Πλυντηρια συνειδησεων

Όταν η δημοσιογραφία και τα ιστολόγια τρίξανε τα δόντια τους για την απονομή του φετινού βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στον Αλ Γκορ, αποσιώπησαν το γεγονός ότι το βραβείο αυτό δεν ήταν προσωπικό. Κάποιοι αγνόησαν σκόπιμα πως το Νόμπελ ουσιαστικά μοιράστηκε ανάμεσα στην Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (Wiki: αγγλικάελληνικά) και τον εξωτερικό συνεργάτη της, τον Αλ Γκορ, ο οποίος και το παρέλαβε. Υπάρχουν κάποιες σχέσεις και διαφορές εδώ αλλά εστιάζω στον διάχυτο σκεπτικισμό πως ένας πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, που με τη συνενοχή του(;) στους βομβαρδισμούς στη Σερβία, μπορεί να εκπροσωπείται από έναν διεθνή περιβαλλοντικό οργανισμό. Λίγοι γνωρίζουν ίσως ότι οι αρμοδιότητες ενός αντιπροέδρου (Vice President) είναι ανάλογες του υπουργού Εσωτερικών, στο σχετικό λήμμα στην Wiki αναφέρεται με σαφήνεια ότι: As President of the Senate, the Vice President has two primary duties: to cast a vote in the event of a Senate deadlock and to preside over and certify the official vote count of the U.S. Electoral College […] Vice Presidents will take harder-line stands on issues to ensure the support of the party’s base while deflecting partisan criticism away from the President. As under the American system the president is both head of state and head of government, the ceremonial duties of the former position are often delegated to the Vice President.

Σαφώς υπάρχει η συλλογική ευθύνη για μία κυβέρνηση αλλά ας μην λησμονούμε πως η αδυναμία του Αλ Γκορ, και του κάθε Αλ Γκορ, να προτάσσει την αντίθεσή του στα πολεμικά σχέδια οφείλεται κατά βάση στην αδυναμία και τους περιορισμούς της θέσης του αναφορικά με τις αρμοδιότητες μέσα στον κυβερνητικό σχηματισμό. Από την άλλη, η οικολογική συνείδηση δεν είναι πάντα σχετική με κυβερνητικούς θώκους από τη στιγμή που το περιλάλητο ντοκυμαντέρ “η Άβολη Αλήθεια” συνέβαλε με αναμφισβήτητο τρόπο στην αφύπνιση της οικολογικής συνείδησης.

Αναρωτήθηκα τι έγραφαν οι εφημερίδες την εποχή του βομβαρδισμού της Σερβίας με αναζήτηση στις λέξεις κλειδιά: Αλ Γκορ και Σερβία. Να πω, δεν βρήκα τίποτα; Ούτε στο news.google.com με Al Gore Serbia υπάρχει κάτι. Κάτι παρεμφερές που δημοσίευσαν τα ΝΕΑ το 2002, μία δήλωσή του για τον Μπους: «Αν αυτό που αντιπροσωπεύει η Αμερική στον κόσμο είναι ηγεσία σε μια κοινοπολιτεία ίσων, τότε οι φίλοι μας θα είναι λεγεώνες. Αν αυτό που αντιπροσωπεύουμε στον κόσμο είναι μια αυτοκρατορία, τότε οι εχθροί μας θα γίνουν λεγεώνες». Υπάρχει όμως κι αυτό: http://www.ontheissues.org

Οπότε, αυτό που μένει είναι το κατά πόσο είχε άμεση ανάμιξη στους βομβαρδισμούς της Σερβίας. Ο Αλ Γκορ ακολουθούσε σαφώς σαφέστατα την κυβερνητική γραμμή για την υποστήριξη στους νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Όμως το να κάνουμε την τρίχα τριχιά παραγνωρίζοντας τους βασικούς υπεύθυνους, δεν έγινε και κανένας ντόρος με την πρόσφατη επίσκεψη του Κλίντον στην Ελλάδα, είναι λίγο υποκριτικό σε σχέση με την έκταση που έχει δοθεί στο θέμα του Νόμπελ Ειρήνης. Ειδικά όταν ο Μιλόσεβιτς αποδεδειγμένα ακολουθούσε με συνέπεια την σταλινική τακτική των εκκαθαρίσεων και συνέβαλε τα μάλα στην αποσταθεροποίηση των Βαλκάνιων, κάτι που οι “σύντροφοι” του Ριζοσπάστη το αποσιωπούν με συνέπεια και έθος γράφοντας πως “ως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (σ.σ. ο Αλ Γκορ) ευθύνεται για την εκτέλεση χιλιάδων αμάχων στα Βαλκάνια”. Τι λέτε τώρα… μας τελείωσαν οι βασικοί ύποπτοι κύριοι Πουαρώ του ακροαριστερισμού; Το να βαράς το σαμάρι δεν είναι αντικειμενικό.

Είναι γεγονός πως το Νόμπελ Ειρήνης λειτουργεί πολλές φορές σαν πλυντήριο συνειδήσεων. Αλλά, άλλο ο Κίσσινγκερ, άλλο ο Βαλντχάιμ και άλλο ο Γκορ, τα μέτρα σύγκρισης νομίζω ότι εδώ είναι συντριπτικά. Και από τη στιγμή που ο Ντε Κλερκ σύρθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από τον Μαντέλα και νικήθηκε από συμβιβασμό και αναγνώριση της κατάστασης, σίγουρα άξιζε να τιμηθεί η μεταστροφή του που συνέβαλε στην ειρήνευση.

Μπορεί να σας φαίνεται πως συγχωρώ τον Αλ Γκορ. Όχι, δεν είναι αυτό το θέμα. Γιατί η μία πλευρά είναι πως τα Βαλκάνια κάθε τόσο δίνουν την αφορμή για ξένες επεμβάσεις αφού δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους τα κράτη. Μια χερσόνησος που γέμει θρησκοληψία, φανατισμό, επεκτατισμό και άλλα δεινά, μπορεί να δίνει ακούσια(;) το δικαίωμα ξένων επεμβάσεων. Η παταγώδης κατάρρευση της ΕΣΣΔ μάζεψε τα όρνια αλλά κάποια όρνια είναι πιο μεγάλα από άλλα όρνια. Κι εθελοτυφλούμε, πολλές φορές συμφεροντολογικά, για κάποια πρόσωπα που έπαιξαν βασικούς ρόλους πίσω από τις κουίντες. Η άλλη πλευρά είναι πως ένας πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ αφυπνίζει κατά κύριο λόγο τους πολίτες του κράτους στο οποίο υπηρέτησε ίσως επειδή συνειδητοποιεί (επιτέλους) πως η σωτηρία του πλανήτη χρειάζεται μεγαλύτερη σημασία από το σκαμπανέβασμα του πετρελαίου στις χρηματαγορές διότι το τελευταίο είναι υποσύνολο μέρος του προβλήματος, όχι το κύριο.

Ας δώσουμε τώρα την πρέπουσα σημασία στο περιβάλλον κι ας αφήσουμε τις ανόητες μικροπολιτικές κορώνες στους κολλημένους στον Μεταξά και τον Στάλιν. Δείτε επιτέλους το γαμωντοκυμαντέρ “η Άβολη Αλήθεια” κι αφήστε τις αποχαυνωτικές θεωρητικούρες της συμφοράς στην άκρη…

Advertisements

2 thoughts on “Πλυντηρια συνειδησεων

  1. Ελαφίνι

    Στο παρελθόν είχαμε ανεκδιήγητες βραβεύσεις και ξέρω ότι συμφωνούμε (και ο Τσώρτσιλ δεν πήρε το Νόμπελ;). Από την άλλη όμως, μπορεί η «όψιμη» οικολογική συνείδηση του Αλ Γκορ να λειτουργεί και ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ στην περίπτωση αυτή. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, αλλά μην ακυρώνουν κάποιες «πένες» συνολικά την οικολογική κίνηση επειδή πάνε με τα νερά του Στάλιν και κάνουν τους δικαστές προθέσεων. Ας κοιτάξουν τα του οίκου τους και να αφήσουν το οικολογικό κίνημα να αναπτυχθεί ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από τις ιδεοληψίες τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s