Αγάπη μου, να ψήσουμε απόψε το σκύλο μας με πατάτες;

Κυκλοφορούν στο διαδίκτυο πολλά βίντεο με βασανισμούς και θανατώσεις σκύλων στην Κίνα με την επισήμανση το πόσο κτήνη είναι οι Κινέζοι. Έτσι απλά, κτήνη, σβήνοντας επιπόλαια ένα μεγάλο πολιτισμό χιλιάδων χρόνων. Παρόλο που και σε μένα προκαλεί τρομερή αποστροφή και μόνο η ιδέα της κατανάλωσης σκυλίσου κρέατος, η αλήθεια είναι κάπου στη μέση όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις φανατισμένες αντιδράσεις. Ναι, αληθεύει ότι οι Κινέζοι έχουν το σκύλο σε περίοπτη θέση στη μαγειρική τους με τον ίδιο τρόπο που εμείς τιμάμε στον ουρανίσκο μας τον αμνό του Θεού των Ιουδαίων. Όσο τιμούν οι Κινέζοι με ξεχωριστή θέση στο ωροσκόπιο τους το Σκύλο, έτσι κι εμείς ανάγουμε σε θεϊκή υπόσταση το Θείο Αρνί. Αλοίμονο, θεϊκό είναι ό,τι κυρίως περνάει από το στομάχι μας, όχι μόνο από το πνεύμα. Εξάλλου, πρώτα έρχεται η πείνα και μετά η πνευματική τέρψη διότι, ως γνωστόν, νηστικό αρκούδι δεν χορεύει. Χώρια που δεν τρώγεται η αρκούδα σε κανέναν πολιτισμό, άμα έχεις τόσο πολύ κι εύκολο κυνήγι, από λαγούς μέχρι ελάφια, με την αρκούδα δεν μπορείς να τα βάλεις χωρίς να κινδυνέψει σοβαρά η ζωή σου. Μα ο σκύλος είναι ένα ζώο-σύμβολο για τη Δύση λόγω της συντροφιάς και των υπηρεσιών που προσφέρει, όχι όμως το κουνέλι – που μπορεί να γίνει ένα εξαίρετο κατοικίδιο όσο η πετσοκόκκαλη γάτα – αλλά τις περισσότερες φορές σφάζεται κατά το δοκούν για να εξυμνηθεί γευστικά, κάτι που δεν γίνεται με τη γάτα παρόλο που είναι εξίσου θρεπτική. Προλήψεις ή πραγματισμός λοιπόν η σφαγή των σκύλων στην Κίνα; Για να διαλευκάνουμε αυτό το σημείο.

Σκύλο δεν τρώνε μόνο οι Κινέζοι, αλλά και οι Φιλιππινέζοι, οι Μαορί, οι Χαβανέζοι παλιότερα και γενικά στο σύμπελγμα της Πολυνησίας θεωρείται βασική διατροφή. Θα ξεκινήσουμε από τους Πολυνήσιους για να κατανοήσουμε αργότερα την περίπλοκη σχέση του σκύλου με τους Κινέζους. Στα περιορισμένα σε μέγεθος νησιά του Ειρηνικού είναι δύσκολο να αναπτυχθεί μεγάλος αριθμός ζώων με αποτέλεσμα η ισορροπία της τροφικής αλυσίδας να γίνεται εξαιρετικά ευαίσθητη. Όπως υπενθυμίζει ο J95, οι Μαορί εξαφάνισαν τα γιγαντιαία κοτόπουλα πριν(;) αυτοί καταλήξουν ανθρωποφάγοι. Αλλά τρώνε και σκύλους όπως και χοίρους, σημειώνεται δε πως οι Πολυνήσιοι είχαν σκύλους πολύ πριν έρθουν οι Ευρωπαίοι εξερευνητές, ήδη ο James King που ήταν στην αποστολή του Captain Cook εκδήλωνε τον αποτροπιασμό του για τους Χαβανέζους που τρώγανε σκύλους. Αν το καλοσκεφτούμε, η κτηνοτροφία είναι σχεδόν αδύνατη σε αυτά τα μικρά νησιά, η τυχόν ανάπτυξή τους με βοοειδή είναι βέβαιο πως θα αφάνιζε την τοπική χλωρίδα. Κι όταν αφανίζεται η χλωρίδα, η πανίδα περιορίζεται δραματικά, χώρια που τα περισσότερα νησιά είναι περισσότερο ορεινά με μικρό βάθος ακτών. Έτσι, η ανάγκη για μία διατροφή που να καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες ενός ανθρώπινου σώματος περιορίζεται σε ό,τι φύεται και κυκλοφορεί εντός περιορισμένου εύρους, για αποκλειστική χορτοφαγία δεν το συζητάμε, είναι αδύνατο. Οι σκύλοι προσφέρουν μια πρώτης τάξης πηγή κρέατος επειδή δεν καταχρώνται το περιβάλλον, τρώνε ότι τους προσφέρουν οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο που εκτρέφουμε εμείς τα σπάταλα για ζωοτροφή οικόσιτα ζώα. Το κρέας του σκύλου, που έχει εκτραφεί με μαγειρεμένα λαχανικά είναι ξεχωριστό έδεσμα, όπως και τα γουρούνια – μαγειρεμένα επειδή δεν μπορούν να χωνέψουν νωπά. Έτσι, αφού ο σκύλος δεν μπορεί να προσφέρει «κοινωνικές» υπηρεσίες, δεν έχει κοπάδια να φυλάξει αλλά ούτε υπάρχει ειδικός λόγος να κάνει το φύλακα, καταλήγει στο πιάτο σαν άλλος αμνός του Θεού. Και οι Πολυνήσιοι έχουν θεοποιήσει το σκύλο που έχει επίσης κορυφαίο ρόλο στις θρησκευτικές τελετουργίες τους.

Οι Φιλιππινέζοι τα έχουν, αν όχι πιο πολύ, εξίσου σκούρα, με 90,5 εκατομμύρια πληθυσμό σε έκταση μόλις 300.000 τ.χλμ (η Ελλάδα έχει 132.000 τ.χλμ), οι ανάγκες για τροφή είναι εξαιρετικά υψηλές. Τρώνε κυριολεκτικά ό,τι σέρνεται εκτός από ρύζι γλασέ που είναι γι αυτούς το ψωμί τους (λόγω έλλειψης χώρου δεν έχουν ανεπτυγμένη σιτηροτροφία αλλά και για άλλους λόγους που δεν είναι επί του παρόντος). Κι όχι μόνο σκύλους αλλά και έντομα, που έχουν πολύ υψηλή θερμιδική αξία κι ας μην τους φαίνονται. Όπως εμείς έχουμε τα σαλιγκάρια πχ, οι Φιλιππινέζοι, όπως και οι Κινέζοι φυσικά, εκτιμούν ως ξεχωριστή λιχουδιά τις κάμπιες. Σκεφτείτε πως οι κάμπιες σκώρου σε μια μερίδα 100 γραμμαρίων περιέχουν 375 θερμίδες, 46 γρμ πρωτεΐνες και 10 γρμ λίπος όταν στην ίδια μερίδα ενός ψημένου χάμπουργκερ περιέχονται 245 θερμίδες, 21 γρμ πρωτεΐνες και 17 γρμ λίπος! Ίσως γι αυτό το λόγο δεν έγιναν συστηματικά ανθρωποφάγοι σαν τους Μαορί, βρήκαν μια εξαιρετική πηγή διατροφής σε αντίθεση με μας τους Έλληνες, που όχι κόρακας κοράκου μάτι βγάζει αλλά κανιβαλίζουμε κιόλας όταν δεν καταφέρουμε να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα άπαξ και βάλουμε στο μάτι μας το διπλανό στρεμματάκι του για να χτίσουμε το σπίτι των ονείρων κλέβοντας και φως, νερό, τηλέφωνο.

Αν σκεφτούμε όμως τους Εσκιμώους, νυν Ινουίτες όπως θέλουν τώρα να αποκαλούνται, το εξαιρετικά σκληρό αρκτικό περιβάλλον δεν τους εξαναγκάζει στην σκυλοφαγία παρά μόνο σε εξαιρετικά ακραίες συνθήκες. Πράγματι, η βασική διατροφή των Ινουιτών στηρίζεται στα ψάρια, τις φώκιες και τις φάλαινες, οι σκύλοι τούς προσφέρουν πολυτιμότερες κοινωνικές υπηρεσίες από το να είναι μια πρώτης τάξης πηγή κρέατος. Στο προκολομβιανό Μεξικό τρώγανε σκύλους γιατί δεν υπήρχαν ζώα για κυνήγι, συνεπώς τούς ήταν άχρηστοι για κοινωνικές υπηρεσίες. Και όπως οι Μαορί, εξασκούσαν επίσης το σπορ της ανθρωποφαγίας. Όπου δεν υπάρχει κυνήγι, δεν υπάρχει κρέας κι όπου δεν υπάρχει κτηνοτροφία, τρως οτιδήποτε περπατάει δίπλα σου. Σκύλους και ανθρώπους. Ίσως η μόνη κοινωνία στον κόσμο που είναι αποκλειστικά ανθρωποφάγα, είναι η ελληνική. Και μην μου πείτε για τους αφρικανούς της Ακτής των Σκελετών, της Δαχομέης και άλλων περιοχών της Αφρικής γιατί αν το καλοσκεφτείτε, μοιάζουν πολύ με μας. Στριμώχνονται που στριμώχνονται τόσες φυλές στο ίδιο μέρος και θέλει ο καθένας να έχει το δικό του σπιτάκι 100 τετραγωνικών με θέα 500 στρέμματα, λογικό είναι να θες να φας τον άλλο στην κυριολεξία. Αλλά θα πάμε πολύ μακρυά στο θέμα της ανθρωποφαγίας ενώ μιλάμε για τους σκύλους, οπότε θα το αφήσουμε εδώ προς το παρόν γιατί πρέπει να γυρίσουμε πίσω στους Κινέζους. Όχι εμάς που κάνουμε τους Κινέζους άπαξ και έρθει το χαρτί της Εφορίας για το παραθαλάσσιο σπιτάκι που το δήλωσες για ένα όροφο κι έχτισες τρεις, αλλά τους κυρίως ειπείν κακούς υπανάπτυκτους, υπάνθρωπους, απολίτιστους Κινέζους που τρώνε σκύλους. Τι ειρωνία, ένας δοξασμένος πολιτισμός χιλιάδων ετών, μια εξαιρετικά ανεπτυγμένη κουλτούρα, που τρώει σκύλους! Αδιανόητο σε μας τους ανθρωποφάγους!

Ό,τι έχουμε πει πιο πάνω συνοπτικά κι επιγραμματικά, μπορούν να ισχύσουν σε μακροσκοπικό επίπεδο και στην Κίνα αν και υπάρχουν κι άλλα στοιχεία που είναι λίγο αφανή. Οι σκύλοι προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στον δυτικό άνθρωπο. Κυνηγός, φύλακας και pet (χαϊδεμένο ζώο) είναι τρεις ορισμοί της χρησιμότητάς του που υπερκαλύπτουν τις διατροφικές ανάγκες μας αφού τρώμε οτιδήποτε σέρνεται και κινείται κλεισμένο μέσα σε φράχτες και κλουβιά, από κοτόπουλα μέχρι βόδια. Η κοινωνία της αφθονίας προσιδιάζει βεβαίως στο δυτικό πολιτισμό, τα κοτόπουλα, τα βόδια, οι γαλοπούλες και τα γουρούνια προσφέρονται σε τόση υπεραφθονία που τα χιλιάδες χρόνια της εξέλιξης του πολιτισμού μας έχουν εντυπώσει στο υποσυνείδητό μας πως οτιδήποτε άλλο κρεατικό είναι άξιο να καταναλωθεί ενέχει την ασέβεια στα όρια του θρησκευτικού αφορισμού. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να μην φάμε σκυλίσιο κρέας με τον ίδιο τρόπο που αντίστροφα όταν το άλογο ξέπεσε από τη χρησιμότητά του στις μεταφορές και στον πόλεμο, εξαιτίας της βιομηχανικής επανάστασης και μετά, έγινε πολύ σημαντική πηγή τροφής – άλλο πολύ μεγάλο θέμα κι αυτό και μπερδεμένο, όπως και η απέχθεια των Εβραίων για το γουρούνι. Μην μου πείτε για βεβήλωση εδώ για το αλογίσιο και το γαϊδουρινό κρέας γιατί θα επικαλεστώ τους γονείς και τους παππούδες σας. Και όσους ταξιδέψατε ή ζείτε στην Ιταλία και τη Γαλλία, άντε το Βέλγιο, την Αυστρία και τη Γερμανία. Οι Γάλλοι τιμούν ιδιαίτερα τα «πιτσουνάκια», αυτά που οι Άγγλοι αποκαλούν «ποντίκια του ουρανού», τα γνωστά σε μας από τις βρωμερές κουτσουλιές «περιστέρια της ειρήνης», είναι τόσο ειρηνικά που φροντίζουμε στα δημόσια κτήρια – σαν το Δημαρχείο της Αθήνας – να μπήγουμε καρφιά στα γείσα για να μην κουτσουλάνε στα κεφάλια μας. Αλλά λέμε για τους κινεζικούς σκύλους, ξεφύγαμε πάλι.

Για να συνδέσουμε το παζλ με τους κακούς υπανάπτυκτους, υπάνθρωπους, απολίτιστους Κινέζους που τρώνε σκύλους πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τις γεωπολιτικές συνθήκες στις οποίες διαβιούν. Ανέκαθεν, ένας πολυπληθέστατος λαός σαν τους Κινέζους πεινάει. Κι όταν πεινάει, εννοούμε πεινάει. Είπαμε πιο πάνω, πρώτα το στομάχι και μετά το πνεύμα. Κι εσχάτως, ακολουθούν τα λεφτά, θα δούμε στη συνέχεια γιατί, φταίμε κι εμείς οι δυτικοί που είδαμε την [πολλές φορές κακώς εννοούμενη] οικολογική ευαισθησία σαν άλλοθι αποενοχοποίησης – και χωρίς να το ξέρουμε πολλές φορές χωρίς αυτό να μας καθιστά ανεύθυνους, είμαστε υπεύθυνοι επειδή αδιαφορούμε. Η αλήθεια είναι ότι μόλις πρόσφατα η Κίνα αναπτύσσει την κτηνοτροφία βοοειδών, εδώ και 10-15 χρόνια. Ο κινεζικός πληθυσμός έχει τη χαμηλότερη κατανάλωση γάλακτος κατά κεφαλήν στον κόσμο – περίπου δύο λίτρα ετησίως. Το 2004 οι δαπάνες της Κίνας στον τομέα του γάλακτος ανήλθαν μόλις στο 1,8 $ (€ 1.2) ανά κάτοικο/ έτος, έναντι της Δυτικής Ευρώπης $ 54,6 (€ 41,9), γεγονός που αντανακλά το σημαντικό αναπτυξιακό δυναμικό. Η κινεζική αγορά λοιπόν είναι τεράστια, ήδη μια συνεργασία Αυστραλών και Κινέζων επιχειρηματιών φέρνει σημαντικά αποτελέσματα. Πώς όμως ξεμαθαίνεις ένα λαό που έχει μεγάλη παράδοση στη μαγειρική για να αρχίσει να καταναλώνει βοδικό κρέας και γάλα; Η ποικιλία της κινεζικής διατροφής είναι τεράστια και περιλαμβάνει και τους σκύλους επειδή… δεν τους χρειάζονται. Δεν τρώνε βέβαια πεκινουά διότι οι Κινέζοι είναι ρατσιστές και με τα ζώα. Ούτε καν σαν σκύλους δεν βλέπουν αυτά τα μικρά χαριτωμένα τερατουργήματα, που προφανώς τα δημιούργησαν με συνεχείς επιμιξίες – εφάρμοζαν τη γενετική πολύ πριν τον Μέντελ και ακόμη περισσότερο από μας τους ελληναράδες με τα καθαρά αίματα και την απευθείας συγγένεια με τον Σωκράτη και τον Αλέξανδρο. Η Κίνα, παρά το αχανές μέγεθός της, είναι στριμωγμένη χώρα και τα αστικά της κέντρα τερατώδη. Οι πολύ μεγάλες ανάγκες σε σιτηρά, άρα σε τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, υπερκαλύπτουν την ανάγκη για την κτηνοτροφία βοοειδών που κι αυτά θέλουν τεράστια σε έκταση λιβάδια. Τι ισοζύγιο προκύπτει λοιπόν εδώ; Θυσιάζεις το ψωμί ή το βοδινό κρέας για να ικανοποιήσεις δισεκατομμύρια πεινασμένα στόματα; Κρατάς το ψωμί λοιπόν, επειδή άλλα κρέατα υπάρχουν πολλά, από κυνήγι μέχρι χοίρους. Δεν είναι τυχαίο που οι Κινέζοι εφεύρανε τα μακαρόνια, που τα έφερε στην Ευρώπη ο Μάρκο Πόλο για να γίνει το εθνικό φαί της Ιταλίας. Κι εμείς έχουμε εθνικό φαΐ τα ζυμαρικά, τις πίτσες, τα σουβλάκια, τις ντομάτες, τις πατάτες, τις πιπεριές, τα πορτοκάλια, τους μπακλαβάδες αποδεικνύοντας έτσι τη υπερτρισχιλιετή συνέχεια του Ελληνισμού με ξένα κόλλυβα. Που δείχνουμε ότι δεν είναι μόνο το όνομά μας το φαΐ μας, αλλά και τα ξένα κόλλυβα.

Έτσι, από ζώο συντροφιάς που είναι για τον δυτικό κόσμο, ο σκύλος είναι ένα λαχταριστό έδεσμα στα βάθη της Ασίας επειδή δεν προσφέρει άλλες ουσιαστικές υπηρεσίες στην κινεζική κοινωνία, που όπως γνωρίζουμε πολύ καλά είναι αυστηρότατη απέναντι στην εγκληματικότητα, μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν οργανωνένες πολιτοφυλακές, ζει με το φόβο της τιμωρίας και γι αυτό ο σκύλος περιττεύει και ως φύλακας. Θα ήταν μια ενδιαφέρουσα προοπτική αν ο σκύλος αντικαθιστούσε το σπαθί του κινέζου δήμιου που κόβει χέρια κλεφτών και φυσικά αντικαθεστωτικά κεφάλια. Προτιμούν να αφήσουν να «ανθίσουν χίλια λουλούδια» παρά χίλιους λόγους για περισσότερη ελευθερία. Αλλά και το κόστος συντήρησης ενός κατοικίδιου ζώου που έχει μεγάλο μέγεθος είναι απαγορευτικό στην Κίνα με τόση φτώχια που μαστίζει τους πολίτες της. Έτσι, ένα σκυλί δεν έχει μεγάλο προσδόκιμο ζωής αφού μόλις παχυνθεί κατάλληλα καταλήγει γρήγορα στο τσουκάλι. Έχετε προσέξει στα βίντεο πόσο παχιά είναι τα σκυλιά που σφάζουν; Χοντρά σαν γουρούνια. Ένα παράδοξο σύμπτωμα που μπορούμε να παρατηρήσουμε εδώ είναι πως όταν οι ανεπτυγμένες κοινωνίες λύνουν βασικά προβλήματα σχετικά με τη διαβίωση όπως η στέγη, η τροφή, η πρόληψη και η θεραπεία ασθενειών, τα κατοικίδια ζώα συμβιώνουν απροβλημάτιστα με τον άνθρωπο. Έτσι, ένας σημαντικός λόγος που τα πεκινουά χαίρουν εκτίμησης από αρχαιοτάτων χρόνων είναι γιατί τα συντηρούσε η κινεζική αριστοκρατία αλλά μια κοινωνία που βρίσκεται υπό ανάπτυξη, όσο και μια ταξική διαστρωμάτωση προς τα κάτω, βλέπει τα κατοικίδια ως περιττή πολυτέλεια, γι αυτό η χρόνια έλλειψη κρέατος και η αναγκαστική φυτοφαγία στα μεγάλα κινεζικά αστικά κέντρα οδηγεί κατ΄ ανάγκη στη σκυλοφαγία. Οι Κινέζοι αφήνουν τους σκύλους να τρέφονται από υπολείμματα και απορρίματα με τον ίδιο τρόπο που τα αδέσποτα σκυλιά εδώ τρώνε κάθε λογής πράματα από σκουπίδια που τα ρίχνουμε χύμα στη γωνία του πεζοδρόμιου προς επίρρωση της υψηλής κουλτούρας και του ελληνικού νεοπλουτισμού μας που στηρίζεται στα δάνεια των τραπεζών. Αν συμβαίνει να εξαφανίζονται μαζικά κάποια στιγμή, δεν μπορώ να γνωρίζω αν οφείλεται στην αναζήτηση καινούριων απολαύσεων του ουρανίσκου ή ήρθαν καινούριοι γείτονες από την Άπω Ανατολή. Μπόγια δεν έχω δει ποτέ όπως συχνά οι φημολογίες για κακούς γείτονες με φόλες δεν αποδεικνύονται κι αυτές σχεδόν ποτέ και μένει μόνο η χολή.

Η «φρίκη» του να φας σκυλίσιο κρέας δεν είναι λοιπόν ένδειξη πολιτισμού ή ηθικής, αλλά μια διατροφική αναγκαιότητα που εξαρτάται καθαρά από τις συνθήκες διαβίωσης. Η επιπολαιότητα με την οποία καταδικάζεται απνευστί ο κινεζικός πολιτισμός αλλά και ο φιλιπινέζικος και ο πολυνησιακός είναι περισσότερο ένδειξη άγνοιας που εκδηλώνεται στα καθ’ ημάς ως νεοελληνική ξερολίαση. Αν η ανάπτυξη της κτηνοτροφίας βοοειδών, χοίρων και πτηνών θεωρείται σήμερα πλέον κατάρα για το περιβάλλον, σκεφτείτε πως ο σκύλος δεν θέλει απέραντα λιβάδια, ούτε τεράστιες ποσότητες τροφής, ενώ η ολοένα διογκούμενη κτηνοτροφία συμβάλλει σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αποψίλωση του Αμαζόνιου. Πράγματι, μόνο οι διακρατικές συμφωνίες μεταξύ Βραζιλίας και Κίνας δείχνουν ότι πολύ μεγάλο μέρος, αν όχι το μεγαλύτερο, της σοδειάς από τις καλλιέργειες της σόγιας και του καλαμποκιού στα αποψιλωμένα δάση του Αμαζονίου καταλήγει ως ζωοτροφή στην Κίνα! Γιατί είπαμε, εκτός από σκύλους, τρώνε χοίρους, πάπιες και κοτόπουλα τα οποία δεν είναι πάντα προς εσωτερική κατανάλωση, κάνουν σημαντικές εξαγωγές κρεάτων εκτός από αμφιβόλου αξίας είδη ηλεκτρονικών και ρουχισμού. Το σκυλίσιο κρέας είναι το μόνο που δεν εξάγουν. Προς το παρόν.

Ο σκύλος στην Κίνα είναι χρήσιμος και για ένα άλλο λόγο: για τη γούνα του. Αν αυτό σας φαίνεται προφανές, δεν έχετε εκτιμήσει σωστά την υπόθεση. Η Repubblica στις 09/01/2003 γράφει: «από γούνα σκύλου δύο τζάκετ σε καταστήματα του Τορίνο»! Το ένα από τα μαγαζιά αυτά ήταν το πασίγνωστο σε μας τους έξυπνους νεόπλουτους Carrefour! Αν δεν έχετε απορήσει ακόμα από που προέρχεται ένας γούνινος γιακάς στο πανωφόρι που κοστίζει δέκα ευρώ οφείλεται στην κλασική ελληνική αφέλεια «δεν ήξερα, δεν ρώτησα, δεν φταίω». Αθάνατε Έλληνα, όταν βρίσκεις κάτι που σε συμφέρει δεν ρωτάς από που προέρχεται αρκεί να σου κάνει τη δουλειά. Μην πεις του κανακάρη σου ότι η πανάκριβη μπάλα του Euro είναι φτιαγμένη με τα χεράκια ενός παιδιού από το Πακιστάν, μην πούμε τώρα για τα Nike. Αλλά οι Κινέζοι κάνουν καλύτερα από μας τους Κινέζους επειδή δεν αφήνουν τίποτε να πάει χαμένο σε αντίθεση με μας που πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα πέντε ευρώ τον γκαϊφέ στην πλατεία αλλά γκρινιάζουμε για την ακρίβεια στη βενζίνη όταν έχουμε να γεμίσουμε το SUV για να κάνουμε μόστρα στους γείτονες.

Οι Κινέζοι τρώνε σκύλους; Τι να κάνουμε. Λέει, από τα ΝΕΑ, ένας επαγγελματίας κυνηγός με αφορμή το κρέας φάλαινας και φώκιας που καταναλώνουν οι ελάχιστοι Ινουίτες (οι Εσκιμώοι είπαμε) μόλις 57 χιλάδες ψυχές στην Γροιλανδία που οσονούπω γίνεται ανεξάρτητο κράτος: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Κοπεγχάγη μας αντιμετωπίζουν σαν βαρβάρους. Μα ποιοι είναι αυτοί οι Ευρωπαίοι που έρχονται στα νερά μας με τους αλιευτικούς στόλους τους και μας κλέβουν το ψωμί;» Πείτε σε αυτούς τους ανθρώπους να μετατρέψουν την Γροιλανδία, ευκαιρία είναι με το φαινόμενο του θερμοκηπίου, σε απέραντα χωράφια και λειβάδια με σιτηρά και χαρούμενες αγελάδες για να μάθουν να τρώνε «σωστά». Αλλιώς, αν δεν μπορούν, να εισάγουν κρέατα.

Είναι πολλά τα λεφτά, με την Κίνα να γίνεται η καινούρια ανερχόμενη δύναμη και στον τομέα της κτηνοτροφίας βοοειδών.

________________________________________

Σημ. Πολλές πληροφορίες, εκτός από το διαδίκτυο, προήλθαν και από το βιβλίο του Marvin Harris «η Ιερή Αγελάδα και ο Βδελυρός Χοίρος», εκδόσεις Τροχαλία, ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό έργο που αξίζει να το διαβάσετε αν και είναι αρκετά ξεπερασμένο σήμερα λόγω των εξελίξεων που μεσολάβησαν από την πρώτη του έκδοσή του το 1987.

Advertisements

9 thoughts on “Αγάπη μου, να ψήσουμε απόψε το σκύλο μας με πατάτες;

  1. Θυμάμαι, πιτσιρικάς, στην εκπαιδευτική τηλεόραση, είχε ένα *παιδικό* ντοκιμαντέρ που έδειχνε τη ζωή ενός παιδιού στην Πολυνησία. Κάποια στιγμή έδειχνε να σφάζουν το σκύλο και το ντοκιμαντέρ εξηγούσε ήρεμα πως εκεί τους σκύλους τους τρώνε. Χωρίς υστερίες, χωρίς υπερβολές.

    Μήπως έχουμε γίνει πολύ ευαίσθητοι; (Όπου εδώ η ευαισθησία εκδηλώνεται όπως στο κείμενο του Ροΐδη «Μονόλογος Ευαισθήτου»)

    Έστω, εγώ επειδή παραμένω διεφθαρμένος δυτικός, θα μιλήσω μέσω της ποίησης του Σουρή:

    «Ας ήταν να γευόταν και η κοιλιά μου η τάλαινα
    ολίγη λεοπάρδαλη, κροκόδειλο ή φάλαινα!»

  2. — Δεν μπαινει θεμα αξιολογησης πολιτισμων. Οι πολιτισμοι ειναι αυτοι που ειναι. Οι γαλλοι π.χ. βασανιζουν τις χηνες για το φουα γκρα.

    — Δεν υπαρχει θεμα παρελθοντολαγνειας. Δεν μπορουμε να δικαιολογησουμε ολες τις παπαριες του κοσμου με το γεγονος οτι ο ανθρωπος του Κρο-Μανιον εξαφανισε τα μαμουθ (αρα κι εμεις μπορουμε να κανουμε οτι μας γουσταρει να ‘ουμ’ ).

    — Η φρικωδια του ενος δεν δικαιολογει την φρικωδια του αλλου. Το οτι οι γαλλοι βασανιζουν χηνες δεν δικαιολογει τους ιαπωνες να σκοτωνουν φαλαινες.

    — Οι κινεζοι δεν εκτρεφουν απλα σκυλους για να τους φανε. Τους βασανιζουν με φριχτα μαρτυρια. Οι κινεζοι ειναι για φτυσιμο οχι γιατι τρωνε σκυλο, αλλα γιατι τελειως αδικαιολογητα βασανιζουν ζωα.

    — Η κτηνοτροφια γενικα ειναι καταστροφικη για τον πλανητη. Εχω γραψει γυρω στα 10 ποστ πανω στο θεμα. Το «αγγιζεις» κι εσυ λιγο οταν μιλας για την συμφωνια Βραζιλιας – Κινας. Η κουβεντα και τα στοιχεια ειναι τεραστια.

    — Η λογικη του J95 (και πολλων αλλων) ειναι για τα μπαζα – και επικινδυνη. Το οτι οι Μαορι εξαφανισαν τις πολυχρωμες πεταλουδες δεν δινει σε κανεναν το δικαιωμα να εξαφανισει τα υπολοιπα ειδη του πλανητη, και να το παιζει και ξερολας μαγκας με υφακι κι απο πανω.

    — Ναι, οκ, υπαρχει παιδικη δουλεια στην Κινα. Και οχι μονο. 5 εκατομμυρια παιδια ειναι σκλαβοι λεει η Ουνισεφ. Καλο ειναι να υπαρχουν ενημερωμενοι καταναλωτες και να μπουκοταρουν *ολα* τα προιοντα που παραγονται απο παιδικη δουλεια. Τι σχεση ομως εχει η παιδικη δουλεια με το κρεας σκυλου;
    Το οτι υπαρχει παιδικη δουλεια δεν ειναι επιχειρημα για να βασανιζονται σκυλοι. Δεν μπορουμε να δικαιολογησουμε μια αποτροπαιη πραξη με το γεγονος οτι «υπαρχουν και χειροτερα».

    — Το καλυτερο (και για τον καθενα μας προσωπικα αλλα και για τον πλανητη) θα ηταν να ειμαστε χορτοφαγοι. Αν καποιος επιμενει στην κτηνοτροφια, ας προσπαθησει τουλαχιστον να μειωσει την οδυνη των ζωων οσο γινεται περισσοτερο.

    Στην ουσια προκειται περι βολεματος. Οποιος θελει να βολευτει, παιρνει ξερολικο υφακι και δινει συγχωροχαρτι στον εαυτουλη του με τα γελοια επιχειρηματα οτι οι αλλοι (ειτε γεωγραφικα, σε αλλους τοπους, ειτε χρονικα, σε παλιοτερους χρονους) εκαναν χειροτερα. Οποιος δεν θελει να βολευτει, προσπαθει να διορθωσει με πραξεις μερικα στραβα σ’ αυτον τον κοσμο, ξεκινωντας απο τον εαυτο του.

  3. Dralion

    Έχεις παρανοήσει το ποστ, δεν αναφέρω την παιδική δουλεία για να υποβαθμίσω τη θανάτωση σκύλων. Κάνω μερικές αναφορές στο ποστ για θέματα τα οποία είναι μεν σημαντικότερα από ένα σκυλίσιο μπουτάκι αλλά δε, υποβαθμίζονται μπροστά σε μια γενικότερη απαξίωση του τύπου: τρώνε σκύλους άρα είναι κτήνη. Και για τους Κινέζους είμαστε κτήνη για πολλά πράματα, έτσι; Όλη αυτή η λογική είναι τελείως ανόητη και δεν βοηθάει στην κατανόηση πολλών ζητημάτων. Το γιατί αφανίστηκαν τα μαμμούθ έχει εξηγηθεί πολλάκις: για τη σταθερή εγκατάσταση των Κρο Μανιόν σε ένα μέρος που τους βόλευε. Αραγε αυτό είναι έγκλημα; Θα υπήρχε ο πολιτισμός σήμερα αν ο Κρο Μανιόν είχε οικολογικές ευαισθησίες ανάλογες με τις δικές σου και ήταν αυστηρά χορτοφάγος;

    Όσον αφορά το βασανισμό ζώων που το τονίζεις λες και δεν το ανέφερα, απάντησες μόνος σου ότι βασανίζονται οι χήνες από τους σύμμαχους Γάλλους. Αλλά σκέφτομαι ότι ο σκύλος έχει αμυντικό ένστικτο και ίσως ο βασανισμός συντελεί στο να καταστείλουν την επιθετικότητά του. Υπόθεση κάνω, δεν είμαι σίγουρος γι αυτό.

    Μετατοπίζεις όμως το πρόβλημα με τις φάλαινες στους Ιάπωνες ενώ εγώ επίτηδες έγραψα για τους Ινουίτες. Γιατί οι τελευταίοι δεν έχουν λειβάδια κλπ ενώ οι Ιάπωνες μπορούν να αλλάξουν (ή έστω να τροποποιήσουν) μια συμπεριφορά που είναι σήμερα άχρηστη και επιζήμια. Διάβασε καλύτερα τι γράφω στον επίλογο.

    Θα συμφωνήσω όμως σε αυτό που γράφεις:
    Το καλυτερο (και για τον καθενα μας προσωπικα αλλα και για τον πλανητη) θα ηταν να ειμαστε χορτοφαγοι. Αν καποιος επιμενει στην κτηνοτροφια, ας προσπαθησει τουλαχιστον να μειωσει την οδυνη των ζωων οσο γινεται περισσοτερο
    αλλά κατά τη γνώμη μου είναι λίγο. Είναι τεράστιο το θέμα των βιολογικών προϊόντων -γιατί εκεί το οδηγείς- και δεν έχω πειστεί ακόμα τόσο για την αξιοπιστία τους όσο και το κόστος, οικονομικό όσο και περιβαλλοντικό. Το θέμα δέν είναι η καλύτερη διαβίωση ενός μοσχαριού σε μια ειδυλλιακή φάρμα που ειδυλλιακά αργότερα θα σφαχτεί για να συναντήσει τόσο τον επουράνιο Πατέρα όσο και τα οξέα του στομάχου μας, αλλά η συνολική περιβαλλοντική επιβάρυνση που προϋποθέτει μια τέτοια ειδυλλιακή αντιμετώπιση. Ο κύκλος λοιπόν είναι φαύλος. Είτε με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλο, υπάρχει η ίδια επιθυμία: ένα πιάτο φαΐ.

    Για τον J95, δεν έκανα παραπομπή επειδή συμφωνώ μαζί του σε όλα, βρήκα κάποιες χρήσιμες πληροφορίες στο ποστ του και με αφορμή κάποια ποστ του Urfurslaag και του Βιολόγου έκατσα κι έψαξα το θέμα. Το οποίο δεν είναι τι τρώμε αλλά το πόσο αντιμετωπίζουμε επιπόλαια κάποια θέματα με άκρατο φανατισμό και ανύπαρκτη επιχειρηματολογία. Γιατί λοιπόν τρώνε σκύλους οι Κινέζοι, αυτό ήταν το θέμα μου.

    Για τα περί «βολέματος», δεν κατανόησα αν μου κάνεις προσωπική επίθεση ή μιλάς γενικά.

    Κουσουράτε

    Εύστοχη μεν η παραπομπή στον Ροΐδη αλλά θα συμπλήρωνα πως υπάρχει και πλεονάζει η υποκριτική ευαισθησία του τύπου «τρώνε σκύλους οι Κινέζοι; Κάψτε τους!» Λες και δεν υπάρχει μια άλλη Κίνα που να αφήνει να «ανθίσουν χίλια λουλούδια παρά χίλιους λόγους για περισσότερη ελευθερία».

  4. Αγαπητε JustAnotherGoneOff,
    τις φορες που κανω προσωπικη επιθεση ειναι τοσο φανερη, που κανεις δεν θα μπορουσε να την παραβλεψει 😉
    Αυτο σημαινει οτι τα πιο πανω λογια δεν αποτελουν σε καμμια περιπτωση προσωπικη επιθεση. Μιλαω γενικα.

    Καταλαβαινω τα point που κανεις, γι’ αυτο και συζηταμε. Το που θα καταληγαμε αν ο Κρο Μανιον ειχε οικολογικες ευαισθησιες ειναι λιγακι θεωρητικο. Στην πραγματικοτητα, ειχε ευαισθησιες γιατι εξαρτιοταν απο το περιβαλλον του για την τροφη του. Δεν τις ονομαζε οικολογικες ευαισθησιες, τις ονομαζε «προσταγματα του σαμανου της φυλης», αλλα ηταν το ιδιο πραγμα.

    Με τους ινουιτ και τους ιαπωνες ισχυει αυτο που εγραψα και αλλου. Για να ενδιαφερθει καποιος για το περιβαλλον πρεπει να εχει επιλογη, γνωση και ηθικη. Οι ινουιτ εχουν τελικα επιλογη, ο συλλογισμος σου ειναι λαθος.

    Οταν μιλαμε για ινουιτ, συνειρμικα το μυαλο μας πηγαινει σε κατι παναρχαιες φυλες που εκαναν τρυπες στον παγο και περιμεναν απο πανω με το κονταρι για να σκοτωσουν ψαρια. Οι σημερινοι ινουιτ γελανε μ’ αυτο το κλισεδακι. Οι σημερινοι ινουιτ εχουν μια ωραιοτατα ανεπτυγμενη βιομηχανια, πολλους ενεργειακους πορους και τεχνολογικο εξοπλισμο πιο μοντερνο απο τον ελληνικο. Δεν εχουν απολυτως καμμια αναγκαιοτητα να σκοτωσουν φαλαινες + φωκιες, εκτος αν θεωρεις σωστο επιχειρημα το «πρεπει να ακολουθουμε τις παραδοσεις των πατεραδων μας».

    Με τα βιολογικα τροφιμα, η κουβεντα ειναι πολυ μεγαλη. Για την ακριβεια, δεν μπορουμε να ξερουμε αν ειναι καλα η οχι, μιας και δεν εχουμε εμπειριες απο Μεγαλα Νουμερα βιολογικων προιοντων. Στην πραγματικοτητα δεν υπαρχει κανενα οικοσυστημα, το οποιο ο ανθρωπος να εχει πληρως κατω απο τον ελεγχο του. Οι Βιολογοι δεν εχουν ακομα καταφερει να παρουν ενα χωραφι 5 στρεμματα, να το βαλουν σε εργαστηριακες συνθηκες και να προβλεψουν πως θα εξελιχθει σε 6 μηνες. Φαντασου τωρα τι αγνοια υπαρχει αν μιλαμε για εκτασεις της ταξης ηπειρων και για χρονικες διαρκειες ετων.

    Ξερουμε οτι η φυση απεχθανεται την ομοιομορφια (βλ. μεταλλαγμενα), ξερουμε για τις βλαβες των χημικων και ξερουμε για τις αρνητικες επιπτωσεις της κτηνοτροφιας.
    Η στροφη στην χορτοφαγια και την καλλιεργεια βιολογικων προιοντων φανταζει με σημερινα δεδομενα σαν η λογικοτερη λυση.
    Αλλα κανενας δεν εχει τις γνωσεις, κανενας δεν μπορει ν’ αποδειξει, αν αυτη ειναι και η καλυτερη / μοναδικη λυση.

  5. Κατ’εμέ, το ζήτημα αυτό είναι ήσσον. Έχουμε την επίθεση της Μονής Τοπλού κατά του φοινικοδάσους του Βάι. Πάνε σε περιοχή Natura με απειλούμενη χλωρίδα και αρχαιολογικό ενδιαφέρον οι βρωμοπαπάδες να στήσουν γήπεδο γκολφ, ξενοδοχείο 7000 (!!!) κλινών, εργοστάσιο αφαλάτωσης κλπ.

  6. Dralion θα συμφωνήσω ότι δεν μπορεί να προβλεφθεί πλήρως (μπορεί με μικρή απόκλιση) η επίδραση των περιβαλλοντικών συνθηκών σε μια καλλιέργεια, αλλά μην είστε τόσο κατηγορηματικός.Εδώ δεν είμαστε εμείς.

    Η φύση όντως σιχαίνεται την ομοιομορφία αλλά τα γενετικά τροποποιημένα, όσον αφορά το γονιδίωμά τους είναι πιο «πλουραλιστικά» γονιδιακά σε σχέση με τα αγρίου τύπου.Και δεν μιλάω μόνο για φυτά.Μήπως εννοείς τις ντομάτες για παράδειγμα που είναι όλες ίδιες και ολοστρόγγυλες?

    ΥΓ.Θα συμφωνήσω στο ότι το απόλυτα σωστό όπως και το εφικτό απέχουν και πρέπει να μιλάμε με ρεαλιστικά στοιχεία και όχι αμπελοφιλοσοφώντας.

  7. Καλημερα,
    ΒιοΛογε δωσε μου τα φωτα σου παρακαλω. Μεχρι τωρα ηξερα οτι τα μεταλλαγμενα ειναι γενετικα ομοιομορφα, μιας και αποτελουν κλωνους του ιδιου φυτου.
    Δεν ισχυει αυτο; γιατι λες οτι ειναι πιο πλουραλιστικα απο τα αγρια;

    Οι ντοματες – αν θυμαμαι καλα – ηταν ολοστρογγυλες και πριν ξεκινησουν οι μεταλλαξεις. Εγιναν ολοστρογγυλες επειδοι οι γεωργοι «ξεδιαλεγαν» τις επιθυμητες ιδιοτητες. Αυτο το θεωρω λιγακι σαν την φυσικη επιλογη, μειωνει μεν την βιοποικιλοτητα αλλα δεν την εξαφανιζει. Τα γενετικα τροποποιημενα την εξαφανιζουν. Η μηπως οχι;

    Με ενδιαφερουν οι γνωσεις σου πανω στο θεμα.

    Υ.Γ. Η εγκαταλειψη της κτηνοτροφιας και η στροφη στην χορτοφαγια ειναι ριζοσπαστικες ιδεες μεν, αλλα πολυ εφικτες. Δεν απαιτουν καμμια υποδομη, δεν απαιτουν χρονια για να υλοποιηθουν. Το αν ειναι «απολυτα σωστες» δεν το ξερει κανεις. Ασε που το «απολυτα σωστο» δεν υπαρχει.

  8. Έχεις απόλυτα δίκιο ότι οι κλώνοι αποτελούν πανομοιότυπα γενετικά αντίγραφα (εξάλλου αυτό είναι η κλωνοποίηση…σαν να βγάζεις φωτοτυπίες). Η γενετική τροποποίηση είναι κάτι άλλο…είναι η εισαγωγή,η «διαγραφή» και λοιπές τροποποιήσεις πάνω στο γονιδίωμα, σαν να επιβάλλουμε εξελικτικές δυνάμεις.Οπότε αν συγκρίνεις το αγρίου τύπου με το διαγονιδιακό φυτό έχει πιο πολλές αλλαγές το δεύτερο.

    Στα φυτά ειδικά, εδώ και αιώνες εφαρμόζεται η τεχνική του «ανακατέμματος» γονιδίων από διαφορετικά είδη με το λεγόμενο μπόλιασμα και από τις αρχές του αιώνα είχαν εξειδικευθεί οι τεχνικές.
    Υποθέτω ότι η απελευθέρωση διαγονιδιακών στο περιβάλλον μπορεί να αυξήσει την γενετική ποικιλομορφία αλλά κανείς δεν ξέρει τί θα συμβεί όταν θα ανταγωνιστεί τα ίδια εδάφη με το αγρίου τύπου.Σε αυτό το κομμάτι πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμα αν και τα διαγονιδιακά φυτά εμένα δεν μου φαίνονται και τόσο επικίνδυνα.Αλλά κάνω μόνο μια υπόθεση,μπορεί να κάνω και λάθος και είναι πολύ ευαίσθητο θέμα.

    Εξάλλου δεν με πείθει η γκρηνπησ και η καμπάνια που έκανε ώστε να επικρατήσει στο κοινό ο όρος «μεταλλαγμένο» που είναι λανθασμένος αλλά και δημιουργεί και εντυπώσεις με τις λέξεις.

  9. Βιολογε, εχω «παρασυρθει» κι εγω απο την Γκρηνπης και τα ονομαζω «μεταλλαγμενα». Ξερω οτι δεν ειναι ο σωστος ορος, αλλα ειναι ο συντομοτερος.
    Ευχαριστω για τις διευκρινησεις.

    Ο οικοδεσποτης εγραψε πιο πανω: «Γιατί λοιπόν τρώνε σκύλους οι Κινέζοι, αυτό ήταν το θέμα μου».

    Πισω στο θεμα λοιπον. Προφανως δεν μπορουμε να κρινουμε καποιον αρνητικα, την στιγμη που εμεις κανουμε το ιδιο. Δεν μπορουμε δλδ. να κατηγορησουμε τους κινεζους για τα σκυλια, την στιγμη που εμεις τρωμε (εσεις δηλαδη, εγω ειμαι δηλωμενος μπεεεε) γουρουνια.

    Το μονο που μπορουμε να προσαψουμε στους κινεζους ειναι οι φριχτες συνθηκες διαβιωσης / σφαγης των σκυλιων (και των γουρουνιων και ολων των αλλων ζωων). Οσο και να φτυνουμε την ευρωπαικη κουλτουρα, υπαρχουν στην ευρωπη νομοι – εστω κι αν δεν τηρουνται παντα – που δινουν στα ζωα ενα μινιμουμ καλων συνθηκων ζωης.

    (προφανως και θα προτιμουσα να μην σκοτωνεται ποτέ, κανενα ζωο).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s