Η νέα μουσική «προσφορά» του Βήματος

Μια αρκετά ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε το δωρεάν cd γνωριμίας που συνόδευσε το κυριακάτικο Βήμα, η Πέμπτη και η Έβδομη Συμφωνία του Μπετόβεν στις ψηφιακές ηχογραφήσεις του Κάραγιαν. Καλές ερμηνείες, με τη χαρακτηριστική πυγμή και τη συνηθισμένη τάση του αυστριακού μαέστρου για αεροπλανικές ταχύτητες είναι μια ευπρεπέστατη προσφορά που θα ικανοποιήσει σχεδόν όλους τους φιλόμουσους. Πρόκειται για μια νέα σειρά κλασικής μουσικής, που με κόστος μόλις 7.90€ για κάθε Παρασκευή δίνει δύο cd από τον πλούσιο κατάλογο της Deutsche Grammophon. Συνολικά θα δοθούν 50(!) cd για 25 βδομάδες με έργα του βασικού ρεπερτορίου της κλασικής σε ερμηνείες που κυμαίνονται από τις πολύ αξιόλογες έως τις κορυφαίες. Ιδανική σειρά για έναν που θέλει μερικά βασικά έργα, για άλλον να συμπληρώσει τη συλλογή του με κάποια που του λείπουν αλλά και τον φιλόμουσο που θα πάρει σε τιμή ευκαιρίας κάποιες πολύ σημαντικές ηχογραφήσεις.

Δεν είναι όμως χωρίς σύννεφα η σειρά αυτή. Ας ξεκινήσουμε από τα καλά νέα. Η σειρά έχει αρκετές πρόσφατες ηχογραφήσεις που μερικές φορές κοστίζουν ένα εικοσάευρο για να τις αποκτήσει κανείς στην χειρότερη περίπτωση και στην καλύτερη έξι-οκτώ ευρώ στις οικονομικές σειρές της γερμανικής εταιρίας. Έτσι ξεχωρίζω τον Πιέρ Μπουλέζ σε έργα Στραβίνσκυ, την Ιεροτελεστία της Άνοιξης και το Πουλί της Φωτιάς με τη Συμφωνική του Σικάγο, πραγματικά συναρπαστικές εκτελέσεις. Την 3η Συμφωνία με εκκλησιαστικό όργανο του Σεν Σανς με τον Myung-Whun Chung και την ορχήστρα της Όπερας της Βαστίλης, αλλά και την 6η Συμφωνία του Τσαϊκόφσκυ με τον ακριβοθώρητο Μίκαηλ Πλέτνεφ και την Εθνική Ορχήστρα της Ρωσίας, προσωπικά θα προτιμούσα να κάνει η DG την υπέρβαση με την θεσπέσια ερμηνεία του Κάρλο Μαρία Τζουλίνι και την Φιλαρμονική του Λος Άντζελες, ένας τίτλος που δυστυχώς έχει αποσυρθεί από την κυκλοφορία πριν πολλά χρόνια. Ευτυχώς την έχω σε LP και cd. Πάλι με τον Myung-Whun Chung έχει Ρωμαίο και Ιουλιέτα του Προκόφιεβ, έργα του Μπέλα Μπάρτοκ με τον Μπουλέζ, το Κονσέρτο για τσέλο με τον Μίσα Μάισκυ και τις παραλλαγές Αίνιγμα του Έλγκαρ και τον Τζουζέπε Σινόπολι στη διεύθυνση, Κάρμινα Μπουράνα του Καρλ Ορφ με τον Αντρέ Πρεβέν, τον πάντα απολαυστικό Τζουλίνι στο Ρέκβιεμ του Φωρέ, μα και τα κονσέρτα 2 &3 του Ραχμάνινοφ είναι αξιοσημείωτα ερμηνευμένα από τον Ταμάς Βάσαρυ στο πιάνο. Μεγάλη έκπληξη στον κατάλογο η εμφάνιση του Τζον Έλιοτ Γκάρντινερ στην 4η και την 5η Συμφωνία του Μέντελσον, τα Κονσέρτα του Τσαϊκόφσκυ με τον Κρίστιαν Φερράς και τον Λαζάρ Μπέρμαν (απλά φοβερός) με τον Κάραγιαν, και ο Λέοναρντ Μπερνστάιν στη Γαλάζια Ραψωδία του Γκέρσουιν, τους δικούς του Συμφωνικούς Χορούς από το West Side Story και τη Θάλασσα του Ντεμπυσύ. Επίσης, σημειώνω την παρουσία της Δεκάτης Συμφωνίας του Σοστάκοβιτς με τον Κάραγιαν. Αν είναι η ψηφιακή ηχογράφηση, προσωπική μου γνώμη είναι ότι αποτελεί την κορυφαία ερμηνεία του έργου, αλλά μπορεί να είναι και η αρκετά παλιότερη αναλογική που δεν υπολείπεται σημαντικά σε μουσικότητα. Ο ίδιος ο Σοστάκοβιτς εκτιμούσε ιδιαίτερα τις ερμηνείες του Κάραγιαν στην Δεκάτη του.

Τα κακά νέα είναι ότι άλλες ηχογραφήσεις επαναλαμβάνονται από άλλες παλιότερες προσφορές ή υπάρχουν πολύ καλύτερες στον κατάλογο της DG. Κουράστηκα να βλέπω να φθείρονται οι Εικόνες από μια Έκθεση του Μουσσόρσκυ με τον Τζουλίνι, ας έδιναν μια από τις ωραιότατες εκτελέσεις του Κλαούντιο Αμπάντο (Συμφωνική του Σικάγο ή Φιλαρμονική του Βερολίνου) που προσθέτουν πολύ φρέσκιες ματιές σε ένα πολυπαιγμένο έργο. Πάντως Αμπάντο δίνει σε μια ωραία ερμηνεία της Ενάτης Συμφωνίας του Μπετόβεν με την Φιλαρμονική της Βιέννης αλλά και τη Φανταστική του Μπερλιόζ σε μια αρκετά τυπική ερμηνεία και την Πέμπτη του Μάλερ με Σικάγο. Φθορά υπάρχει επίσης με την Μάρθα Άργκεριχ, ξανά πάλι τα κονσέρτα του Λιστ, του Σοπέν αλλά έχει και του Σούμαν. Ξανά πάλι ο βαρύτιμος Καρλ Μπεμ σε συμφωνίες του Μότσαρτ με την Φιλαρμονική της Βιέννης, ξανά βαλς και πόλκες του Στράους με τον Κάραγιαν (έλεος πια), κακές εκτελέσεις στις εισαγωγές του Ροσσίνι με την Orpheus Chamber Orchestra (γιατί όχι ο Αμπάντο;), ο βαρετός Τζέημς Λιβάιν στην 9η Συμφωνία του Ντβόρζακ αλλά και στα κουιντέτα του Σούμπερτ συνοδεύοντας στο πιάνο το κουαρτέτο Hagen, ξανά πάλι τα Βραδεμβούργια Κονσέρτα του Μπαχ με τον Ράινχαρντ Γκέμπελ (γιατί όχι ο Τρέβορ Πίνοκ;), πήξιμο με τον Βίλχελμ Κέμπφ στα δύο τελευταία κονσέρτα του Μπετόβεν, για πολλοστή φορά ο Σέιτζι Οζάουα σε έργα Ραβέλ, ο Ton Koopman είναι αρκετά ιδιότροπος και για λίγους σχετικά σε έργα του Μπαχ για εκκλησιαστικό όργανο, αμφιβάλλω αν θα αρέσουν τα λήντερ του Σούμαν με τον Φίσερ-Ντισκάου και τον Ντέμους στο πιάνο, αλλά ο εξαίρετος βαρύτονος είναι ευπρόσδεκτος στα λήντερ του Σούμπερτ με τον Τζέραλντ Μουρ. Επίσης, βασικά μεν αλλά απροσπέλαστα στα «ακαλλιέργητα» αυτιά τα έργα της δωδεκαφθογγικής σχολής με τον Κάραγιαν, λίγο ατυχής η επιλογή. Σε γενικές γραμμές, όλα τα παραπάνω αφορούν όσους έχουν ξαναπάρει από τις προσφορές των εφημερίδων και των megastores τα ίδια έργα και με τους ίδιους ερμηνευτές. Για τους υπόλοιπους, ας προσπεράσουν την αρνητική κριτική και να τα πάρουν αν ενδιαφέρονται.

Η συσκευασία δείχνει απέξω ωραία καθώς είναι τύπου booklet αλλά από μέσα είναι λίγο πανούκλα. Φτηνό και απαίσιο χαρτί, τεράστια γράμματα από ξεπερασμένη αισθητικά γραμματοσειρά, σχεδόν εητίλα. Αλλά το κυριότερο είναι τα αρκετά πλούσια κείμενα που είτε είναι προχειρογραμμένα είτε κακομεταφρασμένα. «Αποθέωση του χορού» αποκαλούσε ο Ρίχαρντ Βάγκνερ την Εβδόμη του Μπετόβεν, όχι «αποθέωση της χορωδίας»! Θα λέμε ή Musica Antiqua Köln ή Παλαιά Μουσική της Κολωνίας αλλά όχι «Μουσική Αντίκα Κολωνίας»! Δεν έκατσα να ελέγξω σχολαστικά το γλωσσάρι μουσικών όρων αλλά από μια γρήγορη ματιά αλίευσα αυτό το μαργαριτάρι:

Ρυθμός: Απευθύνεται στην τελική φράση ενός κομματιού ή στη μελωδική και αρμονική φόρμουλα που περιλαμβάνει μια μουσική φράση. Αυτός ο όρος καθορίζει έναν αυτοσχεδιασμό που τοποθετείται συχνά πριν από το τέλος ενός ρυθμού και επιτρέπει στον σολίστα να επιδείξει τη δεξιοτεχνία του.

όπως και αυτό:

Συμφωνία: Μαζικό σχήμα της κλασικής μουσικής που προέρχεται από διαφορετικά σχήματα της μουσικής μπαρόκ, η συμφωνία παίρνει την τελική της μορφή την κλασική εποχή [..] η συμφωνία μετά από εκείνον (σ.σ. τον Μπετόβεν) θα περιλαμβάνει ένα προσωπικό ή προγραμματισμένο περιεχόμενο [..]

Άλλα αντ’ άλλων και της Παρασκευής το Systran.

Update: Την πλήρη λίστα των έργων και των εκτελέσεων παρουσιάζει ο neco73.

Σημ. Η εικόνα είναι το πρωτότυπο εξώφυλλο από το βινύλιο της 4ης & 7ης Συμφωνίας του Μπετόβεν με τον Κάραγιαν, από την προσωπική μου συλλογή δίσκων.

Advertisements

11 thoughts on “Η νέα μουσική «προσφορά» του Βήματος

  1. Καλησπέρα,
    Αγχωμένος για τον χρόνο. βλέπω ότι έχω αφήσει αρκετό καιρό την «κλασσική» μουσική, την οποία νοσταλ΄γω.
    Χρόνος! Πώς προλαβαίνουν άλλοι και γνωρίζουν και για κλασσική και για pop και για λογοτεχνία και για παραλογοτεχνία κλπ;
    Τέλος πάντων, το ερώτημα μου με αφορμή την δημοσίευση αυτή είναι άλλο:
    Τί είναι καλύτερο το να έχουμε μία εκτέλεση ενός έργου «κλασσικής» μουσικής επεκτείνοντας τα ακούσματά μας ή να έχουμε περισσότερες εκτελέσεις του ίδιου έργου και συνεπώς μικρότερο εύρος ακουσμάτων;

  2. Μέσες-άκρες συμφωνώ και διαφωνώ αν και πολλά πράγματα που σε ενοχλούν (και οποιανδήποτε νοήμων άτομο φαντάζομαι) απλά τα προσπερνώ.

    Ο Dvorak του Levine ειναι επιεικώς αίσχος, αλλά η πέστροφά του Schubert δεν είναι με τους Hagen αλλά σε συνεργασία με μέλη της Φιλαρμονικής του Βερολίνου (το εχω και το θεωρώ εξαιρετικό). Μπερδεμα γενικώς στους συντελεστες στην λίστα, μάλλο το Systran της Παρασκευή που λές (ούτε που μου πέρασε αυτό από το μυαλό, αλλά στις σειρές με όπερες μας είχαν συνηθίσει σε εξαιρετικές και φιλολογικές μεταφράσεις).

    Διαμαντάκια όπου υπάρχει ερμηνεία του Tamas Vasary στο πιάνο. Rachmaninov και Chopin. Όπως και Tchaikowsky-Karajan-Ferras-Berman.

    Mussorgsky πολύ καλός είναι ο Giulini απλά τον συνήθισες ή τον βαρέθηκες. Σε καταλαβαίνω απόλυτα, το παθαίνω και εγώ. Θα ταίριαζε να βάλουν του Sinopoli την εκδοχή με την Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης (ξεχασμένο).

    Για τα Βρανδεμβούργια και του Pinnock έχω και της Musica Antiqua Köln. Εντελώς υποκειμενικά Musica Antiqua Köln προτιμώ εκτός αν ομιλούμε για την πολύ προσφατή του Pinnock με το Brandebourg Consoirt. Από τον κατάλογο της Deutsche Grammophone θα έλεγα γιατί όχι Karl Richter και Munchener Bach- Orchester;

    Έκπληξη η Bohm σε Haydn για το οποίο δεν έχω καμμιά ίδεα αν και φαντάζομαι πως θα είναι «βαρύ» αλλά είναι Bohm. Ο Mozart είναι με την Φιλαρμονική της Βιέννης αλλά συνήθιζόταν να δίνεται η εκδοχή του με το Βερολίνο (όπου έχει και πλήρη κύκλο συμφωνιών) Του Bohm βρήκα από Ιαπωνία τις συμφωνίες του Tchaikowsky (4-6) με London Symphony Orchestra, όπου μόνο εκεί κυκλοφορούν. Η 4η του είναι άλλο πράγμα.

  3. Ντροπαλέ

    Σε όλα τα είδη της μουσικής υπάρχει το φαινόμενο της αναζήτησης των διαφορετικών εκτελέσεων, από ένα δημοτικό τραγούδι μέχρι τον Κόουλ Πόρτερ, δεν μπορείς να μην ακούσεις μια διαφορετική ερμηνεία. Αυτό που συμβαίνει με μας του κλασικιστές είναι ότι δεν ψάχνουμε ένα τραγούδι των πέντε λεπτών που βρίσκεις πολύ εύκολα πλέον στο ίντερνετ, αλλά έργα μεγάλης διάρκειας. Λίγο πολύ, η ενασχόληση και το χόμπι σε ένα είδος μουσικής δεν μπορεί να αφήσει απολύτως κανέναν αδιάφορο στην αναζήτηση της ιδανικής ερμηνείας. θα σκεφτώ να κάνω ένα ποστ με κάποιο τρανταχτό παράδειγμα για να καταλάβεις πόσο απέχουν οι ερμηνείες μεταξύ τους και για ποιο λόγο αναζητούμε τόσες πολλές διαφορετικές.

  4. Neco73

    Τι έκπληξη είναι αυτή και ξανάνοιξε το ιστολόγιο σου, δεν έριξες καμιά ειδοποίηση κατά δω!

    Πάμε στο ζουμί τώρα. Ευχαριστώ για την διευκρίνιση με τον Τζέημς Λιβάιν, αυτός ο τύπος μου κάθεται απελπιστικά βαρύς στο στομάχι και τώρα μου αναπτέρωσες το ενδιαφέρον για τους Hagen. Για τον Τζουλίνι, δεν είναι ότι τον βαρέθηκα, αλλά όπου υπάρχει προσφορά μόνο αυτόν δίνουν (τον είχε ξαναδώσει και το Βήμα και η Ημερησία και δεν θυμάμαι που αλλού). Συμφωνώ και για τον Σινόπολι μου φαίνεται ότι επανακυκλοφόρησε πρόσφατα σε μια οικονομική σειρά. Ο Χάυντν του Μπεμ κυκλοφορεί ακόμα στην Galleria και ναι, είναι ωραίες εκτελέσεις αλλά όχι σαν τις ανάλογες του Γιουτζήν Γιόχουμ, άλλος που χρειάζεται νέα επαναπροώθηση. Έχω 5η & 6η Τσαϊκόφσκυ με Μπεμ σε βινύλιο αλλά όχι την 4η και αναρωτιέμαι πως την αποδίδει, είναι ωραίες ερμηνείες κι αυτές.

    Έκανα update στο ποστ και έβαλα λινκ το δικό σου για την πλήρη λίστα που κατέγραψες, χαρά στο κουράγιο σου! Κι απάντησα άμεσα στο κουίζ της Νυχτερίδας!

  5. Ορθό δεν διαφωνώ ότι υπάρχουν απίστευτες διαφορές στις ερμηνείες, εάν και στην κλασσική μουσική μπορώ να τις εντοπίσω, ως απλός ακροατής μόνο στις ταχύτητες και στις δυναμικές.
    Το ερώτημα αφορούσε την δύσκολη επιλογή μεταξύ των δύο (επέκταση στο εύρος των έργων ή εμβάθυνση μέσω διαφορετικών ερμηνειών).
    Ασφαλώς και η κλασσική μουσική δεν είναι το σουξεδάκι των πέντε λεπτών (έχει και αυτό την ώρα του). Πάντως, η ακρόαση κλασσικής μουσικής επιτρέπει και το να ξεχωρίζει κανείς μοτίβα και στην pop μουσική! 🙂

  6. JustAnotherGoneOff,

    Εντάξει εγώ συμπαθώ τον Levine, έχει πολύ ωραίες καταγραφές. Χαϋντν είπαμε Jochum και Sir Colin Davis αν και τώρα απολαμβάνω κάποιες ερμηνείες του Klemperer (!).

    Τις συμφωνίες του Μπεμ τις άκουσα όλες αλλα η 4η μου άφησε την καλύτερη εντύπωση.

    Για το κουράγιο μου; Να ‘ναι καλά το OCR 😉

    Για το Ντροπαλό φίλο μας.

    Τι έχω καταλάβει εγώ. Η εμβάνθυνση και η αναζήτηση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και την κάνουμε. Αλλά όχι εις βάρος της γνωριμίας άλλων σπουδαίων έργων. Όχι δηλάδή π.χ. κόλλημα με τον Beethoven ή τον Mozart, Brahms κ.λπ και αφήνουμε έξω τον Haydn ή λίγο πιο πέρα στον ρομαντισμό του Bruckner π.χ. Να εξαντλείς συμφωνίκα έργα χωρίς να ακούσεις και Verdi για παράδειγμα.

    Ποια είναι σπουδαία έργα; Αυτά που έχουν πολλές και επαναλαμβανόμενες ερμηνείες πολλές φορές διαφορετικές μεταξύ τους (επειδή εμπνέουν αυτα τα έργα πιθανότα). Οι αναζήτηση που είχα κάνει για «άγνωστους» συνθέτες, δεν λένε και τίποτα σπουδαίο. Είναι για μια μόνο φορα. Δίκαια ο Βeethoven είναι Beethoven και όχι Ries. Λίγες είναι οι εξαιρέσεις. Εξαίρεση ίσως αποτελεί η προκλασσική μουσική όπου υπάρχουν πολλά ερωτηματικά άλλα και ο 20ος αιώνας όπου αυτοι οι 2 παγκόσμιοι πόλεμοι και η κρίση του μεσοπολέμου πραγματικά σκότωσαν την μουσική.

    Με λίγα λόγια, η κλασσική μουσική έχει την επέκταση και εμβάνθυση μαζί, στα πλαίσια των δίκαια καθιερωμένων έργων και συνθετών.

  7. Justanothergoneoff,ερώτηση αδαούς: κυκλοφορούν στο εμπόριο εκτός διανομής εφημερίδων και περιοδικών, κάποιες εκδόσεις της Λυρικής Σκηνής. Πολύ θα ήθελα να πληροφορηθώ αν συνεχίζουν να βγαίνουν.Παράκληση:δεν αξίζει ένα αφιέρωμα και σ’αυτές;

  8. Χ2

    Θυμάμαι αυτές τις εκδόσεις πριν κάνα δυο χρόνια που εκδόθηκαν από το ΥΠΠΟ, αν θυμάμαι καλά, και ήταν για περιορισμένα αντίτυπα. Ήταν είτε πολύ ακριβά ή μόνο χορηγία για επιλεγμένους «πελάτες» (δωράκια δλδ). Νομίζω ότι υπάρχει σχετική και εκτεταμένη αναφορά στο αρχείο της Ελευθεροτυπίας, θα το ψάξω κάποια στιγμή. Οι άλλοι φίλοι σχολιαστές γνωρίζουν περισσότερα; Νομίζω ότι ο spiretos72 είχε αναφερθεί παλιότερα σε αυτές τις εκδόσεις.

  9. Όχι δεν τις ξέρω αύτες τις ηχογραφήσεις. Αν και τις έχω δει τόσο στο shop τις λυρικής όσο και υπόγειο στην καπλανών (όπου είμαι πελάτης 🙂 Τώρα όμως που αναφέρθηκε την επόμενη φορά που θα πάω στη λυρική θα ρωτήσω επ’ αυτού.

    Ντροπαλέ, είναι και άλλα πράγματα εκτός από τα tempi και τα dynamics. Είναι η διαφορά στον τρόπο παιξίματος (στο expressivenes) όπως και στο τι επιλέγει ο κάθε αρχιμουσικός να τονίσει και να φέρει στην επιφάνεια (και βεβαίως το technical competence των μπουσικών)

    Όσον αφορά το expressiveness μπορεί να «ποσοτικοποιειθεί». Ήδη υπάρχουν προγράμματα που μπορούν να αντιληφθούν την διαφορά στο στυλ παιξίματος κάθε πιανίστα (μιλάμε για προγράμματα επιπεδου ακαδημαϊκής έρευνας πάντα). Και βέβαια τι θεωρείται «καλο» και τι όχι είναι θέμα προσωπικού γούστου, εποχής, mood κλπ. Και βέβαια πρωτίστως (υπάρχει μάλιστα και literature επ’ αυτού) τα συναισθήματα που μας είχαν δημιουργηθεί όταν ακούσαμε πρώτη φορά το κομμάτι (και επακόλουθα την συγκεκριμένη εκτέλεση). Εμένα ας πούμε μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το 4 βραδεμβούργιο κοντσέρτο (που είναι και το αγαπημένο μου). Πρωτίστως γιατί μου αρέσει πολύ το συγκεκριμένο vibrato του φλάουτου. Έχω ακούσει βέβαια μόνο καμιά 10αριά εκτελέσεις (το site που λινκαρα έχει πάνω από 100 και φαντάζομαι πως θα υπάρχουν τουλάχιστον δύο φορές άλλες τόσες)

  10. @Spiretos72
    Δεν διαφωνώ καθόλου, ότι υπάρχουν πολλές παράμετροι, πέρα από τα tempi & dynamics.
    Απλώς έγραψα ότι μόνο αυτά μπορώ ( ; ) να ξεχωρίσω.
    Καλημέρα
    Και τώρα πάω να βάλω να ακούσω ένα CD κλασσικής. Από την θεωρία στην πράξη 🙂
    Όπως ανέφερα έχω καιρό να ασχοληθώ 😦

  11. Παράθεμα: Τα μουσικά CD της Καθημερινής και του Βήματος « Σκέψεις ενός ντροπαλού-Μπλο(γ)κ σκεψογραφίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s