Ας μην μας εκπλήττει η παιδική σκληρότητα που σκότωσε τον μικρό Άλεξ

Ας μην έχουμε αυταπάτες, κι εμείς ως παιδιά είχαμε βιώσει όλες τις πτυχές της παιδικής βίας, είτε ως θύτες, είτε ως θύματα αλλά και ως παρατηρητές σε κάποια περιστατικά για τα οποία είχαμε κάνει τουμπεκί (η διαβόητη "ένοχη σιωπή" που αναμασάνε τα δελτία ειδήσεων). Παραδείγματα παιδικής σκληρότητας υπάρχουν σε όλη την ιστορία μέχρι και σήμερα. Από τον Πάτροκλο μέχρι τους Σπαρτιάτες, έναν οποιονδήποτε ανήλικο βασιλέα μέχρι τον δεκαπενταετή πλοίαρχο του Ιουλίου Βερν. Από τον Όλιβερ Τουίστ, τους 12χρονους στρατιώτες του Ναπολέοντα (αχ, τι "ελληναρά" και με τη βούλα του dna που μου τον θέλουν τα φανεροκρυπτοφασιστάκια!) μέχρι τις ομαδικές δολοφονίες στα αμερικανικά σχολεία, τους εμφύλιους της Αφρικής και τις φαβέλες της Βραζιλίας, η ιστορία της παιδικής σκληρότητας θα μπορούσε να πιάσει πολλούς τόμους.

Ορθά επισημαίνουν πολλοί πως η παιδική αθωότητα είναι ένα ψέμα (διαφωτιστικός ο Μαύρος Γάτος) αλλά πιστεύω πως οι αιτίες είναι άλλες βαθύτερες από αυτές που επισημαίνουν. Το κλειδί στη κατανόηση αυτού του φαινομένου, που μόνο όψιμο δεν είναι, βρίσκεται στην σύγχρονη πολιτισμική διάρθρωση της κοινωνίας με την οποία μπορούμε να κατανοήσουμε και να απογυμνώσουμε το παρελθόν από τον, έστω ακούσιο, ρομαντισμό της ιστοριοδίφισης. Παρενθετικά, είναι κάτι που συνηγορεί σε αυτό και η απαράδεκτη εικόνα των "παιδικών" λογοτεχνημάτων που όντας λογοκριμένα όσο και συντετμημένα στα καθ' ημάς με πολύ άκομψο κι εγκληματικό τρόπο πλαστοπροσωπούν την εικόνα της παιδικής ψυχής (θα ασχοληθώ σε επόμενο ποστ με αυτό το θέμα πιο εξειδικευμένα).

Είναι γεγονός πως η σημερινή εποχή έχει να επιδείξει τον καλύτερο δυνατό εαυτό της, αν και όχι ακόμη ικανοποιητικά, απέναντι στην προστασία των ανηλίκων αλλά αυτό αρκεί για να ελέγξουμε, να προλαμβάνουμε και να τιμωρούμε τις παραβατικές συμπεριφορές απ' όποια ηλικιακή ομάδα κι αν προέρχονται; Πιστεύω ό,τι αυτό που δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, καθώς είναι ακόμη στα σπάργανα μια ολοκληρωμένη όσο κι ενοποιημένη σταθερή θεώρηση της παιδοψυχολογίας, είναι καθεαυτή η εξωτερικευμένη ψυχολογία του παιδιού σε σχέση με τις κοινωνικές εκφάνσεις. Διότι εύκολα καταλογίζουμε την ευθύνη στις δυσχερείς κοινωνικές συνθήκες αλλά αυτό που συχνά παραβλέπεται, αν δεν αποκρύβεται, είναι ακριβώς η αναγκαιότητα του παιδιού να εκφραστεί εξωτερικά ο ψυχισμός του, συχνά μέσα από ακατάλληλα όσο κι αφιλτράριστα κανάλια επικοινωνίας που συνιστούν τη σκληρότητα και τη βία επειδή ακριβώς είναι τα πιο ευκόλως εκδηλώσιμα στην συναισθηματική οικονομία τους.

Εδώ βρίσκεται η υπαιτιότητα των παιδικών παραβατικών συμπεριφορών εξαιτίας της εθελοτυφλίας των ενηλίκων. Τόσο η σωματική όσο και η συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού υπαγορεύονται σχεδόν πάντα από μια ανατροφή που καταπιέζει τη συναισθηματική ωρίμανσή του μέσω κανόνων συμπεριφοράς και [χριστιανικής] θρησκευτικής ανατροφής που καθώς είναι στο σύνολό τους μια υποκριτική θεμελίωση αντιανθρωπιστικών εκδηλώσεων (λ.χ. ενοχή στο σεξ, κατάχρηση σεβασμού προς "μεγαλύτερους" κ.α.) οδηγούν μοιραία στην απόρριψη από το παιδί της νομιμοφροσύνης που στηρίζεται (κακώς) στο φόβο της εξουσίας.

Παρατηρήστε τις ηλικίες των πέντε παιδιών που κακοποίησαν τον Άλεξ. Από έντεκα μέχρι δεκατριών ετών. Είναι οι ηλικίες αυτές που αρχίζουν ορμονικά τα παιδιά αφυπνίζονται σεξουαλικά. Η σπάθη της "ορθής" κοινωνικής συμπεριφοράς επικρεμάται δαμόκλεια πάνω από τα κεφάλια τους, η τάση να εκδηλωθούν προς ανορθόδοξες κι εγκληματικές συμπεριφορές είναι απότοκος της συναισθηματικής καταπίεσής τους. Ο Άλεξ ήταν αναθρεμμένος ευνοϊκά από το οικογενειακό του περιβάλλον στη διαχείριση και την καλλιέργεια των ταλέντων του, κάτι που έλειπε συνολικά από τα άλλα πέντε παιδιά λόγω των κοινωνικών συνθηκών διαβίωσής τους. Οπότε εδώ, η ευθύνη βαραίνει κατά πρώτο λόγο τους πολιτιστικούς και πολιτισμικούς φορείς που αρκούνται μόνο στο να έχουν ένα γήπεδο και μια μπάλα να παίζουν τα αδικημένα παιδιά. Για παράδειγμα, είναι τεράστιο και τραγικό λάθος να μεταθέτουμε την ανατροφή των παιδιών στον "αθλητισμό" αφού όλοι αναγνωρίζουμε, έστω υποσυνείδητα, πως το αυγό του φιδιού έχει το καλύτερο έδαφος να ριζώσει από κει διότι ο οπαδισμός που καλλιεργείται ατιμώρητα σε αυτά τα πεδία φέρνει πολλά άλλα δυσάρεστα παρεπόμενα (προσωπικά, αν είχα παιδιά, θα τα απέτρεπα ολοκληρωτικά από τον αθλητισμό που έχει πάρει διαστάσεις ανεπανόρθωτου φασισμού). Θυμηθείτε πως απ' όσα βγαίνουν στο φως σχετικά τον Άλεξ, το μπάσκετ έχει πολύ σημαντικό μερίδιο στην υπόθεση.

Φαίνεται λοιπόν πως δεν είναι τα παιδιά που βιάζονται να μεγαλώσουν, αλλά οι ενήλικοι απαιτούν να ωριμάσουν πρόωρα τα παιδιά με κανόνες και προσδοκίες που αφορούν μόνο τους ίδιους. Η καταπίεση είναι τόσο έκδηλη που δεν πρέπει να μας παραξενεύει, ούτε να μας εκπλήττει η τροπή στην υπόθεση αυτή. Θεωρώ υπεύθυνο το σχολείο, και συνακολούθως την Πολιτεία, και λιγότερο τις οικογένειες όλων αυτών των παιδιών. Διότι με αυτό τον τρόπο προωθείται η συμπεριφορική ομογενοποίηση μέσω της νομιμοφροσύνης όπως είπα παραπάνω παρά η καλλιέργεια ξεχωριστών προσωπικών χαρισμάτων.

Ο Άλεξ είναι το θύμα ακριβώς αυτής της ομογενοποιημένης διάκρισης.

Advertisements

2 thoughts on “Ας μην μας εκπλήττει η παιδική σκληρότητα που σκότωσε τον μικρό Άλεξ

  1. Εξαιρετικά διατυπωμένη η οπτική σου!:-)
    Συμφωνώ στα περισσότερα σημεία, αλλά κάπου είμαι ακόμα μπερδεμένη…

  2. Πιστεύω ότι το μικρό Άλεξ (και κάθε παιδί-θύμα άλλων παιδιών) δεν τον σκότωσε η παιδική σκληρότητα, αλλά η αδιαφορία, η ανευθυνότητα, η καταπιεστική/ευνουχιστική διαπαιδαγώγηση, το εγκληματικά κακό παράδειγμα των ενηλίκων. Όπως επισημαίνεις παραπάνω: «… αλλά αυτό που συχνά παραβλέπεται, αν δεν αποκρύβεται, είναι ακριβώς η αναγκαιότητα του παιδιού να εκφραστεί εξωτερικά ο ψυχισμός του… Εδώ βρίσκεται η υπαιτιότητα των παιδικών παραβατικών συμπεριφορών εξαιτίας της εθελοτυφλίας των ενηλίκων. Τόσο η σωματική όσο και η συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού υπαγορεύονται σχεδόν πάντα από μια ανατροφή που καταπιέζει τη συναισθηματική ωρίμανσή του… »
    Εμείς λοιπόν, οι «μεγάλοι» είμαστε υπεύθυνοι… και ένοχοι… Όσο κι αν αληθεύει ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά και να φερθούν βάναυσα (κάτι που εσύ κι εγώ έχουμε δοκιμάσει καλά στο πετσί μας), οι ενήλικες είναι/είμαστε εκείνοι που οφείλουμε να παραμβαίνουμε, πάντα με αγάπη και φροντίδα, να συνεργαζόμαστε με τα παιδιά και μεταξύ μας και, τελικά, εμείς οφείλουμε εξηγήσεις και συγγνώμη από την κοινωνία για το «φαινόμενο Άλεξ»…

    (Μία παρένθεση: ο αθλητισμός και ο χουλιγκανισμός/φασισμός είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα και δυστυχώς στις μέρες μας τείνουν να ταυτιστούν σε αρκετές περιπτώσεις. Πάντως, τα δικά μου παιδιά έκαναν αθλητισμό – πολεμικές τέχνες και στίβο – και, όπως γνωρίζεις, δεν έγιναν ούτε χούλιγκαν ούτε φασίστες 🙂 Έχει να κάνει με τηγενικότερη παιδεία και καλλιέργεια.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s