Mια σολωμόντια(;) απόφαση για τη χρήση του όρου «Λεσβία» – update

Ανανέωση: ολόκληρη η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών βρίσκεται αναρτημένη στον e-lawyer

____________________________

Απέρριψε το Μονομελές Πρωτοδικείο την προσφυγή τριών κατοίκων της Λέσβου με την οποία ζητούσαν να μην χρησιμοποιούνται οι όροι «Λέσβιος», «λεσβία», «λεσβιακός», «λεσβιακή» με στόχο τον σεξουαλικό προσανατολισμό ορισμένων ανθρώπων. Οι κάτοικοι είχαν στραφεί κατά του σωματείου Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας (ΟΛΚΕ) και υποστήριζαν ότι οι επίμαχοι όροι ως υποδηλωτικοί σεξουαλικών προτιμήσεων προσβάλλουν την προσωπικότητά τους. Το δικαστήριο με την απόφασή του (αριθμός 6310/2008) απέρριψε την αίτηση, κρίνοντάς τη ως μη νόμιμη λόγω έλλειψης ασφαλιστέου δικαιώματος.

Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης, οι λέξεις «Λέσβιος», «λεσβίας», «λέσβιο» και «λεσβιακός», «λεσβιακή», «λεσβιακό» δεν αποτελούν σύμβολα μέσω των οποίων εξατομικεύεται ο καθένας, δεν αποτελούν στοιχεία της ανθρώπινης ιδιότητας, ούτε συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των συντελεστών εκείνων που καθορίζουν την ατομικότητα κάθε προσώπου. Επιπλέον, όπως αναφέρεται, οι επίμαχες λέξεις δεν αποτελούν όνομα και ούτε στοιχείο έκφανσης της προσωπικότητας.

από το in.gr

Εμείς δεν επικρίνουμε την κ. Πετσάλη, κατανοούμε ίσα-ίσα την δυσκολία που αντιμετώπισε, αλλά οιαδήποτε δικαστική απόφαση δεν μπορεί να καταργήσει τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ των οποίων και το δικαίωμα να έχεις γεωγραφική, πολιτισμική και ιστορική ταυτότητα, όπως έχουμε όλοι όσοι γεννηθήκαμε ή καταγόμαστε από το πλουσιότατο σε ιστορία και πολιτισμό νησί της Λέσβου.

από τον Δημήτρη Λάμπρου, Δαυλός

Δεν αποτελούν στοιχείο εξατομίκευσης από μόνα τους ούτε ο τόπος κατοικίας/καταγωγής, ούτε ο σεξουαλικός προσανατολισμός. Άρα, δεν μπορεί κάποιος λόγω της σύνδεσής του με έναν τόπο ή λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού να απαγορεύει το πως θα αυτοπροσδιορίζεται κάποιος άλλος. Αλήθεια, τι γνώμη να έχει για αυτή τη θέση το υπουργείο Εξωτερικών;

από τον e-lawyer

Φαίνεται πως με τη σολωμόντια απόφαση του δικαστηρίου θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου όσον αφορά στα όρια της χρήσης εννοιών και όρων σχετικών με την εθνική καταγωγή. Η πρωτοδίκης κ. Πετσάλη μας λέει με άλλα λόγια πως οι τοπικοί προσδιορισμοί δεν είναι trademark όπως άλλο τόσο και οι χαρακτηρισμοί των σεξουαλικών προσανατολισμών. Έτσι φαίνεται πως δικαιώνει τη θέση των λεξικών, πως οι προσδιορισμοί αντικατοπτρίζουν την τρέχουσα χρήση των λέξεων και δεν υπάγονται σε νομικούς περιορισμούς. Σαφές άλλοθι δίνουν από την αντίστροφη οπτική οι γνωστές καταχρήσεις των υβριστικών Τούρκος, Αλβανός, Εβραίος, Γύφτος, Βλάχος κλπ για τις οποίες δεν βλέπω να υπάρχει έννομο διεθνές δικαίωμα για την προσβολή τους παρά μόνο σε εθνικό επίπεδο πχ, η άνοστη και μοναδική υπόθεση του λήμματος Βούλγαρος στο λεξικό Μπαμπινιώτη, που κατά ένα τρόπο ανατρέπεται από τη σημερινή απόφαση. Έτσι, η απορία του e-lawyer προς το ΥΠΕΞ όσον αφορά τους εθνικούς προσδιορισμούς αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν συνυπολογιστεί το πολιτικό κι εθνικό κόστος απέναντι σε μεινοτικές/τοπικές ομάδες που διεκδικούν το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται όπως προτιμούν. Αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τους προβληματισμούς που θα προκύψουν.

Παλιότερη συζήτηση: Είσαι Λέσβιος; Χαίρω πολύ, εγώ είμαι Κραβαρίτης

Advertisements

17 thoughts on “Mια σολωμόντια(;) απόφαση για τη χρήση του όρου «Λεσβία» – update

  1. Ασκοί Αιόλου μπορεί να ανοίξουν μόνον από όσους δεν κατανοούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν (όπως ο Δαυλός, που προφασίζεται ότι η απόφαση …καταργεί το δικαίωμα να έχεις γεωγραφική, πολιτισμική και ιστορική ταυτότητα!). Δεν πρόκειται για σολομώντεια απόφαση και δεν έχει σχέση με ζητήματα εθνικού προσδιορισμού, αλλά για (φυσιο)λογικότατη απόφαση, για τους εξής λόγους:
    – Οι συγκεκριμένες λέξεις έχουν δύο έννοιες/χρήσεις («παράλληλες», όπως γράφει η απόφαση), αμφότερες καθιερωμένες. Η ύπαρξη ομοφυλοφύλων γυναικών και η ονομασία τους «λεσβίες» είναι πραγματικότητα: δεν μπορούμε να διαγράψουμε την πραγματικότητα επειδή μπορεί να μην αρέσει σε κάποιους (όπως δεν μπορεί π.χ. να απαγορευτεί να αναφέρεται σε ένα λεξικό η μειωτική έννοια/χρήση του «πόντιος»).
    – Απόφαση που θα δικαίωνε τους αιτούντες θα ήταν ευθέως ρατσιστική, γιατί θα παραδεχόταν ότι η συγκεκριμένη σεξουαλική προτίμηση αποτελεί εγγενώς προσβλητικό χαρακτηριστικό.
    – Το βασικότερο: οι αιτούμενοι επικαλέστηκαν το 57 του ΑΚ, περί προσβολής προσωπικότητας. Αυτό που ίσως πολλοί δεν ξέρουν είναι ότι νομικά αυτό αφορά εξατομικευμένες επιθέσεις: δεν υπάρχει προσβολή προσωπικότητας αν δεν απευθύνεσαι σε συγκεκριμένα πρόσωπα (αν π.χ. γράψω ότι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, δεν μπορεί να μου κάνει μήνυση συγκεκριμένος πολιτικός – μόνο αν τον κατονομάσω ή τον υποδείξω). Αυτός είναι ο λόγος που η απόφαση τονίζει ότι τα «Λεσβιακός» κτλ. «δεν αποτελούν φραστικά σύμβολα (ονόματα) μέσω των οποίων εξατομικεύεται ο καθένας των αιτούντων» και «δεν αποτελούν … στοιχείο έκφανσης της προσωπικότητας του καθενός των αιτούντων». Επιπλέον η ΟΛΚΕ όχι απλώς δεν απευθύνεται προς κανέναν συγκεκριμένο κάτοικο της Λέσβου, δεν χρησιμοποιεί καν τις σχετικές λέξεις με πρόθεση να προσβάλει ή με προσβλητική χροιά.
    (Αλλά κι αν κάποιοι ‘προσβάλλονται’, μεταξύ προσβολής κάποιων και περιορισμού της ελευθερίας άλλων κανονικά προέχει η αποτροπή του δεύτερου. Γιατί, κακά τα ψέματα, το δεύτερο είναι που νοιάζει όσους υποκριτικά επικαλούνται το πρώτο: ‘θίγονται’ από την ύπαρξη μιάς μερίδας ανθρώπων που δεν τους είναι αρεστή.)

  2. «Π» είπε:

    «Γιατί, κακά τα ψέματα, το δεύτερο είναι που νοιάζει όσους υποκριτικά επικαλούνται το πρώτο: ‘θίγονται’ από την ύπαρξη μιάς μερίδας ανθρώπων που δεν τους είναι αρεστή.)»

    Γειά σου «Π», δαιμόνιε (-α) ντετέκτιβ, επιθεωρητή Σαϊνη, τους ξεσκέπασες τους Δαυλικούς εχθρούς των λεσμπιών!
    Είναι αλήθεια ότι όλοι σε αυτόν τον κόσμο ζηλεύουν τις περήφανες λεσμπίες (οι οποίες έχουν τέτοιο πρόβλημα ταυτότητας, ώστε να ψάχνουν για «εγκυρότητα» στην αρχαία Ελλάδα, όπως ο κάθε προβληματικός, βλ. Ναζί κ.α.).
    Θα έλεγα μάλιστα ότι οι δικαστικώς κατατροπωμένοι Λέσβιοι πρέπει να βρουν άλλο όνομα. Ακούς εκεί να μην τους αρέσει που η κάθε περήφανη feminazzi ταυτίζει τον σεξουαλικό της προσανατολισμό με το νησί τους!

  3. Να ένα ωραίο δείγμα αυτών που δεν καταλαβαίνουν ή καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν και ξέρουν μόνο να κρώζουν…
    – Κάποιοι απεχθάνονται κάποιους άλλους, έγραψα, «όλοι ζηλεύουν τις περήφανες λεσμπίες», παραποιεί ο Κ.
    – Καθιερωμένη χρήση/έννοια, έγραψα (με μακρά παράδοση στη λογοτεχνία, προσθέτω), «ψάχνουν για εγκυρότητα στην αρχαία Ελλάδα» και «ταυτίζουν τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό με το νησί», διαστρέφει ο Κ.
    – Κάποια μεμονωμένα άτομα προσέφυγαν στο δικαστήριο (με καμμία πιθανότητα να κερδίσουν, αν ο δικαστής ήξερε τι του γίνεται – εξήγησα γιατί), «κατατροπωμένους Λέσβιους» συλλήβδην θέλει να βλέπει ο Κ.

    (Ευχαριστώ και για την εξαιρετικά τεκμηριωμένη απάντηση στα υπόλοιπα που έγραψα.)

  4. Λοιπόν «Κρυφοάντρα», επειδή βαρέθηκα τις μαλακίες που γράφεις και τα διπλά τριπλά τετραπλά νικ που χρησιμοποιείς, από δω και μπρος σε παρακολουθώ και ίσως αναγκαστώ να σβήσω πολλά ειρωνικά και προσβλητικά «σχολιάκια» σου.

  5. Ε, όχι και τετραπλά νικ! Πολύ μεγάλη ιδέα έχεις για μένα…

    Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, η «μακρά παράδοση στη λογοτεχνία» περί δήθεν «λεσβιών», δεν τις αναφέρει φυσικά σαν «λεσβίες» αλλά σαν τριβάδες. Και ερωτώ: γιατί δεν χρησιμοποιούν αυτόν τον προσδιορισμό; Ντρέπονται (oι… περήφανες);

    Όσο για το αν απεχθάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι τις λεσμπίες (εκ τού lesbian), ή για το αν δεν τους είναι «αρεστές» (ή ακόμα για το αν απλώς τις λυπούνται), θα έπρεπε να τις απασχολήσει σοβαρά. Γιατί με τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για να γίνουν «αποδεκτές» , το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να προκαλούν. Είναι πολύ βολικό να μπαίνεις στη θέση του δήθεν διωκόμενου και να παριστάνεις το αθώο θύμα απέναντι σε μια κοινωνία που, δήθεν, σε καταδιώκει σύσσωμη. Είναι πολύ βολική ψυχοκομπίνα να θεωρείς ότι όλοι θέλουν να σε βλάψουν: σε κάνει και νιώθεις ότι έχεις κάποια αξία. Το ίδιο άλλωστε έχουν κάνει και οι Ναζί και οι Εβραίοι και πολλοί άλλοι.

    Και όσο για την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Πιστεύω ότι αυτό το γνώριζαν εξ’ αρχής οι ενάγοντες (δεν είναι τίποτα χθεσινοί) και ότι το ζητούμενο δεν ήταν να κερδίσουν την υπόθεση (κάτι που δεν θα είχε εξάλλου καμία πρακτική σημασία) αλλά να τεθεί το ζήτημα, κάτι που επετεύχθη.

    Από εδώ και πέρα «διερωτώμεθα η αντίδικη πλευρά, η οποία συνεχώς παραπονείται, ότι της αμφισβητούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, πώς αισθάνεται τώρα που έχει στα χέρια της μια απόφαση δυνάμει της οποίας θα εξακολουθήσει να ασεβεί έναντι του λεσβιακού λαού.»
    Τώρα η καυτή πατάτα είναι στα χέρια των λεσμπιών.

  6. «Κάποιοι απεχθάνονται κάποιους άλλους», έγραψα, «αν απεχθάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι τις λεσμπίες», συνεχίζει να διαστρέφει (επιβεβαιώνοντας τη δική του προκατάληψη) ο Κ. (που συνεχίζει και τις απίστευτες παρομοιώσεις με τους Ναζί). Και ας αποφασίσει: τις απεχθάνονται οι περισσότεροι ή είναι δήθεν διωκόμενες; Δεν γίνεται και τα δύο.

    Του διαφεύγει επίσης ότι εγώ δεν μίλησα ούτε για τις μεθόδους των λεσβιών, ούτε για το τι θα έπρεπε να τις απαχολήσει, ούτε για το αν είναι περήφανες, αξιοζήλευτες, αξιολύπητες, θύματα, κατ’ επίφασιν θύματα ή οτιδήποτε άλλο: τη λογική της δικαστικής απόφασης σχολίασα.

    Δεν πρόκειται να ακολουθήσω άλλο σε απεραντολογίες (σαν κι αυτές που είδα στο άλλο ποστ) ανθρώπων που εθελοτυφλούν με επιχειρήματα όπως το πότε εμφανίστηκε το «lesbian» στο OED, λες και δεν ξέρουν ότι κάποτε ορισμένα λεξικά δεν έβαζαν αργκό ή σεξουαλικής αποχρώσεως λέξεις. (Ακόμα και σήμερα θα βρούμε ελλ. λεξικά που δεν θα έχουν π.χ. τις λέξεις «πούτσος» και «μουνί»: αυτό θα σημαίνει ότι οι λέξεις αυτές είναι νεολογισμοί;)

    Soft scenes of solitude no more can please;
    Love enters there, and I’m my own disease.
    No more the Lesbian dames my passion move,
    Once the dear objects of my guilty love:
    All other loves are lost in only thine,
    Ah, youth ungrateful to a flame like mine!

    (Alexander Pope, 1707 – στο ποίημα μιλά η Σαπφώ)

    Quaint Riddles I compose, but Scheffer brings
    A nobler Verse – The British Myra sings;
    The mighty Thing, which Lesbian Loves began,
    Whilom the wanton Wife of every Man,
    Now hap’ly form’d, in the decline of life,
    A vig’rous Gallant fit for ev’ry Wife.
    Tiresias thus some sportful God employs,
    Changing the Sex, to prove alternate Joys.
    […]
    Myra is a Corruption of Myrrhina a famous Courtesan of Athens, who first practis’d and taught in that City Sappho’s Manner and the Lesbian Gambols. […] However, this little Woman gave Myra more Pleasure than all the rest of her Lovers and Mistresses. She was therefore dignified with the Title of Chief of the Tribades or Lesbians.

    (William King / Frederick Scheffer, transl. P. O Donald, 1732)
    Μας αρέσει δε μας αρέσει, εδώ και αιώνες η Σαπφώ και η Λέσβος έχουν συνδεθεί στη λογοτεχνία με τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, πράγμα που επισημοποιείται απολύτως το 1894 με τα Chansons de Bilitis του Pierre Louys. Ας συνεχίσει να ονειρεύεται «καυτές πατάτες» ο Κ…

    Χαιρετώ.


  7. Πρέπει να ’σαι πολύ… παλιόπαιδο. Τα σέβη μου!

    @ΚΡΥΦΟΑΝΤΡΑΣ
    Το «λεσΜΠία» προέρχεται από το «LesΒian»; Χμμ, δε νομίζω…
    Το αντίστροφο μάλλον ισχύει, αν αντιλαμβάνεσαι τι εννοώ…

  8. Kοstas, το «λεσμπία» είναι η ακριβής μεταφορά του αγγλικού όρου «lesbian» στα ελληνικά.
    Πιστεύω ότι, αν οι ομοφυλόφιλες στην Ελλάδα χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο δεν θα προκαλούσαν. Άλλωστε ο όρος «λεσβία» για την υποδήλωση της ομοφυλόφιλης γυναίκας δεν υπάρχει στα ελληνικά αλλά, αποτελεί αγγλική μάλλον πατέντα.

  9. «Π», μάλλον έχεις κάποια προβληματάκια στο να διατυπώσεις έναν συλλογισμό που δεν θα «μπάζει». Και μετά τρέχεις φυσικά να μαζέψεις τον «αμάζευτο».

    Είναι ολοφάνερο ότι δεν «σχολίασες τη λογική της δικαστικής απόφασης» απλώς, αλλά τοποθετείς τις λεσμπίες στη θέση του δήθεν διωκόμενου, από μια κοινωνική πλειοψηφία, μόνο και μόνο επειδή υποτίθεται ότι δεν είναι «αρεστές». Κατ’ αυτόν τον τρόπο η κοινωνική αυτή πλειοψηφία μετατρέπεται σε «κακή» και οι δήθεν «διωκόμενοι» σε άκακα θύματα, που δέχονται μια δήθεν αναίτια επίθεση από κάποιους «προβληματικούς», «οπισθοδρομικούς» κλπ. Αυτό στην ψυχολογία ονομάζεται «μανία καταδίωξης», σχετίζεται κατά κύριο λόγο με προβλήματα ταυτότητας και αποτελεί καταγεγραμμένη και αναγνωρισμένη ελαφράς μορφής ψυχασθένεια.
    Φυσικά το παραπάνω κόλπο-ψυχοκομπίνα έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από πολλές κοινωνικές μειοψηφίες και για λόγους πολιτικής τους. Έτσι σήμερα οι αυτοπροβαλλόμενοι ως «καταδιωγμένοι» Εβραίοι ξεκοιλιάζουν Παλαιστίνιες έγκυες, ενώ την ίδια τακτική αυτοπροβαλλομμένων ως διωκόμενων είχαν ακολουθήσει και οι Ναζί ογδόντα χρόνια πριν (αλλά και οι νεοναζί σήμερα). Την ίδια καραμέλα καταναλώνουν εδώ και δύο χιλιετίες και οι χριστιανοί, με τους υποτιθέμενους «διωγμούς» που δήθεν υπέστησαν.

    Σχετικά τις λεσμπίες πιστεύω ότι ισχύουν και τα δύο. Δηλ. για λόγους πολιτικής αυτοπροβάλλονται ως δήθεν διωκόμενες (π.χ. «μή αρεστές»). Αλλά, επίσης αντιμετωπίζουν και σοβαρότατο πρόβλημα ταυτότητας, κάτι που φυσικά δεν οφείλεται στην κοινωνία, που σήμερα παρέχει –ορθότατα- στους ομοφυλόφιλους όλες τις δυνατότητες επαγγελματικής, οικονομικής, κοινωνικής, μορφωτικής κλπ. εξέλιξης.
    Γιατί το να σφετερίζεσαι την συλλογική γεωγραφική-ιστορική-πολιτισμική ταυτότητα κάποιων μόνο και μόνο για να «αυτοπροσδιοριστείς», σημαίνει ότι αντιμετωπίζεις σοβαρότατο πρόβλημα ταυτότητας. Το να ευτελίζεις την συλλογική γεωγραφική-ιστορική-πολιτισμική ταυτότητα κάποιων, επικολλώντας της κάτι τόσο προσωπικό όπως η ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ σεξουαλική προτίμηση (κάτι που μέχρι σήμερα το έχουν κάνει μόνο οι λεσμπίες), αποτελεί κραυγαλέα περίπτωση προβλήματος ταυτότητας. Οι ομοφυλόφιλοι είναι καταδικασμένοι από τη φύση τους να βρίσκονται σχεδόν συνεχώς σε αναζήτηση ταυτότητας και γι’ αυτό δεν φταίει φυσικά η κοινωνία, που σήμερα τούς αντιμετωπίζει ισότιμα. Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα τους, στο ότι οι ίδιοι νιώθουν μειοψηφία και μειονεκτικοί. Αν πάψουν να νιώθουν έτσι (και έχουν ακόμα πολύυυυ δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση), αν συμβιβαστούν πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι με αυτό που είναι και αν καταλάβουν τα όριά τους (που ούτως, ή άλλως όλοι έχουμε), τότε θα απαλλαγούν και από πολλά προβλήματα, που οι ίδιοι δημιουργούν στον εαυτό τους. Αλλά με κινήσεις και τακτικές, που μόνο κόμπλεξ και επιθετικότητα φανερώνουν (σφετερισμός ταυτότητας άλλων,διάφορες διακαείς προσπάθειες να περαστούν ως… «φυσιολογικοί», «περήφανες» επιδειξιομανείς παρελάσεις κλπ.) θα έχουν εισπράξει από την κοινωνία μόνο χαμόγελα συγκατάβασης, δυσπιστία και, ενίοτε, εχθρότητα.

    Τα ποιηματάκια που αναφέρεις ως «επιχειρήματα» περί της χρήσης του όρου «λεσβία» ως σεξουαλικής αναφοράς, είναι της εποχής του Ρομαντισμού. Και φυσικά απηχούν την «άποψη» που είχαν οι ρομαντικοί Ευρωπαίοι εκείνης της εποχής για την αρχαία Ελλάδα. Μια άποψη η οποία έχει αποδειχθεί εντελώς εξιδανικευμένη (αφού ο καθένας επένδυε τα καταπιεσμένα σώψυχά του στην ελληνική αρχαιότητα) και, φυσικά, ανιστόρητη. Αποδεικνύει επίσης πόσο μεγαλύτερο είναι τελικά το πρόβλημα ταυτότητας που αντιμετωπίζουν οι λεσμπίες αφού, η «άποψή» τους δεν είναι καν στοιχειωδώς τεκμηριωμένη αλλά, απλώς άλλο ένα εισαγόμενο διανοητικό παραπροϊόν.
    Γι’ αυτό και εγώ -όπως κι εσύ- θεωρώ πρέπον να τις αποκαλούμε με το σωστό και καθιερωμένο από τη χρήση όνομα δηλ. «λεσμπίες» (εκ του lesbian, όπως είναι ο καθιερωμένος ρομαντικός όρος) και όχι «λεσβίες» (αφού ο όρος lesvian δεν χρησιμοποιείται στα αγγλικά).
    Να κι άλλη μια καυτή πατάτα στα χέρια των λεσμπιών.

  10. Κρυφοάντρα,

    αναφορικά με την επισήμανσή σου ότι «ο όρος “λεσβία” για την υποδήλωση
    της ομοφυλόφιλης γυναίκας δεν υπάρχει στα ελληνικά, αλλά αποτελεί αγγλική
    μάλλον πατέντα», έχω να παρατηρήσω ότι

    1ον: αυτό δεν προσθέτει κάποιο καινούργιο στοιχείο στη συζήτηση αφού
    κανείς δεν ισχυρίζεται το αντίθετο, ότι δηλαδή η λέξη «λεσβία» είχε ήδη από
    την αρχαιότητα την υποσημασία τής ομοφυλόφιλης γυναίκας (το «λεσβιάζω»
    όμως, χμμ…, αυτό σιγουρα δεν ήταν και τόσο αθώο!)

    2ον: το ότι μια ελληνική λέξη υπό την επιρροή άλλων γλωσσών απέκτησε μια
    νέα (υπο)σημασία που δεν μαρτυρούνταν στην Αρχαία, δεν είναι καθόλου,
    μα καθόλου σπάνιο: το «φανταστικός» π.χ. με τη σημασία «καταπληκτικός»
    δεν υπήρχε στα αρχαία Ελληνικά αλλά εισήχθη ως αντιδάνειο από τα…
    Αγγλικά (fantastic)! Όποιος λοιπόν στον αυθόρμητο καθημερινό λόγο είναι
    σε θέση να ξεχωρίζει και να χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο λέξεις που
    η αρχική τους σημασία με κανέναν τρόπο δεν αλλοιώθηκε από «ξένες
    επιρροές», όποιος δηλαδή ποτέ δεν χαρακτηρίζει κάτι που τον ενθουσιάζει
    φανταστικό, που ποτέ δεν χρησιμοποιεί αυθόρμητα και χωρίς ενοχές λέξεις
    όπως κρέμα (χρίσμα), μπουτίκ (αποθήκη), ε αυτός έχει τουλάχιστον το
    ηθικό έρεισμα να διατυπώνει την παραπάνω ένσταση! Και μιλάμε πάντα για
    λέξεις που μεταβλήθηκαν μέσα από το πέρασμά τους από άλλες γλώσσες.
    Γιατί αν πιάναμε κι εκείνες που άλλαξε η αρχική τους σημασία χωρίς την
    παρεμβολή άλλων γλωσσών, ε τότε πιθανότατα δεν θα τολμούσαμε ν’
    ανοίξουμε το στόμα μας!!

    Αναφορικά τώρα με την προέλευση τού «λεσΜΠία», η απάντησή σου ότι
    η λέξη αυτή «είναι η ακριβής μεταφορά του αγγλικού όρου “lesbian” στα
    ελληνικά», μου έδειξε ότι δεν αντιλήφθηκες αυτό που εννοούσα. Ίσως
    αν έλεγα… «βη βη»;

    Τέλος, θα μου επιτρέψεις να παρατηρήσω ότι τα σχόλια σου για τα
    ποιήματα που παρέθεσε ο Π δεν είναι επί της ουσίας: το ζητούμενο εδώ
    ΔΕΝ ήταν να καταδειχθεί το βάσιμο ή αβάσιμο των αντιλήψεων που είχαν
    οι Ευρωπαίοι για την αρχαία Ελλάδα, αλλά να καταρριφθεί ο ισχυρισμός
    ότι η σεξουαλικά προσανατολισμένη υποσημασία τής επίμαχης λέξης
    εμφανίστηκε μόλις πριν από μερικές δεκαετίες!

  11. Kostas,
    «ο ισχυρισμός
    ότι η σεξουαλικά προσανατολισμένη υποσημασία τής επίμαχης λέξης
    εμφανίστηκε μόλις πριν από μερικές δεκαετίες»
    είναι απολύτως αληθής σε ό,τι αφορά στην καθημερινή χρήση της γλώσσας (και όχι στις σημασιολογικές ευρεσιτεχνίες διαφόρων των ποιητών).

    Η χρήση τής λέξης «lesbian» ως δηλωτικό σεξουαλικής συμπεριφοράς στην ΚΑΘΟΜΙΛΟΥΜΕΝΗ, είναι μόδα των τελευταίων δεκαετιών. Και η ανάσυρση τής εν λόγω λέξης από το ρομαντικό λεξιλόγιο του 18ου αιώνα (εκεί δηλ. όπου πρωτοσυναντάται) οφείλεται,φυσικά, στο πρόβλημα ταυτότητας, που αντιμετωπίζουν οι λεσμπίες. Οι οποίες θα κατέφευγαν οπουδήποτε προκειμένου να προσδώσουν «εγκυρότητα» στην σεξουαλική τους προτίμηση, την οποία οι ΙΔΙΕΣ αποδεικνύουν έτσι ότι,την αντιμετωπίζουν με κόμπλεξ.

    Επιπλέον, αφού αναγνωρίζεις ότι:

    «το ότι μια ελληνική λέξη υπό την επιρροή άλλων γλωσσών απέκτησε μια
    νέα (υπο)σημασία που δεν μαρτυρούνταν στην Αρχαία, δεν είναι καθόλου,
    μα καθόλου σπάνιο: το «φανταστικός» π.χ. με τη σημασία «καταπληκτικός»
    δεν υπήρχε στα αρχαία Ελληνικά αλλά εισήχθη ως αντιδάνειο από τα…
    Αγγλικά (fantastic)! »

    τότε θα πρέπει και το αντιδάνειο lesbian
    να αποδίδεται ορθώς στα νεοελληνικά δηλ. ως «λεσμπία».

    Και φυσικά η λέξη «λεσβία» ΔΕΝ είχε, όπως ισχυρίζεσαι:

    «ήδη από
    την αρχαιότητα την υποσημασία τής ομοφυλόφιλης γυναίκας (το «λεσβιάζω»
    όμως, χμμ…, αυτό σιγουρα δεν ήταν και τόσο αθώο!)»

    αφού η λέξη «λεσβία» δεν συναντάται στην αρχαία ελληνική με αυτή τη σημασία (το «λεσβιάζω» είναι άσχετο με τις λεσβίες, όπως και το «οθωμανικό» είναι άσχετο με τους Οθωμανούς).

  12. Και κάτι τελευταίο.

    Λες, Kostas:

    «το ζητούμενο εδώ
    ΔΕΝ ήταν να καταδειχθεί το βάσιμο ή αβάσιμο των αντιλήψεων που είχαν
    οι Ευρωπαίοι για την αρχαία Ελλάδα, αλλά να καταρριφθεί ο ισχυρισμός
    ότι η σεξουαλικά προσανατολισμένη υποσημασία τής επίμαχης λέξης
    εμφανίστηκε μόλις πριν από μερικές δεκαετίες!»

    To ζητούμενο για εμένα είναι το αν μπορεί κάποιος να αυτοπροσδιορίζεται χωρίς να σφετερίζεται ιερά για άλλους πράγματα. Έστω κι αν αυτός ο σφετερισμός είναι «καταξιωμένος» από την μακρόχρονη χρήση.
    Π.χ. αν μπορούν οι Ναζί, προκειμένου να ασκούν το ανθρώπινο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους, να σφετερίζονται το πανάρχαιο και ιερό σύμβολο της Σβάστικας. Η χρήση τού οποίου, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε σήμερα να τούς έχει απαγορευτεί. Ή αν μπορεί η Εκκλησία να αυτοπροσδιορίζεται ως ο κληρονόμος του …ελληνικού πολιτισμού. Ή αν μπορούν οι λεσμπίες, επίσης προκειμένου να ασκούν το ανθρώπινο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους,να κάνουν ό,τι οι Ναζί και οι χριστιανοί.

    Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, πιστεύω ότι είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα (το οποίο, θεωρώ αυτονόητο ότι, γνώριζαν εξ’ αρχής και οι ενάγοντες). Ακόμα κι αν είχαν κερδίσει οι Λέσβιοι, πάλι αυτό δεν θα είχε καμία πρακτική σημασία, αφού η χρήση της γλώσσσας δεν υπόκειται σε δικαστικές αποφάσεις. Αλλά, άλλο η τρέχουσα καθομιλουμένη χρήση μιας λέξης και άλλο η επισημοποίησή της σε ονομασία σεξουαλικού… σωματείου. Ο στόχος, λοιπόν, των εναγόντων Λέσβιων, πιστεύω ότι δεν ήταν να αλάξουν την τρέχουσα χρήση της επίμαχης λέξης αλλά, να υπάρξει μια αντίδραση και μια συζήτηση στην προσβλητική επισημοποίησή της. Κάτι που επετεύχθη, παρά το αναμενόμενο και – σε κάθε περίπτωση τυπικό- δικαστικό αποτέλεσμα.

    Γιατί είναι όντως προσβλητικό να ταυτίζουν κάποιοι την ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ σεξουαλική τους προτίμηση με έναν γεωγραφικό-πολιτισμικό-ιστορικό προσδιορισμό.

  13. KΡΥΦΟΑΝΤΡΑ,

    απευθυνόμενος σ’ εμένα, έγραψες (τα κεφαλαία δικά μου):

    «Και φυσικά η λέξη “λεσβία” ΔΕΝ είχε, ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΡΙΖΕΣΑΙ (σ.σ. δηλαδή
    ΕΓΩ ισχυρίζομαι!) από την αρχαιότητα την υποσημασία τής ομοφυλόφιλης
    γυναίκας […]” αφού η λέξη “λεσβία” ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ
    ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ (το “λεσβιάζω” είναι άσχετο με τις
    λεσβίες, όπως και το “οθωμανικό” είναι άσχετο με τους Οθωμανούς)».

    Υπενθυμίζω τώρα τι είχα γράψει εγώ:

    «Αυτό δεν προσθέτει κάποιο καινούργιο στοιχείο στη συζήτηση αφού
    ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ το αντίθετο, ΟΤΙ ΔΗΛΑΔΗ Η ΛΕΞΗ “λεσβία”
    ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ
    ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (σ.σ. ΑΥΤΟ είναι το αντίθετο!!) […]».

    Χωρίς λοιπόν να θέλω τώρα να γίνω προσβλητικός, όταν έγραψα
    προχθές ότι από την πρώτη κιόλας στιγμή που μπήκα στη συζήτηση
    μέχρι και τώρα «κάποιοι απλά ΔΕΝ διαβάζουν ή αδυνατούν να
    εννοήσουν τι ακριβώς γράφω», ήμουν υπερβολικός;;

    Από ’κεί και πέρα το κατά πόσο το «λεσβιάζω» είναι εντελώς άσχετο
    με τις λεσβίες, ας μου επιτραπεί να το αφήσω ανοιχτό. Στα λεξικά
    καταγράφεται μεν με τη σημασία τού στοματικού έρωτα («γλωσσοδετώ»),
    συνδέεται όμως άμεσα με τις Λέσβιες («πράττω ό,τι αι Λέσβιαι γυναίκες»).
    Χαρακτηριστικό δε είναι και το παρακάτω απόσπασμα από από τους
    Εταιρικούς Διαλόγους τού Λουκιανού όπου οι Λέσβιες (και όχι ειδικά
    η Σαπφώ) παρουσιάζονται ως… αντρογιώργηδες που δεν αντέχουν
    αρσενικό στο κρεβάτι τους:

    «Τοιαύτας γαρ εν Λέσβω λέγουσι γυναίκας αρρενωπούς, υπ’ ανδρών
    μεν ουκ εθελούσας αυτό πάσχειν, γυναιξί δε αυτάς πλησιαζούσας
    ώσπερ άνδρας». (ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ ΚΑΙ ΛΕΑΙΝΑ)

    Όσον αφορά τέλος τον ισχυρισμό ότι η σεξουαλικά προσανατολισμένη
    υποσημασία των παραγώγων τού επίμαχου τοπωνυμίου μαρτυρούνταν
    μεν και παλαιότερα, περιορισμένη ωστόσο μόνο στη γλώσσα διαφόρων
    ποιητών, ούτε αυτό ισχύει αφού όπως επιβεβαιώνει η καθηγήτρια
    Dr Charlotte Brewer στην επίμαχη επιστολή της που εσύ ο ίδιος
    επικαλέστηκες, το αργότερο το 1933 η λέξη ήταν ήδη in «regulare use».

  14. Κostas,

    α)Διαβάζω προσεκτικά το τί γράφεις, απλώς αυτό που σού απέδωσα ως ισχυρισμό δεν είχε να κάνει με το αν η λέξη «λεσβία» χρησιμοποιείται με σεξουαλική σημασία από την αρχαιότητα (όπως ορθά σημειώνεις δεν χρησιμοποιείτο με τέτοια έννοια) αλλά με την ταύτιση του ρήματος «λεσβιάζω» και «λεσβίας». Το «λεσβιάζω» είναι απλώς ένα ρήμα, που δεν ταυτιζόταν κατά κανέναν τρόπο με τις καταγόμενες από τη Λέσβο (όπως και το «οθωμανικό» δεν ταυτίζεται σήμερα, με κανέναν τρόπο, με τους Οθωμανούς). Πάντως έχεις δίκιο, έτσι όπως το έστειλα το ποστ, δεν είναι ξεκάθαρο σε τί από όσα είπες αναφέρομαι.

    β)Άλλο οι «εν Λέσβω» γυναίκες του Λουκιανού και άλλο οι «λεσβίες». Αν στην αρχαιότητα
    έλεγε κάποια ότι είναι λεσβία, οι άνθρωποι δεν θα γελούσαν πονηρά(όπως σήμερα)αλλά θα καταλάβαιναν αμέσως ότι η συγκεκριμένη γυναίκα κατάγεται από τη Λέσβο. Όπως άλλωστε και σήμερα, όταν ακούμε για Οθωμανούς, το μυαλό μας πάει στους Τούρκους και όχι στη συγκεκριμένη σεξουαλική παραλλαγή.

    γ)Από την επιστολή της καθηγήτριας Charlotte Brewer φαίνεται ότι η λέξη «λεσβία» με τη σημερινή μειωτική της σημασία, είναι «in regulare use» μόνο εδώ και κάποιες δεκαετίες και όχι φυσικά από την …αρχαιότητα, όπως ισχυρίζονται κάποιες λεσμπίες κυρίες.

    Αλλά ακόμα κι έτσι να μήν ήταν, η ουσία είναι ότι οι κυρίες αυτές δεν νομιμοποιούνται να μετατρέπουν σε σκατά ό,τι αγγίζουν.

  15. Και πού ‘σαι «Π»!

    Σου αφιερώνω το παρακάτω κείμενο για να καταλάβεις τί πάει να πεί «σχολιασμός δικαστικής απόφασης» με βάση λογικά επιχειρήματα και όχι με βάση τα προσωπικά σου απωθημένα και διάφορα προπαγανδιστικά τσιτάτα, που μηρυκάζεις περί δήθεν… «υποκρισίας» των Λέσβιων, που δεν τούς είναι «αρεστές» οι λεσμπίες.

    «Μια πρωτοδίκης αποφάσισε:
    ΤΟ ΟΝΟΜΑ «ΛΕΣΒΙΟΣ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΟΜΑ!

    Η πρωτοδίκης κ. Μαρία Πετσάλη απέρριψε στις 18 Ιουλίου την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων τριών πολιτών κατοικούντων στη Λέσβο ή καταγομένων από τη Λέσβο, με την οποία ζητούσαν να παύσει το σωματείο με την επωνυμία «Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος» (Ο.Λ.Κ.Ε.) να χρησιμοποιεί τις λέξεις «Λέσβιος», «Λεσβία», «Λέσβιο» και «λεσβιακός», «λεσβιακή», «λεσβιακό» δεδομένου, ότι το ίδιο σωματείο και τα μέλη του δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με την Λέσβο και συνεπώς σφετερίζονται το «εθνικό» όνομα των Λεσβίων και δημιουργούν μεγάλα και σοβαρά προβλήματα στους νησιώτες αυτούς με την σύγχυση που προκαλούν εις βάρος της γεωγραφικής, ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητάς τους.
    Μετά την απόρριψη οι τρεις Λέσβιοι αποφάσισαν να προσφύγουν στην τακτική Δικαιοσύνη, ο δε ένας εξ αυτών, ο εκδότης του «Δ» Δημήτρης Λάμπρου, σχολίασε ως εξής την εν λόγω απόφαση της κ. Πετσάλη:
    Η πρωτοδίκης κ. Μαρία Πετσάλη αποφάσισε, ότι «το δικαίωμα (των κατοίκων της Λέσβου να είναι Λέσβιοι) ελλείπει». Στο σκεπτικό της απόφασής της για την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, που υπέβαλαν τρεις Λέσβιοι κατά του σωματείου Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος (Ο.Λ.Κ.Ε.) αποφθέγγεται, ότι «οι λέξεις «Λέσβιος», «Λεσβία», «Λέσβιο» και «λεσβιακός», «λεσβιακή», «λεσβιακό» δεν αποτελούν φραστικά σύμβολα μέσω των οποίων εξατομικεύεται ο καθένας των αιτούντων, δεν αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της ανθρώπινης ιδιότητάς τους, ούτε συντελεστές της ατομικότητάς τους».
    Προσθέτει, ότι οι λέξεις αυτές χρησιμοποιούνται από όλους, που έχουν την καταγωγή τους από τη νήσο Λέσβο, καθώς και από λεσβιακά σωματεία εκτός και εντός Ελλάδος, αλλά αποφθέγγεται, ότι μπορούν να χρησιμοποιούνται και από άτομα ή ομάδες, που δεν έχουν γενέτειρα την Λέσβο και δεν κατάγονται από αυτήν και να προσδίδουν σημασίες στις λέξεις αυτές, που εκφράζουν ιδιότητές τους εντελώς άσχετες προς την γεωγραφική ταυτότητα και την εντοπιότητα των κατοίκων της Λέσβου. Μπορούν δηλαδή αυθαίρετα και παραπλανητικά να σφετερίζονται το φυσικό και απαραβίαστο αγαθό του να έχη κανείς μια γενέτειρα, μια γεωγραφική ταυτότητα, μια εντοπιότητα και πάνω απ’ όλα μία ιστορική συνείδηση και μία πολιτισμική συνείδηση, την οποία προσφέρει στους Λεσβίους και μόνο η ιστορία και ο πλούσιος πολιτισμός της Λέσβου.
    Με δύο λόγια η κεντρική σκέψη, επί της οποίας στηρίχτηκε η κ. Πετσάλη μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Οι Λέσβιοι δεν είναι Λέσβιοι, αλλά Λέσβιος μπορεί να αυτοανακηρυχθή όποιος γουστάρει και για οιοδήποτε λόγο γουστάρει. Προφανώς το σκεπτικό της κ. πρωτοδίκου συγκρούεται μετωπικά με την πρώτη αρχή της Λογικής, που λέει, ότι το «Α είναι Α». Επί του προκειμένου η αρχή είναι «ο Λέσβιος είναι Λέσβιος». Συγκρούεται όμως και με την δεύτερη αρχή της Λογικής, που λέει, ότι το «Α δεν είναι Β», δηλαδή ο «Λέσβιος δεν είναι μη Λέσβιος» και «ο μη Λέσβιος δεν είναι Λέσβιος». Αυτός ο παραλογισμός της κ. Πετσάλη, που άφησε κατάπληκτους πολλούς νομικούς κύκλους, θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο γέλωτος και ειρωνείας, αν ζητούσε κανείς να κοιτάξει την ταυτότητα της κ. Πετσάλη και να μας πεί αν αναγράφεται ως βασικό στοιχείο της ταυτότητάς της ο τόπος καταγωγής της. Κάτι, που το έχει επιβάλλει το Ελληνικό Κράτος, του οποίου είναι υπάλληλος και η κ. Πετσάλη, αλλά το αντιπαρέρχεται σαν να μην υπάρχει.

    Επιμονή δείχνει και στο σκεπτικό της απόφασής της να καταργήσει την Ελληνική Γραμματική λέγοντας, ότι οι λέξεις «Λέσβιος», «Λεσβία», «Λέσβιο» δεν είναι ονόματα, δηλαδή ουσιαστικά (προφανώς νομίζει, ότι είναι επίθετα). Της προτείνουμε να ανοίξει μία οιαδήποτε Γραμματική της Ελληνικής Γλώσσας και ελπίζουμε, ότι θα τα καταφέρει να μάθει ποιά είναι τα λεγόμενα «εθνικά ονόματα», που σημαίνουν όχι το έθνος βέβαια στην γλώσσα της Γραμματικής, αλλά την εντοπιότητα. Είναι όπως τα κύρια ονόματα και γι’ αυτό γράφονται με κεφαλαίο αρχικό γράμμα («Είμαι Αθηναίος», «Είμαι Λέσβιος» κ.λπ.), δηλώνουν το φυσικό, πρωταρχικό και αναφαίρετο δικαίωμα του να έχη κανείς το «εθνικό του όνομα» ως βασικώτατο στοιχείο του συνόλου των γνωρισμάτων, που αποτελούν την κοινωνική ταυτότητά του, αλλά πάνω από όλα την ατομική συνείδησή του.
    Αν η κ. Πετσάλη μπορεί να μπει σε κάποιο λογικό ειρμό και δεν είναι τόσο απόλυτη στις ιδέες της, θα μπορούσε να δεχθεί και την βοήθεια της Ιστορίας και να πληροφορηθεί, ότι το «εθνικό όνομα» αποτελούσε το επώνυμο σε πολλές περιόδους της Ιστορίας, όπως στην κλασική Ελλάδα, όπου ο Σωκράτης δεν είχε ούτε επώνυμο, ούτε παρατσούκλι, απλώς είχε βασικό στοιχείο της ταυτότητας το Σωκράτης «ο Αθηναίος»• αυτό ήταν το όνομά του. Ο Θαλής «ο Μιλήσιος» παρομοίως, αλλά και χιλιάδες άλλοι.
    Φυσικά η κ. Πετσάλη δεν είχε συνείδηση, όταν έπαιρνε αυτή την παντελώς αυθαίρετη και εκτός πάσης λογικής αρχής απόφαση, ότι είναι μία απόφαση επικίνδυνη, διότι προκάλεσε, από την ημέρα που βγήκε, βαθύτατη πικρία και οργή στο σύνολο των κατοίκων της Λέσβου, πλην μιας μηδαμινής μειοψηφίας, που έχουν δοσοληψίες με ομοφυλόφιλους η κάποια συμφέροντα με αυτούς. Και είναι ενδιαφέρουσα σύμπτωση, ότι η απόφαση εξεδόθη την ίδια μέρα, που ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών έκανε ανακοίνωση καταγγέλλοντας την σήψη και την διαφθορά πολλών μελών του Δικαστικού Σώματος, ζητώντας θεσμικές ρυθμίσεις, διότι, όπως προβλέπει, η κατάσταση όλο και περισσότερο θα οδηγείται στην σήψη και διαφθορά της Ελληνικής Δικαιοσύνης.
    Φυσικά δεν είμαι ο μόνος, που έχω τις αμφιβολίες μου για την Ελληνική Δικαιοσύνη. Και οι κρίνοντες κρίνονται. Και φυσικά καμμία πρωτοδίκης δεν έχει την εξουσία να παραβιάζει τους κανόνες της Λογικής, να προσβάλλει ολόκληρο το Λεσβιακό λαό και να χαρίζει το όνομά μας και την γεωγραφική μας ταυτότητα σε οποιονδήποτε άσχετο προς την Λέσβο. Αισθανόμαστε χρέος προς το νησί μας, αυτό το νησί το γεμάτο ιστορία χιλιάδων ετών με τον πλουσιότατο πολιτισμό, να καθαρίσουμε αυτό το θέμα. Ακόμα και αν η Ελληνική Δικαιοσύνη φανεί ανάξια να το καθαρίσει, θα προσφύγουμε στα Διεθνή Δικαστήρια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
    Με την ευκαιρία θα ήθελα να πω στους αντιδίκους μας, την κ. Βλάμη, τον κ. Βαλλιανάτο και κάποιο συνήγορό τους, που δεν θυμάμαι το όνομά του, να πάψουν να κορυβαντιούν για την έκβαση της δίκης, διότι δεν βρισκόμαστε ούτε καν ακόμα στην αρχή και προ πάντων με δεύτερη σκέψη, σοφώτερη της πρώτης, να καταλάβουν, ότι δεν είναι προς το συμφέρον τους να εξακολουθήσουν να μη σέβονται τα δικαιώματα ενός ολόκληρου λαού, γιατί το καζάνι της οργής βράζει και μπορεί να προκύψουν καταστάσεις, που δεν τις επιθυμούμε καθόλου, αλλά δεν μπορούν να ελεγχθούν από κανένα. Από την πλευρά μου θα προσπαθήσω να καταπραΰνω την υποβόσκουσα οργή των Λεσβίων και θα συμβούλευα τις ομοφυλόφιλες να συνειδητοποιήσουν, ότι η επιδειχθείσα έως τώρα θρασύτητά τους σ’ ότι αφορά στην προσβολή του δικαιώματος εντοπιότητας και γεωγραφικής ταυτότητας των Λεσβίων δεν είναι πράγμα, που μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα.
    Τέλος, θέλω να απευθυνθώ στους Λέσβιους και να πω, ότι η απόφαση μιας πρωτοδίκου δεν καταργεί την λαμπρή ιστορία και τον πολιτισμό μας, για τα οποία πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Αλλά δεν σημαίνει και τίποτε απολύτως στην πορεία μας και την αμετακίνητη απόφασή μας να ξαναβρούμε επί τέλους το όνομά μας, το δικό μας όνομα. Πρέπει να σταματήσουν να το εκμεταλλεύονται, να σταματήσουν να το φαλκιδεύουν σε σημείο, που εμείς να μην ξέρουμε πια αν μπορούμε να το χρησιμοποιούμε. Πρέπει να είμαστε περήφανοι για την ταυτότητά μας και να μην φοβόμαστε να λέμε, ότι είμαστε Λέσβιοι.
    * * *
    Εν κατακλείδι δεν θέλω να αφήσω ασχολίαστο το τρισάθλιο φαινόμενο κάποιων ελληνικών μαζικών μέσων ενημέρωσης τα οποία ζώντας κλεισμένα στον κόσμο της σήψης, της απολιτισιάς και του παραλογισμού κατάντησαν στον έσχατο βαθμό αυτοεξευτελισμού εμποδίζοντάς με να πω την άποψή μου για μία υπόθεση που απασχόλησε το σύνολο των συναδέλφων τους στον πλανήτη και επιβάλλοντας μόνο αυτά μια βάναυση λογοκρισία εις βάρος μου τη στιγμή που το σύνολο σχεδόν των ξένων ανταποκριτών των μεγαλυτέρων διεθνών πρακτορείων, καναλιών και εφημερίδων μου τηλεφώνησαν, μου ζήτησαν να εκφράσω την άποψή μου, την οποία και μετέδωσαν με σεβασμό προς την αντικειμενικότητα.

    Δημήτρης Ι. Λάμπρου

  16. Η πιο κραυγαλέα περίπτωση Έλληνα πολίτη που αγωνίστηκε απεγνωσμένα για την εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων από τη Διοίκηση εμφανίζεται ζωντανά στην προδικαστική περί παραδεκτού απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Στρασβούργου) http://www.equal-rights-greece.com/metafrasi_prodikastikis_strasbourg.htm, που ήταν και η πρώτη δημοσιοϋπαλληλική που έγινε τυπικά δεκτή στην Ιστορία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s