Τα λιβανια του Μεταξα

Χαριτωμένη η προσπάθεια της περασμένης κυριακάτικης Καθημερινής να «καθαρίσει» τον Ιωάννη Μεταξά μέσα από ιδεολογικά πλυντήρια συνειδήσεων αλλά φευ, το όλο εγχείρημα κατάντησε γραφικό όσο και αποκρουστικό. Δημοσιεύτηκαν τέσσερα άρθρα που φιλοδοξούν να αποκαθάρουν την αρνητική εικόνα του Μεταξά μέσω του «Όχι». «Η απάντησή του στο τελεσίγραφο των Ιταλών αναίρεσε την αρνητική εικόνα από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936» γράφει ο Γιάννης Γουλιέλμος, «Παραδόξως, ό,τι δεν κατάφερε η προπαγάνδα του σε τέσσερα χρόνια, το κατάφερε το «όχι» του σε μία νύχτα. Ενα «όχι» που αναίρεσε και εξωράισε την αρνητική εικόνα του Μεταξά» τονίζει η Μαρίνα Πετράκη, «Οι Ελληνες της 28ης Οκτωβρίου, συγχώρησαν στον Μεταξά τις ταπεινώσεις της δικτατορίας και τον τοποθέτησαν στο εθνικό πάνθεον των ηρώων» συνεχίζει με στόμφο ο Ιωάννης Κολιόπουλος ενώ η εγγονή του δικτάτορα Ιωάννα Φωκά είναι ευνόητα δοξαστική προς τον πάππο της. Όλα αυτά γραμμένα εν έτει 2007 εκεί όπου δεν θα το πίστευε κανείς, σε μια εφημερίδα που παλεύει να προωθήσει το προοδευτικό της προφίλ με «αριστερές» πένες.

Αλλά αυτοί οι πλυντηριάκηδες αγνοούν μία βασική παράμετρο, πως ένας ηγέτης μιας οποιασδήποτε χώρας, κι ανεξάρτητα από την πολιτική και ιδεολογική ταυτότητά του, είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να υπερασπίζεται τα εδάφη της χώρας του. Ο Ιωάννης Μεταξάς δεν έκανε κάτι λιγότερο από τους άλλους ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών που είδαν τη ναζιστική λαίλαπα, και με την υποστήριξη του ιταλικού fascio, ως απειλή για τα έθνη τους. Ο Μεταξάς, όπως και ο κάθε Μεταξάς, γνώριζε πολύ καλά πως αν συνεργαζόταν με τον Άξονα θα γινόταν υποτελής, κάτι που εξ ορισμού ακυρώνει την πολιτική του φιλοδοξία και κληρονομιά. Εύγλωττο το «Όχι» αλλά είναι εντελώς άσχετο με την εσωτερική του πολιτική. Όχι πως δεν ήταν αμφιλεγόμενος και στα εσωτερικά θέματα όπως καταδεικνύουν οι συνεχείς συζητήσεις για τα οικονομικά μέχρι τον ποινικό κώδικα, αλλά και οι υπερβολές-λιβανίσματα έχουν τα όρια τους.

Όσο και να προσπαθούν τα λιβάνια, ατυχώς της Καθημερινής, η δικτατορία του Μεταξά ήταν δικτατορία. Αυτό δεν νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς στα σοβαρά.

Τα σχετικά άρθρα από την Καθημερινή:

Τα δύο πρόσωπα του Ιωάννη Μεταξά

Πρώτος εργάτης… αγρότης και αθλητής

Ο «μπαρμπα Γιάννης» της 28ης Οκτωβρίου

Από τον Μάρτιο του 1939 είχε αποφασίσει να πει το «όχι»

Advertisements

4 thoughts on “Τα λιβανια του Μεταξα

  1. Και η πλάκα είναι ότι ο κοντός (και επιρρεπής εις το… «εφηβικόν αμάρτημα») δικτάτορας δεν είπε κάν ένα λεβέντικο «Όχι». Μόνο ένα «Alors, c’est la guerre» εψέλλισε…

  2. είσαι μία τρελή τρελή τρελή πουστάρα!!!

    ΥΓ. το «τρελή» με την καλή έννοια, πουστάρα.

    ΥΓ2. στο Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ είχε πουστάρες;

  3. Άλλο δικτατορία κι άλλο η συμβολή του στο 40. Η δικτατορία δεν αναιρεί ούτε απαξιώνει τη συμβολή του το 40. Ήταν μια κακή δικτατορία που όμως πολέμησε. Αυτή είναι η αλήθεια. Όσο για το ότι κάθε ηγέτης οφείλει να υπερασπίζεται την πατρίδα του θα σου αναφέρω μια σειρά δυτικοευρωπαϊκών και βορειοευρωπαϊκών κρατών που παραδόθηκαν αμαχητί στους Γερμανούς χωρίς ούτε μια πιστολιά. Π.χ. Δανία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s