Ο Έλληνας Ιησούς: η φενάκη του στείρου ελληνοχριστιανισμού

Πολύτιμος ενώπιον του Θεού είναι ο θάνατος των οσίων του. Ψαλμοί, 116:15.

Έλαβα στο mailbox μου ένα αρκετά ενδιαφέρον κείμενο πέντε σελίδων το οποίο περιέχει συνοπτικά τις θέσεις του Γεωργίου Γεωργαλά για την ελληνικότητα του Ιησού, από το «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΣ»  (Γεωργίου Γεωργαλά, Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ  Αθηναι, 2000). Χιλιοειπωμένο θέμα που δεν αντέχει σε ενδελεχή ανάλυση. Κυρίως όμως το κείμενο προέρχεται από το χώρο της βαθιάς δεξιάς (ακόμη και απόψεις του γνωστού και μη εξαιρετέου Κωνσταντίνου Πλεύρη περιέχονται σε αυτό) και ειδικά το σκληροπυρηνικό κομμάτι του αντισιωνισμού – αντισημιτισμού.

Δεν θα προχωρήσω στην κατάρριψη αυτής της θεωρίας, με ενδιαφέρει περισσότερο γιατί ο κόσμος προσανατολίζεται σε αυτό τον ανούσιο διαχωρισμό. Οι απόψεις αυτού του κομματιού προσανατολίζονται με πολύ αποσπασματικές παραθέσεις, που αλλοιώνουν το αρχικό και συνολικό νόημα, πως ο Ιησούς ήταν περισσότερο Έλληνας παρά Εβραίος/Ιουδαίος, μια εντελώς αντιρασιοναλιστική προσέγγιση απέναντι στην ιστορική πραγματικότητα. Ορισμένα στοιχεία όμως είναι σωστά αλλά η συνολική εικόνα είναι παραμορφωτική. Το άγχος της βαθιάς δεξιάς να παντρέψει την αρχαία ελληνική κληρονομιά με τις διδασκαλίες του Ιησού στηρίζεται σε ανεδαφικά εφαλτήρια: οι συγκρίσεις των βίων φιλοσόφων, και ειδικά του Σωκράτη με τον Ιησού, προκειμένου να αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει τον Ιουδαϊσμό με τον Χριστιανισμό, είναι τόσο ισχνές που στερούνται σοβαρότητας.

Υποστηρίζουν πως η Παλιά Διαθήκη δεν μπορεί να συνδέεται με την Καινή, κι έχουν δίκιο μέχρι ενός σημείου γιατί οι διδασκαλίες τους πολλές φορές συγκρούονται μεταξύ τους. Το άδικο αρχίζει με την αναχρονιστική θεώρηση της διδασκαλίας του Ιησού ως ελληνικού, ή ελληνιστικού, χαρακτήρα κληρονομιά. Η αποτελεσματική απλοϊκότητα της Ομιλίας στο Όρος των Ελαιών δεν έχει κανένα στοιχείο ελληνικής σκέψης και η Σταύρωση εμπεριέχει μια αισθητική και φιλοσοφία που είναι εντελώς ξένη με την ελληνική κοσμοθεωρία.

Η ουσία γι αυτούς είναι πως για όλα φταίνε οι Εβραίοι: αυτός ο περίεργος λαός με τον οποίον μοιραζόμαστε από κοινού και με τους Κινέζους την μακροβιότητα και την επιρροή των πολιτισμών μας σε άλλους. Πρόκειται καθαρά για μια σχέση ανταγωνισμού γεμάτης ζηλοφθονία. Αυτό το διαχρονικό μίσος ενάντια σε ένα σπουδαίο λαό είναι στην ουσία ένας κρυφός θαυμασμός για την αποτελεσματικότητα της επιβίωσής του στις πιο αντίξοες συνθήκες. Οι Εβραίοι ακολουθούν μια συγκεκριμένη βιολογική συμπεριφορά, απογαλακτίζονται και διασπείρονται με τον τρόπο που τα κουτάβια όταν ενηλικιώνονται φεύγουν μακριά – συχνά διωκώμενα – από την αγέλη. Πρόκειται για μοναδική περίπτωση στην ιστορία, οι Εβραίοι είναι σχεδόν ο μόνος πολιτισμός που δεν αφήνει άξια μνημεία όπως ο Ελληνικός, αλλά το στίγμα της παρουσίας του έχει έντονο κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα. Μόνο στους τελευταίους αιώνες, όταν πλέον σταθεροποιούνται εδαφικά, οι Εβραίοι αποδεικνύουν ό,τι δημιουργούν έναν πολιτισμό εφάμιλλο των μεγάλων αρχαίων, συγγραφείς, φιλόσοφοι, μουσικοί, αρχιτέκτονες, αλλά και ιδιαίτερα χαρισματικοί ηγέτες (σαν τον αδικοχαμένο ρεαλιστή Γιτζάκ Ραμπίν). Κι εκεί βρίσκεται η ρίζα του αντισημιτισμού: αφού είδαμε επί αιώνες πως ήταν έξοχοι έμποροι, τώρα βλέπουμε πως αναδεικνύουν τον πολιτισμό τους όταν εμείς, κυρίως οι Έλληνες, κρυβόμαστε πίσω από την προγονολατρεία και το θρησκευτικό φανατισμό.

Δεν χρειάζεται και πολύ να ψάξουμε γιατί η Ελλάδα περνάει μια διαρκή πολιτιστική κρίση. Είναι επειδή το βασικό ελάττωμά μας, η προγονολατρεία, δρα ως ανασταλτικός παράγοντας εξέλιξης, κάτι που ευφυώς παρέθεσε ο Arnold Toynbee στο Οι Έλληνες και οι Κληρονομίες τους.

Επισημαίνει στο 1ο κεφάλαιο:

Τόσο το βυζαντινό όσο και το αρχαιοελληνικό τους παρελθόν (σ.σ. των νεοελλήνων) εξακολουθούσαν να τους κατατρέχουν και, όταν επανέκτησαν την ανεξαρτησία τους, οι δυνάμεις που μπορούσαν να έχουν ξοδευτεί από αυτούς επικερδέστερα στο προμηθεϊκό επιχείρημα του πως θα σταθούν στα πόδια τους μέσα το σύγχρονο κόσμο, διοχετεύθηκαν εν μέρει στην επιμηθεϊκή άσκηση του να συζητούν για το αν θα έπρεπε να επανεγκαθιδρύσουν ή να αναπλάσουν ή να ξεπεράσουν τις φορτικές βυζαντινές και αρχαιοελληνικές τους παραδόσεις.

Και καταλήγει στο ίδιο κεφάλαιο:

Οι σύγχρονοι Έλληνες νιώθουν και πράττουν ως κληρονόμοι των Βυζαντινών ή ως κληρονόμοι των αρχαίων Ελλήνων; […] Θα το επιλύσουν μόνο στο μέτρο που θα πετύχουν να αντιμετωπίσουν αυτά τα επιβλητικά παρελθόντα με αυτοπεποίθηση, και δεν θα νιώθουν σίγουροι για τον εαυτό τους, έως ότου πειστούν πως αμιλλώνται τις εκθαμβωτικές επιτυχίες των αρχαίων Ελλήνων της κλασικής περιόδου και των Βυζαντινών και δεν έχουν επαναλάβει τις καταθλιπτικές αποτυχίες τους.

Κυρίως η βυζαντινή ιστορία αλλά και η δυτική διαψεύδουν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο την «ελληνικότητα» του Ιησού. 20 αιώνες χριστιανικής «Αγάπης» που έφεραν αβυσσαλέα πάθη και μίση, λιμούς και πολέμους, γενοκτονίες και πλήρεις αφανισμούς πολιτισμών, όλα στο όνομα του «έλληνα» Ιησού.

Ας αφήσουμε ήσυχο τον Ιησού εκεί που ανήκει, το αίμα νερό δεν γίνεται, έτσι δεν λέει κάπου η Βίβλος; Δεν φταίνε οι Εβραίοι, μόνοι τους οι έλληνες «χριστιανοί» έριξαν τον ελληνικό πολιτισμό στα τάρταρα της προγονοπληξίας και του πνευματικού τέλματος.

_____________________________________________
Σημείωση προς οπαδούς της ελληνικότητας του Ιησού που βλέπω ότι με διαβάζουν συχνά: Διαβάστε στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, 4:7-9 και 22. Όχι μόνο δεν αρνείται πως είναι Ιουδαίος, αλλά και «επειδή η σωτηρία έχει την προέλευσής της στους Ιουδαίους«. Χα! Κατά Ματθαίον, 21:9 και 15, δεν αρνείται ότι είναι γιος του Δαβίδ. Χα! Λέγουν επίσης οι «ελληνοϊησουίτες»: ο Ιησούς αρνείται ότι κατάγεται από τον Δαβίδ. «Είμαι υιός τού Θεού καί ουχί τού Δαβίδ». (Λουκ. 20:41-46). Ξαναδιαβάστε το καλύτερα, δεν λέει τέτοιο πράμα… Ο απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους Επιστολή, 10:12, «δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ Ιουδαίου και Έλληνα γιατί υπάρχει ο ίδιος Κύριος πάνω σε όλους«. Χα! Αρκετά «ανθελληνικό» ε; Και η γενεαλογία του Ιησού στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, 1:1-18. Στον Λουκά, 3:23-38. Ποιος «Έλληνας» Ιησούς;

Advertisements

5 thoughts on “Ο Έλληνας Ιησούς: η φενάκη του στείρου ελληνοχριστιανισμού

  1. Περί της κληρονομιάς μας, νομίζω ότι τα πράγματα είναι ακόμα πιο απλά. Ο θεός των Εβραίων είναι θεός του πολέμου, όπως αναφέρεται ρητά στην Παλαιά Διαθήκη. Οι Εβραίοι είναι άνθρωποι-πολεμιστές/αγωνιστές. Ο χριστιανικός θεός είναι της αγάπης και της νωθρότητας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι Έλληνες είναι κι ορθόδοξοι από πάνω, δηλαδή μακριά από εκεί που το χρήμα ρέει άφθονο (καθολικισμός).

    Ανέλπιδοι.

  2. Nα σας ακούσουν (διαβάσουν) Κ. Λαπούτα οι κύριοι εδώ, δεν σας ξεπλένει ο Ιορδάνης ποταμός.
    Η φυλετική ανωτερότης των Ελλήνων είναι προφανής ιδιαιτέρως εκείνη του Προφήτου.
    ηχητική ανάλυση

    Δέον να ακούτε και παραλλήλως να βλέπετε το αντικείμενο του πόθου.

  3. J95: Δεν το θεωρώ ΠΠΚΠ, μπορώ και καλύτερα, αλλά λόγω πίεσης χρόνου και όγκου πληροφοριών δεν πολυευκαιρώ να γράφω κατεβατά. Απλά, εδώ τονίζω κι επισημαίνω τα αυτονόητα σε «τυφλούς» και «κωφούς» και ενημερώνω με την ευκαιρία τους υπόλοιπους για το τι τρέχει στα «γύφτικα».

    Thrass: Ακριβώς αυτή η απλότητα των πραγμάτων είναι που οδηγεί σε ένα γενικευμένο παραμορφωτισμό με την επίκληση σιωνιστικών σεναρίων. Η συνομωσιολογία είναι ο σοσιαλισμός του θρησκομανή, του φασίστα και του ρατσιστή, μην το υποτιμάς αυτό.

    funEL: Θέλω να σε υιοθετήσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s