Να τον πάρω τον Παπαρρηγόπουλο, Ναι ή Ου;

Μοιράζει το Βήμα από την περασμένη Κυριακή και για κάθε μέρα από ένα τόμο της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Αναδιφώντας στο χρονικό και το ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε αυτό το ογκώδες έργο (1860-1872), εύλογα αναρωτιέται κανείς: “αξίζει τον κόπο να το πάρω;” Και ναι και όχι.

Ας ξεκινήσουμε από τα υπέρ.

Η Ιστορία του Παπαρρηγόπουλου είναι ένα από τα πιό αξιόλογα μνημειώδη έργα που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό την αφύπνιση και την εγκαθίδρυση της εθνικής μας συνείδησης. Στο έργο αυτό θα βρείτε πολλές απαντήσεις για τον τρόπο που το σύγχρονο ελληνικό έθνος πάτησε πάνω σε μια στέρεη εθνική ιδεολογία, μέσω της σχολικής εκπαίδευσης, την θρησκευτική επιρροή και την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής σύμφωνα με τη “διαμορφωμένη” εικόνα μας, όλα αυτά με όσα τα θετικά κι αρνητικά συνεπάγονται. Είναι πολύ σημαντικός ο πλούτος των ιστορικών πληροφοριών που παρέχει, κι αν αναλογιστεί κανείς την εποχή που γράφτηκε, αποτελεί πραγματικός άθλος η συγγραφή του. Σημαντικό στοιχείο του έργου αυτού είναι ο συγκρατημένος οικουμενικός πολιτικός χαρακτήρας του, χωρίς τις χαρακτηριστικές “ακροδεξιές” κορώνες που ταλανίζουν τον εικοστό αιώνα, πράγμα που ικανοποιεί μεσοβέζικα το ευρύ πολιτικό και κοινωνικό φάσμα. Η έκδοση που προσφέρεται ολοκληρώνεται σε 18 τόμους, αν υπολογίσετε το κόστος των 2€ ανά φύλλο αυτή η προσφορά είναι κελεπούρι.

Και τώρα τα κατά.

Η Ιστορία του Παπαρρηγόπουλου είναι γραμμένη σε φορτική αρχαΐζουσα καθαρεύουσα (ευτυχώς όμως όχι ιδιαίτερα δύσκολη αν έχετε κι ένα παλιό καλό λεξικό σαν του Σταματάκου) με ένα έντονο “επίσημο” ύφος, καθηγητίστικο. Στεγνό γράψιμο, χωρίς εκείνα τα “περιττά” στολίδια που εξύψωσαν με το ταλέντο τους ο Παπαδιαμάντης, ο Βιζυηνός και ο Ροΐδης, η ανάγνωση μιας άχρηστης πλέον ακαδημαϊκής γραφής, που απευθύνεται στο σημερινό ευρύ κοινό, καταντά κουραστική όσο κι ανιαρή. Ο Παπαρρηγόπουλος γίνεται πολλές φορές μονομερής και μεροληπτικός όταν υποχρεώνεται να συμβαδίσει με τις πολιτικές και τις θρησκευτικές αντιλήψεις της εποχής του, κι ενώ η παράθεση αυτούσιων γεγονότων είναι χρήσιμη, εν τούτοις τα συμπεράσματά του αρκετές φορές είναι αυθαίρετα. Η έλλειψη ενημέρωσης των σύγχρονων αρχαιολογικών και φιλολογικών ανακαλύψεων είναι περισσότερο από εμφανής κι αυτό αφαιρεί πολλούς πόντους από τη σημερινή χρηστικότητά του. Πολλές από τις ερμηνείες του έχουν αναθεωρηθεί ή και καταρριφθεί από τους κατοπινούς ερευνητές ιστορικούς ενώ τα χάσματα στην ελληνική ιστορία που παρουσιάζει γραμμικά το έργο του Παπαρρηγόπουλου, έχουν προ πολλού συμπληρωθεί από κατοπινές έρευνες κι ανακαλύψεις τόσο πολύ ικανοποιητικά, που είναι λάθος να έχουμε τον Παπαρρηγόπουλο ως τυφλοσούρτη. Ειδικά για τη βυζαντινή ιστορία, υπάρχουν πάρα πολλές διαστρεβλώσεις και παρερμηνείες. Η έκδοση που προσφέρεται από το Βήμα είναι άθλια, κι ας ονομάζεται “συλλεκτική”. Κάκιστης ποιότητας χαρτί, δέκα φορές χειρότερο από κείνο των βιβλίων τσέπης – μόλις το ακουμπήσετε μουσκεύει και γαριάζει εύκολα. Σε ένα χρόνο θα έχει διαλυθεί σίγουρα.

Συμπεράσματα

Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου γράφτηκε κυρίως για να αντικρούσει τον Φαλμεράυερ. Αυτό αποτελεί τη χειρότερη σύσταση για να διαβάσετε αυτό το τεράστιο έργο. Η ιστοριογραφία είναι επιστήμη και ως επιστήμη οφείλει να μένει έξω από μεροληψίες και προκαταλήψεις. Στην εποχή του, ο Παπαρρηγόπουλος είχε εύλογο σκοπό να αντικρούσει τον Φαλμεράυερ, άσχετα αν και οι δυό τους είχαν δίκιο ή άδικο, και ίσως καλώς έπραξε. Σήμερα όμως, το έργο του είναι πια ξεπερασμένο πολιτικά και κοινωνικά και χρησιμεύει μόνο ως επιλεκτική αναδίφηση στις ούτως ή άλλως πλούσιες πληροφορίες του αλλά και στην κατανόηση για τη διαμόρφωση της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Σαν επιστημονικό έργο, δεν αξίζει μια πλέον. Απείρως καλύτερο να διαβάσετε την ομότιτλη έκδοση της Εκδοτικής Αθηνών επειδή είναι ό,τι πιο σύγχρονο μπορείτε να συμβουλευτείτε σε μια ενιαία μορφή, παρόλο που κι αυτή δεν αποφεύγει κάποιες εμφανείς κακοτοπιές.

ΥΓ Και να αφήσει το Βήμα τις νεοεθνικιστικές κορώνες του, που μας το παίζει και φιλοπασόκα φυλλάδα. Η συνέντευξη ποταμός του Κωνσταντίνου σε συνδυασμό με τη παρούσα προσφορά, για άλλους ουρανούς και πραγματικότητες μας προϊδεάζει. Κρίμα.

ΥΓ2 Καμιά προσφορά του έργου του Φαλμεράυερ από εφημερίδα, θα έχουμε; Ή τους Αρβανίτες του Αριστείδη Κόλλια; Χα! Χα! Χα! Χαα! Χααα! Τι είπα τώρα ο θεός, ε; Χα! Χα! Χα!

Advertisements

4 thoughts on “Να τον πάρω τον Παπαρρηγόπουλο, Ναι ή Ου;

  1. Aρχίσατε ακριβώς πάνω στην ώρα τις ανιστόρητες ανορθόδοξες αντεθνικές σας κορώνες Ιλλουμινάτα κ. Λαπούτα.
    Θα εκδράμωμε πολιτιστικώς τας επόμενας μέρας.
    Νομίζετε ότι το χανεμπού του Μακρυγιάννη ήταν ψέμματα? Η κοσμοσφαίρα που φυγάδευσε τον Αθανάσιο Διάκο μύθος? οτι ο καλλικάτζαρος υποχθόνιος Κιουταχής δεν ήταν Σιωνιστής πράκτορας της Νέας Τάξης? ή οτι η ναυμαχία του Ναυαρίνου δεν ήταν πλήρης ΕΛληνική νίκη του Σιντάλκα που έκαψε τον Τουρκικο στόλο με το ιπτάμενο τριπόδι?

    Θα αρχίσουμε με τον αντιβαρυτικό Κολωκοτρώνη, σιγά σιγά. Στοιχεία ντοκουμέντα και αποδείξεις όπως πάντα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s