Ο πάτος της ξεφτίλας

Μπορεί η δεύτερη απόδραση του Παλαικώστα να χάρισε ευδαιμονία για τον εξευτελισμό του κράτους, αλλά από ένα σημείο και μετά δεν είναι αστείο. Το ίδιο το κράτος δεν είναι αστείο, αλλά επικίνδυνα γελοίο. Μένω κοντά στις φυλακές του Κορυδαλλού κι έχω μια διαφορετική αντιμετώπιση στο θέμα της ασφάλειας. Αυτή τη φορά οι σκοποί πυροβόλησαν εναντίον του ελικοπτέρου. Δίπλα υπάρχει ένα μεγάλο συγκρότημα σχολείων και την ίδια ώρα γινόταν  διαμαθητικός ποδοσφαιρικός αγώνας σε ένα από τα γήπεδά του. Και τριγύρω φυσικά, τα σπίτια των κατοίκων της περιοχής.

Αυτοί οι ηλίθιοι πολιτικοί που είδαν την απόδραση ως «πρόκληση που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη» και οι δημοσιογράφοι στα κανάλια που σκούζουν «γιατί οι σφαίρες δεν πέτυχαν το ελικόπτερο» έχουν συνείδηση του τι λένε; Ανοίξε ο στόμας τους και το τι μαλακίες ξερνάνε δεν περιγράφεται. Δεν ντρέπονται καθόλου μα καθόλου. Αναγνωρίζω στη χροιά της αλαζονικής αγριοφωνάρας τους ότι θέλανε θύματα, να έπεφτε το ελικόπτερο κι ας σκοτώνονταν επί τόπου και μερικοί άτυχοι μαλάκες. Και μετά κάνουν τις οσίες Μαρίες όταν τους σημαδεύουν οι τρομοκράτες.

Και φυσικά, αφού δεν παραιτήθηκε κανείς μεγαλόσχημος στα γεγονότα του Δεκέμβρη, περιμένουμε λύση εδώ και τώρα;

Που πάμε ρε γαμώτο;

Ο δήμαρχος και οι κάτοικοι του Κορυδαλλού καλά θα κάνουν περισσότερο από ποτέ επιτακτικό το αίτημα για την ταχύτερη και πλήρη απομάκρυνση των φυλακών, να πάνε όπου να ‘ναι. Στο διάολο.

Advertisements

3 thoughts on “Ο πάτος της ξεφτίλας

  1. Παράθεμα: Γελοιότητας συνέχεια… « The ART of Pessimism

  2. Ρε συ Jago, η επανάληψη λένε είναι η μήτηρ της μαθήσεως. Θα μάθουνε τελικά πως ν’ αποτρέπουν αποδράσεις με ελικόπτερο.
    Απλά είναι τελευταία «αγγαρεία» στον κατάλογο. Έχουν τόσα ρουσφέρια να υλοποιήσουν. Λίγη κατανόηση δεν βλάπτει.

    Και στο κάτω-κάτω, αν παραιτούταν σε κάθε πατάτα ο κάθε υπουργός ή τέλος πάντως «υπεύθυνος», θα έπρεπε να αλλάζει η καρέκλα κωλομέρια κάθε έναν μήνα. Δεν προλαβαίνει να ζεστάνει το ύφασμα από κάτω. Ούτε να «βολέψει» τους «δικούς» του.

    Αυτό είναι το πρόβλημα εν τέλει της δημοκρατίας μας. Τα πολλά εισαγωγικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s