Η Προσμονη του Νανου: οπερα στο Μεγαρο

Εχτές παρακολούθησα μια βραδιά όπερας στο Μέγαρο Μουσικής με δύο μονόπρακτα έργα, την Προσμονή (Erwartung) του Άρνολντ Σένμπεργκ και τον Νάνο (Der Zwerg) του Αλεξάντερ Ζεμλίνσκυ. Συνοδοιπόροι από τα ιστολόγια, το Elafini, o Pan, o Nchris και ο Adraskelas. Εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόγραμμα με δύο σπανιότατα παιγμένα και ηχογραφημένα έργα τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά για το είδος της όπερας, καθώς αυτοί οι δύο μεγάλοι συνθέτες έχουν ασχοληθεί ελάχιστα με αυτό. Ουσιαστικά, το ενδιαφέρον εστιάζεται στην εξέλιξη της όπερας κατά το πρώτο μισό του 20ο αιώνα όπου ο λυρισμός παραχωρεί τη θέση του στον πειραματισμό και την μετεξέλιξη της λεγόμενης κλασικής μουσικής στη σύγχρονη εποχή. Περισσότερα –>

Η Προσμονή του Σένμπεργκ με τις δωδεκαφθογγικές αντηχήσεις και τη ριχαρντ-στραουσική δυναμική της ηρωίδας, σαν μία άλλη Ηλέκτρα, είναι ένα μονοπρόσωπο ψυχολογικό δράμα με φροϋδικές καταβολές που εννοείται ότι εστιάζει στην εσωτερική πλοκή του ψυχισμού παρά στην επιφανειακή δράση. Ο σόλο ρόλος της σοπράνο έχει να αντιμετωπίσει την ψυχολογική θύελλα που φέρνει η απώλεια του εραστή της (ή συζύγου, δεν έχει και πολύ σημασία) μέσα από ένα καλειδοσκόπιο αντιφατικών συναισθημάτων επάνω στο άψυχο κορμί του – εδώ έχει έναν βουβό ρόλο, όσο και σχεδόν στατικό, ο νεκρός εραστής επάνω στη σκηνή. Η διαύγεια της ορχηστρικής γραφής σε συνδυασμό με το παθιασμένο λιμπρέτο της Marie Pappenheim, μοιάζει να προέρχεται από την παράδοση του βαγκνερικού Τριστάνου και Ιζόλδης όπου η ερωτική παραφορά από την απώλεια του πιο κοντινού προσώπου έχει απογυμνωθεί πέρα από κάθε έννοια εξωτερικής δράσης. Το αποτέλεσμα είναι περίπου 40 λεπτά μουσικής όπου ο Σένμπεργκ διυλίζει τους κώδικες της όπερας και την μεταπλάθει σε ένα ρευστό μείγμα χωρίς διακριτές ενότητες (άριες, σκηνές) εξυπηρετώντας καθαρά και μόνο τη μετάδοση του συναισθήματος μέσα από τη γλώσσα της μουσικής. Η δράση δεν υπάρχει, ούτε καν σαν πρόσχημα, δεν ήταν αυτό το ζητούμενο. Η αλλαγή του αιώνα στην κλασική μουσική με τον ερχομό του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου (η Προσμονή γράφτηκε το 1909 και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1924 στην Πράγα) σε συνδυασμό με τις υφολογικές αναζητήσεις της εποχής (σειραϊσμός, ιμπρεσιονισμός, εξπρεσιονισμός) έφερε την όπερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι όπου αναγκάζεται εκ των συνθηκών να μεταβάλλει την αναγκαιότητα της ύπαρξής της. Από την θαλπωρή του βερισμού και τη δυναμική του βαγκνερισμού αναζητά νέες οδούς για την επιβίωσή της, ήδη ο κινηματογράφος προδιαγράφει από τότε την κατακλυσμική ισχύ του ως το λαϊκό θέαμα που θα πιάσει τη θέση της όπερας στη συνέχεια. Η άγνωστη Προσμονή του Σένμπεργκ μπορεί να συγκριθεί, τολμώ να πω, με τον Πύργο του Κυανοπώγωνα του Μπέλα Μπάρτοκ ως προς τις μουσικολογικές προθέσεις της. Πραγματικά, το βρήκα πολύ αξιόλογο έργο.

Η παράσταση στο Μέγαρο με την Elena Nebera και την ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Πράγας κάτω από τη διεύθυνση του Νίκου Τσούχλου, ήταν απελπιστικά μέτρια σε πολλά επίπεδα. Η Elena Nebera έπεισε στο δραματικό σκέλος με την πολύ καλή ηθοποιΐα της, ιδιαίτερα τολμηρή σε ένα “νεκροφιλικό” σημείο, αλλά ο Νίκος Τσούχλος φάνηκε εξαιρετικά αμήχανος. Ή μάλλον, υπέρ το δέον μηχανιστικός. Οι νότες από την τσέχικη ορχήστρα έβγαιναν αγκομαχώντας μία-μία, ενώ αντίθετα είναι προφανής ο σκοπός της παρτιτούρας για μια “εξαϋλωμένη” ακουστική και αισθητική, στα ερμηνευτικά πρότυπα της περίφημης Εξαϋλωμένης Νύχτας (Verklärte Nacht). Έστω κι αν θα μπορούσε να ήταν ο βαγκνερικός Τριστάνος με το μακροσκελές Liebestod. Για τη φωνή τής Elena Nebera θα πω ότι δεν εντυπωσιάστηκα, αλλά ούτε και δυσαρεστήθηκα, η ευθύνη του μαέστρου επικάλυψε τις όποιες αρετές της, καλής όντως, σοπράνο με την πολύ ασαφή καθοδήγησή του στον δωδεκαφθογγικό λαβύρινθο του Σένμπεργκ.

Ο Νάνος του άξιου αυστριακού (κι όχι ρώσσος όπως νομίζουν οι περισσότεροι λόγω του ονόματος) Αλεξάντερ Ζεμλίνσκυ, αν και στις προθέσεις ακολουθεί την ίδια προοδευτική οδό στην αναθεώρηση της όπερας στον 20ο αιώνα, έχει εκ διαμέτρου αντίθετη οπτική με την Προσμονή. Τεχνικά, ούτε κι αυτή η όπερα έσει “σκηνές” και “άριες” παρά μόνο η μουσική γραφή ρέει ευθέως αναλόγως με την κινηματογραφική γλώσσα ενός Eisenstein ή του Fritz Lang στις εσωτερικές σκηνές των ταινιών τους. Η δομή του Νάνου αποτελείται από αλληλουχείς διαβαθμίσεις επεισοδίων χωρίς εμφανείς διαχωρισμούς ανάμεσά τους, η τότε μόδα της σύνθεσης όπερας ακολουθούσε το σκεπτικό της απεξάρτησης από τον ασφυκτικό ρομαντισμό που πάταγε επάνω στον κλασικισμό του πρωτεργάτη του είδους Κρίστοφ Βίλιμπαντ Γκλουκ. Έτσι, υπήρξαν συνθέσεις στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα που θεματολογικά δεν απείχαν και πολύ από τον Meyerbeer αλλά προσπαθούσαν να εκσυγχρονιστούν στις επιταγές της εποχής τους. Τέτοια περίπτωση ήταν ο Ζεμλίνσκυ, άξιος τεχνίτης της μουσικής γραφής, εξαιρετικός αρχιμουσικός και ανοιχτό μυαλό στους νεωτερισμούς. Ο εμφανής συνδετικός κρίκος μεταξύ της Προσμονής του Σένμπεργκ και του Νάνου του Ζεμλίνσκυ είναι ότι ο τελευταίος ήταν ο μαέστρος της παγκόσμιας πρώτης εκτέλεσης της Προσμονής, στην Πράγα το 1929. Όμως, ο Νάνος έχει άλλες ιδιαιτερότητες που αφορούν στην επικαιρότητα της σύνθεσης στο σήμερα του 2007. Πετυχαίνει να επιζήσει, να είναι “σύγχρονη” όπερα; Να σας πω ειλικρινά, όχι. Σημειώνω εδώ, ότι η πρώτη εκτέλεση του Νάνου έγινε από τον θρυλικό αρχιμουσικό Όττο Κλέμπερερ, “κολλητό” του Σένμπεργκ για τον οποίον έκανε πολλές πρώτες εκτελέσεις έργων του, πριν η ναζιστική λαίλαπα τους φέρει σύντομα σε εξαιρετικά δύσκολη όσο και ταπεινωτική θέση αμφότερους.

Ο Νάνος στηρίζεται επάνω σε ένα έργο του Όσκαρ Γουάιλντ, το Birthday of the Infanta από μια ελάχιστα γνωστή συλλογή παραμυθιών. Η απλοϊκή υπόθεση έχει ως εξής: μία ισπανή πριγκήπισσα λαμβάνει δώρο στην ενηλικίωσή της από τον Σουλτάνο, αντί για πετράδια και στέμματα, έναν κακάσκημο νάνο. Μόνο που ο νάνος δεν έχει δει ποτέ στον καθρέφτη τον εαυτό του και πιστεύει πως όταν γελάνε σε βάρος του, ο ίδιος εκλαμβάνει τις ειρωνείες σαν επιδοκιμασίες. Στο τέλος, η Ινφάντα με την οποία ερωτεύτηκε παράφορα ο νάνος, του ανοίγει πολύ άκομψα τα μάτια φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τον εαυτό του. Διόλου πρωτότυπο θέμα για την εποχή μας, από τη στιγμή που το λιμπρέτο αποτυγχάνει να μας φέρει σε επαφή με το σπινθηροβόλο πνεύμα του Γουάιλντ χάρη στην εντελώς άνευρη μεταφορά του παραμυθιού. Κι εντάξει, πολλά οπερατικά λιμπρέτα είναι άνευρα αλλά άψογα στην μουσική απόδοσή τους, μα το έργο του Ζεμλίνσκυ έχει πολλά προβλήματα, όντας εντελώς συντηρητικό στη σύλληψή του. Η ορχηστρική γραφή αυτής της όπερας αποτελεί μεν την τελευταία λέξη της εποχής του χωρίς υπερβάλλουσες αναζητήσεις και ως εκ τούτου είναι μες την επιδιωκώμενη προοδευτικότητά του βαθιά συντηρητική. Μπορεί στην εποχή εκείνη το θέμα να είναι επίκαιρο λόγω του πουριτανισμού, σήμερα όμως ηχεί ξεπερασμένο.

Κι εδώ, η διεύθυνση του Νίκου Τσούχλου ήταν άνευρη κι άχρωμη. Οι μονωδοί στάθηκαν στο ύψος της περίστασης, με μία εξαιρετική Μάτα Κατσούλη να εισπράττει δικαίως το χειροκρότημα του κοινού, αλλά το στήσιμο της παράστασης ήταν εντελώς ζαλιστικό με το περιστρεφόμενο πλατό και τους τεράστιους καθρέφτες που στριφογύριζαν κι αυτοί. Η σκηνοθεσία ήταν διεκπεραιωτική χωρίς ακρότητες. Πάντως, η σκηνογραφία ήταν όμοια σε σύλληψη και στις δύο όπερες με το περιστρεφόμενο πλατό και τους καθρέφτες, το Elafini θα γράψει ποστ όπου θα εξηγεί ένα “κρυφό” σημείο στη χρήση των καθρεφτών, εν αναμονή στο πολύ ενδιαφέρον θέμα.

Σημ. Nchris και Adraskelas, σας ευχαριστώ θερμά για τη γνωριμία με τον πολύ σπουδαίο Δάσκαλό σας. Ευχαριστήθηκα πάρα πολύ, που μετά από είκοσι χρόνια συναυλιακής επαφής ανταλλάξαμε εχτές με τον Δάσκαλο για πρώτη φορά χειραψία και είπαμε στα δύο γρήγορα λόγια στο διάλειμμα.

Advertisements

14 thoughts on “Η Προσμονη του Νανου: οπερα στο Μεγαρο

  1. Συγχαρητήρια. Είναι πολύ σπουδαίο σήμερα που πλέον όλοι οι μουσικοκριτικοί είτε «χαϊδεύουν τους καημένους μουσικούς» είτε αγνοούν να σχολιάσουν, γράφεις τα πράγματα με τον αυτόν τρόπο, που πραγματικά έχει ανάγκη το κοινό…
    Δεν φταίνε οι συνθέτες και τα έργα τους που δεν γίνονται περισσότερο γνωστά και αγαπητά από το κοινό αλλά τις περισσότερες φορές οι ίδιοι οι ερμηνευτές που λειτουργούν ως χαλασμένοι αναμεταδότες.
    Είναι σπάνιο να βλέπει κανείς τέτοια έργα σαν την Erwartung στην Ελλάδα αλλά δεν ξέρω αν ωφελεί να τα βλέπουμε έτσι.
    Καλό απόγευμα και καλή συνέχεια στην απίθανη δουλειά που έχεις κάνει με το νέο σου ιστοτόπο!

  2. Συγχαρητήρια για την ωραία σου δουλειά, το καινούργιο blog και το παρόν post!
    Θα ήθελα απλά να γράψω την γνώμη μου για τη χθεσινή «Erwartung». Προσωπικά, θεώρησα τέλεια την αποτυχία της, από όλες τις πλευρές. Οι μουσικοί έπαιζαν ο καθένας μεν ευσυνείδητα τις νότες του αλλά αδέσποτα δε, χωρίς καμία σύνδεση, κανένα νόημα στο όλον (κάτι που άλλωστε συναντάται πολύ συχνά στη μουσική αυτή). Η σοπράνο ήταν τρομακτικά ψεύτικη ή μάλλον υποκριτική σε αυτό που έκανε. Ακουγόταν λες και τραγουδούσε άριες του Puccini. Καμία σχέση με τον δραματικό, σχεδόν απαγγελτικό μονόλογο του συγκινητικότατου αυτού έργου. Ό,τι έλεγε έβγαινε με βία (η diction ήταν τέτοια που προσπαθούσαμε να θυμηθούμε σε ποιά γλώσσα ήταν το λιμπρέτο της Marie von Pappenheim…). Η σκηνοθετική άποψη… ωχ… Παντελώς έξω από το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα του έργου. Καθρέφτες στο πίσω μέρος της σκηνής και ένα περιστρεφόμενο plateau όπου εκείτετο ο νεκρός (ο οποίος κάποια στιγμή ξύπνησε, σηκώθηκε κι έφυγε!!!!). Ούτε αίσθηση σπιτιού υπήρχε, ούτε δάσους, ούτε πουλιών… τίποτα! Η κοπέλα τρόμαζε και ψάχναμε να δούμε τι την τρόμαζε τελικά… Κρίμα!
    Μετά ακούγονται ένα σωρό άσχημα λόγια για αυτά τα έργα και τους συνθέτες. Λογικό δεν είναι; Τι φταίνε όμως αυτοί που κατηγορούνται;
    Φίλε adraskelas έχεις δίκιο. Κι εγώ θέτω αυτό το ερώτημα στον εαυτό μου και σε άλλους πολλές φορές. Μια τέτοια παράσταση θα κάνει κάποιους να μισήσουν το έργο, κάποιους να μισήσουν το συνθέτη και τη μουσική αυτή, κάποιους θα τους αφήσει απλά αδιάφορους και κάποιους θα τους ωφελήσει…

  3. Μολις γύρισα στο σπίτι, οπότε το ποστ μου θα καθυστερήσει λίγο…κωδικοποιημένα και γρήγορα θα πω…αν εξαιρέσεις την ορχήστρα και τον μαέστρο (για να καταπιαστείς με τέτοια έργα θέλει και μια σχετική εμπειρία ε? έλεος…)θεωρώ πως η Νεμπέρα ήταν αρκετά καλή (κάποιες ενστάνσεις για την άρθρωση τις είχα)…απέδωσε τον ρόλο με εσωτερικότητα, χωρίς υπερβολές, θεατρινισμούς και υπερβολική δραματικότητα (αυτό που θα έκανε μια ηρωίδα του Puccini καλέ μου nchris)…το Erwartung έχει άμεση σύνδεση με τον Freud (εξάλλου και η Pappenheim που έγραψε το λιμπρετο ήταν μαθήτριά του)…αυτή η εσωτερική διαμάχη και αγωνία στα όρια της τρέλλας της πρωταγωνίστριας, θεωρώ λοιπόν πως εκφράστηκε με λιτότητα δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη ένταση από αυτή που θα δημιουργούσε μια πιο εξωστρεφής ερμηνεία…όσο για την σκηνοθετική προσέγγιση (στο Erwartung, γιατί στον Νάνο την βρήκα αποτυχημένη) θεωρώ καταπληκτικό εύρημα την χρήση των καθρεφτών και θα εξηγήσω το γιατί συντομα σε ποστ….έχει άμεση σχέση με τον Schiele και την ερμηνεία των ονείρων του Freud

  4. Θεατρινισμούς και υπερβολική δραματικότητα στον Puccini… νομίζω ότι είσαι λιγάκι υπερβολική.

  5. Τέλος πάντων, όπως και να’ χει, αυτό το έργο είναι ένας μονόλογος, όχι μια άρια. Εμένα μου έκανε εντύπωση τι ωραία φωνή και ωραίες κορώνες και βιμπράτο που έκανε ενώ δεν θα έπρεπε. Άλλα στοιχεία του έργου έπρεπε να μείνουν.

  6. δεν είπα πως ήταν άρια…εσωτερικός διάλογος ήταν με λιτα εκφραστικά μέσα…καμιά σχέση με τον Puccini που πρωτοανεφερες…αυτό ακριβώς εννοώ..λιτότητα κι όχι μπελκάντο

  7. Δεν παρακολούθησα την παράσταση αλλά μάλλον θα συμφωνήσω με την Elafini. Για μένα αυτά τα έργα είναι πολύ δύσκολα να τα κρίνεις. Έχουν μια απίστευτη πολυπλοκότητα στη δομή τους (και όχι μόνο μουσική) που πολύ δύσκολα φτάνεις σε συμπέρασμα, αποτέλεσμα και αξιολόγηση. Μόνο σε πολύ επιμέρους σημεία και στοιχεία μπορείς να βγάλεις κάποιο συμπέρασμα και αυτό ίσως να είναι αυθαίρετο. Να «πληγώνει» και να αδικεί το τεράστιο σύνολο. Το μεγαλείο τους δύσκολο να το αρνηθείς εξίσου δύσκολο να το αντιληφθείς (προσωπική άποψη φυσικά). Πιστεύω μια ακρόαση-παρακολούθηση δεν είναι ικανή καν να το παρουσιάσει. Αυτή την

    Θα πω και μια ιστορία σχετικά με αυτή την σειρά συνθέσεων του 20ου αιώνα. Αφορά τον περίφημο Wozzeck του Berg. Την πρεμιέρα του έργου είχε αναλάβει ο «πατήρ» Erich Kleiber. Ο χρόνος που είχε διαθέσει για την προετοιμασία ήταν 4πλάσιος από αυτός που συνηθιζόταν για την πρεμιέρα ενός τέτοιου έργου. Παρόλα αυτά ο Erich Kleiber δεν πίστευε ότι η ετοιμασία ήταν επαρκής. Του στοίχισε μάλιστα την θέση του ως αρχιμουσικός, όπως ισχυρίζονται πολλοί. Συνέχεια αυτής της ιστορίας είναι ο «υιός» Carlos Kleiber. Συμφωνήθηκε να ηχογραφηθεί ο «Wozzeck». Ο Carlos Kleiber είχε ζητήσει από την εταιρία, να του βρουν και να το παραδώσουν το υλικό από την εποχή της πρεμιέρας του πατέρα του και άλλες σημειώσεις του. Ήταν μερικές χιλιάδες σελίδες σημειώσεων, τις οποίες τις ήθελε σαν «βάση» να ξεκινήσει(τελειομανής μαέστρος, 3 χρόνια ηχογραφούσε τον Τριστάνο του Wagner). Δεν του έφεραν το υλικό όλο εγκαίρως και αρνήθηκε οποιαδήποτε ηχογράφηση-ερμηνεία. Μπορείτε να αντιληφθείτε το «μέγεθος» και την σπουδαιότητα αυτών των έργων.

    Πιστεύω ότι οι συνθέτες αυτής της περιόδου, δεν ήταν απλοί συνθέτες μουσικής, αλλά «πανεπιστήμονες» (κληρονομιά από τον Wagner ίσως?). Γνώριζαν πολύ καλά την μουσική, τις υπόλοιπες τέχνες, φιλοσοφία, τάσεις και ταυτόχρονα φέρναν νέα πνοή στην μουσική ως τέχνη. Έδωσαν το στίγμα του 20ου αιώνα (ευχή και κατάρα): Τίποτα πια δεν είναι απλό.

  8. Πέρα από το μουσικό σκέλος της ερμηνείας για το οποίο προσπάθησα να ακριβολογήσω με λίγα λόγια, απέφυγα να θέσω σε έκταση κάποιες ενστάσεις και κρίσεις για την υποκριτική, τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά γιατί αυτά τα πράγματα έχουν υποκειμενικά κριτήρια. Η όπερα δεν μπορεί να εγκλωβίζεται σε παραδοσιακές θεωρήσεις για την παρουσίασή της και αναζητά λύσεις για πιο μοντέρνες παρουσιάσεις. Επάνω σε αυτό το σκεπτικό, ίσως να ήταν άστοχη η σκηνική παρουσίαση, ίσως και όχι αλλά το ζητούμενο εδώ είναι η απόδοση και το αποτέλεσμα που εισπράττει ο θεατής. Πολλές φορές, μία πολύ καλή ιδέα αποτυγχάνει στην εκτέλεση αλλά και το αντίστροφο.

    Γι αυτό δεν λέω ότι η προχτεσινή παράσταση ήταν ολοκληρωτικά κακή αλλά είχε και πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία που παρόλα τα προβλήματά τους είχαν αποτελέσματα.

    Όσον αφορά την απόδοση της υψιφώνου στην Προσμονή, ας μην είμαστε πολύ αυστηροί. Η Νέμπερα δεν κατέφυγε σε ακρότητες και αυτό της το αναγνωρίζω. Είπα ότι δεν με ενθουσίασε κιόλας αλλά και δεν το σκότωσε το έργο, έφτιαξε μια ισορροπημένη ερμηνεία που βοήθησε πολύ να κατανοήσουμε το έργο παρά την ανεπάρκεια του Νίκου Τσούχλου.

  9. Διαφωτιστικότατο το ποστ…Ηθελα κ γω να γράψω κατι σημερα αλλά δε μου βγαίνει…Απογοητευτηκα με την Aναμονή, βρήκα συμπαθητικό το Νάνο. Οι ενστάσεις μου για μια ακόμη φορά αφορούν τις επιλογές του Μεγάρου…Αν το Μέγαρο ήταν ενα Θέατρο ρεπερτορίου κ ανέβαζε 5-6 όπερες το χρόνο θα δικαιολογούσα απόλυτα την επιλογή έργων όπως το Erwartung ή τον περσινό Nixon. Θεωρώ όμως οτι το έδαφος δεν είναι ακομη γόνιμο για τόσο προχώ επιλογές (έπρεπε να ανεβάσουν Εξαϋλωμένη Νύχτα να μη μεινει κανένας στην αίθουσα μεχρι το τέλος). Σε μια χώρα οπου η όπερατική σκηνή έχει πολύ μικρή παράδοση και το κοινό έχει δεί λίγα πράγματα, θα προτιμούσα το ανέβασμα έργων που δεν αφορούν εμένα, εσένα και άλλους πενήντα. Δηλαδή το Μέγαρο στα 15 αυτά χρόνια κάλυψε όλο το ρεπερτόριο κ πέρασε σε σχολή Βιέννης κ Δωδεκαφθογγιστές? Κ αυτό το λέω εγώ που χάρηκα όταν άκουσα για το ανέβασμα αυτού του δίπτυχου. Ίσως ήταν κ η επιλογή των έργων…Πχ. η τρομερά επιτυχημένη Λούλου πριν 2-3 χρόνια έδειξε να αφορά περισσότερο κόσμο αφου με word of mouth έκανε sold out μετά την πρεμιέρα. Για την ώρα η Τριάντη θα συνεχίσει να έιναι άδεια όπως εχτές βράδυ (το 50% των παρόντων ηταν με προσκλήσεις υποψιάζομαι), το κοινό θα συνεχίσει να φεύγει στο διάλειμμα ή αρκετή ώρα πριν τελειώσει(κατα κόρον εχτές) και η απορία θα συνεχίσει να βρίσκεται ζωγραφισμένη στα πρόσωπα…(Δε γίνεται να δώσεις σε ένα παιδί να διαβάσει Μπέκετ και Ιονέσκο χωρίς να έχει διαβάσει τους κλασικούς…Δε θα ξανανοίξει ποτέ βιβλίο στη ζωή του…). Αυτές τι μέρες θα ανεβάσω κ την ηχογράφηση για όποιον ενδιαφέρεται πάντως…

  10. Parsifal Όπως έχει πει κι ο ισόβιος πρόεδρος του ΟΜΜΑ κι όποιος θέλει το πιστεύει, το Μέγαρο δεν ανταγωνίζεται τη Λυρική. Οπότε θα ανεβάζουν ότι θέλουν, χωρίς να περάσουν πρώτα από τα βασικά… Πάντως προσκλήσεις για παραγωγές του Μεγάρου, δύσκολα παίρνουν οι κοινοί θνητοί… (σε αντίθεση με άλλους πολιτιστικούς οργανισμούς…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s