Αγαπητέ Αθήναιε

(παρενθετικό ποστ, λίγο εκτός, αλλά σχετικό εν τέλει, του κλίματος των ημερών)

Κατάλαβες τώρα ότι στις μεγάλες – και ακραίες – κρίσεις πως ο καθένας βγάζει τον πραγματικό του εαυτό. Κι αναρωτιέμαι πως με τόσα δείγματα, και δήγματα, γραφής από τους «ομοϊδεάτες» σου δεν τα πήρες στην κράνα νωρίτερα. Έξυπνος άνθρωπος είσαι, κάτσε λοιπόν να σκεφτείς ότι η ιδεολογική απογοήτευση δεν είναι πάντα ένα εποχιακό φαινόμενο που περνάει άπαξ, αλλά το αποτέλεσμα μιας διαρκούς πάλης επάνω σε μια προσωπική ιδεολογία, που όσο πλατιάζει στην δημόσια πολιτική έκφρασή της μπορεί να καταλήξει απατηλή στους στόχους της. Σαν το δικομματισμό και τον κουκουεδοσυριτζιωτισμό ένα πράμα, που μισείς δικαίως.

Γιατί άλλο είναι να καλύπτεσαι από μια σκεπή, κι άλλο να πιστεύεις αυτό που πραγματικά νιώθεις. Η σύγχυση είναι ανθρώπινη μα η ιδεολογία ως συλλογική επεξεργασία γίνεται αδυσώπητη, σαν το έγκλημα της Μήδειας, όταν υπερβεί τα εσκαμμένα της ανοχής και της συγκατάβασης.

Κι όπως είπες ορθότατα, κάποιον πρέπει να γαμάω τώρα για να υπογραμμίσω την πολιτική μου θέση. Μαζί σου με αίμα, τιμή και πατρινή ψωλή.

(Όταν προ ημερών χτύπαγα καμπανάκια περί «Αγών του Χίτλερ», καταλαβαίνεις γιατί τα έλεγα)

_______________

Comments… off.

Advertisements