Το νέο εθνικιστικό πάλκο της Αγίου Κωνσταντίνου

national_theater

Το να γράφεις για την λαθρομετανάστευση και το κύμα της εγκληματικότητας αυτό τον καιρό δεν είναι εύκολο πράγμα. Έχεις να αντιμετωπίσεις έναν ωκεανό βλακείας που δεν προέρχεται μόνο από την ακροδεξιά αλλά απλώνεται σε όλο το πολιτικό φάσμα και, φυσικά, στην καθημερινότητα που ζούμε. Διαβάζουμε σε άρθρο της Καθημερινής για τις «Αγριες σκηνές» του Εθνικού Θεάτρου:
Πριν από δύο εβδομάδες ο Γιάννης Χουβαρδάς έστειλε ανοιχτή επιστολή στον Κώστα Καραμανλή με την οποία τον ενημέρωνε για την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ευρύτερη περιοχή της Ομόνοιας με αποτέλεσμα να προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα για το επίπεδο ασφάλειας των θεατών, όταν με το καλό αρχίσουν οι παραστάσεις το φθινόπωρο.
Καταρχάς, δεν υπάρχει πουθενά δημοσιευμένη η επιστολή για να χαρακτηρίζεται ανοιχτή. Οπότε, οι διαπιστώσεις ανήκουν περισσότερο στον δημοσιογράφο και έτσι δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για το τι γράφει ο Χουβαρδάς στον πρωθυπουργό. Ο υπότιτλος του άρθρου είναι προβληματικός: Εγκλημα, βία και ναρκωτικά απειλούν τους θεατές στην Αγίου Κωνσταντίνου. Είναι πλεονασμός ο διαχωρισμός της βίας από το έγκλημα, αλλά προφανώς ήθελε να γράψει έγκλημα, πορνεία και ναρκωτικά. Πιο κάτω όμως διαβάζουμε την άποψη μιας μόνιμης κατοίκου της περιοχής:
Φαντάζομαι(sic) πως θα υπάρξει κάποια μέριμνα κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, μια ζώνη ασφαλείας που θα επιτρέπει την ομαλή προσέλευση και αποχώρηση των θεατών. Στη θέση τους, πάντως, θα απέφευγα να κινηθώ ακόμα και δύο στενά πιο κάτω από το θέατρο. Και σίγουρα δεν θα έπαιρνα το αυτοκίνητό μου. Γιατί αν με ρωτούσατε τι άλλαξε στη γειτονιά τα τελευταία χρόνια δεν θα σας έλεγα ούτε τα ναρκωτικά, ούτε τις εκδιδόμενες γυναίκες, φαινόμενα εξαιρετικά οικεία σε όσους γνωρίζουν την περιοχή. Αυτό που άλλαξε είναι ότι μέρα μεσημέρι μπορεί να σου επιτεθεί ο οποιοσδήποτε, να σου ορμήσουν για να σου πάρουν την τσάντα σου, να σε χτυπήσουν. Αυτό μάλιστα, είναι κάτι καινούργιο.
Αφού το λέει αυτό το πράγμα μια κάτοικος της περιοχής, που γνωρίζει τα πράγματα από πρώτο χέρι, δεν σημαίνει ότι έχει και την αρμοδιότητα να προτείνει λύσεις. Μια ζώνη ασφαλείας που θα επιτρέπει την ομαλή προσέλευση και αποχώρηση των θεατών, προτείνει η περίοικος, δεν λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Αντιθέτως το επιτείνει αναγνωρίζοντας το καινούριο status quo της περιοχής. Μου φαίνεται λίγο κωμικός ο φόβος γιατί από τη μία, αν σου πουλήσουν πρέζα και σάρκα, λες ένα λακωνικό «όχι, ευχαριστώ» κι από την άλλη οι θεατές θα σχολάσουν προς το μετρό, δεν θα κάνουν μια ρομαντική βόλτα στα γύρω σοκκάκια υπνωτισμένοι από την παράσταση που παρακολούθησαν. Και κανείς δεν είναι τρελός να πάει βραδιάτικα στις αφετηρίες των λεωφορείων γύρω από την Ζήνωνος, το μετρό προσφέρει απλόχερες εναλλακτικές λύσεις στις μετακινήσεις και συνηθέστερα θα πάει σε μπαρ ή εστιατόριο σε άλλη γειτονιά μακριά από το Εθνικό Θέατρο.
Παρακάτω στο άρθρο, υπάρχει μια διατύπωση που ξενίζει λίγο.
Υπό αυτές τις συνθήκες, απορεί κανείς πως δεν είχαμε κάποιο δυσάρεστο επεισόδιο τον περασμένο χειμώνα, όταν εγκαινιάστηκε το νέο συγκρότημα του Εθνικού με τη λειτουργία της Νέας Σκηνής. «Οι άνθρωποι έφευγαν όλοι μαζί, αγριεμένοι από την κατάσταση», μου είχε εξομολογηθεί πριν από λίγες εβδομάδες εργαζόμενος στο Εθνικό. Ηταν κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας της Κίνησης Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου στην οποία το Εθνικό Θέατρο συμμετέχει διακριτικά ως άμεσος ενδιαφερόμενος.
Αφού δεν συνέβει κάποιο επεισόδιο, γιατί ήταν αγριεμένοι αυτοί οι άνθρωποι; Και κυρίως ποιοί άνθρωποι ήταν αγριεμένοι, οι πολίτες ή οι εργαζόμενοι και οι θεατές; Έχω την εντύπωση ότι χρησιμοποιείται παραπλανητικά ένας δυναμικός τρόπος έκφρασης για να αποδοθεί μια συλλογική διαχείρηση της πραγματικότητας που απέχει τελικά από την αλήθεια, διαφαίνεται εδώ το ίδιο κόλπο που εφαρμόζουν στον Άγιο Παντελεήμονα οι δήθεν «επιτροπές κατοίκων» που καθοδηγούνται από τους ακροδεξιούς του ΛΑ.Ο.Σ. και της Χρυσής Αυγής. Διότι, η αλήθεια αυτή μας λέει ότι υπάρχει περισσότερος φόβος παρά καθεαυτή εγκληματικότητα, που αυτή όμως βρίσκεται αρκετά τετράγωνα μακρύτερα από το Εθνικό Θέατρο κι όχι μπροστά στο πεζοδρόμιο του ώστε να δικαιολογείται και η «δημιουργία ζώνης ασφαλείας» για τους θεατές.
Τώρα όμως, διαβάζουμε:
Ενας κάτοικος αφηγείται την κατάσταση με ιδιαίτερη ευγλωττία. «Δοκιμάστε να σταθείτε στην πλατεία χαζεύοντας δεξιά και αριστερά. Στα τρία λεπτά θα σας πλησιάσει κάποιος και θα σας ψιθυρίσει: “κόκα; πρέζα;”».
Έγραψα πιο πάνω: πείτε «όχι, ευχαριστώ» και φύγετε. Δεν υπάρχει έγκλημα όταν κάποιος σας πλησιάσει για να πουλήσει την πραμάτεια του, μπορεί να είναι ο ίδιος ο εγκληματίας κι εσείς οι πελάτες του αλλά έγκλημα είναι όταν υπάρχει το τεκμήριο του κι όχι επειδή σας είπε κάποιος τη λέξη «κόκα» ή όποιο άλλο είναι το αντικείμενο της αγοραπωλησίας. Η διαφορά είναι λεπτή, όχι αναγκαστικά με τη νομική ορολογία, και ελπίζω ότι καταλαβαίνετε τι προσπαθώ να πω. Σε μια οποιαδήποτε γειτονιά μπορεί κάποιος να σας πει ότι πουλάει πρέζα αλλά ξέρουμε όλοι αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο πέρα από το να έχουμε το νου μας εφόσον γνωρίζουμε και την ανοχή των κρατικών υπηρεσιών στο εμπόριο ναρκωτικών που κυνηγάει, για το θεαθήναι κυρίως, τα θύματα. Προσέξτε όμως πως αυτή η ανοχή στους εμπόρους ναρκωτικών δεν διαφέρει ιδιαίτερα κι από τις άλλες εκφάνσεις της εγκληματικότητας. Κι αυτό συμβαίνει για ένα απλό λόγο, όπου υπάρχουν ευτυχισμένοι πελάτες που τονώνουν μια σχεδόν επίσημα αποδεκτή παραοικονομία, δεν συμφέρει η απόλυτη καταστολή του εγκλήματος. Τα ναρκωτικά, η πορνεία, η προστασία, η εκμετάλλευση των λαθρομεταναστών συνεισφέρουν γενικότερα στην οικονομία της Ελλάδας. Θυμάστε ότι τελικά οι Έλληνες είμαστε κατά 25% πλουσιότεροι απ’ όσο πιστευόταν επειδή στο ΑΕΠ συνυπολογίζεται πλέον και το μαύρο χρήμα;
Και πως γίνεται η Πάτρα να έχει τόσο εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό λαθρομεταναστών όταν δεν συνορεύει με την… Τουρκία; Το πρόβλημα δεν είναι, λοιπόν, οι λαθρομετανάστες αλλά εμείς που κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά σε αυτή την καραμπινάτη κάλυψη των παραοικονομικών δραστηριοτήτων από το κράτος. Μας φταίνε οι «ξένοι» αλλά εμείς είμαστε που τους εκμεταλλευόμαστε. Μας φταίνε τα πρεζόνια αλλά δεν διαμαρτυρόμαστε εξίσου τόσο για τον ύποπτα ταχύτατο νεοπλουτισμό, με τα θηριώδη SUV να αλωνίζουν τις λεωφόρους και να γαργαλάνε το γκλάμορ των ΜΜΕ. Μοιάζουμε ολοένα και περισσότερο με την Ρωσία του Πούτιν. Χάνουμε το μέτρο εδώ και πολύ καιρό κι αυτό αποδεικνύεται εύκολα από την ταχύτατη άνοδο των γκέτο στην Αθήνα και σε άλλες περιοχές της χώρας με την ταυτόχρονη ιλιγγιώδη άνοδο του νεοπλουτισμού. Τώρα ο επικίνδυνος ξένος είναι ο Ασιάτης μουσουλμάνος όπως παλιότερα ήταν ο Αλβανός. Αλλά με μια διαφορά: οι Αλβανοί δεν έστηναν γκέτο στην καρδιά της Αθήνας. Με το ζήτημα του «ξένου μιάσματος» θα ασχοληθώ στο επόμενο σημείωμα, αφού σκεφτούμε επάνω στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Γιάννη Η. Χάρη, θα χρησιμοποιήσω ως βάση μερικές διαπιστώσεις για να εκθέσω τις απόψεις μου.
Σημ. Την ώρα που έγραφα το κείμενο, είδα από το google reader μια ανάρτηση των bloopers για το πως διαστρεβλώνται οι δηλώσεις του Ζακ Μπαρό σχετικά με την λαθρομετανάστευση από τους συνήθεις εθνικιστές των πρωκτικών ενημερωτικών μπλογκ και άλλων ειδησεογραφικών ιστοσελίδων. Διαβάστε το.

Το να γράφεις για την λαθρομετανάστευση και το κύμα της εγκληματικότητας αυτό τον καιρό έχει γίνει ακόμα πιο δύσκολο από ποτέ. Έχεις να αντιμετωπίσεις έναν ωκεανό βλακείας που δεν προέρχεται μόνο από την ακροδεξιά αλλά απλώνεται σε όλο το πολιτικό φάσμα και, φυσικά, στην καθημερινότητα που ζούμε. Διαβάζω σήμερα σε άρθρο της Καθημερινής, για τις «Αγριες σκηνές» του Εθνικού Θεάτρου:

Πριν από δύο εβδομάδες ο Γιάννης Χουβαρδάς έστειλε ανοιχτή επιστολή στον Κώστα Καραμανλή με την οποία τον ενημέρωνε για την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ευρύτερη περιοχή της Ομόνοιας με αποτέλεσμα να προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα για το επίπεδο ασφάλειας των θεατών, όταν με το καλό αρχίσουν οι παραστάσεις το φθινόπωρο.

Καταρχάς, δεν υπάρχει πουθενά δημοσιευμένη η επιστολή για να χαρακτηρίζεται ανοιχτή. Οπότε, οι διαπιστώσεις ανήκουν περισσότερο στον δημοσιογράφο και έτσι δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για το τι γράφει ο Χουβαρδάς στον πρωθυπουργό. Ο υπότιτλος του άρθρου είναι προβληματικός: Εγκλημα, βία και ναρκωτικά απειλούν τους θεατές στην Αγίου Κωνσταντίνου. Είναι πλεονασμός ο διαχωρισμός της βίας από το έγκλημα, αλλά προφανώς ήθελε να γράψει έγκλημα, πορνεία και ναρκωτικά. Και διαβάζουμε την άποψη μιας μόνιμης κατοίκου της περιοχής που έρχεται ως επικύρωση του υπότιτλου:

Φαντάζομαι (sic) πως θα υπάρξει κάποια μέριμνα κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, μια ζώνη ασφαλείας που θα επιτρέπει την ομαλή προσέλευση και αποχώρηση των θεατών. Στη θέση τους, πάντως, θα απέφευγα να κινηθώ ακόμα και δύο στενά πιο κάτω από το θέατρο. Και σίγουρα δεν θα έπαιρνα το αυτοκίνητό μου. Γιατί αν με ρωτούσατε τι άλλαξε στη γειτονιά τα τελευταία χρόνια δεν θα σας έλεγα ούτε τα ναρκωτικά, ούτε τις εκδιδόμενες γυναίκες, φαινόμενα εξαιρετικά οικεία σε όσους γνωρίζουν την περιοχή. Αυτό που άλλαξε είναι ότι μέρα μεσημέρι μπορεί να σου επιτεθεί ο οποιοσδήποτε, να σου ορμήσουν για να σου πάρουν την τσάντα σου, να σε χτυπήσουν. Αυτό μάλιστα, είναι κάτι καινούργιο.

Αφού το λέει αυτό το πράγμα μια κάτοικος της περιοχής, που τα γνωρίζει από πρώτο χέρι, δεν σημαίνει ότι έχει και την αρμοδιότητα να προτείνει λύσεις. Μια ζώνη ασφαλείας που θα επιτρέπει την ομαλή προσέλευση και αποχώρηση των θεατών, προτείνει η περίοικος, δεν λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Αντιθέτως το επιτείνει αναγνωρίζοντας το status quo της περιοχής. Μου φαίνεται λίγο κωμικός ο φόβος γιατί από τη μία, αν σου πουλήσουν πρέζα και σάρκα λες ένα λακωνικό «όχι, ευχαριστώ» κι από την άλλη, οι θεατές θα σχολάσουν προς το μετρό, δεν θα κάνουν μια ρομαντική βόλτα στα γύρω σοκκάκια υπνωτισμένοι από την παράσταση που παρακολούθησαν. Και κανείς δεν είναι τρελός να πάει βραδιάτικα στις αφετηρίες των λεωφορείων γύρω από την Ζήνωνος, το μετρό προσφέρει απλόχερες εναλλακτικές λύσεις στις μετακινήσεις και συνηθέστερα θα πάει σε μπαρ ή εστιατόριο σε άλλη γειτονιά μακριά από το Εθνικό Θέατρο.

Παρακάτω στο άρθρο, υπάρχει μια διατύπωση που ξενίζει λίγο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, απορεί κανείς πως δεν είχαμε κάποιο δυσάρεστο επεισόδιο τον περασμένο χειμώνα, όταν εγκαινιάστηκε το νέο συγκρότημα του Εθνικού με τη λειτουργία της Νέας Σκηνής. «Οι άνθρωποι έφευγαν όλοι μαζί, αγριεμένοι από την κατάσταση», μου είχε εξομολογηθεί πριν από λίγες εβδομάδες εργαζόμενος στο Εθνικό. Ηταν κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας της Κίνησης Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου στην οποία το Εθνικό Θέατρο συμμετέχει διακριτικά ως άμεσος ενδιαφερόμενος.

Αφού δεν συνέβει κάποιο επεισόδιο, γιατί ήταν αγριεμένοι αυτοί οι άνθρωποι; Και κυρίως ποιοί άνθρωποι ήταν αγριεμένοι, οι πολίτες ή οι εργαζόμενοι και οι θεατές; Έχω την εντύπωση ότι χρησιμοποιείται παραπλανητικά ένας δυναμικός τρόπος έκφρασης για να αποδοθεί μια συλλογική διαχείριση της πραγματικότητας που απέχει τελικά από την αλήθεια, διαφαίνεται εδώ το ίδιο κόλπο που εφαρμόζουν στον Άγιο Παντελεήμονα οι δήθεν «επιτροπές κατοίκων» που καθοδηγούνται από τους ακροδεξιούς του ΛΑ.Ο.Σ. και της Χρυσής Αυγής. Διότι, η αλήθεια αυτή μας λέει ότι υπάρχει περισσότερο ο φόβος – και η καλλιέργεια του αφού η εγκληματικότητα της περιοχής δεν είναι καινούριο φρούτο αλλά χρονίζον πρόβλημα, που σαφώς το γνωρίζουν οι πιστοί θεατές του Εθνικού Θεάτρου – παρά καθεαυτή εγκληματικότητα, που αυτή όμως βρίσκεται αρκετά τετράγωνα μακρύτερα από το Εθνικό Θέατρο κι όχι μπροστά στο πεζοδρόμιο του ώστε να δικαιολογείται και η «δημιουργία ζωνών ασφαλείας» για τους θεατές. Είναι υπερβολή να προβάλλεται αυτή η λύση από μια μεγάλη και σοβαρή εφημερίδα.

Τώρα όμως, διαβάζουμε:

Ενας κάτοικος αφηγείται την κατάσταση με ιδιαίτερη ευγλωττία (sic). «Δοκιμάστε να σταθείτε στην πλατεία χαζεύοντας δεξιά και αριστερά. Στα τρία λεπτά θα σας πλησιάσει κάποιος και θα σας ψιθυρίσει: “κόκα; πρέζα;”».

Έγραψα πιο πάνω: πείτε «όχι, ευχαριστώ» και φύγετε. Δεν υπάρχει έγκλημα όταν κάποιος σας πλησιάσει για να πουλήσει την πραμάτεια του, μπορεί να είναι ο ίδιος ο εγκληματίας κι εσείς οι πελάτες του αλλά έγκλημα είναι όταν υπάρχει το τεκμήριο του κι όχι επειδή σας είπε κάποιος τη λέξη «κόκα» ή όποιο άλλο είναι το αντικείμενο της αγοραπωλησίας. Η διαφορά είναι λεπτή, όχι αναγκαστικά με τη νομική ορολογία, και ελπίζω ότι καταλαβαίνετε τι προσπαθώ να πω. Σε μια οποιαδήποτε γειτονιά μπορεί κάποιος να σας πει ότι πουλάει πρέζα αλλά ξέρουμε όλοι αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο πέρα από το να έχουμε το νου μας εφόσον γνωρίζουμε και την ανοχή των κρατικών υπηρεσιών στο εμπόριο ναρκωτικών αλλά κυνηγάνε, για το θεαθήναι κυρίως, τα θύματα. Προσέξτε όμως πως αυτή η ανοχή στους εμπόρους ναρκωτικών δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τις άλλες εκφάνσεις της εγκληματικότητας. Κι αυτό συμβαίνει για ένα απλό λόγο, όπου υπάρχουν ευτυχισμένοι πελάτες που τονώνουν μια σχεδόν επίσημα αποδεκτή παραοικονομία, δεν συμφέρει η απόλυτη καταστολή του εγκλήματος. Τα ναρκωτικά, η πορνεία, η προστασία, η εκμετάλλευση των λαθρομεταναστών συνεισφέρουν γενικότερα στην οικονομία της Ελλάδας. Θυμάστε ότι τελικά οι Έλληνες είμαστε κατά 25% πλουσιότεροι απ’ όσο πιστευόταν επειδή στο ΑΕΠ συνυπολογίζεται πλέον και το μαύρο χρήμα;

Και πως γίνεται η Πάτρα να έχει τόσο εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό λαθρομεταναστών όταν δεν συνορεύει με την… Τουρκία; Το πρόβλημα δεν είναι, λοιπόν, οι λαθρομετανάστες αλλά εμείς που κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά σε αυτή την καραμπινάτη κάλυψη από το κράτος στις παραοικονομικές δραστηριοτήτες που ενισχύουν ντροπιαστικά το ΑΕΠ. Μας φταίνε οι «ξένοι» αλλά εμείς είμαστε που τους εκμεταλλευόμαστε. Μας φταίνε τα πρεζόνια αλλά δεν διαμαρτυρόμαστε εξίσου τόσο για τον ύποπτα ταχύτατο νεοπλουτισμό, με τα θηριώδη SUV να αλωνίζουν τις λεωφόρους και να γαργαλάνε το γκλάμορ των ΜΜΕ. Μοιάζουμε ολοένα και περισσότερο με την Ρωσία του Πούτιν. Χάνουμε το μέτρο εδώ και πολύ καιρό κι αυτό αποδεικνύεται εύκολα από την ταχύτατη άνοδο των γκέτο στην Αθήνα και σε άλλες περιοχές της χώρας με την ταυτόχρονη ιλιγγιώδη άνοδο του νεοπλουτισμού. Τώρα ο επικίνδυνος ξένος είναι ο Ασιάτης μουσουλμάνος όπως παλιότερα ήταν ο Αλβανός. Αλλά με μια διαφορά: οι Αλβανοί δεν έστησαν ποτέ σοβαρό γκέτο στην καρδιά της Αθήνας, αφομοιώνονται αργά και σταθερά από την ελληνική κοινωνία.

Σημ. Την ώρα που έγραφα το κείμενο, είδα από το google reader μια ανάρτηση των bloopers για το πως διαστρεβλώνονται οι δηλώσεις του Ζακ Μπαρό, σχετικά με την λαθρομετανάστευση, από τους συνήθεις εθνικιστές των πρωκτικών ενημερωτικών μπλογκ και άλλων ειδησεογραφικών ιστοσελίδων. Διαβάστε το.

Advertisements

3 thoughts on “Το νέο εθνικιστικό πάλκο της Αγίου Κωνσταντίνου

  1. Εδώ και 10 χρόνια που πάω στο Εθνικό, στην γωνία του θεάτρου (την πρώτη καθώς κατεβαίνεις από Ομόνοια) ήταν ένας νταβατζής και πούλαγε μουνάκια και δεν ενοχλήθηκε κανείς. Οι μετανάστες τους πείραξαν? Και στο κάτω κάτω να μην πηγαίνουν οι μαντάμες με τους κολιέδες με τα μαργαριτάρια (λέμε τώρα) να μην διατρέχουν και κίνδυνο. Τα μπιζού για τις δεξιώσεις όχι για τους χώρους τέχνης.

  2. Και καλά, ας πούμε ότι θα ενδιαφερθεί ο Πρώθυ μας να προστατέψει τους θεατές κατά την προσέλευσή τους και την αναχώρησή τους από το Εθνικό Θέατρο.
    Θα τους προστατέψει κανείς και κατά την παραμονή τους σε αυτό; Από θεατρολογικούς κινδύνους, εννοώ.
    Δυστυχώς, ο μόνο κατ’ επώνυμο κ. Χουβαρδάς δεν αντιλαμβάνεται ότι και τα πρεζόνια και οι πουτάνες αναζητούν ένα κάποιο χώρο να ζήσουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s