Ο μητροπολίτης Σεραφείμ και ο αμοραλισμός της ελληνικής πολιτικής σκηνής

Η παραληρηματική μισανθρωπία και ακατάσχετη συνωμοσιολογία κατέλαβε για άλλη μια φορά την κάρα του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, με δηλώσεις του σε τηλεοπτικό σταθμό καταφέρθηκε για άλλη μια φορά στους Εβραίους και χρησιμοποίησε το όνομα του Χίτλερ με εριστικό τρόπο. Η ανάγκη να καταδικαστούν αυτές οι χυδαιότητες τουλάχιστον σε επίπεδο κυβερνητικού εκπροσώπου υπαγορεύτηκε από τη διεθνή κατακραυγή, ειδικά από τους New York Times και την ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Σε αυτό το σημείο ίσως φαίνεται άξιο απορίας που μία τόσο μεγάλη εφημερίδα διεθνούς φήμης αποφάσισε να ασχοληθεί με το μισερό λόγο ενός προφανώς ασήμαντου για τη διεθνή σκηνή ιερέα, μισθοδοτούμενου από το ελληνικό κράτος, αλλά υπάρχει το προηγούμενο της γελοίας επιστολής του προς τη βασίλισσα της Αγγλίας για τον Έλτον Τζων, όπως και να ληφθεί υπόψη η προσβλητική επίθεση που έκανε πρόσφατα στον αστροφυσικό Στήβεν Χόκινγκ για την αναπηρία του. Εξάλλου, ο φορέας της “χριστιανικής αγάπης” έχει κάνει μηνύσεις εναντίον του Γιάννη Η. Χάρη και του Λύο Καλοβυρνά επειδή οι τελευταίοι αντέδρασαν σε ένα ακραίο ομοφοβικό λόγο της σεπτής κάρας του Πειραιά.

Η βάση αυτής της δημοσιότητας πρέπει να αναζητηθεί στην έξαρση του φασισμού και του ρατσισμού που δεν αφήνει πλέον αδιάφορους και τους καλόπιστους παρατηρητές. Ουσιαστικά το πρόβλημα είναι χρονίζον αλλά τα τελευταία χρόνια η άνοδος του νεοφασισμού δεν μπορεί να περάσει άλλο απαρατήρητη και θα επισημαίνονται  και θα στηλιτεύονται ολοένα περισσότερο συχνά οι παρεκτροπές. Φαίνεται πως ο μητροπολίτης του μίσους επιδιώκει να αποκομίσει προσωπικά οφέλη από την φανερά πολιτική εκμετάλλευση της φρίκης παρά τις αντιθέτου κλίματος διορθωτικές δηλώσεις του:

Τά ὅσα ἀνέφερα κατά τήν τηλεοπτικήν μου συνέντευξιν εἰς τήν ἐκπομπήν «κοινωνία ὥρα mega» ἀποτελοῦν αὐστηρῶς προσωπικάς μου θέσεις καί ἀπόψεις τάς ὁποίας ἐπανειλλημένως προφορικῶς καί γραπτῶς ἔχω ἐκθέσει. Σέβομαι(!), τιμῶ(!) καί ἀγαπῶ(!) ἰδιαζόντως(!) τόν ἑβραϊκόν λαόν.

Το συστατικό στοιχείο όλης αυτής της σπερμολογίας είναι μεν κατά βάση ρατσιστικό αλλά αποφεύγουμε το ουσιαστικό πρόβλημα παραμένοντας μόνο σε αυτό τον χαρακτηρισμό. Όπως εξηγεί ευσύνοπτα ο Παναγιώτης Σιαβελής στο συλλογικό έργο “Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική”, εκδ. Διάπυρον και στο σχετικό ιστολόγιο:

Ο τρόπος αυτός αντίληψης της πραγματικότητας είναι αρκετός για να παροπλίσει τη λογική, να απαγορεύσει την ψύχραιμη κατανόηση και ανάλυση των κοινωνικοπολιτικών φαινομένων, να καταμερίσει γρήγορα και ανισομερώς τεράστιες ευθύνες και εν τέλει να ορίσει πρακτικές ανθρωποθυσίας σε οποιονδήποτε πιστέψει ότι όντως είναι τόσο απλό, ότι η αποκατάσταση της δικαιοσύνης και η απαλλαγή από τη δυστυχία είναι απλώς ένα θέμα που το αναστέλλουν κάποιοι ξένοι προς την κοινωνία (οι Εβραίοι, οι Καπιταλιστές, οι Μασόνοι, οι Τραπεζίτες, οι Βουλευτές, οι Εχθροί του Ελληνισμού, οι Ελίτ, οι Μπάτσοι, οι Μετανάστες κ.λπ., είτε μόνοι είτε σε μεταξύ τους συνεργασίες), αφήνοντας ως εννοούμενο να συναχθεί ότι το πολιτικό παιχνίδι είναι απλώς ένας πόλεμος και πως κάθε πράξη προς την απομόνωση μέχρι και τη φυσική εξόντωση του εχθρού είναι στον σωστό δρόμο, είναι Καλή.

Μια άλλη εφαρμογή των παραπάνω θέσεων υπάρχει στην βίαιη επιχείρηση των ΜΑΤ για την απομάκρυνση 20 (κατά το in.gr) μεταναστών -Ιρανών, Παλαιστινίων και Αφγανών- αιτούντων για άσυλο που ζούσαν επί ενάμιση μήνα μέσα σε αντίσκηνα στο Ψυχικό, κοντά στα γραφεία της ‘Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Πέρα από τη χλιαρή διάχυση της είδησης στα -κυρίως διαδικτυακά- ΜΜΕ, η σιωπή που ακολούθησε ήταν ουσιαστικά εκκωφαντική. Το σενάριο δεν έχει τους κακούς Εβραίους για να προστρέξουν προς βοήθεια των μεταναστών οι ντίβες “της αλληλεγγύης στο δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό” διότι απλούστατα επιβεβαιώνουν αυτό που έχω επισημάνει πολλές φορές: πως δεν είμαστε φιλόκουρδοι και φιλοπαλαιστίνιοι αλλά τουρκοφάγοι και εβραιοφάγοι. Ο τρόπος που παρουσίασε την είδηση ένα ειδησεογραφικό πορτάλ είναι χαρακτηριστικός όπως θα δούμε παρακάτω.

Ενώ αυτή η είδηση κυκλοφόρησε ως είχε από το newsroom ΔΟΛ και το ΑΠΕ-ΜΠΕ και η Ελευθεροτυπία αναφέρεται σε “δεκάδες αλλοδαπούς”, η συντάκτρια του σχετικού ρεπορτάζ στο TVXS.gr ακολουθεί μια διαφορετική ατραπό ενημέρωσης. Δεν υπάρχουν μεταναστάτες τριών εθνοτήτων αλλά αποκλειστικά Παλαιστίνιοι οι οποίοι υποστηρίζονται μόνο από ένα μικρό ακροαριστερό κόμμα με εμφανείς αντισημιτικές θέσεις. Ενώ το ποσοστό των μεταναστών κυμαίνεται κι εξαρτάται από τη χρονική στιγμή που καταγράφει η συντάκτης κατά τη διάρκεια της τρίμηνης απεργίας πείνας, η αποσιώπηση των Αφγανών και των Ιρανών προς όφελος των Παλαιστινίων υποκρύπτει σαφώς την αντισημιτική πτυχή: ο σκοπός θα επιτευχθεί από τους επισκέπτες του πορτάλ, γράφει με χαρακτηριστική ειρωνεία και απαξίωση ένας εξ αυτών «τους παρεξηγησατε ρε παιδια! Οι καλοι μας μπατσοι ηθελαν μονο να τους δωσουν λιγο «αρωμα απο την πατριδα» με απαγορευμενα χημικα made in israel.» Αν ήταν made in Greece δεν θα μπορούσε να υποστηριχτεί μια ανάλογη διατύπωση…

Η μόνη οργανωμένη όσο κι επίσημη αντίδραση από πολιτικό εκτός κυβέρνησης για τις σπερμολογίες του μητροπολίτη του μίσους προήλθε από την Ντόρα Μπακογιάννη, που προς τιμήν της υιοθέτησε ιδιαίτερα επικριτική γλώσσα γράφοντας χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων πως «η ιστορία δεν ξαναγράφεται με βάση τις προκαταλήψεις κανενός.» Αν και η δήλωσή της δεν αποφεύγει ορισμένες διατυπώσεις που θα μπορούσαν να κριθούν κάτω από το πρίσμα της αμοιβαίας υποχωρητικότητας και του συμψηφισμού με την Ορθόδοξη Εκκλησία, σχετικά διαφωτίζει ο Λασκαράτος στο ιστολόγιο του Ροΐδη, εν τούτοις η στάση της είναι υποδειγματική.

Κι αν εξαιρέσουμε τις γνωστές απόψεις της ακροδεξιάς, ποιός από τα αριστερά κόμματα και ειδικά αρχηγός κόμματος βγήκε να καταδικάσει τις δηλώσεις του μητροπολίτη του μίσους; Όταν σημαίνοντα στελέχη της ελληνικής Αριστεράς μπαινοβγαίνουν στο καθεστωτικό Ιράν για να συμπράξουν στη “διεθνή αλληλεγγύη προς τον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό”, ενώ στην ουσία αυτό είναι το γελοίο πρόσχημα για την στήριξη του πολεμοκάπηλου αντισημιτισμού του Αχμαντινετζάν ως νέος αναδυόμενος Μιλόσεβιτς, μην απορούμε μετά πως ο νεοφασιστικός λόγος εμφωλιάζει και στα αριστερά με την κρυφή ανοχή των ηγετών της. Υπάρχει κι αυτή η διαρκώς μελλοθάνατη Σακινέχ για την οποία κανένας Έλληνας βουλευτής δεν μιλάει και δεν την υποστηρίζει…

Στο προφίλ του Παναγιώτη Δημητρά στο Facebook είδα δυο χαρακτηριστικές φωτογραφίες από την επίσκεψή του στη Ρώμη τον περασμένο Οκτώβριο. Ενώ η διεθνής κατακραυγή για την καταδίκη σε θάνατο στην Σακινέχ είναι γνωστή σε μας, πολύ λιγότερο διαδεδομένη είναι και η κινητοποίηση για την απελευθέρωση του ισραηλινού λοχία Γκιλάτ Σαλίτ, που τον κρατάει όμηρο η Χαμάς από το 2006. Στο δημαρχείο της Ρώμης, το Παλάτσο Σενατοριάλι, και στο Παλάτσο Νουόβο όπου στεγάζεται μουσείο, και τα δύο σε σχέδια του Μικελάντζελο, αναρτήθηκαν δύο πανό με τα πρόσωπα της Σακινέχ και του Σαλίτ. Ο συμβολικός ανθρωπισμός αυτής της κίνησης δεν έχει καμία σχέση με τα μικροπολιτικά τερτίπια των πανό στην Ακρόπολη και γενικά μια πλειοψηφία των Ιταλών είναι ευαίσθητη στα ανθρώπινα δικαιώματα. Υπάρχει όμως μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια, ο δήμαρχος της Ρώμης Τζιάνι Αλεμάνο ανήκει στον συντηρητικό χώρο που φλερτάρει με την Ακροδεξιά, καθότι υποστηρίζεται από τον Μπερλουσκόνι, έχει κάνει επίτιμους δημότες τον Σαλίτ και τον… Δαλάι Λάμα. Ποιός τοπικός άρχοντας στην Ελλάδα θα τολμούσε να κάνει ανάλογες κινήσεις χωρίς να έχει την έγνοια του μικροπολιτικού κόστους;

Οι δύο φωτογραφίες από τη Ρώμη που τράβηξε ο Παναγιώτης Δημητράς:

Advertisements

2 thoughts on “Ο μητροπολίτης Σεραφείμ και ο αμοραλισμός της ελληνικής πολιτικής σκηνής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s