όσο και φανερές διαβεβαιώσεις για την αποτοξίνωσή του. Ενώ πολύ συχνά οι έμποροι ναρκωτικών πετυχαίνουν χαριστικές αποφάσεις και τα ναρκωτικά διακινούνται σχεδόν ελεύθερα μέσα στις φυλακές, η αναγκαιότητα αυτού του νομοσχεδίου προς συζήτηση για τη ρύθμιση των ποινών σε χρήστες ναρκωτικών όσο και στην αντιμετώπισή τους ως ασθενείς είναι περισσότερο από προφανής προτεραιότητα ώστε να καταστεί ψηφίσιμος ένας νόμος που δεν θα επιτρέψει εύκολα αντεκδικητικές παρεμβάσεις από επόμενες κυβερνήσεις.

Γι αυτό το λόγο πιστεύω πως η συζήτηση πρέπει να διαχωριστεί σε δύο διακριτά σημεία, αφενός η αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών κι αφετέρου το θέμα της δικαιοσύνης πρέπει να αποτελέσουν εντελώς ξεχωριστά πεδία μελέτης κι όχι να αντιμετωπιστούν ως ενιαίος νόμος προς ψήφιση.

Από την άλλη, πόσοι παρατήρησαν ότι ίσως δεν είναι τόσο τυχαίο που με το νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά πυροδοτήθηκε από την κυβέρνηση ταυτόχρονα και η συζήτηση για τα μπλογκ; Από τη μια το καρότο και από την άλλη το μαστίγιο. Έχω θέσει πολλές φορές τις απόψεις μου για τις επίδοξες παρεμβάσεις του κράτους στο διαδίκτυο αλλά τώρα εδώ υπάρχουν και μερικές σημαντικές διαφορές σε σχέση με το παρελθόν.

Παρά τις κορώνες που διαβάζουμε σε διάφορα ιστολόγια, η παρούσα κυβέρνηση δείχνει να συνειδητοποιεί πως το ζήτημα τίθεται σε άλλη βάση αλλά κι αυτό το κάνει με μισή δουλειά και μισή καρδιά. Κι εδώ δεν υπάρχει δημόσια διαβούλευση και όσα γνωρίζουμε τα μαθαίνουμε ως συνήθως από τα ΜΜΕ, συνηθέστερα οι φίλιες πηγές. Αυτό που επιτέλους αρχίζει να το συζητάει αφορά περισσότερο τα λεγόμενα “ενημερωτικά” ιστολόγια που με εξαιρετικά ακραίες συμπεριφορές οδηγούν και συμπαρασύρουν στην ανυποληψία ολόκληρο το ελληνικό διαδίκτυο. Έχω ξαναπεί παλιότερα, με αφορμή την σχετική εκτενή συζήτηση πέρυσι σε πολλές ιστοσελίδες, πως εμείς ως απλοί ιστολόγοι, συμμετέχοντες σε φόρουμ και κοινωνικά δίκτυα δεν πρέπει να συμμετέχουμε σε ανάλογο διάλογο με τους κρατούντες. Κι εδώ είναι η μισή δουλειά που κάνει η σημερινή πολιτική ηγεσία. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι το διαδίκτυο αλλά οι φορείς της όποιας πληροφορίας. Τους επικοινωνητές, για χρησιμοποιήσουμε ένα κοινωνιολογικό όρο, αναφερόμενος πάντα στους κάθε λογής δημοσιογράφους και “δημοσιογράφους” των ενημερωτικών ιστοσελίδων πάσας μορφής.

Αν λοιπόν το πρόβλημα – ή το πρόσχημα – της κάθε κυβέρνησης είναι ένας Παπαγιάννης*, κάθε συζήτηση για την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο πρέπει να προσκρούει στην απόλυτη άρνησή μας να συζητήσουμε γι αυτήν. Γιατί αν πέσουμε στην παγίδα του “διάλογου” στο τέλος θα αναγκαστούμε να οδηγηθούμε σε παζάρια.

_____________________________________

*Αν και εξαιρετικά αντιπαθής ο Παπαγιάννης θεωρώ κι επιθυμώ πως εφόσον δικαστεί ως “ιδιοκτήτης μπλογκ” η δίωξή του θα οδηγήσει σε αποτυχία – όπως συνέβη πριν λίγα χρόνια με την υπόθεση του press.gr – και θα δικαιωθεί τόσο ηθικά όσο και πρακτικά. Να κριθεί λοιπόν ως άτομο ο ίδιος και η ιδιότητά του ως δημοσιογράφου, όχι ως “ιδιοκτήτης μπλογκ”.

Σχετικά παλιότερα κείμενά μου, άμεσα σχετιζόμενα με το θέμα:

Κύριε υπουργέ, δεν θα συζητήσω με εσάς

Γιατί δεν μας αφορά το κλείσιμο του Τρωκτικού

Advertisements

8 thoughts on “Από την αποποινικοποίηση του χασισιού στην ποινικοποίηση των μπλογκ

  1. Κάποιες επισημάνσεις για το θέμα της «αποποινικοποίησης»:
    1) Υποστηρίζω την πλήρη αποποινικοποίηση της χρήσης όλων των ναρκωτικών ουσιών. Καθένας έχει δικαίωμα να διαθέτει όπως θέλει το κορμί του.
    2) Ο ισχύων κώδικας για τα ναρκωτικά, αν και διαχωρίζει την προμήθεια και κατοχή από τη χρήση και την εμπορία, εν τούτοις τις θεωρεί ως πράξεις του ιδίου εγκλήματος, για τις οποίες επιβάλλεται μία ποινή.
    Όσα διάβασα, κυρίως στην «Ε», για την προμήθεια και την κατοχή, δείχνουν ότι διαχωρίζονται πλέον οι πράξεις και επιβάλλονται ποινές τόσο για την κατοχή, όσο και για την προμήθεια. Λες και ο χρήστης τα ναρκωτικά τα βρίσκει κάπου στο πουθενά. Μπορεί οι δύο παραπάνω πράξεις από πλημμεληματικές να γίνονται πταισματικές, αλλά στην πραγματικότητα δεν απαλλάσσουν τον χρήστη.
    3) Για τη διαβάθμιση των ποινών ανάλογα με την ποσότητα προμήθειας και κατοχής, φοβάμαι μήπως παραμείνει κενό γράμμα, όπως παρέμεινε τόσες 10ετίες, αφού ο νόμος -και πριν και μετά την κωδικοποίησή του- προέβλεπε δυνητικά την έκδοση απόφασης του υπουργού υγείας για τον καθορισμό της ποσότητας που καλύπτει την ανάγκη ενός χρήστη, αλλά ουδέποτε εκδόθηκε τέτοια απόφαση και αφέθηκε στην ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας το όριο. Αυτό οδήγησε στις πλέον αντιφατικές αποφάσεις. Για παράδειγμα, να τιμωρείται με κάθειρξη, σύμφωνα με τις επιβαρυντικές διατάξεις, ο εξαρτημένος χρήστης 3 γρ. ηρωίνης και να τιμωρείται με απλή φυλάκιση (με μετατροπές του κατηγορητηρίου από κακούργημα σε πλημμέλημα) ο φερόμενος ως χρήστης, που έχει στην κατοχή του ποσότητες που μόνο πρόθεση εμπορίας δείχνουν.

  2. Με τα όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, δεν προκύπτει πραγματική πρόθεση αποποινικοποίησης της χρήσης και ούτε φαίνεται να δίνεται η δυνατότητα στον τοξικοεξαρτημένο, που επιθυμεί την απεξάρτηση, της επιλογής του τρόπου και του νοσοκομείου. Αντίθετα, φαίνεται πως θα διατηρηθεί και πάλι το μονοπώλιο που διέπει τη διαδικασία αυτή, κάτι που αποβαίνει σε βάρος του εξαρτημένου-ασθενούς και, επιπλέον, προβλέπεται μόνον η αναστολή εκτέλεσης της ποινής (σε περίπτωση αμετάκλητης καταδίκης του) και η αναβολή της άσκησης ποινικής δίωξης.

  3. Οπότε περιμένουμε να τεθεί σε διαβούλευση το θέμα για να καταλάβουμε τις προθέσεις τους.

    Είναι εντελώς αμετροεπής η αισιοδοξία που παρατηρώ στο διαδίκτυο εφόσον διαπιστώνεται – όπως φαίνεται και από τις παρατηρήσεις σου – πως πολύ λίγα πράγματα μπορούν να αντιμετωπιστούν ικανοποιητικά κυρίως στο σκέλος της δικαιοσύνης. Και είμαστε ακόμα στην αρχή.

    Συνεπώς το δούλεμα που πέφτει κυρίως στα σόσιαλ μήντια είναι δίκαιο.

  4. Στο θέμα της άρσης της ανωνυμίας στα blogs,τώρα:
    Υπάρχει η γνωστή δυσκολία που προσκρούει στην Αμερικανική νομοθεσία και στο εκεί Σύνταγμα, για την προστασία της ελευθερίας του λόγου, μια πραγματικότητα που θα (μπορούσε να) αποτελέσει το μεγαλύτερο κώλυμα στην άρση αυτής της ανωνυμίας.
    Από την άλλη, στην πράξη έχει ουκ ολίγες φορές παρακαμφθεί η διαδικασία που επιτρέπει την άρση. Πιο πρόσφατα παραδείγματα αυτά του σχολιαστή ενός blog στη Θεσ/νικη, που τον οδήγησαν στη σύλληψή του και στην -ευτυχώς με απαλλακτική απόφαση- δίκη του και του αστυνομικού που είχε τη σελίδα για την ομάδα ΔΙΑΣ στο Facebook.
    Η ανακοίνωση, δια στόματος Παπαϊωάννου, της άρσης της ανωνυμίας δεν δείχνει παρά την πρόθεση της επιλεκτικής λογοκρισίας των blogs, λογοκρισία που θα επιβληθεί με την παράκαμψη των απαγορεύσεων της Αμερικανικής νομοθεσίας και με νομικές ακροβασίες που θα τη δικαιολογούν.
    Δεν ξέρω κατά πόσο το ένα θέμα (εν μέρει αποποινικοποίηση της χρήσης) συνδέεται με το άλλο (άρση ανωνυμίας). Θεωρώ ότι η κυβέρνηση θα ενισχύει συνεχώς τους μηχανισμούς καταστολής, χτυπώντας πρωτίστως τις ελεύθερες και εκτός των ΜΜΕ φωνές, που ασκούν και την πιο σκληρή κριτική.

  5. «Είναι εντελώς αμετροεπής η αισιοδοξία που παρατηρώ στο διαδίκτυο εφόσον διαπιστώνεται – όπως φαίνεται και από τις παρατηρήσεις σου – πως πολύ λίγα πράγματα μπορούν να αντιμετωπιστούν ικανοποιητικά κυρίως στο σκέλος της δικαιοσύνης. Και είμαστε ακόμα στην αρχή.

    Συνεπώς το δούλεμα που πέφτει κυρίως στα σόσιαλ μήντια είναι δίκαιο.»

    ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ!

  6. Η υπόθεση του αστυνομικού της ΔΙΑΣ μου προξένησε κατάπληξη όχι γιατί διώκεται ένας ομογάλακτός τους αλλά ο τρόπος που στοιχειοθετήθηκε η δίωξη. Το βασικό επιχείρημα, απ’ ό’τι κατάλαβα, είναι η απειλή κατά της ζωής, πράξη κακουργηματική. Αλλά αυτές οι απειλές ήταν οι συνηθισμένες γενικές και αόριστες που γράφονται και σε ιντερνετικούς βόθρους αλλά σχεδόν ποτέ δεν είχαν ασκηθεί ανάλογες διώξεις πέρα λιγοστών επώνυμων θυμάτων. Το άλλο επιχείρημα περί απαγόρευσης χρήσης συμβόλων είναι μάλλον φαιδρό αλλά άμα έτσι λέει ο νόμος… Οπότε αυτό που με κάνει τελικά να απορώ είναι η σκοπιμότητα αυτής της δίωξης.

    Το άλλο ζήτημα με την ελευθερία της έκφρασης είναι ακόμα πολύ φλου στην παρούσα φάση αλλά είναι φανερό πως η κυβέρνηση έχει στριμωχτεί από τις υπερβολές των ενημερωτικών μπλογκ και γι αυτό αναφέρονται ταυτόχρονα σε αυτά. Περιμένω λοιπόν κι εδώ να ξεκαθαρίσουν τις προτάσεις τους για να δούμε που το πάνε. Οι αγριάδες ονομαστών μπλόγκερ για την επερχόμενη(;) φίμωση δεν έχουν καμία απολύτως αξία εδώ γιατί συντηρούν αυτή τη συζήτηση που δεν πρέπει να γίνει.

  7. Η απειλή κατά της ζωής, εν γένει η απειλή, που είναι ικανή να προκαλέσει τρόμο και ανησυχία στον απειλούμενο, είναι πλημμεληματική πράξη και τιμωρείται με φυλάκιση (άρθ.333 ΠΚ). Αντιλαμβάνεσαι ότι δεν χρησιμοποιήθηκε η διαδικασία άρσης του απορρήτου, αλλά η έρευνα έγινε, μετά από σχετικές καταγγελίες, απευθείας από το ΣΔΗΕ.
    Ούτε η χρήση συμβόλων δικαιολογεί την άρση του απορρήτου.
    Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τις προθέσεις τους, αλλά σκέφτομαι μήπως είναι το ad hoc επιχείρημα που θα επικαλεσθούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s