Oπως στο ποδόσφαιρο, έτσι και με τα ανθρώπινα μιάσματα

Η ελευθερία του λόγου είναι συνυφασμένη με τη δημοκρατική πολιτεία, αυτό μας διδάσκεται συχνά σαν πρόσχημα για να διατυπωθούν θέσεις που υπονομεύουν την αρχική πρόταση. Σου λένε, η ελευθερία και η δημοκρατία δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τους εχθρούς τους όταν περιφρουρούνται ευσυνείδητα αλλά και ρυθμίζονται σύμφωνα με τις προσταγές του Συντάγματος. Το επιχείρημα αυτό δεν είναι προφανές κι ούτε γίνεται πειστικό όταν κάποιοι εκπρόσωποι θεσμών – εκτελεστικών, πολιτιστικών και άλλων –  κάνουν κατάχρηση της θέσης τους για να προβάλλουν παραληρήματα απύθμενου θράσους, μεταμφιεσμένα σε «επιχειρήματα» και «διάλογο» όταν απευθύνονται σε μια μεγάλη πελατειακή βάση. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι δημοσιογράφοι, wannabe και μη, και τα παραδείγματα πάμπολλα. Ένα ακόμα τέτοιο προστέθηκε προχτές, ο Αντώνης Πανούτσος από τη στήλη του στην SportDay παρουσιάζει ένα αποκρουστικό προσωπείο απανθρωπιάς και χυδαιότητας.

Διαβάστε το κείμενο εδώ:

Oπως στο ποδόσφαιρο, έτσι και με την Aστυνομία

Εάν δεν σας ήρθε η τάση για εμετό γι’ αυτό το ρατσιστικό και σαφέστατα χουντικό παραλήρημα, μπορείτε να συνεχίσετε να διαβάζετε το κείμενο. Παρ’ ότι φοβάμαι ότι δεν θα σας ευχαριστήσω.

Αν σκεφτεί κανείς στο πολυπληθές κοινό στο οποίο απευθύνεται ο Πανούτσος, το θέμα εμπίπτει στη διάσταση του χουλιγκάνου. Ο χούλιγκαν δεν ενδιαφέρεται για λεπτές έννοιες όπως ο σεβασμός, η αγάπη, η ελευθερία, ο πολιτισμός και ούτω καθεξής. Είναι ένας συνειδητοποιημένος καταστροφέας και πληρωμένος τραμπούκος. Σε βλέπει σαν ένα εν δυνάμει μαλάκα που σου αξίζει να σφαδάζεις στη μέση του δρόμου με τα έντερα χυμένα έξω. Σε αντιμετωπίζει σαν ένα σίχαμα της φύσης αν δει ότι έστω μια φορά στη ζωή σου έχεις ανοίξει ένα βιβλίο ακόμα κι αν δεν ξέρεις ανάγνωση. Αποστρέφει με αηδία το βλέμμα του από πάνω σου αν δει ότι έχεις μάνα. Γι’ αυτόν δεν είσαι άνθρωπος, είσαι ένα παιδικό παιχνίδι που πρέπει να σπάσει σε χίλια κομμάτια. Γνωρίζει ότι ένα και ένα μάς κάνουν δύο αλλά γνωρίζει καλύτερα ότι σε εσένα σου αξίζει να ψοφήσεις σαν το σκυλί στο αμπέλι. Κι επιπλέον, ντρέπεται που είναι κρυφός ομοφυλόφιλος.

Θα μου πείτε, καλά τα λέω για τους χούλιγκαν γιατί εσείς είστε ποδοσφαιρόφιλοι, με αγνά αισθήματα για τον αθλητισμό. Πίπες μπλε, είστε συνένοχοι. Είστε κι εσείς χούλιγκαν όταν κάθεστε στις ίδιες κερκίδες με τα ζώα. Είστε κι εσείς χούλιγκαν που δεν τους πετάτε έξω. Είστε κι εσείς χούλιγκαν εφόσον τους ανέχεστε.

Η καλύτερη παρομοίωση που ταιριάζει στον χούλιγκαν είναι πως μοιάζει με καθίκι. Εκεί αφοδεύουμε τα μαύρα ένστικτά μας, αν αυτά ακολουθήσουν μια αυτεξάρτητη δυναμική κι αρχίσουν να κυκλοφορούν, τότε φταίμε εμείς που δεν τα ρίξαμε εγκαίρως στον υπόνομο. Διότι φαίνεται πως η ελευθερία του λόγου δεν αξίζει για όλους. Λυπάμαι που το λέω.

Κάτω, ο Αντώνης Πανούτσος σε νεαρή ηλικία.

 

[YT]euJpg2H5k6k[/YT]


ΥΓ. Νομίζετε πως όλα αυτά τα γράφω στα σοβαρά; Εσείς αποφασίζετε, την ελευθερία του λόγου δεν πρεσβεύουμε;

Advertisements

7 thoughts on “Oπως στο ποδόσφαιρο, έτσι και με τα ανθρώπινα μιάσματα

  1. Όσες φορές πάντως έχω παίξει μπάλα με αθλητικογράφους πάντα γκρινιάζανε και δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε μια πάσα.
    Μάλλον, επειδή ερχόντουσαν αντιμέτωποι με τον ποδοσφαιρικό εαυτό τους.

  2. Μέχρι τα μισά του κειμένου του, γελούσα με την πλήρη του άγνοια και τον σκοταδισμό στον οποίο ζει. Σκέφτηκα, «how pathetic!» … Κατόπιν, που διάβασα τους άρρωστους χαρακτηρισμούς του, πραγματικά έγινε εμετικός.

    Μισώ το ποδόσφαιρό, ως μέσο εκτόνωσης, χειραγώγησης και μαζοποίησης. Κι αυτός ο αδαής Μαλάκας με επιβεβαιώνει.

  3. Έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε την έννοια της έκστασης με μεγάλες μυστικιστικές στιγμές. Υπάρχει όμως η καθημερινή, η κοινότοπη, η χυδαία έκσταση: η έκσταση της οργής, η έκσταση της ταχύτητας στο τιμόνι, η έκσταση του εκκωφαντικού θορύβου, η έκσταση στα γήπεδα. Η ζωή είναι μια τεράστια, αδιάκοπη προσπάθεια να μη χάσουμε τον εαυτό μας απ’ τα μάτια μας, στη στάση μας. Φτάνει να βγούμε από τον εαυτό μας μόλις μια στιγμή, κι αγγίζουμε την επικράτεια του θανάτου.

    A.C. Milan Kundera, Προδομένες Διαθήκες

    Δεν αγαπώ τον φανατικό του ποδοσφαίρου, γιατί έχει ένα παράξενο χαρακτηριστικό: δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο εσύ δεν είσαι […] Είναι ότι δεν μπορεί να διανοηθεί γιατί εγώ δεν νοιάζομαι. Δε θα ‘παιρνε χαμπάρι ούτε κι αν είχα τρία μάτια και δύο κεραίες πάνω στα πράσινα λέπια του ινιακού μου οστού. Δε συλλαμβάνει την έννοια της διαφοράς, της ποικιλίας και του ασύγκριτου των Πιθανών Κόσμων.

    Πως να μη μιλάτε για ποδόσφαιρο, από το Δεύτερο Ελάχιστο Ημερολόγιο, Umberto Eco

  4. Είναι απελπισία να διαπιστώνει κανείς καθημερινά την κατάντια του ελληνικού αθλητισμού όπως εκφράζεται πλέον ανοιχτά ο σκοταδισμός του μέσα από τις αθλητικές «πένες» στο εξαχρειωμένο κοινό του. Ελλάδα, χώρα του σκότους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s