Πόσα κιλά “ειρηνιστής” είσαι;

Τα νεύρα μου! Όπως διαβάζω προχτές, γράφει μεταξύ άλλων ο Στάθης της «Ε»:

Ολοι, ή τέλος πάντων, το μέγιστο μέρος της κοινής γνώμης στην Ευρώπη (κι ίσως κάπως λιγότεροι στις ΗΠΑ) γνωρίζουν τη φύση της κρίσης στον Λίβανο. Αν όχι όλες της τις πτυχές και τελείως εις βάθος, πλην όμως αρκετά, ώστε να μην πιάνονται πλέον κώτσοι κι εξ απήνης, όπως με τις πρώτες κρίσεις της μετασοβιετικής εποχής, τύπου Σερβίας. Φαίνεται η τραγωδία του Ιράκ να έχει «διδάξει» τους δυτικούς το αναγκαίο μέτρον καχυποψίας έναντι των ταγών τους. Παρά ταύτα η στάση τους είναι ανακόλουθη των περιστάσεων. Θα φταίει μάλλον το θέρος και οι διαφημίσεις…

Μια συμπυκνωμένη πιπεράτη φιοριτούρα που θέλει μέσα σε μια δυο φρασούλες να απαξιώσει συνολικά και εμμέσως πλην σαφώς την υποτιθέμενη αναισθησία της Δύσης -και ειδικά της Ελλάδας- στο θέμα των ημερών. Κακά τα ψέμματα, δεν είναι ο μοναδικός που κρούει, με τον τρόπο του, τον κώδωνα του κινδύνου(;), μα η επιφανειακή επικριτική στάση του για την υποτιθέμενη αδιαφορία του κόσμου είναι ενδεικτική για την προσπάθεια διαφόρων ταγών του πόνου να φορτώσουν ενοχές εκεί που οι «αδιαφορίες» αυτές είναι το φτιαχτό δέος μιας κυρίως αριστερίστικης μικρομερίδας που υψιπετεί με την ιδεολογική (αν)ασφάλεια της μέσα από έντυπα και ιστοσελίδες/ιστολόγια.

Γιατί λοιπόν ο κόσμος δεν κατεβαίνει στους δρόμους, όπως κατέβηκε τότε με τον πόλεμο του Ιράκ; Είχα μια συζήτηση προ ημερών με ένα γνωστό μου που ανήκει ιδεολογικά στον ΣΥΝ (καλά, όση ιδεολογία τους απέμεινε… τέλος πάντων, αυτό είναι άλλο θέμα) και μου εξηγούσε το πόσα άτομα ήταν σε μια αντιπολεμική πορεία. «Εφτακόσιοι«. «Όλοι του Συνασπισμού;«. «Ναι«. «Καλά, κανένας του ΚΚΕ δεν ήρθε, έτσι για το εφφέ;» (ρώτησα ο δήθεν αφελής). «Αυτοί κάνανε τη δική τους πορεία την προηγούμενη μέρα!«. Δεν ρώτησα πόσοι ήταν κι αυτοί, περιττό. Λοιπόν, για ποιό αντιπολεμικό κλίμα να μιλήσουμε όταν οι ταγοί του πόνου κομματοποιούν τις πορείες τους; Έχουν καταντήσει οι ίδιοι να είναι το Γραφείο Τύπου της Χεζμπολάχ – να έχουν απευθείας συνδέσεις με το Γολγοθά με την Κανά και να παίρνει ο καθείς τους, για την πάρτη του party-κόμματός τους, το μερίδιο της δόξας τού ποιός είναι ο πιο ευαισθητοποιημένος από τον άλλον. Φυσικά όλα αυτά πάντα για το ίδιον κομματικό ώφελος, την επίδειξη της ξεπεσμένης δύναμής τους.

Αυτό είναι η μία πτυχή του ζητήματος, έχουμε κι άλλες πολλές να θέσουμε. Εδώ στο Γελλαδιστάν, η υποτιθέμενη αδιαφορία του κόσμου, μόνο αδιαφορία δεν είναι. Είναι μια παραίτηση από αυτή που πολύ σωστά υπογραμμίζει στην αρχή ο Στάθης: Ολοι […] γνωρίζουν τη φύση της κρίσης στον Λίβανο. Αν όχι όλες της τις πτυχές και τελείως εις βάθος, πλην όμως αρκετά, ώστε να μην πιάνονται πλέον κώτσοι κι εξ απήνης, όπως με τις πρώτες κρίσεις της μετασοβιετικής εποχής, τύπου Σερβίας. Εμ, φυσικά. Αφού επί τετραετίες η πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων σερνόταν πίσω από τον Καντάφι προς τον Αραφάτ, κι από τον Μιλόσεβιτς στον Οτσαλάν – από τον Άννα στον Καϊάφα πιά! – με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα, τι να πει και να κάνει σήμερα ο κόσμος για την κρίση στο Λίβανο; Να συνταχτεί με τον βλαμμένο του Ιράν που κουνάει τα πυρηνικά του, σαν τα αρχίδια του, και απειλεί σύσσωμη τη Δύση, άρα και την Ελλάδα μαζί, στο όνομα του Αλλαχούλη-Γιαχβούλη; Να συνταχτεί κατά του πολέμου με τις σημαίες του ΚΚΕ που δεν θέλει να τον εκφράζει; Να φάει τα μούτρα του από τα ΜΑΤ έτσι και ρίψουν οι γνωστοί-άγνωστοι (αναρχικούς τους αποκαλούν, ας καγχάσω) μια μολότωφ στα μακντόναλντς; Να κάνουν πρώτο θέμα τα δελτία την υποχόνδρια κόρη του Κοκό;

Ο συνταξιούχος που βλέπει τα 300-400 ευρώ της σύνταξής του να εξανεμίζονται στα υπερτιμημένα αγγουράκια που κάνουν καλύτερα για κατά κει που ο ήλιος δεν λάμπει ποτέ, στις πανάκριβες ντομάτες που εκλείψανε πλήρως στις χαβουζιασμένες παραστάσεις περιοδευόντων «επιχορηγούμενων» θιάσων, στα κεράσια που ξεπέρασαν την τιμή της μπριζόλας(!). Ο εργαζόμενος που ασφυκτιά από την αγάπη και την υποχρέωση προς την οικογένειά του να τα φέρει βόλτα τις διακοπές σε νησί με το διπλάσιο του μηνιαίου μισθού του, τον φοιτητή που πρέπει να συμπληρώνει το εισόδημα από τον μπαμπά με εξευτελιστικά κακοπληρωμένες δουλειές του κώλου, από αυτές που «χτυπάνε την καρδιά της ανεργίας» μην χέσω. Και ναι, συνομωσιολογία είναι να πω, πως η δεινή οικονομική κατάσταση έχει το σκοπό της να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από τον πόλεμο του Λιβάνου. Μόνο που ο αποπροσανατολισμός είναι λάθος λέξη, διότι ένας άνθρωπος θα δώσει πρώτα προτεραιότητα στη διαβίωσή του και μετά σε όλα τα άλλα. Οι αριστερίστικες μικρομερίδες βαφτίζουν αυτή ακριβώς τη κουρασμένη στάση του κόσμου ως «αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης» και άλλα κουραφέξαλα. Πρώτα το στομάχι και μετά έχει ο καλός Αλλαχούλης-Γιαχβούλης.

Να ‘ ταν μόνο αυτό; Ξεχάσαμε τότε την «δημοσιογραφική» κάλυψη της πορείας κατά του πολέμου στο Ιράκ; Κοκό! Κοκοκό! Κοκοράκια ξετσίπωτα! Όχι αυτά τα Κοκοράκια που επιζούν με περασμένα μεγαλεία και διηγώντας να κλαίς, αλλά τα άλλα κοκοράκια των ΜΜΕ που έκριναν ότι δεν άξιζε να ασχοληθούν με αντιπολεμικά τιτιβίσματα, αλλά με έναν ευνουχισμένο πολιτειακά, ξεπουπουλιασμένο εντελώς όσο και ακίνδυνο τελικά, αρχι-Κόκκορα! Και το χειρότερο δεν είναι μόνο αυτό, οι τωρινές πολεμικές ανταποκρίσεις είναι για τα μπάζα. Ο ένας χώνει το ματσούκι του σε μια μαντηλοφορούσα – που κατά τα άλλα το κάνουμε μέγα θέμα για την καταπίεση των γυναικών στη Μέση Ανατολή – να ουρλιάζει με αντισημιτικό μένος από την έκδηλη ενθάρρυνση του ρεπόρτερ, με τον ίδιο τρόπο που χώνει το ματσούκι του στο ετοιμοθάνατο θύμα τροχαίου και το ρωτά: «πως νιώθετε;» Σούπερ δημοσιογραφική προσέγγιση! Κανένα δελτίο ειδήσεων, κι ακόμη χειρότερα καμία εφημερίδα, δεν μας λένε το ΠΩΣ και το ΓΙΑΤΙ αυτού του παράλογου πολέμου. Δώστε με τη σέσουλα κομματιασμένα παιδιά να δείξουμε, μιας που δεν βρίσκεται το πτώμα του Άλεξ!

Αμ, ο άλλος πολεμικός ανταποκριτής, που βγήκε με συνολάκι Ντιόρ και φουλάρι, να το παίζει Λώρενς της Αραβίας; Ο άλλος με κατακόκκινο πουκάμισο, ήμαρτον, ο καλύτερος στόχος για πόλεμο ελεύθερων σκοπευτών; Μήπως ήταν «κάπου αλλού» ασφαλής, διότι από τον πόλεμο του Ιράκ ξέρουμε όλοι ένα τέτοιο εγχώριο κρούσμα από πολύ μεγάλο κανάλι… Ας μην μιλήσουμε καλύτερα για κάτι «δηλητηριώδη» σχολιάκια για ρεπόρτερ (εγχώριους και ξένους) που στήσανε τις κάμερες σε κτίρια κατεστραμμένα από τον… τελευταίο εμφύλιο του Λιβάνου (πριν είκοσι χρόνια δλδ!).

Ποιός δημοσιογράφος θα μας ενημερώσει για τον πόλεμο στο Λίβανο, αυτός που όλη μέρα είναι μονίμως μπροστά από τον υπολογιστή του και πουλάει ψευτοαριστερίστικες κλάψες; Εμ! Όσο και να «κλαίτε», κανείς δεν τσιμπάει πια! Κανείς πια δεν θέλει δεν θέλει να εισβάλλει ο πόλεμος του Λιβάνου στη ζωή του, όχι από αδιαφορία, μήτε από αναισθησία, αλλά επειδή δεν αντέχει άλλο αυτή την ψεύτικη ιδεολογικοποίηση που στηρίζεται σε ξεπερασμένα μικρο-αναρχοαριστερίστικα μοντέλα της «πάλης ενάντια στον καπιταλισμό». Ναι, τον γνωρίσαμε τον «δίκαιο» κομμουνισμό σας με τα δελτία συσσίτιου και ξεσκιστήκατε για «βασικό μισθό 1200€». Για δείτε αυτούς τους «αριστερούς» που δεν το κουνάνε ρούπι από το γραφειάκι τους, όντας χωμένοι μέσα στην ασφάλεια του! Ρε, πείτε ένα σοσιαλιστικό κράτος – κυρίως ειπείν σοσιαλιστικό λέμε, όχι αυτά τα άχερα τύπου Κίνας, Κούβας και ΕΣΣΔ – που να δίνει 1200€ βασικό μισθό. Χα! Μόνο ο καπιταλισμός που δεν κουράζεστε να βρίζετε, είναι αυτός που σας συντηρεί πλουσιοπάροχα!

Αλλά, ας μην είμαστε μονόπλευροι, διότι και ή άλλη πλευρά, η πασόκα/κεντρώα/δεξιά, δεν έχει λιγότερες ευθύνες! Πού είναι όλοι αυτοί που διερρήγνυαν ιμάτια και καλσόν για την τιμή της ντομάτας στα παραθυράτα δελτία ειδήσεων; Ένας μήνας και μια βδομάδα σχεδόν πέρασε από την έναρξη της κρίσης, κι αυτοί εξαφανιζόλ! Οι διακοπές τους ήρθαν πολύ νωρίτερα από τον 15αυγουστο γι αυτούς, αμ δε, η πρωθυπουργάρα μας πήγε στο Άγιον Όρος όταν το αντιπολιτευτικό δέος του έκανε μια γρήγορη περαντζάδα δημοσίων σχέσων από τον Λίβανο. Α, όλα κι όλα, πρώτα ο Γιαχβούλης-Αλλαχούλης για την πρωθυπουργάρα μας και για τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων ο κυρίαρχος αντιπολιτευτής. Κατά τα άλλα, σκίστηκαν να μας πείσουν πως στον Αύγουστο δεν έχει διακοπές για τους πολιτικούς. Το ξεχάσατε αυτό;

Τυχαίο είναι που άσκησαν την τακτική του απόλυτου εξαφανιζόλ και οι σούπερ σταρ των δελτίων πολύ νωρίτερα από το κανονικό; Καθήστε, το 2006 θα μείνει στην ιστορία ως ο μήνας των δίμηνων διακοπών για τους έχοντες-κατέχοντες πολιτικούς και δημοσιογράφους!

Άντε με το καλό το Σεπτέμβριο για να τσακωθείτε στα παράθυρα. Μας λείψατε.

Advertisements

2 thoughts on “Πόσα κιλά “ειρηνιστής” είσαι;

  1. ετεροχρονισμένα, απο τα καλύτερα κείμενα του καλικαιριού των διμηνων διακοπών (είπαμε άλλων..). Απο τα καλύτερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s