Η αυτοκρατορία των ηλίθιων

 

Ξεσάλωσαν πάλι τα εθνίκια, από τα «ενημερωτικά» ιστολόγια μέχρι τα δελτία ειδήσεων. Αφορμή, ο προδότης ανθέλληνας Αλέκος Αλαβάνος που άλλαξε δήθεν έναν τόνο σε μια στροφή του εθνικού ύμνου. Από τον Πρωκτικό μέχρι τον Ψωμιάδη σκούζουν όλοι ότι «βια», με τον τόνο στο άλφα, σημαίνει «βιασύνη» κι έτσι πρέπει να ερμηνεύεται ο στίχος.

Πείτε μου τώρα σοβαρά, ο στίχος «που με βια μετράει τη γη» βγάζει νόημα με την ορολογία των πολύξερων πατριωτών; Αλήθεια, τι μετράς με βιασύνη τη γη κραδαίνοντας το κοφτερό σπαθί έχοντας όψη τρομερή, σαν άλλος Αττίλας φαίνεσαι. Που παρεμπιπτόντως, ο Αττίλας ήταν σπουδαίος στρατηλάτης και ποτέ δεν «βιαζόταν» στο πεδίο της μάχης. Όπως και ο Μεγαλέκος.

[Διαβάστε περισσότερα]

Δυστυχώς για τους πολύξερους πατριώτες κι ευτυχώς για την ιστορική πραγματικότητα ο Αλαβάνος έχει δίκιο. Στο εξαιρετικό ιστολόγιο Λες-Μαλακίες έχει γίνει εξαντλητικός διάλογος, με τη διαφωτιστική συμμετοχή του Νίκου Σαραντάκου στα σχόλια σε αυτό το ποστ, και τα ντοκουμέντα συνηγορούν ότι η σωστή λέξη στο στίχο είναι βία, που στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει δύναμη και ρώμη. Για μουσικούς λόγους, ο Μάντζαρος μετέφερε τον τόνο για να ταιριάξει η λέξη με το μέτρο και βγήκε έτσι η παρανόηση περί βιασύνης. 

Ιδού και το τεκμήριο, από την ιστοσελίδα της  Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας:

ymnos

Ανιχνεύονται όμως κάποιοι πιθανοί υπαίτιοι γι αυτή την ανόητη σύγχυση, ο ένας είναι το γνωστό λεξικό του Δημητράκου, παλιό λεξικό που αφθονεί μάλλον σε βιβλιοθήκες υπερπατριωτών. Στο λήμμα βιά διαβάζουμε:

σπουδή, ταχεία ενέργεια, ορμή, σφοδρά έφεσις, επιθυμία, ανάγκη επείγουσα.

όταν ο Σταματάκος τα λέει πιο λακωνικά κι ακριβέστερα αλλά βάζει από την πίσω πόρτα τον Σολωμό:

βιά: συνώνυμο βία, σπουδή, βιασύνη. Ποιητικό, στιχουργικό.

Ο άλλος είναι το δημοφιλές λεξικό Τεγόπουλου-Φυτράκη. Δίνει επίσης ξεχωριστά λήμματα για βία και βια όπου στο δεύτερο διαβάζουμε:

βια (η) ουσ. [<αρχ. βία] η βιασύνη: σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη (Διον. Σολωμός).

Είναι κατά κάποιο τρόπο κατανοητό, μετά την ξεφτίλα του Καρατζαφέρη, πως οι βιαστικοί υπερπατριώτες εκτέθηκαν και δεν θέλουν να παραδεχτούν το λάθος τους. Δεν είναι όμως συγχωρητέο ολόκληρος αρχηγός κόμματος, που κουνά απειλητικά το πατριωτικόμετρο, να εγκαλεί άλλον αρχηγό κόμματος κάνοντας τον φιλόλογο, για να μην πω λεξικογράφο. Με κάτι τέτοια χαζά εθνικιστικά τερτίπια ο καθένας δικαιούται να μιλάει για την αυτοκρατορία των ηλίθιων.

Advertisements

4 thoughts on “Η αυτοκρατορία των ηλίθιων

  1. Να σου πω την αλήθεια, βρίσκω ανούσια όλη αυτή την διαμάχη που αφορά σε έναν όρο ενός εθνικού ύμνου, που δεν μπορεί να επεκταθεί σε κάτι περαιτέρω από ένα συμβολισμό του έθνους. Έθνους υπό την έννοια της κοινής πολιτισμικής ταυτότητας, της κοινής παράδοσης και της κοινής γλώσσας… Νομίζω ότι η διαμάχη διεξάγεται όχι στο επίπεδο της έννοιας αυτής, αλλά στο επίπεδο των ιδεών τους. Δεξιός (ακροδεξιός για την ακρίβεια) έναντι αριστερού, καθώς λέγεται (όρους που δεν υιοθετώ, αν εξαιρέσεις την περίπτωση όπου η λέξη δεξιά/αριστερά αποτελούν χαρακτηρισμούς νοοτροπίας). Οπότε, βρίσκω ανούσια τη κουβέντα γιατί την κρίνω ως ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που βεβαίως ξεκίνησε –ως συνήθως (πιθανόν όχι πάντα)- από τον ακροδεξιό θολοκουλτουριάρη εμετικό πολιτικάντη. Κατά τη γνώμη μου, το πρόβλημα μας δεν είναι η βλακεία ή/και η άγνοια τους, αλλά η πολιτική τους ανυπαρξία.

    Η ταπεινή μου γνώμη, έτσι?

  2. «το πρόβλημα μας δεν είναι η βλακεία ή/και η άγνοια τους, αλλά η πολιτική τους ανυπαρξία.»

    Κι όμως, ο Σαράντος Καργάκος έδωσε ρεσιτάλ στην πρωινή εκπομπή των Οικονομέα/Καμπουράκη. Σχεδόν όλα τα κεντρικά δελτία ειδήσεων αναφέρθηκαν σε αυτό το θέμα, δεν ήμουν τρελός να κάτσω να υποστώ όλες αυτές τις εθνικιστικές βδέλλες που έχουν πιάσει μόνιμο στασίδι στην τηλεόραση.

    Όταν λοιπόν δίνεται τόση έκταση σε ένα θέμα για ένα εντελώς ανούσιο θέμα, είναι μικροπολιτικό παιχνίδι για να ψαλιδίσουν τον Σύριζα και τον κάθε Σύριζα.

    Και σίγουρα δεν είναι «πολιτική ανυπαρξία» ένα ακροδεξιό κόμμα που μπήκε στη Βουλή και στηρίζει εμμέσως πλην σαφώς την παραπαίουσα ΝΔ.

    Η ταπεινή μου απάντηση 🙂

  3. Όχι δεν αναφερόμουν μόνο στο ΛΑΟΣ. Εκατέρωθεν ισχύει, κατά την άποψη μου, το φαινόμενο 😛

    Είναι, δηλαδή, η διαχρονική κρίση του ισχύοντος πολιτικού μοντέλου!

    Δε σου την λέω, αν και κάποιος κακοπροαίρετος θα διέκρινε και μια ιδιοτέλεια υπέρ του Συριζα.
    (P.S. κι εγώ την προτιμώ αυτή την ιδιοτέλεια : )

  4. Την γη, με βιάση, εμετρούσαν οι παπάδες
    Αυτήν, που τους μεταβιβάζαν οι πασάδες.
    Οι των παπάδων υπερασπιστές
    Κρίνουν του εικοσιένα τους αγωνιστές…
    Σκυφτοί οι μεν οι δε ξεσηκωμένοι, ουδεμία ομοιότης
    Αυτό, αγαπητοί μου ‘επιστήμονες’, αποκαλείται: “αναρμοδιότης”.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s