Το σαμάρι, ο γάιδαρος και το Μουσείο της Ακρόπολης

Η υπόθεση με τα «διατηρητέα» της Αρεοπαγίτου που παρεμποδίζουν τη θέα προς την Ακρόπολη αποκτά μια εντελώς διαφορετική οπτική αν κοιτάξουμε το καινούριο Μουσείο από τον Παρθενώνα. Είχα πάει προ μηνών στην Ακρόπολη για να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες που ήθελα (μερικές μπορείτε να τις δείτε εδώ σε ποστ που έγραψα σχετικά με την επίσκεψή μου) και το Μουσείο είχε την τιμητική του σε ένα πλάνο. Την παρακάτω φωτογραφία την τράβηξα από τη νότια πλευρά του Παρθενώνα, σχεδόν στη μέση της, και βλέπετε τη θέα με το Θέατρο του Διόνυσου και τη συνοικία του Μακρυγιάννη στο βάθος, με το Μουσείο.

Τώρα με την επικείμενη(;) κατεδάφιση των «διατηρητέων», απόκοψα ένα τμήμα της φωτογραφίας που δείχνει το Μουσείο με τα «ενοχλητικά» κτίρια που κόβουν υποτίθεται τη θέα προς τον Ιερό Βράχο. Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα για τους συλλογισμούς των αρχαιολόγων και της πολιτικής ηγεσίας που ζητούν τις κατεδαφίσεις των κτιρίων στην Αρεοπαγίτου 17 και 19.

[με δεξί κλίκ και Προβολή εικόνας, η φωτογραφία έχει μεγαλύτερο μέγεθος]

Παρατηρήστε πολύ προσεκτικά τι θέα κόβουν τα «ενοχλητικά» κτίρια. Μόνο από την «εξέδρα» όπου θα γίνει το αναψυκτήριο-εστιατόριο. Φαίνεται αρκετά καθαρά πως στο Νο. 19, το κτίριο του συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου, η πρόσοψή του έχει σχεδόν το ίδιο μήκος με το «απόστημα» όπισθεν του, την «εξέδρα» του εστιατορίου. Σχεδόν δέκα μέτρα είναι, που αυτό σημαίνει πως στη πρόσοψη του αναψυκτηρίου χωράνε ίσα ίσα πέντε τραπέζια! Φυσικά, το Νο. 17 δίνει άσχημη εντύπωση στον τουρίστα που θα γευτεί ίσως τσίχλες, ορτύκια, γλυκίσματα με μέλι, δαμάσκηνα, κυκεώνα με κρασί νερωμένο… (μάλλον παρασυρθήκαμε, το πολύ πολύ να τρώνε σάντουιτς με γαλόπουλο ή χάμπουργκερ με κόκα κόλα) αφού γενικά το Νο. 17 χαλάει την widescreen εντύπωση.

Όλη αυτή η ιστορία είναι για πέντε τραπέζια με ιδρωκοπημένους τουρίστες με μπόλικο παρά.

Το Νο. 17 είναι το σαμάρι, η οικία όπου έχει δοθεί η μεγαλύτερη δημοσιότητα αλλά ενοχλεί λιγότερο με την παρουσία του. Κατά ένα λόγο, δικαιολογημένη η δημοσιότητα καθώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερο κομψοτέχνημα αρχιτεκτονικής. Μα ο γάιδαρος της ιστορίας φαίνεται πως είναι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, του οποίου το οίκημά του είναι αρκετά «απρόσωπο», μα λόγω της διεθνούς ακτινοβολίας κι επιρροής του, αποφεύγουν να τον χτυπήσουν στα ίσα. Σου λέει η τάχα μου αρχαιολογική και πολιτική ηγεσία, ας ρίξουμε το Νο. 17 και θα πάρει το μήνυμα το Νο. 19.

Μόνο που το Νο. 19, συγκρινόμενο με τις άθλιες πολυκατοικίες γύρω στου Μακρυγιάννη είναι κι αυτό ένα πολύ καλό δείγμα αρχιτεκτονικής. Μια αναπαλαίωση θέλει μόνο για να γίνει κόσμημα που θα συναγωνίζεται το Νο. 17. Αλλά είπαμε, όλα αυτά γίνονται για πέντε τραπέζια.

Το πρόβλημα δεν είναι τα δύο επίμαχα κτίρια της Αρεοπαγίτου, αλλά το ίδιο το Μουσείο της Ακρόπολης. Εξαρχής ήταν όλα λάθος, από τη χωροταξική επιλογή μέχρι το αρχιτεκτονικό σχέδιο. Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Βολτάρετε από το σημείο εκείνο με τα «ενοχλητικά» κτίρια στο πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου προς το Θησείο, το επόμενο τετράγωνο. Υπάρχουν εκεί οικίες αξιόλογες, που να χρήζουν προστασίας όσο το Νο. 17; Τέλειο σημείο για να χτιστεί εκεί το Μουσείο. Αλλά, δεν. Είναι πολλά τα λεφτά σίγουρα για τις απαλλοτριώσεις, αλλά ένα Μουσείο το έχουμε ανάγκη και είναι καταφανέστατο ότι σε βάθος χρόνου τα οφέλη θα ήταν πολλαπλά. Αλλά, δεν.

Και κοιτάξτε αυτό το νέο Μουσείο, σας καλύπτει αισθητικά; Ούτε στη δεκαετία του ’50 να είμασταν. Ξεπερασμένο σχέδιο, άτσαλο, με εσάνς ψευτομοντερνισμού, σχεδόν μαϊμουδίζει τον Κορμπυζιέ, σαν παρατεντωμένος κύβος του Ρούμπικ και αντιπαθείς αντι-οικολογικές γυάλινες επιφάνειες. Κι αφού, ούτως ή άλλως, είναι τόσο άσχημο, τον πείραζε τον αρχιτέκτονα να μετακινήσει την «εξέδρα» του εστιατορίου σε πρόσθετο όροφο, αφού πάλι το ίδιο άσχημο θα είναι το κτίσμα; Και από την επιζητούμενη θέα για λαχανιασμένους τουρίστες δεν θα κέρδιζε περισσότερο; Ασχολίαστο εδώ τώρα.

Με αφορμή το τελευταίο, υπάρχει ένα προφανές λάθος σχεδιασμού. Στο Τοπκαπί στην Κωνσταντινούπολη, πρέπει να περάσεις απ’ όλες τις αίθουσες και τα κτίρια σχεδόν, για να εξοντωθείς από την κούραση και να κάτσεις στο τέρμα της διαδρομής σε ένα πολύ σεμνό αναψυκτήριο-εστιατόριο με εξαιρετική θέα προς το Βόσπορο, η οικονομική επιτυχία είναι εξασφαλισμένη στην προκειμένη περίπτωση. Το ξεκάρφωτο εξάμβλωμα της «εξέδρας» του Μουσείου της Ακρόπολης πόσο μπορεί να ικανοποιεί λειτουργικά (με σχεδιαστικούς και οικονομικούς όρους) όταν περιδιαβαίνεις προς τα πάνω και μετά λες: ε καλά, τόσες καφετέριες, Έβερεστ και σουβλατζίδικα υπάρχουν γύρω γύρω, που να τρέχουμε στο ακριβό «αναψυκτήριο» στον πρώτο όροφο. Πάμε να φύγουμε γλύκα μου από δω.

Advertisements

40 thoughts on “Το σαμάρι, ο γάιδαρος και το Μουσείο της Ακρόπολης

  1. Εγώ παλι, ολη αυτη την κατάσταση, συμφωνα με την οποια, οποιο κτιριο ειναι >50 ετών ειναι και «αρχιτεκτονικο αριστουργημα» και «εκφραζει την αρχιτεκτονικη του μεσοπολεμου – συμπληρωστε ελευθερα την χρονικη περιοδο», με βρισκει καπως αντιθετο.
    Πιθανοτητα, για να χτιστουν αυτες οι πολυκατοικιες, καποια αλλα «αρχιτεκτονικα αριστουργηματα» και «κτιρια που εξεφραζαν την αρχιτεκτονικη του 19ου αιωνα», γκρεμιστηκαν για να χτιστουν κτιρια που μετα απο 100 χρονια θεωρουνται τοτεμ.
    Πιθανοτατα, μετα απο 100 χρονια να χρειαζεται ενα καινουργιο μουσειο της Ακροπολης, και τοτε καποιοι θα φωναζουν νε μη γκρεμιστει αυτο το αριστουργημα αρχιτεκτονικης του 21ου αιωνα.
    Αντιλαμβανομαι οτι μπορει να μην καταλαβα καλα το νοημα του Post σου, αλλα η αισθητικη ειναι τελειως υποκειμενικο πραγμα, οποτε εσυ μπορει να βρισκεις το μουσειο και αλλα κτιρια της Αεροπαγιτου ασχημα ενω τις 17 και 19 ομορφες, για μενα μπορει να ισχυει το αντιθετο.
    Αρα, μαλλον πρεπει να βρεθουν καποια αλλα κριτηρια , και στο κατω κατω της γραφης αυτοι που αποφασισαν ειναι υπευθυνοι της υπογραφης τους και λαμβανουν την ευθυνη του τι ψηφισαν στην επιτροπη. Και αυτοι που ψηφισαν να γκρεμιστουν οι 17 και 19 και αυτοι (κατα τη γνωμη μου ευκολη ψηφος) που ψηφισαν να μη γινει καμμια αλλαγη. Μονο που σε αυτη την περιπτωση θα επρεπε να προταθει καποια αλλη μη ουτοπικη λυση….

  2. Ολα τα πράγματα έχουν πολλές όψεις. Κι εμένα με παραξένεψε που στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, το οποίο έχει αποχαρακτηρίσει τη μισή (αν όχι όλη την) Ελλάδα οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί ξαφνικά θυμήθηκαν πως πρόκειται για αριστουργήματα και δεν πρέπει με κανένα τρόπο να πέσουν. Το Μεταξουργείο είναι γεμάτο από ανάλογα αριστουργήματα, που, ωστόσο, αφήνονται από τους ίδιους να καταρρεύσουν. Η επιχειρούμενη κατεδάφιση δεν έγινε πάντως για το καφέ, αλλά γιατί από την αίθουσα του Παρθενώνα εμποδίζεται η θέα στην Ακρόπολη. Τα περί κάφέ είναι σπέκουλα των ιδιοκτητών που βεβαίως θέλουν να υπερασπίσουν την περιουσία τους.
    Μπορεί να μη συμφωνείτε με την αισθητική του Νέου Μουσείου, ωστόσο είναι αναγκαίο να γίνει και προέκυψε από διαγωνισμό. Τι να κάνουμε, αυτό επελέγη. Δεν μπορούμε να ακυρώσουμε έναν διαγωνισμό και να αφήσουμε τα αριστουργήματα στριμωγμένα στο μικρό, παλαιό μουσείο, σαν να ήμασταν στον 19ο αιώνα.
    Τέλος, κουλάρετε και μην τρελαίνεστε. Μέχρι να γίνουν προσφυγές στα δικαστήρια και κόντρα προσφυγές (κατά του αποχαρακτηρισμού από το ΥΠΠΟ, μετά κατά του αποχαρακτηρισμού από το ΥΠΕΧΩΔΕ, κατά της απόφασης για απαλλοτρίωση αν και όποτε παρθεί και κατά της απόφασης για κατεδάφιση αν και όταν) θα έχουν περάσει τουλάχιστον 15 χρόνια. Ποιος ζει ποιος πεθαίνει. ..

  3. Τι τα θέλετε τα ερείπια, μωρέ; Άντε, να αποχαρακτηρίσετε και τον Παρθενώνα να τελειώνετε επιτέλους με την μπασκλασαρία τού παρελθόντος.

  4. Εντάξει το ότι αγωνίζονται όσοι μένουν σε αυτά τα σπίτια είναι ένα «επιχείρημα» το οποίο το είδα στο Βήμα. Το αν έχουν δίκιο ή όχι όμως ουδόλως εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας. Εντάξει, δίνει ένα κίνητρο, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο στοιχείο. Πολύ περισσότερο όταν το ίδιο άτομο αγωνιζόταν πριν χτιστεί το μουσείο Ακροπόλεως, πριν καν πέσουν τα θεμέλια, προσπαθώντας να ενημερώσει για τα σπουδαία ευρήματα που βρέθηκαν από κάτω και σήμερα δεν έχουμε ιδέα ποια έχουν γλυτώσει και ποια όχι.

    Το ότι το νέο Μουσείο Ακροπόλεως έπρεπε να γίνει το λέγαμε χρόνια. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει ντε και καλά να γίνει στου Μακρυγιάννη και ντε και καλά να γίνει ένα τεράστιο μουσείο.

    Ο μόνος λόγος για τον οποίο έπρεπε να γίνει σε αυτό το σημείο στου Μακρυγιάννη, είναι πως ανέβηκε μια μέρα ο Καραμανλής ο Α’ στην Ακρόπολη και όταν τον ρώτησαν «και που θα γίνει το νέο μουσείο», εκείνος είπε «εκεί» κι έτεινε το χέρι του προς εκείνη τη γενική κατεύθυνση.

    Για το κτήριο αυτό καθαυτό, όποιος ξέρει τα του διαγωνισμού, ξέρει πως οι προδιαγραφές ήταν για ένα πολύ μικρότερο κτήριο – σχεδόν τα μισά τετραγωνικά. Τελικά, προκρίθηκε η πρόταση του Τσουμί, θα βρω ένα σχετικό κείμενο όπου περιγράφεται η διαδικασία του διαγωνισμού με λεπτομέρειες. (Ναι, ο γνωστός κάτοικος της περιοχής το έχει γράψει.)

    Ακόμα, οι τεράστιες διαστάσεις του κτηρίου δημιουργούν ερωτηματικά. Συγκινήθηκα κι εγώ όταν η Μελίνα είπε πως «στο νέο Μουσείο θα υπάρχει μια άδεια αίθουσα που θα περιμένει τα γλυπτά του Παρθενώνα από το Βρεττανικό Μουσείο», αλλά! Το Νέο Μουσείο χωράει όλα τα μνημεία της Ακρόπολης μέσα. Τόσα ευρήματα έχουν πια; Όχι, προφανώς θα μεταφερθούν και κομμάτια από τα μνημεία. Τι νόημα έχει να ανεβαίνει κάποιος στο βράχο και να βλέπει τα εκμαγεία και μετά να κατεβαίνει στο μουσείο να βλέπει τα πρωτότυπα διαμελισμένα; Και γιατί να μην ακολουθηθεί ακριβώς η ανάποδη λογική και να εγκατασταθεί ό,τι σώζεται από τα μνημεία πάλι στη θέση του;

    Ρύπανση της ατμόσφαιρας; Μην πω καμμιά βαριά κουβέντα…

    Μετά τιμής,
    ο Πρόεδρος

  5. Αγαπητέ Κρείτονα,
    προφανώς έχετε πτυχίο αρχαιολόγου, για να ξέρετε ότι μπορεί τα αυθεντικά γλυπτά ενός μνημείου να μείνουν σε αυτό και να μη πάθουν τίποτα σε μια πόλη με τεράστια ρύπανση σαν την Αθήνα, ε;

  6. Advocate diaboli,

    Μην ξεχνάτε πως, ως κομματάρχης, ουδεμία χρείαν πτυχίων έχω. Αλλίμονο αν εμείς οι πολιτικοί δε γνωρίζαμε τα πάντα.

    Επί της ουσίας, προτιμώ το δύσκολο έργο του να καταπολεμηθεί η ατμοσφαιρική ρύπανση ώστε να μπορούν να βρίσκονται τα γλυπτά στη θέση τους, παρά αυτό που πρόκειται να συμβεί.

    Δε ζητώ πολλά, τα θέλω όλα.

    Μετά τιμής,
    ο Πρόεδρος.

  7. Εἰλικρινὰ δὲν ξέρω τὶ εἶναι «διατηρητέο» καὶ τὶ ὄχι, διότι οἱ μπουρδολόγοι «προοδευτικοὶ» ἀρχιτέκτονες ποὺ κήρυξαν πόλεμο ἐνάντια στοὺς ἀρχαιολόγους (κατὰ τὴν γνώμη μου, ἡ ἀρχαιολογία εἶναι ὁ ἐπιστημονικὸς κλάδος στὴν Ἑλλάδα ποὺ ἔχει διατηρήσει τὴν μεγαλύτερη ἀγάπη γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τὴν φιλοπατρία καὶ τὸν σεβασμὸ στὴν κληρονομιά μας, καὶ ἔχει μείνει ἀδιάβρωτος σὲ σχέσι μὲ ἄλλους κλάδους οἱ ὁποίοι ἔπεσαν θύματα ὀργανωμένης ἀνθελληνικῆς συνωμοσίας) ὀνομάζουν… ἀρχιτεκτονικὸ κομψοτέχνημα ἀκόμη καὶ τὸ ἐργοστάσιο τοῦ ΦΙΞ! Καὶ πάνω στὴν Ἀκρόπολι νὰ εἶχε χτιστεῖ τὸ ΦΙΞ, οἱ «προοδευτικοὶ» ἀρχιτέκτονες θὰ τὸ ὀνόμαζαν καλλιτέχνημα καὶ μνημεῖο τῆς ἱστορίας μας ποὺ πρέπει νὰ διατηρηθεῖ.

    Ἐὰν ἀξίζει κάτι ἀπὸ τὴν πολυκατοικία τοῦ Vangelis, ἂς ξηλωθεῖ ὁλόκληρο καὶ ἂς μεταφερθεῖ σὲ ἄλλη θέση, ὅπως κάνουν στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀμερική. Ἂν καὶ διατηρῶ ἀμφιβολίες γιὰ τὸ πόσο μοναδικὴ εἶναι ἡ πολυκατοικία τοῦ Vangelis, σὲ σχέσι μὲ τὴν θέσι εἰς τὴν ὁποίαν βρίσκεται. Θὰ θυμίσει πόσο εἶχε ταλαιπωρήσει τὴν Ἑλλάδα τὸ σπίτι τοῦ Παρθένη, τὸ ὁποῖο στεκόταν σὰν μπάστακας ἐπάνω στὴν Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, καὶ περιμέναμε δεκαετίες ὁλόκληρες νὰ πεθάνει Παρθένης, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τὸ γκρεμίσουμε καὶ νὰ ἀναπνεύσει ἡ Ἀκρόπολις!

    Τὸ μόνο μοναδικὸ καὶ ἀσύγκριτο στὸ χῶρο τῆς Ἀκροπόλεως, εἶναι ἡ Ἀκρόπολις. Ὁτιδήποτε ἄλλο κρίνεται μόνον ἀπὸ τὴν σχέσι του μὲ τὴν Ἀκρόπολι. Ἐὰν ἐπιβαρύνει τὴν Ἀκρόπολι, δὲν πά᾿ νά ᾿ναι καὶ τὸ Τὰζ Μαχάλ, κατεδάφισις. Τελεία.

    Προσωπικῶς διατηρῶ ἀμφιβολίες σχετικῶς μὲ τὴν θέσι εἰς τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ ἀνεγερθεῖ τὸ νέο Μουσεῖο, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἀρχιτεκτονικὸ ρυθμό του. (Κάποτε μάλιστα θεωροῦσα ἀνοσιούργημα τὸ ὅτι δὲν εἶναι νεοκλασσικοῦ ρυθμοῦ, ἀλλὰ σήμερα δὲν εἶμαι βέβαιος γι᾿ αὐτό, γιὰ λόγους ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ ἀναπτύξω. Μάλιστα, ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ἐπισκεφθεῖ τὸ νέο Μουσεῖο -ἐγὼ δὲν ἔχω πάει- λένε ὅτι εἶναι καταπληκτικό, μοναδικὸ στὴν Εὐρώπη (ἐνῷ πολυκατοικίες σὰν τοῦ Vangelis ἔχει δεκάδες καὶ ἡ τελευταία Εὐρωπαϊκὴ ἐπαρχιακὴ πόλις).)

    Ὅμως, ἄπαξ καὶ θὰ γίνει τὸ Μουσεῖο, τουλάχιστον βρὲ παιδιά νὰ γίνει ΜΟΥΣΕΙΟ! Πάλι μισὲς δουλειὲς θὰ κάνουμε βρὲ παιδιά;΄Πάλι τσουρούτικα πράγματα; Ἀντὶ γιὰ Ἀκρόπολι τὶς μπουγάδες καὶ τὰ αἰρκοντίσια τοῦ αὐθαιρέτου τοῦ Vangelis θὰ τρῶμε στὴν μάπα;

    Δὲν ξέρω τὶ θὰ γίνει, ἀλλὰ θέλω ΜΟΥΣΕΙΟ. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μοναδικὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα στοὺς ἐπόμενους αἰῶνες, Γιὰ τὰ συμφέροντα τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν πολυκατοικιῶν ἀδιαφορῶ.

    Ἀγαπητέ μου, τράβηξες ἐντέχνως φωτογραφία ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολι. Σὰν αὐτοὺς ποὺ ἀνεβαίνουν στὴν Ἀκρόπολι καὶ κοιτοῦν τό… σπίτι τους! Σημασία ἔχει πρωτίστως ἡ Ἀκρόπολις πῶς φαίνεται! Αὐτὴν κοιτοῦμε!

    Ὑπάρχει καὶ ἐντελῶς διαφορετικὴ ἄποψι ἀπὸ αὐτὴν τῶν μπλογκοφωνακλάδων ἰδιοκτητῶν καὶ «προοδευτικῶν» ἀρχιτεκτόνων. Σᾶς καλῶ νὰ ρίξετε μιὰ ματιὰ καὶ στὸ παρακάτω φόρουμ. Μὲ γνῶμες ἀνθρώπων ποὺ ξέρουν τὶ γράφουν καὶ ἔχουν ἐπισκεφθεῖ καὶ μελετήσει τὸ νέο Μουσεῖο.

    Νέο Μουσεῖο Ἀκροπόλεως

    Καὶ ἰδιαιτέρως αὐτὴν τὴν σελίδα, ὅπου μπορεῖτε νὰ δεῖτε καὶ φωτογραφία πρὸς τὴν Ἀκρόπολι, πρὸς τὶς διατηρητέες μπουγάδες καὶ αἰρκοντίσια τοῦ Vangelis, δηλαδή:

    Ἡ… «θέα πρὸς τὴν Ἀκρόπολι», ἀπὸ τὴν αἴθουσα τῶν γλυπτῶν τοῦ Παρθενῶνος!

    Δεῖτε τὴν παραπάνω φωτογραφία καὶ πεῖτε μου ὰν δὲν προβληματίζεστε καὶ ἐσεῖς.

    ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΑ!

  8. Ἀγαπητὲ Λαπούτα,

    Ἔστειλα ἕνα ἐκτενὲς σχόλιο, τὸ ὁποῖο δὲν πέρασε – μᾶλλον ἐθεωρήθη σπάμ, καθὼς εἶχε συνδέσμους. Θὰ σὲ παρακαλοῦσα νὰ τὸ δημοσιεύσεις. Καὶ ἐμένα μὲ προβληματίζουν ὁμολογουμένως οἱ ἐνστάσεις, ἀλλὰ στὸ μήνυμά μου ἀναπτύσσω τὴν ἀντίθετι ἄποψι, ἡ ὁποία ἀξίζει νομίζω νὰ γίνει ἀντικείμενο προβληματισμοῦ.

    Εὐχαριστῶ.

  9. Ἐντάξει, καὶ ὁ Ἰωάννης Γιαννόπουλος (ὄχι ὁ Περικλῆς) στὸ -συναρπαστικό- βιβλίο του «Μυστικὴ Ἀκρόπολι» (ἐκδ. «Ἔσοπτρον»), λέγει ὅτι ἂν ἀποκατασταθεῖ ἡ Ἀκρόπολις, ὄχι μόνον δὲν θὰ κινδυνεύουν ἀπὸ τὴν ρύπανσι τὰ γλυπτά, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ ρύπανσις θὰ ἐξαφανισθεῖ καὶ οἱ ἀσθένειες ἀπὸ τὸ Λεκανοπέδιο θὰ ἐξαφανισθοῦν! (Αὐτά, τὰ γράφει μὲ ἕναν ἐνθουσιαστικὸ οἶστρο· ἀστεῖα, σοβαρά, κατὰ τὸν ἀναγνώστη.) Οἱ δὲ συνωμοσιολόγοι ἔχουν ἀναπτύξει ὁλόκληρες θεωρίες γὰ τὴν «ἀπενεργοποίησι» τοῦ «μετασχηματιστοῦ καὶ ἐκπομποῦ συμπαντικῆς ἐνέργειας «Παρθενών»», μὲ τὴν βάσῃ σχεδίου ἀφαίρεσι τῶν μελῶν του. Ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ πραγματικότητα εἶναι σκληρή. Καὶ ἐγὼ θὰ ἤθελα τὰ γλυπτὰ στὴν θέσι τους, ἀλλὰ τί νὰ κάνουμε. Ἐδῶ ὁ ναὸς τοῦ Ἀπόλλωνος στὶς Βάσσες εἶναι μέσα σὲ τσαντήρι, τόσα χρόνια· φρίκη· ἀλλὰ τί νὰ κάνουμε.

  10. Ἀγαπητὲ Λαπούτα, ἀνακαλῶ τὸ σχόλιό μου γιὰ τὴν φωτογραφία σου πρὸς τὸ Μουσεῖο. Καλῶς τὴν δημοσίευσες καὶ βεβαίως καὶ ἔχει σημασία πῶς φαίνεται τὸ Μουσεῖο – δὲν ἐνοοῦσα αὐτό. Ἔχει βασικὴ σημασία, ὅμως, καὶ αὐτὸ ἦταν ἐξ ἀρχῆς ἡ κεντρικὴ ἰδεά τῆς κατασκευῆς τοῦ νέου Μουσεῖου, Ἀκρόπολις καὶ Μουσεῖο νὰ εἶναι μία ἑνότης, νὰ εἶναι ἕνα πρᾶγμα, νὰ μὴν διακόπτεται· τὰ γλυπτά τοῦ Παρθενῶνος στὸ Μουσεῖο νὰ εἶναι ΣΑΝ νὰ βρίσκονται ἐπάνω στὸν Παρθενώνα (ὅσο εἶναι δυνατόν). Αὐτὸ ἐννοοῦσα.

  11. η απόλυτη λύση θα ήταν το μουσείο να χτιστεί πάνω στην ακρόπολη έτσι ώστε να ενθυλακώσει (και ως εκ τούτου να προστατεύσει από την ατμοσφαιρική μόλυνση) τόν παρθενώνα αλλά και να συνομιλήσει απευθείας (εγκαρδίως να πούμε) με αυτόν χωρίς παρεμβολές!

    επίσης θα έπρεπε να ισοπεδώσουμε ολόκληρη την αττική ώστε η αίγλη τού μουσείου να μην σκιαστεί ποτέ από αρχιτεκτονικές μετριότητες και γύφτικα τσαντήρια!

    ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΑ εάν δεν γνωρίζετε πώς να λύσετε το πρόβλημα…

    και με την ευκαιρία ΚΑΨΤΕ ΤΑ κιόλας…

    😉

  12. Ούτε στη δεκαετία του ‘50 να είμασταν. Ξεπερασμένο σχέδιο, άτσαλο, με εσάνς ψευτομοντερνισμού, σχεδόν μαϊμουδίζει τον Κορμπυζιέ, σαν παρατεντωμένος κύβος του Ρούμπικ και αντιπαθείς αντι-οικολογικές γυάλινες επιφάνειες.

    Τόσα ξέρεις τόσα λες.Τέλος πάντων ρίξε μια ματιά εδώ στο σκεπτικό των επιλογών του Tschumi για να καταλάβεις ότι απέναντι στον Παρθενώνα είναι σχεδόν ιεροσυλία να βάλεις σύγχρονο κτίριο που να ξεφεύγει από το πνεύμα του ΛεΚορμπυζιέ.Αλλο Γκαγκενχάιμ και άλλο Μουσείο της Ακρόπολης.

    Ως προς τις πολυκατοικίες:
    Σιγά τα διατηρητέα.Μια αξιοπρεπής πολυκατοικία του 20ου αιώνα είναι.Και εν πάσει περιπτώσει δεν ισχύουν γενικώς& αδιακρίτως τα πασπαρτού περί διατήρησης της παλιάς Αθήνας που χάνεται κλπ.Η Ακρόπολη είναι εξαιρετική περίπτωση.
    Ο Άρης Κωνσταντινίδης -αν και θα προτιμούσε μια πιο περίοπτη θέση- πρότεινε στην περίπτωση επιλογής της θέσης Μακρυγιάννη , να γκρεμιστεί και το άσχημο διατηρητέο κτίριο Βάιλερ -που διατηρείται στην τωρινή μελέτη-να μείνει ελεύθερο όλο το οικόπεδο Μακρυγιάννη και το μουσείο να εκτείνεται ανάμεσα στη Διον. Αρεοπαγίτου και τη Χατζηχρήστου, με απαλλοτρίωση πολλών κτισμάτων.

  13. Το νέο μουσείο της Ακρόπολης είναι ασφαλώς σπουδαίο κτήριο. Αλλά σπουδαία είναι και τα κτήρια στο 19 και, ιδίως στο 17. Η εξαφάνισή τους είναι απαράδεκτη όχι μόνο διότι σημαίνει την απώλεια σημαντικών κτηρίων, ούτε μόνο γιατί θα χαλάσει την ενότητα του μετώπου της Δ Αρεοπαγίτου, αλλά και διότι αποκαλύπτει το μουσείο από τη Δ. Αρεοπαγίτου, από την οποία ΔΕΝ ειναι φτιαγμένο για να φαίνεται. ΟΙ αρχιτέκτων το σχεδίασε έτσι ακριβώς για να κρύβεται πίσω από το 17 και το 19, σύμφωνα με την απόφαση του ΣΤΕ, και θα είχε προφανώς σχεδιάσει κάπως αλλιώς την πλευρά του αυτή αν ήθελε να φαίνεται.
    Πιθανή κατεδάφιση λοιπόν αντίκειται και στο σχεδιασμό του Μουσείου.

    Αντίθετα, η αντίστιξη του μουσείου, του κτηρίου Βάιλερ καί της Ακρόπολης από την οδό Μακρυγιάννη μου φαίνεται αριστοτεχνική και μνημειακή, παρά το «στρίμωγμα».

    Τώρα, αν το κτήριο Βάιλερ φαίνεται «‘ασχημο» στον Κο Κωσταντινίδη, αυτό είναι δικό του θέμα και δεν υπάρχει λόγος να το επαναλαμβάνουμε με θρησκευτική ευλάβεια. Νομίζω ότι όσο θαυμάσιες είναι οι δουλειες του συγκεκριμένου αρχιτέκτονα σε παρθένες εκτάσεις (βλέπε τις επηρεασμένες από το Mies van der Rohe μονοκατοικίες του),άλλο τόσο είναι ατυχείς οι επιλογές του στο ιστορικό κέντρο (βλέπε το τοιχοπέτασμα εμπρός στην Καπνικαρέα)…

  14. Διόρθωση – τα τελευταία δεν αφορούν τον Κωσταντινίδη αλλά το Βαλσαμάκη ο οποίος βέβαια δεν έχει σχέση με το θέμα μας, αλλά τον συζητούσα με κάποιον προ ολίγου εξ’ ου και η σύγχυση! Mea culpa! Εξακολουθώ να πιστεύω πάντως ότι έκανε λάθος ο Κωσταντινίδης στο΄θέμα αυτό…

  15. Ωραία, σας λέω το εξής: το κτίριο της Αμερικανικής Πρεσβείας είναι πολύ πιο κατάλληλο αισθητικά, του σπουδαίου Γκρόπιους γαρ, καθώς είναι άμεσα επηρεασμένο από τον Παρθενώνα παρά αυτό το αγχωμένο μείγμα του Τσούμι που στριμώχνεται σε εντελώς ακατάλληλο σημείο. Κοιτάμε το δέντρο των κτιρίων 17 -19 αλλά αδιαφορούμε για την περιρρέουσα ασχήμια της Στρατηγού Μακρυγιάννη, της Χατζηχρήστου και της Μητσαίων. Θεωρώ ότι η επιλογή της τοποθεσίας είναι ένα ημίμετρο, μια μεσοβέζικη λύση που δεν εξυπηρετεί σε βάθος χρόνου. Αν θέλουν να κατεδαφίσουν τα 17 – 19, να κατεδαφίσουν και τις γύρω πολυκατοικίες (2-3 κτίρια είναι εντελώς εγκαταλελειμμένα και μάλλον ασύμφορη η αναστήλωσή τους) καθώς εφάπτονται στενά στο νέο Μουσείο με τα αβυσσαλέα κι αποκρουστικά υαλοπαράθυρα.

    So?

    Πολύ ενδιαφέρον το λινκ που μας έδωσε ο Καλλίμαχος καθώς έχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Σε ευχαριστούμε.

    ΥΓ Σε προσωπικούς υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, δεν ανταπαντώ. Ή έχετε να πείτε κάτι επί του θέματος ή …πηγαίνετε στο μπλογκ που σας βλογάει.

  16. Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά από τα λεγόμενα του δόκτορος, τελικά παρακάμπτονται οι αρχικές προθέσεις του αρχιτέκτονος (ασχέτως αν συμφωνούμε με τις αισθητικές του επιλογές ή όχι) με σκοπό πράγματι να αποκτήσουν θέα και οι καφετέριες του μουσείου;

  17. Εχω άλλα στο νου μου τώρα. Δηλαδή, διακοπές και θάλασσα! Μόλις επιστρέψω με το καλό, θα βάλω βινετάκι περί του πώς ενοχλεί. Καλή συνέχεια στους υπόλοιπους. Εν τω μεταξύ, δείτε την έκθεση Πραξιτέλη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Μακράν η καλύτερη της χρονιάς!

  18. Καλές διακοπές Αβοκάτη, σε περιμένω εναγωνίως με το βίντεο 🙂

    Έτσι όπως τα λες, να υποθέσω ότι έχεις πρόσβαση μέσα στο νέο Μουσείο; Ενδιαφέρον…

  19. Δεξιότερα Κουροπάτκιν

    Επί της ουσίας σχολίασα.Ότι είναι οφθαλμοφανές -σε όποιον δεν διακατέχεται από νεφελώδεις ιδεολογικοψυχολογικές προκαταλήψεις- ότι τα δύο κτίρια θέλουν γκρεμισμα.
    Εσύ απ’ την άλλη, θεωρείς ότι με τις -ετεροχρονισμένες κατά 30 χρόνια και με το μουσείο ήδη κατασκευασμένο- μαξιμαλιστικές κορώνες για α λα Τσαουσέσκου κατεδαφίσεις που έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν ,συνεισφέρεις κάτι?
    Σε ποιά υπόθεση ακριβώς?

    Υ.Γ.

    το κτίριο της Αμερικανικής Πρεσβείας είναι πολύ πιο κατάλληλο αισθητικά, του σπουδαίου Γκρόπιους γαρ, καθώς είναι άμεσα επηρεασμένο από τον Παρθενώνα

    Το κτίριο της αμερικάνικης πρεσβείας θεωρήθηκε στις μέρες του απότυχία και μη αντιπροσωπευτικό του πνεύματος του αρχιτέκτονά του, κακό δείγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής, ακριβώς επειδή ρέπει υπέρμετρα στο συμβολισμό και στη σκηνογραφική αντίληψη.

    Δεν εννοούσα ακριβώς αυτό λέγοντας πνεύμα ΛεΚορμπυζιέ (μόνο κάποιος που τον άκουσε πρώτη φορά χθες θα τον έγραφε σκέτο Κορμπυζιέ).
    Ένα παράδειγμα, για να καταλάβεις :
    Αφού π.χ. ένα από τα κύρια ζητούμενα είναι η οπτική επαφή του μηνημείου από το χώρο των γλυπτών , και έχουμε την τεχνολογία γυαλιού που επιτρέπει -χωρίς ενεργειακή σπατάλη- σωστή θερμοκρασία &, φωτισμό του χώρου, και εξασφαλίζει προστασία των εκθεμάτων, τότε επιλέγουμε γυάλινη όψη, αδιαφορώντας αν στο μυαλό κάποιων οι γυάλινες όψεις συμβολίζουν -για ανορθολογικούς λόγους- το αντίθετο της οικολογίας(?)

  20. Προσοχή Καλλίμαχε, παραπλανείς το κόσμο. Η φωτογραφία πυ δίνεις με λινκ ΔΕΝ ειναι από την αιθουσα των γλυπτων του Παρθενώνα, είναι από την εξεδρα του εστιατορίου, και μάλιστα από την μπροστινή άκρη της! Από την αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα φαίνεται όλος ο βράχος της Ακρόπολης, πάνω από τη στεγη των διατηρητέων. Για να δούμε το πρόβλημα στη πραγματική του διάσταση …

  21. Kατά την ταπεινή μου γνώμη εκείνο που θα έπρεπε να κατεδαφιστεί είναι το μουσείο! Όπως το βλέπω στη φωτογραφία, τουλάχιστον, μου φαίνεται εντελώς άγαρμπα παράταιρο με οτιδήποτε το περιβάλλει. Eπιπλέον το στρίμωγμα,* το στυλ, το ύψος, η διεμβολιστική προεξοχή και ο στριμμένος πάνω όροφος μου δημιουργούν την αίσθηση ενός γιγαντιαίου Transformer που έχει ήδη αρχίσει να κινείται απειλητικά προς τα δύστυχα κτίρια που βρίσκονται μπροστά του και σε λίγο θα τα καταβροχθίσει…

    *Kαι μόνο το στρίμωγμα νομίζω πως αναιρεί την όποια σχέση με το πνεύμα του Kορμπυζιέ, τα κτίρια του οποίου έχουν χώρο να αναπνεύσουν και να αναδειχθούν (βλ. π.χ. εδώ για μια λίστα με συνδέσμους προς φωτογραφίες και σχόλια).

    Όσο για το «μόνο κάποιος που τον άκουσε πρώτη φορά χθες θα τον έγραφε σκέτο Κορμπυζιέ» του alberich, να σημειώσω ότι δεν είναι ‘LeCorbusier’ αλλά ‘Le Corbusier’: ψευδώνυμο, όχι επώνυμο. Tο Le είναι άρθρο, που βεβαίως πρέπει να παραλείπεται όταν προτάσσεται άλλο άρθρο. Tα κείμενα που έχω για τον Δομ. Θεοτοκόπουλο λένε ο Γκρέκο, του Γκρέκο, τον Γκρέκο – χωρίς το Eλ, φυσικά. (Kαι ο Kαζαντζάκης «Aναφορά στον Γκρέκο» έγραψε.)

  22. Π

    Δεν μπορώ να ασχολούμαι με τα αυτονόητα στην ορθογραφία των ονομάτων. Όπως και για τα «φον», «βαν» κλπ ισχύουν τα ίδια, λέμε του «Λούντβιχ βαν Μπετόβεν» και σκέτο «Μπετόβεν», όχι όμως «βαν Μπετόβεν». Ούτε «φον Κάραγιαν» (είχα κάνει παλιότερα αυτό το λάθος).

    Μου άρεσε πολύ η μεταφορά σου με το Transformer!

  23. Π
    Σωστός ο παραλληλισμός με El Greco -αλλά το συμπέρασμα ισχύει. Άσχετο το περί Μπετόβεν -δεν είναι παρατσούκλι το Μπετόβεν – και επί τη ευκαιρία αν έγραφε Ρόε αντί για Mies van der Rohe το ίδιο θα συμπέραινα.
    Σε οποιοδήποτε αρχιτεκτονικό κείμενο ,ανεξάρτητα από το τί θα θεωρούσε σωστό ένας σχολαστικός φιλόλογος, όλες οι αναφορές είναι με το άρθρο- «ο Λε Κορμπυζιέ» ,»του Λε Κορμπιζιέ» κλπ.

  24. alberich, το πόσο διαδεδομένο είναι ένα λάθος δεν το κάνει λιγότερο λάθος: και σε οποιοδήποτε κείμενο για ηλ. υπολογιστές θα δεις (αντί «σειραϊκή») το «σειριακή», δεν παύει όμως να είναι άστοχο – και το να σκεφτείς ότι το ελλ. ουσιαστικό είναι σειρά και όχι σειρία (όπως και το ότι δεν μπαίνει άρθρο σε άρθρο) δεν είναι σχολαστικισμός, είναι απλώς επίγνωση. Πολλοί ‘τεχνικοί’ κλάδοι δεν φημίζονται για τα καλά ελληνικά τους: αν λοιπόν οι αρχιτέκτονες έχουν έλλειμα γλωσσικού αισθητηρίου δεν είμαι υποχρεωμένος να τους μιμηθώ, και αν πω «του Kορμπυζιέ», όπως έκανα, το συμπέρασμα είναι ότι μιλάω σωστότερα και όχι ότι τον έμαθα χτες (προσωπικά τον έμαθα γύρω στο 1975).

    Tώρα, για κάτι ουσιαστικότερο: θα ήθελα να μου εξηγήσεις αφ’ ενός γιατί «απέναντι στον Παρθενώνα είναι σχεδόν ιεροσυλία να βάλεις σύγχρονο κτίριο που να ξεφεύγει από το πνεύμα του ΛεΚορμπυζιέ» και αφ’ ετέρου γιατί νομίζεις ότι υπακούει σε αυτό το πνεύμα το συγκεκριμένο κτίριο. Kατ’ εμέ ορισμένα κτίρια του Kορμπυζιέ (sorry!) είναι γλυπτική υψηλού επιπέδου, και στο μουσείο δεν βλέπω κάτι ανάλογο. (Kάπου διάβασα ότι «ο ζοφερός μινιμαλισμός του Μις βαν ντερ Ρόε και η ψυχρή βαναυσότητα του Λε Κορμπυζιέ … πρέπει να ενέπνευσαν περισσότερη μιζέρια από οτιδήποτε άλλο στην ιστορία». Eλπίζω να μη συμφωνείς!) Σεβαστό το σκεπτικό στο οποίο μας παρέπεμψες, αλλά το αποτέλεσμα δεν με πείθει. Δεν μπορώ φυσικά να το αποδείξω, αλλά έχω την εντύπωση ότι ο Kορμπυζιέ, βλέποντας το αρχαίο θέατρο, τα δέντρα και τα γύρω κτίρια, θα είχε κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό (αν υποθέσουμε ότι θα είχε δεχτεί να το κάνει εκεί το μουσείο).

    Έχω επίσης την εντύπωση ότι στο σχεδιασμό του μουσείου έχει ληφθεί υπ’ όψη η ύπαρξη των άλλων κτιρίων. Mπορεί να κάνω λάθος, αλλά αν γκρεμιστούν δεν νομίζω πως θα είναι πολύ φυσιολογική η τραπεζοειδής προεξοχή. Oπότε δεν μου είναι καθόλου «οφθαλμοφανές … ότι τα δύο κτίρια θέλουν γκρέμισμα» (εκτός αν αναφέρεσαι μόνο στην άσχημη πίσω όψη τους – αλλά στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχουν άλλες λύσεις πλην της κατεδαφίσεως;).

    Eκτός από το σκεπτικό του Tσουμί δείτε και έναν λίβελλο εναντίον του:

    http://www.archimagazine.com/agrecia.htm

    Kαι μερικά ενδιαφέροντα ποστ από ένα μπλογκ κατά του μουσείου:

    http://globalculturalheritage.blogspot.com/2007/05/blog-post_22.html
    http://globalculturalheritage.blogspot.com/2007/05/acropolis-new-museum-greeces-colossal.html
    http://globalculturalheritage.blogspot.com/2007/05/blog-post_21.html
    http://globalculturalheritage.blogspot.com/2007/05/blog-post_07.html

    JAGO, δες σε παρακαλώ τη φωτογραφία που υπάρχει στο δεύτερο, στην οποία αυτό το πράγμα φαίνεται να θέλει να καταπιεί και τον ίδιο τον Παρθενώνα…

  25. Π

    Όταν έχεις διαβάσει αρκετά για τον ΛεΚορμπυζιέ γράφεις αυθόρμητα ΛεΚορμπυζιέ.

    Για τον λίβελλο ρίξε μια ματιά εδώ.Είναι παλιά ιστορία και κατά τη γνώμη μου άνευ σημασίας.

    Για την τραπεζοειδή προεξοχή πιστεύω ότι μπήκε με σκοπό να σώζει κάπως τα πράγματα στην περίπτωση που διατηρηθούν οι πολυκατοικίες, αλλά και με την σκέψη να λειτουργεί -ακόμα καλύτερα-και στην περίπτωση κατεδάφισής τους.

    Για τον ΛεΚορμπυζιέ, ότι είπα έχει ιδεολογική αφετηρία.Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεσαι να σου σκαννάρω κείμενα που καταδεικνύουν τις αρχές του μοντέρνου κινήματος, η αν ρωτάς για να διατυπώσεις αντίρρηση.Από την άλλη δεν ξέρω αν το σχέδιο του Τσούμι είναι ότι καλύτερο μπορούσε να γίνει στο πνεύμα αυτό (στην πράξη δεν υπήρξε ανάλογη πρόταση), αλλά το θεωρώ χίλες φορές καλύτερο από την -στυλ Babis Vovos -πρόταση των Νικολέττι-Πασσαρέλι που είχε κερδίσει τον προηγούμενο διαγωνισμό.

  26. Ξέχασα να σχολιάσω αυτό:
    «ο ζοφερός μινιμαλισμός του Μις βαν ντερ Ρόε και η ψυχρή βαναυσότητα του Λε Κορμπυζιέ … πρέπει να ενέπνευσαν περισσότερη μιζέρια από οτιδήποτε άλλο στην ιστορία»

    Δεν ξέρω ποιός το έγραψε.Μεταμοντέρνος?Νεορθόδοξος?Κάποιος τέλος πάντων απ’ όσους κηρύσσουν την αποτυχία του διαφωτισμού και το τέλος του μοντέρνου παραδείγματος?
    Φυσικά πιστεύω ακριβώς το αντίθετο, εξ ου και θεωρώ ότι απέναντι στον Παρθενώνα δεν σηκώνει τίποτε σκηνογραφικό, συμβολιστικό, εκλεκτικιστικό ή αποδομητικό.Μπορεί βέβαια η άποψη αυτή να μην είναι δημοφιλής στις μέρες μας.

    Για το μπλογκ που λινκάρεις έχω να παρατηρήσω ότι χάνει μέρος -τουλάχιστον- της αξιοπιστίας του με τις αθεμελίωτες (no pun intended) καταστροφολογικές εικασίες περί της θεμελίωσης.

  27. – Tα λινκ τα έβαλα γιατί περιλαμβάνουν ενδιαφέρουσες, νομίζω, παρατηρήσεις: δεν σημαίνουν ότι ενστερνίζομαι το σύνολο των γραφομένων ή όλα τα πιστεύω των συγγραφέων τους. Πάντως, ούτε το «είναι παλιά ιστορία», που γράφεις, ούτε το χυδαίο υβρεολόγιο του ποστ όπου με παρέπεμψες αντικρούει τις αιτιάσεις κατά του Tσούμι (το αν ο NΣ είναι κακόγουστος, αρχαιόπληκτος ή ψηφίζει ΛAOΣ δεν αποκλείει να ευσταθούν τα συγκεκριμένα λεγόμενά του).

    – Πήγα και στα sites όπου παραπέμπει το ποστ αυτό. Kάπου εκεί μέσα βρήκα αυτή τη διεύθυνση που έχει τις μακέτες όλων των προτάσεων που είχαν προκριθεί:

    http://www.europaconcorsi.com/db/rec/concorso.php?id=9547

    Oμολογώ ότι μια-δυό μου φαίνονται ενδιαφέρουσες, αλλά με βάση μία μόνο μικρή φωτογραφία τους δεν μπορώ να πω περισσότερα.

    Nα σημειώσω επίσης ότι κακώς είχα νομίσει ότι το σχέδιο του Tσούμι λαμβάνει υπ’ όψη το μπροστινό κτίριο: τώρα βλέπω ότι οι μακέτες του είναι χωρίς αυτό και με διπλάσια, σχεδόν οξυγώνιο τρίγωνο πλέον, την προεξοχή. (Kαλά έλεγα για διεμβολισμό και φάγωμα!)

    – «Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεσαι να σου σκαννάρω κείμενα που καταδεικνύουν τις αρχές του μοντέρνου κινήματος»: Όχι – δεν είμαι τόσο άσχετος (η νύξη για τις ανυπόγραφες ψυχρές βαναυσότητες και λοιπές τρίχες του άρθρου έγινε για να δω αν μπορούμε να συνεννοηθούμε και θα έπρεπε να είναι και για σένα μιά μικρή ένδειξη περί εμού).

    – «ή αν ρωτάς για να διατυπώσεις αντίρρηση»: Pώτησα (α. γιατί μόνο πνεύμα Kορμπυζιέ θα έκανε; και β. γιατί το μουσείο σου φαίνεται έτσι;) επειδή η θέση σου ήταν χωρίς αιτιολόγηση. Tώρα με καλύπτεις με τα «τίποτε σκηνογραφικό, συμβολιστικό» κτλ. αλλά, αν δεν ήμουν σαφής, η αντίρρησή μου ήταν ότι παρά ταύτα δεν βλέπω ουσιαστική σχέση ούτε με το πνεύμα ούτε, πολύ περισσότερο, με το επίπεδο του Kορμπυζιέ: αποφεύγοντας αυτά που αναφέρεις γλυτώνεις από κάποια αίσχη αλλά δεν εξασφαλίζεις αυτομάτως συγγενές ή αξιόλογο αποτέλεσμα.

    Θα περίμενα επιπλέον ένα είδος ταπεινότητας που το αιχμηρό και αυθάδες κτίριο του Tσούμι δεν διαθέτει. Γι’ αυτό δεν το βρίσκω «χίλες φορές καλύτερο» από την πρόταση των Nicoletti-Passarelli, στην οποία εκτιμώ το σκεπτικό (μόνο το σκεπτικό – να εξηγούμαστε): «an eye on the Acropolis, «sank» into the ground in which it is deeply rooted. The aura of the place inhibits a loud voice». Kαι, όπως η αφέλεια των N-P έκανε το «μάτι» πραγματικό μάτι (πάλι καλά που δεν του βάλανε και φρύδι!), δεν είμαι βέβαιος ότι ο πάνω όροφος που στρίβει προς την Aκρόπολη και η προεξοχή-βέλος είναι εντελώς απαλλαγμένα από τις κακοτοπιές που ανέφερες.

  28. η αντίρρησή μου ήταν ότι παρά ταύτα δεν βλέπω ουσιαστική σχέση ούτε με το πνεύμα ούτε, πολύ περισσότερο, με το επίπεδο του Kορμπυζιέ

    Έγραψα κάτι αποφθεγματικό,και παρέπεμψα στο σκεπτικό του Τσούμι, ως απάντηση στο: «Ούτε στη δεκαετία του ‘50 να είμασταν. Ξεπερασμένο σχέδιο…» του αρχικού ποστ.

    Σε αφηρημένη βάση, ούτε εγώ θα διαφωνούσα μαζί σου. Όμως η πρόταση που υλοποιείται είναι αυτή που επελέγη -και κατά την υποκειμενική μου γνώμη εντίμως & δικαίως- μετά από διεθνή διαγωνισμό.Πιθανόν να μπορούσαν- θεωρητικά- να υπάρξουν καλύτερες προτάσεις, που όμως δεν υπήρξαν.

    Το σκεπτικό των Ν&Π όντως ήταν καλό και υιοθετήθηκε σιωπηρά απ’ όλους τους τωρινούς μελετητές.Το κτίριο στο σύνολό του όμως δεν μου άρεσε και πιστεύω ότι αν είχε κατασκευαστεί θα ήταν ήδη ξεπερασμένο και ξένο σώμα.Βέβαια οι περισσότερες λύσεις που είχαν προταθεί τότε ήταν ακόμα πιο ανιστόρητες ή και ουτοπικές.

  29. Ωχ, πονάει πολύ αυτή η ιστορία…

    Εμένα μου άρεσε πολύ ο τίτλος Ο Παρθενώνας θέλει τη «συνομιλία»; του άρθρου της Χαράς Κιοσσέ στο ΒΗΜΑ: http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15112&m=C08&aa=2

    –>> και δυο ωραία βιντεάκια που δείχνουν πού θεμελιώθηκε το μουσείο, καθώς και τον υπεύθυνο της σημερινής κατάντιας:

  30. Πάμε από την αρχή.

    Το κίνημα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής ήταν πολύ πιο σημαντικό από αυτά που τελικά άφησε πίσω του (το χάλι των μεγάλων πόλεων και των καθημερινών μας χώρων δηλαδή). Ο Alberich έχει δίκηο εδώ στο σημείο αυτό. Δεν φταίει o Gropius oύτε ο Le Corbusier επειδή εμμέσως έδωσαν ένα δήθεν ιδεολογικό άλλοθι στους εργαλάβους να χτίσουν αυτά που έχτισαν στις σύγχρονες πόλεις. Ούτε σημαίνει πως ήταν κακοί αρχιτέκτονες, για τα δεδομένα της εποχής τους πάντα. (Προσωπικά την πρεσβεία την συμπαθώ σαν κτίριο αν και κατανοώ ότι δύσκολα μπορεί να την εκτιμήσει ο επισκέπτης κάτω από τα άγρυπνα βλέματα των us marines). Ο Mies όμως τις έχει τις ευθυνούλες του μια που το έφερε η κουβέντα – το curtain wall που πλασάρισε συνεχίζει δυστυχώς και σήμερα να καταδειναστεύει το αστικό περιβάλλον σε πόλεις που δεν έχουν πλήρως αναπτυχθεί σε ύψος (πχ Μumbai) παρά το απαράδεκτο σε μέγεθος carbon footprint του.

    Επίσης, μια που το έφερε η κουβέντα, ας επισημάνω ότι ο μεγάλος Άρης Κωνστανίδης μπορεί να είχε σκεφτεί ότι ωραία θα ήταν να ανοίξει η Διονυσίου του Αρεοπαγίτου για να διαμορφωθεί κατάλληλα ο χώρος για το μουσείο αλλά θεωρώ βέβαιο ότι θα είχε προτείνει μια συνολική διαμόρφωση που συνυπολογίζει την Ακρόπολη ως όγκο και κτίρια, την ΔΑ ως χώρο αργής κυκλοφορίας και στάσεων και το όποιο νέο κτίριο ως όγκο και περιεχόμενο. Ουδέποτε ο Άρης Κωνσταντινίδης μου έδωσε την εντύπωση ότι θα επικροτούσε βιαστικές εργολαβίστικες ‘διανοίξεις’ (και ουσιαστικά καταστροφή του πεζοδρόμου) για να εξυπηρετήσει τα καπρίτσια του κάθε καφετζή ή κυλικειάρχη.

    Χαίρομαι από μια άλλη άποψη που ο Κωνσταντινιδης, λάτρης των χαμηλών και ενταγμένων στο περιβάλλον όγκων και των σωστών για το κλίμα της Ελλάδας λύσεων, δεν έζησε για να δει αυτή την εθνικιστική συμπλεγματική τούρτα να ξεπροβάλλει μέσα από την σχετικά ήπια σε περιγράμματα και όγκους γειτονιά του Μακρυγιάννη και την κολακευτική για την προγονοπληξία μας, πλην περιβαλλοντολογικά εγκληματική, τζαμαρία. (Θα είχε ρίξει κι ένα καλό σιχτίρισμα στον Τσουμί για το θράσος να κομπάζει για το σχεδιασμό του Μουσείου, αναφέροντας «a simple and precise museum with the mathematical and conceptual clarity of ancient Greece»…!)

    Για να συμμαζευτεί λίγο η συζήτηση θα πληροφορήσω το σχολιάζον κοινό ότι ο Τσουμί εκτός από την Ελβετική καταγωγή και το ότι είναι αρχιτέκτονας δεν έχει και άλλα κοινά σημεία με τον Le Corbusier. To στυλ του (σχιζοφρενικό, όπως σωστά το θεωρεί ο κάθε φυσιολογικός χρήστης που δεν έτυχε να είναι ψωνισμένος Έλλην) είναι deconstructivist με επιρροές γαλλικού high tech. Αν δεν σας έρχονται ακαριαία εικόνες στα μάτια μην χολοσκάτε. Δεν χάνετε τίποτα. Για το θεωρητικό έργο (κομπινίτσα, ας μου επιτραπεί!)τού Τσουμί δεν θα σας μιλήσω βραδιάτικα γιατί μπορεί να μην σας παίρνει ο ύπνος μετά.

    Τέλος για όσους υπαινίχθηκαν πως οι σύγχρονοι Έλληνες κατανοούν ή εκτιμούν τη μοντέρνα ή τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, θα θυμίσω ότι το άτυχο το Ανατολικό Αεροδρόμιο, έργο του αείμνηστου Εero Saarinen (ενός κατά κλάσεις σημαντικότερου από τον Τσουμί αρχιτέκτονα) μόλις πρόσφατα το κήρυξε η πολιτεία διατηρητέο (λες και μας περισσεύουν τα έργα μοντέρνας αρχιτεκτονικής και ξεχαστήκαμε!). Εν τω μεταξύ το αφήνουμε φυσικά να καταστρέφεται μέρα με τη μέρα με τις απανωτές εκθέσεις οικιακού εξοπλισμού και πασης φύσεως κιτς που αναγκάζεται να φιλοξενεί (πλαστικά λουλούδια, DIY gardens και έτσι… Ντε λα σιβιλιζασιόν γκρεκ, τέλος πάντων)

  31. Συγγνώμη manico, αλλά μάλλον του όγκου του κειμένου, το Akismet Spam σε απέκλεισε προσωρινά και σε επανέφερα.

    Απαντήσεις προς όλους το βράδυ ελπίζω. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα γίνει καινούριο ποστ-συνέχεια στο θέμα μας, έχω κάποιες πρόσθετες παρατηρήσεις να κάνω χάρη σε σας τους συμμετέχοντες.

    Και να ευχαριστήσω θερμά το ιστολόγιο για την Αρεοπαγίτου 17 που μας έκανε την τιμή να συμπεριλάβει στα λινκ του το παρόν ποστ.

  32. Manico.
    Δεν έθιξα το κατά πόσον η πρόταση Tschumi είναι συνεπής προς το γενικότερο στύλ του, η αν το σκεπτικό της μελέτης του για το μουσείο συνάδει με τις μεταστρουκτουραλιστικές του θεωρίες.
    Για το αεροδρόμιο έχεις δίκιο.Άμα δεν έχει φουρούσι, τραβηχτά, ακροκέραμα και γύψινες καρυάτιδες ο έλλην το θεωρεί τσιμεντένιο τέρας χωρίς ψυχή.

  33. Αναρωτήθηκε κανείς αν ο «διάλογος» είναι σωστό να γίνεται επί ίσοις όροις? Τα μικρά σπίτια της Αρεοπαγίτου είναι σαν το περιδέραιο γύρω από τον Παρθενώνα, η κυριαρχία του οποίου είναι απόλυτη. Αν αντ’ αυτών βλέπουμε το ΝΜΑ, ο Παρθενών από κυρίαρχος θα γίνει ανταγωνιστής ενός κτηρίου συγκρίσιμου όγου.

    Να συμπληρώσω κατι ακόμα, παραθέτοντας τα λόγια του Γ.Α. Μαγκάκη:

    «….ο χαρακτηρισμός ενός οικοδομικού έργου ως διατηρητέου στηρίζεται, όπως είναι αυτονόητο, στην αναγνώριση της πολιτιστικής σημασίας του, η διαφύλαξη της οποίας υπηρετεί την πολιτιστική μας αυτογνωσία. Ο χαρακτηρισμός, συνεπώς, αυτός δεν μπορεί να αναιρεθεί και να επιτραπεί η κατεδάφιση του κτηρίου, εκτός αν εκ των υστέρων ήθελε κριθεί ειδικά και μόνον ως πολιτιστικά εσφαλμένος. Αν μάλιστα αποτολμηθεί για λόγους πρακτικούς, άσχετους προς το πολιτιστικό νόημά του, τότε εκφράζει πολιτιστική επιπολαιότητα, η οποία συνιστά απαράδεκτη απαξίωση της πολιτιστικής ευαισθησίας μιας κοινωνίας…Η πρόταση, συνεπώς, του αποχαρακτηρισμού των δύο κτηρίων της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου είναι πολιτιστικά απαράδεκτη, η οποία, αν αποτολμηθεί, θα συνιστά πολύ κακή περίπτωση άσκησης της κρατικής εξουσίας. Ο λόγος δε που προβάλλεται, συγκεκριμένα ότι έτσι οι θαμώνες του αναψυκτηρίου του νέου μουσείου θα έχουν καλύτερη θέα προς την Ακρόπολη, είναι αληθινά ταπεινωτικός. Η εθνική πολιτιστική ευαισθησία μας επιβάλλει, συνεπώς, ανυποχώρητο σεβασμό προς τα δύο διατηρητέα κτήρια, τα γειτονικά στο νέο μουσείο της Ακρόπολης. Πρέπει, άλλωστε, να τονιστεί ότι στην πολιτιστική υπόσταση και, συνεπώς, και στην κληρονομιά μιας κοινωνίας και ενός έθνους δεν ανήκουν μόνον οι καλλιτεχνικά μεγάλες επιτεύξεις, αλλά και τα μεστά αισθητικού νοήματος, σεμνά δείγματα της ιστορικής πορείας ενός λαού. Πολύτιμα στοιχεία αυτής ακριβώς της πορείας στο κοντινό μας παρελθόν συνιστούν τα δύο νεοκλασικά κτήρια».

    Ο έγκριτος νομικός δείχνει με τη δήλωσή του αυτή ότι, εκτός από ηθικως απαράδεκτη, είναι και νομικώς πραξικοπηματική ενέργεια ο αποχαρακτηρισμός, δεδομένου ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις: η απόδειξη δηλαδή ότι ο χαρακτηρισμός ήταν εξ’ αρχής λανθασμένος.

  34. Σύντομα να πω πως είναι τελείως υποκειμενικό για τον καθενα αν τα κτηρια για τα οποία γίνεται λόγος είναι «ωραία». Πρόκειται για αποτελέσματα που είτε αναφέρονται στην ιστορία της αστικής ανάπτυξης της Αθήνας και ως τέτοια απαιτούν σεβασμό, είτε είναι προϊόν διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού με όποιο κύρος φέρει αυτό.

    Αυτό που έχει σημασία είναι πως εφ’ όσον δεν ενοχλείται απο τα 17 & 19 η θέαση προς τον Παρθενώνα από την ομώνυμη αίθουσα , δηλαδη τον τελευταίο όροφο -για τον οποία έχω διαβάσει, χωρις να ειμαι και σιγουρος για την αντικειμενικότητα της πηγής, πως έχει δωθεί ειδική άδεια για επιπλέον ύψος σε σχέση με τα γύρο κτίρια-, και κατα συνέπεια δεν πλήττεται το concept του μουσείου, δεν υπάρχει και λόγος να γκρεμιστούν τα εν λόγο κτίσματα. Καλό ίσως να ήταν να γίνει κάποιος διαγωνισμός ώστε κάποιος αρχιτέκτονας ή καλλιτέχνης να επιμεληθεί και για τις πίσω όψεις των δύο αυτων κτιρίων που σίγουρα δεν είναι και οι πιο ιδανικές.

    Δεν ξερω ακριβείς διαστάσεις και τι χώρος υπάρχει, αλλά ένα κτιριο-φλοίδα πισω από το νεοκλασικό και κάποιου ειδους επέμβαση στην πίσω και πλαϊνή όψη του δεύτερου κτηριου να αποτελούσαν ενδεχομένως εφικτές λύσεις ωστε να εξισορροπηθεί η κατάσταση με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s