Εντάξει με πείσατε, δεν θα πάρω το καινούριο βιβλίο του Thomas Pynchon

Νιώθω περικυκλωμένος. Από πάνω, από κάτω, δεξιά κι αριστερά. Εφημερίδες, ιστολόγια, παρέες, άντε και κάνα ραδιόφωνο, με σπαμάρουν για έναν αόρατο άνθρωπο, για τον οποίον αποφασίστηκε(;) ότι η καλύτερη διασημότητα γι αυτόν είναι να απέχει από αυτήν. Μα τι υπέροχος, τι αινιγματικός, τι βιβλία, τι ζωή, τι λογοτέχνης, τι το ένα, τι το άλλο, κατάφεραν να με απωθήσουν από ένα φαινόμενο που πήρε τις διαστάσεις μιας τρέντυ μόδας. Και οι τρέντυ μόδες με απωθούν. Και μοιραία, ο Thomas Pynchon με απωθεί τώρα. Αυτός ο βομβαρδισμός με εξαντλεί και μου φέρνει πλήξη. Για ποιό λόγο να διαβάσω το καινούριο πόνημα του Thomas Pynchon όταν ο ίδιος κατάντησε περιφερόμενο τσίρκο; Τι με ενδιαφέρει πια το βιβλίο του όταν η «πονηρά» απομακρυσμένη συγγραφική περσόνα τοποθετείται πάνω από το έργο του.

Γι αυτό είμαι επιφυλακτικός με όλο αυτόν τον ανόητο κουρνιαχτό. Θα διαβάσω το βιβλίο του μόνο όταν επιτέλους βγάλουν το σκασμό οι «θαυμαστές» για να πιάσουν μια άλλη μόδα. Μπορεί να είναι μια καινούρια μανία σε στυλ Jurassic Park ή ο χωρισμός του Τομ Κρουζ με την Κέητι Χολμς.

Μα αυτή τη στιγμή, το τώρα του απόμακρου συγγραφέα που γοητεύει κι εκθειάζει τη λατρεία της αόρατης παρουσίας του, λυπάμαι, δεν θα πάρω. Σαχλό διαφημιστικό κόλπο κατάντησε.

Advertisements

13 thoughts on “Εντάξει με πείσατε, δεν θα πάρω το καινούριο βιβλίο του Thomas Pynchon

  1. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Μια περιφερόμενη αηδία έχει καταντήσει. Και η γραφή του όσο πάει… Το τελευταίο του βιβλίο δεν κατάφερα να το διαβάσω. Πού ‘ναι οι εποχές των «49», της «βαρύτητας» ή έστω του «Βάινλαντ» για το οποίο δεν βρέθηκε ένας χριστιανοκριτικός να φτύσει πατόκορφα τον μεταφραστή για τα αίσχη του.

  2. Δεν τρελαίνομαι για τον εν λόγω συγγραφέα αλλά διαφωνώ εντελώς μαζί σας. Ο άνθρωπος δεν θέλει να εμφανιστεί, έχετε σκεφτεί ότι όσοι κάνουν focus στο γεγονός αυτό, της απουσίας του, αντί για το έργο του είναι γιατί ίσως δεν το έχουν διαβάσει;

  3. Αθήναιε
    Ακριβώς ότι ο «άνθρωπος δεν θέλει να εμφανιστεί, έχετε σκεφτεί ότι όσοι κάνουν focus στο γεγονός αυτό, της απουσίας του, αντί για το έργο του είναι γιατί ίσως δεν το έχουν διαβάσει» είναι αυτό που κατακρίνω ως ανυπόφορη διαφήμιση. Δεν κρίνω το έργο του, κρίνω όλη αυτή την υπερβολική προβολή της προσωπικότητάς του, που ουσιαστικά γίνεται για διαφημιστικούς λόγους.
    Χρήστο Μόρφο
    Δεν είχα πάρει χαμπάρι το ιστολόγιο σας, συγχαρητήρια. Στα άλλα τώρα, όπως είπα στον Αθήναιο πιο πάνω, δεν κρίνω το έργο του, αλλά την υπερβολική διαφήμιση της απουσίας του. Πάντως θα είχε ενδιαφέρον να γράψετε ένα ποστ για τα αναίσχυντα, όπως λέτε, λάθη της μετάφρασης του Βάινλαντ, προφανώς τον έχετε διαβάσει στο πρωτότυπο
    .
    Και για να γενικολογήσω, είναι σαν να μου βγάζουν ένα άγνωστο έργο του Ντοστογιέφσκυ και όλοι ασχολούνται ότι έχει πεθάνει. Αυτή την υπερβολή δεν αντέχω. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του Πύντσον να κρατάει αποστάσεις από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά ακριβώς αυτή τη δημοσιότητα δεν την καταδικάζει όταν ευνοοεί όχι μόνο τις πωλήσεις των βιβλίων του αλλά και την περσόνα του, που πιθανότατα μπορεί να απέχει ακόμη περισσότερο από την «πραγματικότητα» των βιβλίων του.
    Με άλλα λόγια, η είδηση κατέληξε να είναι ο άνθρωπος Πύντσον κι όχι το βιβλίο του Πύντσον. Κούρασε πια.

  4. Ο Πύντσον, ως δημόσιο πρόσωπο, έχει κάθε δικαίωμα να προστατεύσει την ιδιωτική του ζωή με όποιον τρόπο θεωρεί ο ίδιος καλύτερο. Βεβαίως, βεβαιότατα, και μπορεί οι περισσότεροι από αυτούς που ασχολούνται με την «εξαφάνισή» του να μην έχουν διαβάσει ποτέ τα έργα του.
    Και ειδικά στην Ελλάδα, όπου, αν και δεν γνωρίζω τις κυκλοφορίες των βιβλίων του, υποθέτω ότι μάλλον ελάχιστους έχει συγκινήσει ως συγγραφέας. Και τα διάφορα κατά καιρούς δημοσιεύματα, συμπιλήματα τα περισσότερα ξένων δημοσιευμάτων, μάλλον στο αξιοπερίεργο της «εξαφάνισης» εστιάζονται παρά στο έργο του.
    Ο Πύντσον μπορεί να θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή Αμερικανούς συγγραφείς, αν όχι ο μεγαλύτερος, αλλά το τι ενδιαφέρον παρουσιάζει για τον μέσο Έλληνα αναγνώστη δεν το γνωρίζω.
    Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις του JustAnotherGoneOff σχετικά με τη δημοσιότητα και τη διαφήμιση κ.ο.κ. Διαβάζω, ας πούμε, στη Wikipedia ότι ο ίδιος ο Πύντσον υπέγραφε μια σύνοψη του τελευταίου μυθιστορήματός του που «ανέβηκε» στο Amazon τον περασμένο Ιούλιο. Λίγες ημέρες μετά η σύνοψη εξαφανίστηκε, αλλά είχε κάνει ήδη το «μπαμ». Επρόκειτο για «λάθος» του εκδότη του βιβλίου. Φτηνούτσικα -και αποτελεσματικά- διαφημιστικά κόλπα, τα οποία, σε τελική ανάλυση, τον ίδιο τον Πύντσον πλήττουν.
    Το «τελευταίο» βιβλίο του Πύντσον, για το οποίο αναφέρω στο προηγούμενο σχόλιο ότι δεν κατάφερα να διαβάσω, ήταν το Mason & Dixon. Κι όχι φυσικά το έσχατό του. Για να μην παρεξηγούμαι.
    JustAnotherGoneOff
    Το να ξαναδιαβάσω, και μάλιστα εις διπλούν, το Βάινλαντ δεν είναι στις άμεσες προθέσεις μου. Πριν από μερικούς μήνες προσπάθησα να ξαναδιαβάσω το «Η Συλλογή των 49 στο σφυρί» και το παράτησα. Οι συγγραφείς ίσως να μην αλλάζουν, αλλά οι αναγνώστες σίγουρα. Αλλά ποιος ξέρει; Ίσως κάποια κρύα χειμωνιάτικη βραδυά, όταν με πιάνει η μανία για «επαναλήψεις», το επιχειρήσω.

  5. Jago, οι περισσότεροι απ’ όλους αυτούς τους «μοδάτους» που εκθειάζουν τον Πύντσον στα ΜΜΕ (αλλά και οι λίγοι που τον θάβουν, στο εξωτερικό) είναι, πολύ απλά, τζάμπα μάγκες. Γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν κάτσει να διαβάσουν τα βιβλία του — ή, στην καλύτερη περίπτωση, τα έχουν διαβάσει «διαγώνια», έτσι, για να πάρουν μια ιδέα.

    Αυτό δεν λέει απολύτως τίποτε για τον Πύντσον. Να το πάρεις το βιβλίο (έτσι κι αλλιώς δεν θα πουλήσει), γιατί μάλλον θα είναι καλό — σε λίγες μέρες που θα το πάρω στα χέρια μου θα σου πω. Άλλωστε, και πριν από αρκετά χρόνια τον είχε αναφέρει και το ΚΛΙΚ — και τι έγινε; Μήπως αυξήθηκαν οι πωλήσεις του; Ο Πύντσον χαρακτηρίζεται στο εξωτερικό ως «ένας από τους μεγαλύτερους μη-διαβασμένους συγγραφείς.

    Σε ό,τι αφορά τα προηγούμενα, έχω να δηλώσω ότι το Gravity’s Rainbow είναι το απολύτως καλύτερο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει ποτέ, ενώ και τα άλλα δυο μεγάλα του, το V. και το Mason & Dixon είναι επίσης πολύ καλά. Το Vineland δεν το έχω περί πολλού (νομίζω πως θα μπορούσε να έχει γραφτεί από οποιονδήποτε καλό συγγραφέα), το Lot 49 είναι καλό αλλά λίγο, και η συλλογή με τα πρώιμα διηγήματά του είναι αυτό ακριβώς που λέει.

    Σε ό,τι αφορά τη μετάφραση του Vineland, είναι γνωστό το πρόβλημα στην «πιάτσα», και έχει αναφερθεί, για παράδειγμα, στην κριτική που έγινε πριν από μερικά χρόνια στην ελληνική έκδοση των διηγημάτων — μια κριτική κατά τα άλλα άστοχη, αλλά πάντως αναφερόταν και στην κακή ποιότητα της μετάφρασης του Vineland.

    Όσο για τον γενικότερο θόρυβο γύρω από την εμφάνιση του νέου βιβλίου του — ε, άστους να κάνουν λίγο ντόρο, βρε Jago. Μια φορά στα 10 χρόνια βγάζει βιβλίο ο άνθρωπος — οπότε αυτό ίσως και να είναι το τελευταίο του (ελπίζω όχι)…

  6. Τι εννοείτε cyrusgeo λέγοντας ότι το Gravity’s rainbow είναι το απολύτως καλύτερο μυθιστόρημα που έχετε διαβάσει ποτέ; Ανώτερο και από Ντοστογιέφκσι, ας πούμε; Ή από Μάρκες, από Στάινμπεκ, από Τζόις κ.λπ.; Αν είναι έτσι, αξίζει να το έχουμε όλοι στη βιβλιοθήκη μας. Γιατί όμως;

  7. Εαρινή Συμφωνία, όταν λέω ότι θεωρώ ένα βιβλίο καλύτερο από τα άλλα, δεν σημαίνει ότι ξαφνικά οι υπόλοιποι συγγραφείς «έπεσαν» στα μάτια μου — εξακολουθώ να τους θεωρώ σπουδαίους.

    Τώρα, ως προς τον Πύντσον:

    Ο Πύντσον έχει καταφέρει (και έχει προσπαθήσει πολύ γι’ αυτό) να αποκτήσει ένα καθαρά προσωπικό ύφος. Πάρε οποιαδήποτε παράγραφο από οποιοδήποτε μυθιστόρημά του, και διάβασέ τη δυνατά (στα αγγλικά, γιατί δεν ξέρω αν αυτό έχει περάσει στην ελληνική μετάφραση)· δεν υπάρχει περίπτωση να τον περάσεις για άλλο συγγραφέα. Σου ανεβοκατεβάζει συνεχώς τα συναισθήματα· δεν σε αφήνει σε ησυχία, πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση· η αφήγησή του δεν είναι γραμμική, αλλά γίνεται αποσπασματική, και αναγκάζει και το μυαλό σου να λειτουργήσει με αυτό τον τρόπο την ώρα που τον διαβάζεις· η σύνταξή του είναι περίπλοκη, αλλά εξαιρετικά σαφής όταν την καταλάβεις· και τα βιβλία του περιέχουν ένα σωρό αναφορές σε πράγματα και γεγονότα που απαιτούν από τον αναγνώστη ένα εγκυκλοπαιδικό εύρος γνώσεων για να τα αφομοιώσει πλήρως.

    Όλα αυτά (και άλλα, που δεν θυμάμαι τώρα) καθιστούν την ανάγνωσή του πολύ δύσκολο εγχείρημα (αν και ιδιαίτερα επιβραβευτικό). Αυτός είναι και ο λόγος που οι μισοί αναγνώστες του δεν τελειώνουν ποτέ τα βιβλία του, και πολλοί καταλήγουν να τον μισούν.

    Αν θα πρέπει να έχεις το «Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας» στη βιβλιοθήκη σου;

    Δεν ξέρω. Μπορεί να το διαβάσεις και να με ευγνωμονείς, ή μπορεί να το διαβάσεις και να με βρίζεις. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι το εξής:

    Πιστεύω ακράδαντα ότι πρόκειται για ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα της δυτικής κουλτούρας.

  8. Υπάρχει κι ένας άλλος λόγος που μου αρέσει τόσο πολύ ο Πύντσον, και ο λόγος αυτός περιγράφεται με περισσή ακρίβεια στην κριτική των New York Times στο νέο βιβλίο του:

    So what was Pynchon thinking? To begin with, he was apparently thinking what he usually thinks, which is that modern history is a war between utopianism and totalitarianism, counterculture and hegemony, anarchism and corporatism, nature and techne, Eros and the death drive, slaves and masters, entropy and order, and that the only reasonably good place to be in such a world, given that you cannot be outside of it, is between the extremes. “Those whose enduring object is power in this world are only too happy to use without remorse the others, whose aim is of course to transcend all questions of power. Each regards the other as a pack of deluded fools,” as one of the book’s innumerable walk-ons, a Professor Svegli of the University of Pisa, puts it. Authorial sympathy in Pynchon’s novels always lies on the “transcend all questions of power,” countercultural side of the struggle; that’s where the good guys—the oddballs, dropouts, and hapless dreamers—tend to gather. But his books also dramatize the perception that resistance to domination can develop into its own regime of domination. The tendency of extremes is to meet, and perfection in life is a false Grail, a foreclosure of possibility, a kind of death. Of binaries beware.

  9. Εμένα πάλι που δεν έχω διαβάσει ποτέ Pynchon με έχει πιάσει μια περιέργεια. Τελικά ποιό θεωρείτε το καλύτερο βιβλίο του;

    A beginners guide please!

  10. Ο CyrusGeo με έπεισε, ως πολύ καλός γνώστης του έργου του Πύντσον, ότι το Gravity’s rainbow πρέπει να είναι το πιο αξιόλογο βιβλίο του. Το σημειώνω πάραυτα στις μελλοντικές αγορές μου, μαζί με κάνα Φίλιπ Ροθ, έτσι Cyrus;

  11. GRAVITY’s Rainbow

    Ο τυπος ειναι μανιταρι ψυχεδελικο!!
    Οσο για τον ντοστογιεφσκι…καθε πραμα στον καιρο του κι ο κολιος τον αυγουστο!
    Ο Φιοντορ δεν συναγωνιστηκε την κοινωνια του θεαματος στην εποχη του(τηλεοραση,σινεμα,ραδιοφωνα)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s