Οδηγός του καλού φασίστα για το Ιντερνετ – μέρος 2ο

Στο προηγούμενο σημείωμα αναφερθήκαμε στο φασίστα εκείνο που τα χαρακτηριστικά του είναι εθνικιστικά, τις ιδιότητες και τις τακτικές του. Στο παρόν θα ασχοληθούμε με μια άλλη κατηγορία φασιστών, πολυπληθέστερη, όπου ο καλός εθνικιστής αλιεύει με σχετική ευκολία καινούριους οπαδούς. Πρόκειται για τους φασίστες του καναπέ, όρο που προτιμώ περισσότερο από τον φασίστα μικροαστό για δύο λόγους. Πρώτον, με τη σημερινή κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα ο μικροαστός έχει πάψει να κινείται από την ιδεολογία της επιβίωσης στην κόψη του φασισμού κι έχει ποικίλλες πολιτικές αποχρώσεις που όμως αποτελούν τις επιφάσεις του υφέρποντα φασισμού του, όπως πάνω από τα σύννεφα βλέπει κανείς πολλές κορφές αλλά από κάτω ανήκουν όλες στο ίδιο βουνό. Και δεύτερον, σήμερα ο φασισμός κινείται, εκφράζετα, ελίσσεται κι αναπτύσσεται με μεγαλύτερη ευκολία από τον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση. Και θα δούμε στη συνέχεια πως συνδέεται με το ίντερνετ.

1. Ο φασίστας του καναπέ έχει μια βασική ιδιότητα: δεν γνωρίζει ό,τι ο ίδιος είναι φασίστας παρ’ όλο που συμπεριφέρεται εκδήλως φασιστικά. Αν τον κατηγορήσουν ως φασίστα και το αρνηθεί μετά βδελυγμίας, θα έχει δίκιο. Διότι δεν αναγνωρίζει ταμπέλες στον εαυτό του, άσχετα αν χρησιμοποιεί ταμπέλες και για τους άλλους. (Βέβαια, αν τον αποκαλέσουν «φασίστα του καναπέος» θα κολακευτεί διότι θα εκλάβει τον χαρακτηρισμό ως επιβεβαίωση της ανδροπρέπειας του παρά ως καθαρευουσιάνικη υπερβολή)

2. Ο φασίστας του καναπέ δεν επιχειρηματολογεί ποτέ του. Είναι μονίμως γκρινιάρης, μουρτζούφλης, του φταίει η άτιμη κοινωνία, το κράτος, το ΠΑΣΟΚ και γενικά ακολουθεί πάντα το ανούσιο δόγμα «για όλα φταίνε οι άλλοι».

3. Ο φασίστας του καναπέ δεν πρέπει να έχει να έχει ποτέ το ρόλο του ενεργού πολίτη. Εκτός από μία μόνο περίπτωση: όταν απεργεί, τότε νιώθει με αυταρέσκεια σαν τον Άρη Βελουχιώτη (σ.σ. λες κι αυτός έκανε αντίσταση καθιστός…).

4. Συνέπεια του προηγούμενου κανόνα, ο φασίστας του καναπέ περιμένει πάντα από τους άλλους (ποιους άραγε;) να του λύσουν τα προβλήματά του, άσχετα αν φταίει ή όχι ο ίδιος που τα δημιούργησε.

5. Η πρωτοβουλία, του είναι άγνωστη λέξη. Είναι εν δυνάμει (sic) παθητικός δέκτης ερεθισμάτων και θεαμάτων-ακροαμάτων και ως εκ τούτου καθοδηγεί τη σκέψη του (sic) και τις πράξεις του σύμφωνα με τις επιδιώξεις και τα αποτελέσματα αυτών που του τα υπαγορεύουν. Γι αυτό το λόγο είναι ο καλύτερος πελάτης του καλού φασίστα.

6. Ο φασίστας του καναπέ έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ και δεν τα κρίνει ποτέ αφού δέχεται τις πληροφορίες χωρίς να τις φιλτράρει. Το πιο κραυγαλέο του χαρακτηριστικό: «Πω πω, είδες ο Μάκης χτες; Έσκισε».

7. Ο φασίστας του καναπέ δεν έχει ανάγκη να αλλάξει ιδέες και πιστεύω που του παραχωρήθηκαν εξ απαλών ονύχων και εξ ονόματος του Πανάγαθου. Του αρκεί πως οι άλλοι που δεν πιστεύουν είναι κατώτεροί του.

8. Συνέπεια του προηγούμενου κανόνα, η ιδεολογία (sic) και η συμπεριφορά του φασίστα του καναπέ εκπορεύεται και φέρεται αποκλειστικά και μόνο από τις ταμπέλες που ο ίδιος αρνείται τη μονοσημαντότητά τους(Έτσι, π.χ. θέλει να είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και να το γράφει στην ταυτότητά του χωρίς να έχει διαβάσει την Αγία Γραφή ή κομμουνιστής με κάρτα μέλους χωρίς να γνωρίζει τα κείμενα των Μαρξ – Ένγκελς).

9. Ο φασίστας του καναπέ μοιράζεται με τον καλό φασίστα τις ίδιες απέχθειες για τις «κατώτερες» κοινωνικές ομάδες ήτοι τους Εβραίους, τους ομοφυλόφιλους και τους αλλοδαπούς. Επειδή κατ’ αυτόν, μονίμως αυτοί φταίνε για το δικό του χάλι.

10. Όμως, ο καλός φασίστας του καναπέ είναι άσσος στο ίντερνετ όταν διαθέτει υπολογιστή, πολλές φορές αποτελεσματικότερος από τον καλό φασίστα ως καλό – άθελά του συνήθως – υποχείριο του. Στήνει ιστοσελίδες, συμμετέχει σε φόρουμ και ανοίγει blogs όπου κακομοιριάζει την ύπαρξή του. Έχει μεγαλύτερο πεδίο δράσης και πολλούς – πολλούς χρήστες που μοιράζονται τις ίδιες θέσεις με αυτόν, σάμπως όλοι να είναι μια μασιά από βέργες. (Η λέξη «φασισμός» προέρχεται από τους λίκτορες (= κλητήρες ενός άρχοντα της Ρώμης) οι οποίοι ως σύμβολο εξουσίας κρατούσαν βέργες από φτελιά δεμένες με κόκκινη ταινία μεταξύ τους για να επιδείξουν την περιώνυμη αρχή της «ισχύος εν τη ενώσει» και η οποία διασώζεται μέχρι σήμερα αποκλειστικά σε μιλιταριστικές αμερικάνικες ταινίες και ως moto σε κάποιο δικό μας στρατιωτικό σώμα, δεν θυμάμαι σε ποιο ακριβώς).

11. Ο φασίστας του καναπέ διατηρεί πάντοτε καταγγελτικό τόνο, πολλές φορές αιχμηρό χωρίς όμως να προσφέρει ποτέ του λύσεις.

12. Συνέπεια του προηγούμενου κανόνα, ο φασίστας του καναπέ έχει χρέος να αντιγράφει στη συμπεριφορά του τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και τον Αρίστο Γεωργιάδη. Η οποία συμπεριφορά, αποκλειστικά και μόνο, απαρτίζεται από την εκτόξευση λάσπης και οχετολογίας έναντι όλων όσων δεν μοιάζουν με αυτόν.

13. Συνέπεια πάλι του προηγούμενου κανόνα, ο φασίστας του καναπέ έχει κρυφό αξίωμα το «όμοιος ομοίω αεί πελάζει». Του είναι εντελώς αδιανόητη κάθε ποικιλία στον κόσμο όπου ζει και τα θέλει όλα να αποτελούν και να λειτουργούν μόνο όσα πιστεύει ο ίδιος ό,τι πρέπει να είναι. Οποιαδήποτε παρρέκλιση από τους δικούς του κανόνες, είναι κατάπτυστη και άρα, αμαρτωλή, προδοτική και «ανθελληνική» κατά συγγενή τρόπο με τον καλό φασίστα.

14. Μην κοντραριστείτε ποτέ με έναν φασίστα του καναπέ. Ο καλός φασίστας έχει διαβάσει – επιφανειακά έστω – π.χ. αρκετή αρχαιοελληνική γραμματεία ή τον Αγών του Χίτλερ για να χρησιμοποιήσει αυτά που τον βολεύουν και να κονταροχτυπηθεί και με ίσους όρους με τους αντιπάλους του, όμως ο φασίστας του καναπέ δεν έχει ιδέα από τίποτα, του αρκεί μόνο το δικό του δίκαιο όπως το αντιλαμβάνεται ο ίδιος και δεν καταλαβαίνει ούτε ακόμη τον ίδιο το Χριστό φαντάρο. Είναι ένας αθεράπευτος εγωιστής!

15. Συνέπεια του προηγούμενου κανόνα, η δύναμη του φασίστα του καναπέ αποτελείται μόνο από τις αντιδράσεις εναντίον του κι όχι από την ανύπαρκτη ιδεολογία του. Το να πολεμάς έναν φασίστα του καναπέ με τεκμηριωμένες πηγές είναι σαν να κυνηγάς φαντάσματα.

16. Συνέπεια και πάλι του προηγούμενου κανόνα, η καλύτερη άμυνα ενάντια στο φασίστα του καναπέ είναι η πλήρης αδιαφορία και σιωπηλή απαξίωση γι αυτόν. Αλλά… ένα ζάπιγκ στο ίντερνετ και στην τηλεόραση (λέγε με AGB), άλλα δείχνει δυστυχώς… ότι ο φασίστας του καναπέ κατέληξε μια δυσάρεστη αναγκαιότητα που την υπαγορεύει η αδράνεια της πολιτικής ηθικής που κάπου λασκάρισε κι έχασε το δρόμο της εξαιτίας της μεταπολιτευτικής λογικής που έθεσε την προτεραιότητα του «ό,τι να ‘ναι ας φάμε κι ας πιούμε, όσο προλάβουμε».

Και μια σημαντική παρατήρηση: ο φασίστας του καναπέ, ευδοκιμεί ανάμεσα στους καλούς φασίστες. Διότι οι δεύτεροι αντλούν δύναμη από αυτούς παρ’ όλο που είναι εμφανές ό,τι τελικά τους απεχθάνονται. Η υποκρισία του καλού φασίστα είναι ό,τι αντλεί την ισχύ του από άτομα τα οποία και προδίδει στο τέλος προκειμένου να αναρριχηθεί. Όπου κι όπως πάντως θέλει να αναρριχηθεί αυτός.

Δεν τελειώσαμε ακόμη, έχουμε ένα ακόμη post να μιλήσουμε για την χειρότερη κατηγορία φασιστών. Πραγματικά, τους, με βδελυγμία, χειρότερους όλων. Αναμείνετε στην οθόνη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s