Ο θρήνος για το χαμένο γρόσι

Οι Φιλελεύθεροι, βουλωμένο γράμμα διαβάζω, απεχθάνονται λογοτεχνικά τον Κάρολο Ντίκενς και τον Βίκτωρα Ουγκώ. Λογικό, γιατί ό,τι έγραφαν αυτοί ήταν απόρροια της φαντασίας τους ενώ η πραγματικότητα αποτελούνταν από μεταξωτά βρακιά χεσμένα στις τρούφες και τα καμπερνέ σωβινιόν.

Αφορμή, αυτός ο εμετικός διάλογος που δεν αξίζει ούτε το 1,5€ που αναζητά.

Κατά τα άλλα, τα καρτέλ του χάλυβα είναι το νέο τρέντυ της σούπερ ντούπερ φτώχειας, θα κάνω κι εγώ απεργία πείνας γιατί δεν μετέφρασαν στα ελληνικά μια βιογραφία του Ρίτσαρντ Όσμπορν για τον Κάραγιαν. Μαζί θα απεργήσει και η γάτα μου.

Σε λίγο, έρχεται απεργία πείνας κατά των καρτέλ της Πόρσε και της Λαμποργκίνι. Μπροστάρης στη διαμαρτυρία θα σταθεί ο Στέφανος Μάνος, επειδή τα τανκ που ζήτησε τις προάλλες για την καταστολή των περασμένων Δεκεμβριανών δεν ήταν σινιέ.

– Πεινάμε!

– Πεινάμε!

– Πεινάμε!

Παντεσπάνι να φας, μωρή Αντουανέτα.

__________________________________

ΥΓ. Και δεν έχω πρόχειρο τον Θρήνο για το Χαμένο Γρόσι του Μπετόβεν να σας βάλω.

Advertisements

11 thoughts on “Ο θρήνος για το χαμένο γρόσι

  1. Όλα κι όλα, μην καταπιέζεις τη γάτα σου! Θα έχεις να κάνεις με όλους τους φιλόζωους (μηδέ εμού εξαιρουμένου)!

  2. Να σου πω μια άλλη πλάκα, να είσαι υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά ως εργοδότης να απολύεις υπαλλήλους για 1,5 ευρώ.
    🙂

  3. Ωιμέ! Ωιμέ!

    Μου θύμισε ένα -όχι και τόσο άσχετο- ανέκδοτο.

    Ένας μανιώδης συλλέκτης αντικειμένων και βιβλίων σχετικά με τη ζωή του Λένιν ακούει ότι υπάρχει ένας πίνακας με τίτλο «ο Λένιν στο Παρίσι». Κινεί ουρανό και γη και όταν τελικά ο βοηθός του τον βρίσκει, τον αγοράζει και του το παραδίδει. Μόνο που ο συλλέκτης μένει άναυδος βλέποντας ότι ο πίνακας που αγόρασε σε τρελή τιμή δείχνει ένα ζευγάρι να κάνει έρωτα σε ένα κρεβάτι.

    – Ποιά είναι αυτή; ρωτάει
    – Η γυναίκα του Λένιν.
    – Κι αυτός ποιός είναι;
    – Ο γκόμενός της.
    – Και ο Λένιν που είναι;
    – Στο Παρίσι!

    Κάπως έτσι λειτουργεί η ελληνική νεοφιλελεύθερη σκέψη, στην Αμερική τουλάχιστον το έχουν πιάσει το γράμμα.

  4. Για να μην θυμηθούμε το all time classic:

    – Πόσοι φιλελεύθεροι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
    – Κανένας, θα το φροντίσει η αγορά.

  5. Τι; Δεν έχουμε τον θρήνο για το χαμένο γρόσι ή καλύτερα «Rondo alla ingharese quasi un capriccio» με τον υπότιτλο που έδωσε ο εκδότης Diabeli «Die Wut über den verlorenen Groschen».

    Να μια ερμηνεία με τον Grigory Sokolov:

    fileden

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s